საქმე №ას-1132-2019 30 სექტემბერი, 2019 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ზურაბ ძლიერიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ბესარიონ ალავიძე, ნინო ბაქაქური

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი – შპს „ნ. კ. ქ. კლ." (მოპასუხე, შეგებებული სარჩელით მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე – დ. ა-ე, ჟ. ჟ-ა (მოსარჩელეები, შეგებებული სარჩელით მოპასუხეები)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2019 წლის 07 მაისის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – სახელფასო დავალიანების ანაზღაურება, დაყოვნებული თანხის 0.07%-ის გადახდა (ძირითად სარჩელში), შრომითი ხელშეკრულებების ბათილად ცნობა, თანხის დაკისრება (შეგებებულ სარჩელში)

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი

1. დ. ა-ემ (შემდგომში - „პირველი მოსარჩელე“) და ჟ. ჟ-მ (შემდგომში - „მეორე მოსარჩელე“) სარჩელი აღძრეს სასამართლოში შპს „ნ. კ. ქ. კლ." (ყოფილი შპს „ჰ. კ.“) (შემდგომში - „მოპასუხე“, „მოპასუხე კომპანია“, „კომპანია“ ან „შეგებებული სარჩელით მოსარჩელე“ ან „კასატორი“) მიმართ და მოითხოვეს მოპასუხისათვის:

2. პირველი მოსარჩელის სასარგებლოდ, სახელფასო დავალიანების - 44986,15 ლარისა და დაყოვნების ყოველი დღისათვის, დაყოვნებული თანხის - 44986,15 ლარის 0,07 პროცენტის - 11713,90 ლარის გადახდის დაკისრება;

3. მეორე მოსარჩელის სასარგებლოდ, სახელფასო დავალიანების - 53390,63 ლარისა და დაყოვნების ყოველი დღისათვის, დაყოვნებული თანხის - 53390,63 ლარის 0,07 პროცენტის - 18166 ლარის გადახდის დაკისრება.

4. სარჩელი ემყარება შემდეგ ფაქტობრივ გარემოებებს:

5. 2012 წლის 3 სექტემბერს მოპასუხე კომპანიასა და თითოეულ მოსარჩელეს შორის გაფორმდა შრომითი ხელშეკრულებები, რომელთა თანახმად, მოსარჩელეები დაინიშნენ მართვის კონსულტანტთა თანამდებობებზე და თითოეული მათგანის ყოველთვიური ანაზღაურება განისაზღვრა დარიცხული ხელფასით - 3375 ევროს ეკვივალენტით ეროვნულ ვალუტაში;

6. მოსარჩელეები ჯეროვნად და კეთილსინდისიერად ასრულებდნენ თავიანთ შრომით მოვალეობებს. მოპასუხე კომპანიამ კი მათ მიმართ შრომის ანაზღაურების გადახდის ვალდებულება არ შეასრულა. მიუხედავად მოსარჩელეების არაერთი ზეპირი თუ წერილობითი მოთხოვნისა, მოპასუხე არ უხდის მათ კუთვნილ ხელფასს.

7. მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო, აღძრა შეგებებული სარჩელი და მოითხოვა:

8. 2012 წლის 3 სექტემბერს პირველ მოსარჩელესთან გაფორმებული №2 შრომითი ხელშეკრულების ბათილად ცნობა და მისთვის 55435,55 ლარის გადახდის დაკისრება.

9. 2012 წლის 3 სექტემბერს მეორე მოსარჩელესთან გაფორმებული №3 შრომითი ხელშეკრულების ბათილად ცნობა და მისთვის 47726,27 ლარის გადახდის დაკისრება.

10. შეგებებული სარჩელი ემყარება შემდეგ ფაქტობრივ გარემოებებს:

11. 2011 წელს კომპანიის დირექტორი იყო პირველი მოსარჩელე, ხოლო კომპანიის საკონტროლო პაკეტის ფაქტიური მფლობელი (შპს „ოჯახის ექიმის სამედიცინო ცენტრი“) ლ. ჟ-ა - მეორე მოსარჩელის შვილი;

12. აღნიშნულმა პირებმა კომპანიას შესთავაზეს საზოგადოებაში მათი წილის (70%) შეძენა უცხოური მხარის მიერ ინვესტიციის განხორციელების პერსპექტივით. 2012 წლის 21 აგვისტოს გაფორმებული ხელშეკრულების საფუძველზე, კომპანიამ გადაიხადა 10 000 ევრო. პირველმა მოსარჩელემ და ლ. ჟ-მ, ინვესტიციების განხორციელებისა და კომპანიისათვის დამატებითი გრანტების სანაცვლოდ, მოითხოვეს „წილი“, რომელიც კომპანიას შემოსატანი თანხიდან უნდა გადაეხადა;

13. ამ გარიგების დასაფარად, მათ კომპანიას შესთავაზეს შრომითი ხელშეკრულებების დადება, რათა შემოსასვლელი ინვესტიციების პარალელურად მომხდარიყო თანხების გადაცემა. შრომითი ხელშეკრულებების პროექტებიც კომპანიას პირველმა მოსარჩელემ მიაწოდა;

