საქმე №ას-859-2019 13 სექტემბერი, 2019 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ზურაბ ძლიერიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ბესარიონ ალავიძე, პაატა ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – შპს „ჩ. რ. ...-ე ბ. ჯ. მ. ფ.“

მოწინააღმდეგე მხარე - შპს „კ.“

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2019 წლის 18 აპრილის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება

დავის საგანი – ხელშეშლის აღკვეთა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. შპს „კ.“ (შემდეგში: მოსარჩელე ან მოწინააღმდეგე მხარე) სარჩელი აღძრა შპს „ჩ. რ. ...-ე ბ. ჯ. მ. ფ.“ (შემდეგში: მოპასუხე ან აპელანტი ან კასატორი) მიმართ, რომლითაც მოითხოვა: სრულად გაიტანოს მის მიერ დაყრილი გრუნტი (მიწა) მოსარჩელის მართლზომიერ მფლობელობაში არსებული, ლიცენზიით განსაზღვრული 4,7ჰა უბნიდან, რომლის შემაერთებელი წერტილების კორდინატებია: (X;Y) 1. 4648682-8377763; 2. 4648552-8377916; 3; 4648721-8378290; 4; 4648735-8377975.

2. მოსარჩელის განმარტებით 2006 წლის 27 სექტემბერს საქართველოს გარემოსა და ბუნებრივი რესურსების მინისტრის N1062 ბრძანებით მოსარჩელის სასარგებლოდ გაიცა ლიცენზია N00326. ლიცენზიის პირობების თანახმად მოსარჩელის სამეწარმეო საქმიანობის განსახორციელებლად 20 წლის ვადით გამოეყო მინაკუთვნი 3 უბნით, რომელთა საერთო ფართობი შეადგენს 12,4 ჰექტარს. ლიცენზიის პირობების შესაბამისად, მოსარჩელეს მიენიჭა უფლებამოსილება, რომ დასახელებული უბნებიდან განახორციელოს სასარგებლო წიაღისეულის (ქვიშა-ხრეშის) მოპოვება, წელიწადში არაუმეტეს 9000 კუბური მეტრის ოდენობით. დასახელებული ლიცენზიის პირობებში, მოსარჩელემ იმავე წელს დაიწყო შესაბამისი სამუშაოების წარმოება სასარგებლო წიაღისეულის მოპოვების მიზნით. 2012 წელს, მოსარჩელისთვის ლიცენზიის ფარგლებში მიკუთვნებულ პირველ უბანზე, რომლის ფართობიც შეადგენს 4,7 ჰექტარს, მოპასუხემ აქტიურად დაიწყო გრუნტის (მიწის) დაყრა. მოგვიანებით გაირკვა, რომ მოპასუხე ორგანიზაცია აწარმოებს გვირაბის მშენებლობას და სწორედ აქედან ამოღებული გრუნტი იყრება მოსარჩელისათვის მიკუთვნებულ პირველ უბანზე. მოსარჩელემ არაერთხელ მიმართა მოპასუხეს მისი კუთვნილი ტერიტორიიდან გრუნტის გატანის მოთხოვნით, თუმცა, აღნიშნულს არავითარი რეაგირება არ მოჰყოლია. შესაბამისად, მას ხელი ეშლება ლიცენზიით განსაზღვრული საქმიანობის შესრულებაში.

3. მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და განმარტა, რომ იგი გვირაბის მშენებლობას აწარმოებს საქართველოს რკინიგზასთან დადებული კონტრაქტის საფუძველზე და ნებისმიერ სამშენებლო ან სამშენებლო ნარჩენების განთავსების თაობაზე ნებართვას იღებს საქართველოს რკინიგზა. კონკრეტულ შემთხვევაში, ნებართვა გაცემული იქნა 2012 წლის 26 მარტს ხაშურის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს მიერ. საქართველოს გარემოსდაცვის სამინისტრომ 2012 წლის 18 ივნისს გასცა შესაბამისი ნებართვა ზესტაფონი-ხაშურის სარკინიგზო მაგისტრალის მოდერნიზაციის ფარგლებში მე-9 გვირაბის აღმოსავლეთ პორტალიდან გამოტანილი გამონამუშევარი ქანების მითითებულ ტერიტორიაზე განთავსების თაობაზე. მოპასუხე მიიჩნევს, რომ გვირაბის მშენებლობის პროცესში გამონამუშევარი ქანების განთავსება ხსენებულ ადგილზე მოხდა სათანადო ნებართვის საფუძველზე. ამასთან, მოპასუხემ მიუთითა, რომ 2017 წლის 31 მარტს საქართველოს გარემოსა და ბუნებრივი რესურსების დაცვის სამინისტრომ საქართველოს რკინიგზის წარდგინების საფუძველზე მანამდე არსებულ პროექტში შეიტანა ცვლილებები, რომლის შესაბამისად გაიცა შესაბამისი ნებართვა.

4. ხაშურის რაიონული სასამართლოს 2018 წლის 30 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდა. მოპასუხეს დაევალა სრულად გაიტანოს მოსარჩელის მართლზომიერ მფლობელობაში არსებული ლიცენზიით განსაზღვრული 4,7 ჰა უბნიდან მის მიერ დაყრილი გრუნტი.

5. გადაწყვეტილების გაუქმებისა და სარჩელის უარყოფის მოთხოვნით სააპელაციო საჩივარი წარადგინა მოპასუხემ.

6. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2019 წლის 18 აპრილის გადაწყვეტილებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა. უცვლელად დარჩა ხაშურის რაიონული სასამართლოს 2018 წლის 30 ოქტომბრის გადაწყვეტილება.

7. სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ 2006 წლის 27 სექტემბერს საქართველოს გარემოს დაცვისა და ბუნებრივი რესურსების მინისტრის N1062 ბრძანებით მოსარჩელის სასარგებლოდ გაიცა ლიცენზია N00326.

8. მოსარჩელეს 2006 წლის 27 სექტემბერს მიეცა უფლება, რომ 20 წლის განმავლობაში, ლიცენზიით განსაზღვრული უბნებიდან, ეწარმოებინა სასარგებლო წიაღისეულის (ქვიშა-ხრეში) მოპოვება, წელიწადში არაუმეტეს 9000 კუბური მეტრის ოდენობით.

9. N00326 ლიცენზიის თანახმად, მოსარჩელისთვის გადაცემული პირველი უბნის, რომლის ფართობია 4,7 ჰა, შემაერთებელი წერტილების კოორდინატებია: (X;Y) 1. 4648682-8377763; 2. 4648552-8377916; 3; 4648721-8378290; 4; 4648735-8377975.

10. 2012 წლიდან მოპასუხემ ლიცენზიით განსაზღვრულ პირველ ნაკვეთზე დაიწყო გრუნტის დაყრა, რომლის შედეგადაც, 2013 წლის 8 მაისის მდგომარეობით, მოპასუხის მიერ დაყრილი მიწით დაიფარა 1 ჰექტარი მიწის ფართობი. სარჩელის აღძვრის მომენტისათვის დასახელებულ უბანზე დაყრილი მიწის ფართობი არის კიდევ უფრო გაზრდილი.

11. პალატამ განმარტა, რომ სამოქალაქო საპროცესო სამართლის მიზნებისათვის, კანონმდებლობა ადგენს დასაშვები მტკიცებულებების ნუსხას. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, თითოეულმა მხარემ უნდა დაამტკიცოს გარემოებანი, რომლებზედაც იგი ამყარებს თავის მოთხოვნებსა და შესაგებელს. დასახელებული ნორმა წარმოადგენს მტკიცების ტვირთის მხარეთა შორის განაწილების ზოგად, პროცესუალურ სტანდარტს და ადგენს ვალდებულ პირს, რომელმაც მტკიცების საგანში შემავალი ფაქტი სათანადო გარემოებებზე მითითებითა და დასაშვები მტკიცებულებების წარდგენით უნდა დაადასტუროს. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან, მოსარჩელე მიუთითებს მოპასუხის მხრიდან სადავო უძრავი ქონებით უკანონო სარგებლობასა და ხელშეშლაზე, მოპასუხის მტკიცების ტვირთს წარმოადგენდა ისეთი მტკიცებულებების წარმოდგენა, რაც გააქარწყლებდა სარჩელში მითითებულ გარემოებებს, თუმცა, მოპასუხემ ასეთი მტკიცებულებები სასამართლოს ვერ წარუდგინა. ასეთ შემთხვევაში კი, პალატა დადგენილად მიიჩნევს აპელანტის მიერ მოსარჩელის საკუთრებით სარგებლობის ხელშეშლის ფაქტს.