14. ვინაიდან ლ. ჟ-ას, მისი მაღალი თანამდებობიდან გამომდინარე, არ სურდა ხელშეკრულებაში მხარედ ყოფილიყო მითითებული, მის ნაცვლად ხელშეკრულება გაფორმდა მის დედასთან, რომელიც პროფესიით მკერავია და რაიმე სახის კავშირი არ ჰქონია სამედიცინო სფეროსთან. მეორე მოსარჩელე კომპანიაში არავის უნახავს;

15. პირველმა მოსარჩელემ და ლ. ჟ-მ პირობა არ შეასრულეს. პირველ ეტაპზე შემოსასვლელი ინვესტიციის მხოლოდ ნაწილი შემოვიდა, დამატებით შემოსატანი ინვესტიციები კი საერთოდ არ შემოსულა;

16. მოსარჩელეებთან მოჩვენებით და თვალთმაქცურად დადებულ შრომით ხელშეკრულებებში თითოეული მათგანის სახელფასო ანაზღაურებად განსაზღვრული იყო 3375 ევრო შესაბამისი კურსით ლარში, მაშინ როდესაც კომპანიაში დასაქმებულ პირთა ხელფასი არ აღემატება 1000 ლარს, ხოლო საშუალო ხელფასი შეადგენს 400 ლარს. მოსარჩელეებმა შრომითი ხელშეკრულებით 16 თვის განმავლობაში ხელფასის სახით მისაღები თანხის ოდენობა დაიანგარიშეს შემოსატანი ინვესტიციის დროში შემოსვლის პროპორციულად. მათ ერთი დღეც კი არ უმუშავიათ კომპანიაში. მიუხედავად ამისა, შრომითი ურთიერთობების შენიღბვით, ტყუილების საფუძველზე გამოსძალეს მას სოლიდური თანხა, რასაც კომპანიის ჰოლანდიური მხარეც ადასტურებს.

17. მოსარჩელეებმა (შეგებებული სარჩელით მოპასუხეებმა) შეგებებული სარჩელი არ ცნეს და განმარტეს, რომ:

18. პირველი მოსარჩელე კომპანიის საქმიანობაში ჩართული იყო მისი დაფუძნების დღიდან და წარმოადგენდა მის პირველ დირექტორს;

19. მოსარჩელეებს მნიშვნელოვანი წვლილი მიუძღვით კომპანიისათვის გრანტების მოპოვებასა და წინსვლაში. ისინი იყვნენ კომპანიის მთავარი კონსულტანტები და უშუალო კავშირი ჰქონდათ როგორც ჰოლანდიელ პარტნიორებთან, ისე ჰოლანდიის მთავრობასთან;

20. ის ფაქტი, რომ მოსარჩელეთა შრომის ანაზღაურების ოდენობა აღემატებოდა სხვა დასაქმებულთა სახელფასო ოდენობას, არ შეიძლება გახდეს გარიგებების მოჩვენებითად ან თვალთმაქცურად მიჩნევის საფუძველი. შრომითი გარიგებები დაიდო მხარეთა ორმხრივი ნების გამოვლენის საფუძველზე, შეთანხმებულ იქნა შრომის ანაზღაურების ოდენობა და კომპანიას რაიმე პრეტენზია არ ჰქონია გარიგებების ნამდვილობასთან დაკავშირებით იმ დრომდე, სანამ მათ სარჩელით არ მიმართეს სასამართლოს შრომის ანაზღაურების დავალიანებასთან დაკავშირებით.

21. თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2015 წლის 23 ივლისის გადაწყვეტილებით უარყოფილი იქნა, როგორც სარჩელი, ასევე, შეგებებული სარჩელი.

22. საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო საჩივრით გაასაჩივრა ორივე მხარემ.

23. თავდაპირველად, თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 13 დეკემბრის განჩინებით სააპელაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდა და უცვლელი დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 23 ივლისის გადაწყვეტილება. აღნიშნული გადაწყვეტილება საკასაციო საჩივრით გასაჩივრების შედეგად გაუქმდა და საქმე შესაბამისი მითითებებით ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდა სააპელაციო სასამართლოს (იხ., საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის2018 წლის19 ივლისის განჩინება, №ას-366-340-2017 .

24. აღსანიშნავია, რომ საკასაციო პალატამ, საქმის ხელახლა განსახილველად უკან დაბრუნების შესახებ განჩინების დასაბუთებისას საკვანძო და სადავო საკითხად სწორედ ის მიიჩნია ასრულებდნენ თუ არა მოსარჩელეები სამუშაოს ფაქტობრივად. აღნიშნულის დადასტურების შემთხვევაში, მათ წარმოეშობოდათ შრომის ანაზღაურების მიღების უფლება.

25. საქმის მასალებით დასტურდებოდა, რომ 2012 წლის 3 სექტემბრის შრომითი ხელშეკრულებების საფუძველზე მხარეთა შორის წარმოშობილი იყო შრომით-სამართლებრივი ურთიერთობა. შრომითი ხელშეკრულებები დაიდო 16 კალენდარული თვის ვადით (2012 წლის 3 სექტემბრიდან 2014 წლის 3 იანვრამდე).