12. სამოქალაქო კოდექსის 161-ე მუხლის მიხედვით, თუ კეთილსინდისიერ მფლობელს არ ჩამოერთმევა ნივთი, მაგრამ სხვაგვარად შეეშლება ხელი მისი მფლობელობის განხორციელებაში, მაშინ მას, მსგავსად მესაკუთრისა, შეუძლია მოითხოვოს ხელის შეშლის აღკვეთა. ამასთანავე, მას შეუძლია მოითხოვოს მფლობელობის ხელყოფით გამოწვეული ზიანის ანაზღაურება. ზიანის ანაზღაურების ეს წესი გამოიყენება მაშინაც, როცა შეუძლებელია ხელის შეშლის აღკვეთის მოთხოვნა. კეთილსინდისიერ მფლობელს შეუძლია, მოითხოვოს ხელშეშლის აღკვეთა. მოვალე ვალდებულია, საკუთარი ხარჯებით უზრუნველყოს ხელშეშლის აღკვეთა.

13. სამოქალაქო კოდექსის 161-ე მუხლი წარმოადგენს ნივთის მფლობელის პოსესორულ მოთხოვნას, რომელიც არა მფლობელობის ჩამორთმევით, არამედ მის სხვაგვარად ხელშეშლით გამოიხატება. ნორმის მიზანია, ნივთის კეთილსინდისიერ მფლობელს, მესაკუთრის მსგავსად, ჰქონდეს ხელშეშლის აღკვეთის სამართლებრივი საფუძველი. კეთილსინდისიერი მფლობელი, სამოქალაქო კოდექსის 159-ე მუხლის შესაბამისად, უპირველეს ყოვლისა, არის ის პირი, რომელიც ნივთს სამართლებრივი საფუძვლით ფლობს. მაგალითად: დამქირავებელი, მოიჯარე ან მონათხოვრე.

14. ამდენად, მოცემულ შემთხვევაში, სახეზეა, მოსარჩელის მფლობელობის უფლება, რომელსაც ხელჰყოფს მოპასუხის ქმედება. ყოველივე აღნიშნულის გათვალისწინებით, სასამართლომ მართებულად მიიჩნია, რომ სარჩელი საფუძვლიანია და უნდა დაკმაყოფილდეს.

15. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო საჩივრით გასაჩივრდა მოპასუხის (მოწინააღმდეგე მხარე) მიერ. კასატორმა მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და სარჩელის უარყოფა.

16. კასატორის განმარტებით, ხაშურის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 2012 წლის 27აპრილის №80 განკარგულებაზე, რომლითაც, ზესტაფონი-ხარაგაულის სარკინიგზო მაგისტრალის მოდერნიზაციის პროექტის ფარგლებში საქართველოს რკინიგზის კონტრაქტორ კომპანიას, მოპასუხეს მიეცა თანხმობა სოფელ ქვიშეთის ტერიტორიაზე პროექტით გათვალისწინებული 9 გვირაბის მშენებლობის შედეგად წარმოქმნილი ინერტული მასალების შერჩეულ ტერიტორიაზე განთავსების თაობაზე. ამ განკარგულებას მიიჩნევს კასატორი იმ მტკიცებულებად, რომელიც გააქარწყლებდა სარჩელში მითითებულ გარემოებებს. კასატორის მოსაზრებით, აღნიშნული განკარგულება ამტკიცებდა რომ მოსარჩელის საკუთრებით სარგებლობის ხელშეშლის ფაქტი არ არსებობდა. კასატორი აცხადებს, რომ აღნიშნულ გადაწყვეტილებაზე სასამართლომ არ იმსჯელა. ამასთან, თუ სასამართლო ჩათვლიდა, რომ აღნიშნული დოკუმენტი არ წარმოადგენდა სარჩელში მითითებულის საპირისპიროს, მაშინ ეს უნდა დაესაბუთებინა შესაბამისი არგუმენტებით. კასატორი ასევე აცხადებს, რომ ის არ არის სათანადო მოპასუხე, რადგან გარდა ზემოთ აღნიშნული განკარგულებისა მოპასუხეს ჰქონდა თანხმობა მაშინდელი გარემოსა და ბუნებრივი რესურსების დაცვის სამინისტროსგან. მისთვის ცნობილი არ იყო, რომ ადგილი ჰქონდა ზედდებას და როცა ამის შესახებ შეიტყვეს ქანების მაქსიმალური რაოდენობა უკვე დაყრილი ჰქონდათ. აქედან გამომდინარე, კასატორი მიიჩნევს, რომ ის არ არის სათანადო მოპასუხე და უნდა შეიცვალოს სათანადო მოპასუხით, რაზეც სასამართლომ უარი განაცხადა. კასატორმა ასევე დააყენა შუამდგომლობა ხაშურის მერიისა და საკრებულოს მესამე პირად საქმეში ჩართვასთან დაკავშირებით, ამ შუამდგომლობის დაკმაყოფილებაზეც მიიღო უარი ხაშურის რაიონულ სასამართლოში, ხოლო სააპელაციო სასამართლომ არ იმსჯელა ხაშურის მერიასთან მიმართებაში სათანადო მოპასუხედ შეცვლასთან და არც მისი მესამე პირად საქმეში ჩართვასთან დაკავშირებით უარის თაობაზე ხაშურის რაიონული სასამართლოს საოლქო განჩინებასთან მიმართებაში. კასატორი აღნიშნავს, რომ მან წარადგინა სასამართლოში მტკიცებულებები, როგორებიცაა: მდინარე მტკვრის მარცხენა სანაპიროზე გვირაბის გასასვლელ პორტალთან ფუჭი ქანების 21 სანაყაროს რეაბილიტაციის პროექტი, სანაყაროდ გამოყოფილი ტერიტორიის რუქა, საქართველოს გარემოს დაცვისა და სოფლის მეურნეობის სამინისტროს 2018 წლის 15 აგვისტოს წერილი 7206/01, რომლის მიხედვითაც, დგინდება, რომ წარდგენილი ტექნიკური საპროექტო დოკუმენტაციის საფუძველზე სამინისტრომ შესაძლებლად მიიჩნია გამონამუშევარი ქანების განთავსება წარმოდგენილი საპროექტო გადაწყვეტილების შესაბამისად. ამ პროექტში მოცემული იყო მოპასუხისათვის გამოყოფილი 21 სანაყარე ტერიტორია, რომლის კოორდინატებიც ფარავს მოსარჩელისათვის გამოყოფილ ტერიტორიას. ამას ადასტურებს 2018 წლის 9 აგვისტოს გაცემული 05/71 დასკვნა. დასკვნებით დასტურდება, რომ ორივე კომპანიის ტერიტორიები ერთი და იგივე კოორდინატებშია მოქცეული, მაგრამ ამის შესახებ კასატორი აცხადებს რომ არ იცოდა და მხოლოდ მას შემდეგ გაიგო რაც დაყარეს ქანების მაქსიმალური ოდენობა. კასატორის პრეტენზია ამ საკითხთან დაკავშირებით არის ის, რომ სასამართლოს აღნიშნული მტკიცებულებები წარუდგინა, მაგრამ სასამართლომ არ იმსჯელა მათზე და მიუთითა, რომ კასატორმა განმარტა თითქოს მას ხაშურის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს მიერ ჰქონდა შესაბამისი ნებართვა, რომლითაც მიიღო უფლება ქანების დაყრასთან დაკავშირებით.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

17. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2019 წლის 08 ივლისის განჩინებით საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სსსკ-ის 396-ე მუხლით და 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

18. საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სსსკ-ის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც, მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად.

19. მოცემულ შემთხვევაში, გასაჩივრებული განჩინების დასაბუთება ძირითადად იმ დასკვნებს ეფუძნება, რომ:

20. 2006 წლის 27 სექტემბერს საქართველოს გარემოს დაცვისა და ბუნებრივი რესურსების მინისტრის N1062 ბრძანებით მოსარჩელის სასარგებლოდ გაიცა ლიცენზია N00326.

21. მოსარჩელეს 2006 წლის 27 სექტემბერს მიეცა უფლება, რომ 20 წლის განმავლობაში, ლიცენზიით განსაზღვრული უბნებიდან, ეწარმოებინა სასარგებლო წიაღისეულის (ქვიშა-ხრეში) მოპოვება, წელიწადში არაუმეტეს 9000 კუბური მეტრის ოდენობით.

22. N00326 ლიცენზიის თანახმად, მოსარჩელისთვის გადაცემული პირველი უბნის, რომლის ფართობია 4,7 ჰა, შემაერთებელი წერტილების კოორდინატებია: (X;Y) 1. 4648682-8377763; 2. 4648552-8377916; 3; 4648721-8378290; 4; 4648735-8377975.

23. 2012 წლიდან მოპასუხემ ლიცენზიით განსაზღვრულ პირველ ნაკვეთზე დაიწყო გრუნტის დაყრა, რომლის შედეგადაც, 2013 წლის 8 მაისის მდგომარეობით, მოპასუხის მიერ დაყრილი მიწით დაიფარა 1 ჰექტარი მიწის ფართობი. სარჩელის აღძვრის მომენტისათვის დასახელებულ უბანზე დაყრილი მიწის ფართობი არის კიდევ უფრო გაზრდილი.

24. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). დასაბუთებული პრეტენზია გულისხმობს მითითებას იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურ-სამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით არ წარმოუდგენია დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

25. ამდენად, საკასაციო პალატა იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს განჩინების პპ: 11-14-ში მითითებულ მსჯელობას და აღნიშნავს, რომ მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილი მტკიცებულებების ანალიზის საფუძველზე დადგენილია, რომ N00326 ლიცენზიის თანახმად, მოსარჩელისთვის გადაცემული პირველი უბნის შემაერთებელი წერტილების კოორდინატებია: (X;Y) 1. 4648682-8377763; 2. 4648552-8377916; 3; 4648721-8378290; 4; 4648735-8377975. 2012 წლიდან კი, მოპასუხემ ლიცენზიით განსაზღვრულ პირველ ნაკვეთზე დაიწყო გრუნტის დაყრა, რომლის შედეგადაც, 2013 წლის 8 მაისის მდგომარეობით, მოპასუხის მიერ დაყრილი მიწით დაიფარა 1 ჰექტარი მიწის ფართობი. ხოლო სარჩელის აღძვრის მომენტისათვის დასახელებულ უბანზე დაყრილი მიწის ფართობი არის კიდევ უფრო გაზრდილი. ამდენად, სახეზეა დაუშვებელი ხელყოფა მოსარჩელის ინტერესების (სკ-ის 161-ე მუხლი) საწინააღმდეგოდ. ამ მტკიცებულებათა საპირწონედ, მათი გამაქარწყლებელი მტკიცებულებები მოპასუხეს არ წარუდგენია სასამართლოსათვის.

26. გარდა ამისა, საკასაციო საჩივრის დაშვების საფუძველი ვერ გახდება ის გარემოება, რომ ხაშურის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 2012 წლის 27 აპრილის №80 განკარგულებით, ზესტაფონი-ხარაგაულის სარკინიგზო მაგისტრალის მოდერნიზაციის პროექტის ფარგლებში, საქართველოს რკინიგზის კონტრაქტორ კომპანიას - მოპასუხეს მიეცა თანხმობა სოფელ ქვიშეთის ტერიტორიაზე პროექტით გათვალისწინებული 9 გვირაბის მშენებლობის შედეგად წარმოქმნილი ინერტული მასალების შერჩეულ ტერიტორიაზე განთავსების თაობაზე. ამ განკარგულებას მიიჩნევს კასატორი იმ მტკიცებულებად, რომელიც გააქარწყლებდა სარჩელში მითითებულ გარემოებებს. თუმცა, საკასაციო პალატა კასატორის აღნიშნულ პოზიციას არ მიიჩნევს მოსარჩელის უფლების შეზღუდვის ლეგიტიმურ საფუძვლად და მიიჩნევს, რომ კასატორს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით არ წარმოუდგენია დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

27. ზემოთ აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში, არ იკვეთება საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის სსსკ-ის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილით გათვალისწინებული რომელიმე საფუძვლის არსებობა, ვინაიდან ნორმის დანაწესით საკასაციო საჩივარი ქონებრივ ან არაქონებრივ დავაზე დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. როგორც საქმის მასალებით ირკვევა, სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა. საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით, ვინაიდან სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან, არც დასაბუთებული პოზიციაა წარმოდგენილი ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასთან ანდა ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალთან წინააღმდეგობის საფუძვლით.

28. ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისითაც. დაუშვებელი ხელშეშლის აღკვეთის საკითხზე დადგენილია უზენაესი სასამართლოს პრაქტიკა, რომელიც ასახულია განჩინებაში.

29. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას საკასაციო საჩივარი, რის გამოც, საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

30. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. შპს „ჩ. რ. ...-ე ბ. ჯ. მ. ფ.“ საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორ შპს „ჩ. რ. ...-ე ბ. ჯ. მ. ფ.“ (ს/კ: 40438...) უკან დაუბრუნდეს შპს „ჩ. რ. ...-ე ბ. ჯ. მ. ფ.“ მიერ 2019 წლის 26 ივნისს საგადახდო დავალება N134 გადახდილი სახელმწიფო ბაჟიდან (150 ლარი) 105 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ზ. ძლიერიშვილი

მოსამართლეები: პ. ქათამაძე

ბ. ალავიძე