26. დამსაქმებელს დასაქმებულებისათვის შრომის ანაზღაურების გადახდა უნდა განეხორციელებინა ყოველთვიურად.

27. მოსარჩელეებს დამსაქმებელი კომპანიისაგან შრომის ანაზღაურების სახით მიღებული ჰქონდათ გარკვეული თანხა, კერძოდ, პირველ მოსარჩელეს მიღებული ჰქონდა 2013 წლის ივნისის თვემდე პერიოდის შრომის ანაზღაურება, ხოლო მეორე მოსარჩელეს - 2013 წლის მაისის თვემდე პერიოდის შრომის ანაზღაურება.

28. მოსარჩელეებმა 2013 წლის 16 სექტემბრისა და 2 ოქტომბრის წერილებით დამსაქმებელი კომპანიისაგან მოითხოვეს დაგროვილი სახელფასო დავალიანების ანაზღაურება, თუმცა, მოპასუხე კომპანიას მათ მიერ მოთხოვნილი თანხა მოსარჩელეებისათვის არ გადაუხდია.

29. იმ ვითარებაში, როდესაც დამსაქმებელი უარყოფდა დასაქმებულების მიერ სამუშაოს შესრულების ფაქტს შრომითი ხელშეკრულებების მოქმედების მთელი პერიოდის განმავლობაში, იმ გარემოების დადასტურების ტვირთი, რომ მხარეთა შორის რეალურად არ არსებობდა შრომითი ხელშეკრულება და ამ გარიგებებით მოხდა სხვა გარიგებების დაფარვა, ეკისრებოდა მოპასუხეს. ასევე, რაც შეეხება 2013 წლის მაისი-ივნისის თვეების შემდგომ პერიოდს, საკასაციო პალატამ მიიჩნია, რომ 2013 წლის მაისი-ივნისის თვეებიდან დასაქმებულების მიერ შრომითი მოვალეობების შეუსრულებლობის ფაქტიც, მოპასუხის მტკიცების ტვირთს წარმოადგენდა. საკასაციო პალატის აღნიშნულ დასაბუთებას საფუძვლად დაედო ის მოსაზრება, რომ შრომითი ხელშეკრულებით დაკისრებული მოვალეობების შეუსრულებლობისას დამსაქმებელი ვალდებულია დასაქმებულის მიმართ გაატაროს შესაბამისი დისციპლინური ღონისძიება ან/და მოითხოვოს ხელშეკრულების შეწყვეტა. წინააღმდეგ შემთხვევაში, ივარაუდება, რომ დასაქმებულები ჯეროვნად ასრულებდნენ შრომითი ხელშეკრულებებით მათზე დაკისრებულ მოვალეობებს. შესაბამისად, ფაქტი იმის თაობაზე, რომ დამსაქმებელმა არ შეასრულა სამუშაო, რის გამოც, დამსაქმებელი თავისუფლდება მისი შრომის ანაზღაურებისაგან, წარმოადგენს დამსაქმებლის მტკიცების საგანში შემავალ გარემოებას. სწორედ დამსაქმებელმა უნდა ამტკიცოს, თუ რაში გამოიხატა დასაქმებულების მიერ შრომითი მოვალეობების შეუსრულებლობა ან/და, მაგალითად, რა კონკრეტული დისციპლინური ღონისძიებები გაატარა მან დასაქმებულების მიმართ მათ მიერ შრომითი მოვალეობების შეუსრულებლობისას, რაც გახდა შემდეგ შრომის ანაზღაურების გაცემაზე უარის თქმის საფუძველი.

30. საქმის ხელახლა განხილვის შედეგად, სააპელაციო სასამართლოს 2019 წლის 07 მაისის გადაწყვეტილებით პირველი მოსარჩელის სარჩელი დაკმაყოფილდა და მოპასუხეს დაეკისრა მის სასარგებლოდ სახელფასო დავალიანების ანაზღაურება 44986.15 ლარის ოდენობით და დაყოვნებული სახელფასო დავალიანების - 44 986.15 ლარის 0,07%, რაც შეადგენს 11 713.9 ლარს. დაკმაყოფილდა მეორე მოსარჩელის სარჩელიც და მოპასუხეს მის სასარგებლოდ დაეკისრა სახელფასო დავალიანების - 53 390.63 ლარის გადახდა და დაყოვნებული სახელფასო დავალიანების - 53 390.63 ლარის 0,07%, რაც შეადგენს 18 166 ლარს.

31. აღსანიშნავია, რომ მოპასუხეს არ წარუდგენია საკასაციო საჩივარი სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 13 დეკემბრის განჩინებაზე; შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლოს დასახელებული განჩინება, მოპასუხის სააპელაციო საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში (დავის საგანი - მოსარჩელეებთან დადებული შრომითი ხელშეკრულებების ბათილად ცნობა, თანხის დაკისრება), შესულია კანონიერ ძალაში. შესაბამისად, საქმის ხელახლა განხილვისას სააპელაციო სასამართლომ იმსჯელა მხოლოდ სარჩელის მოთხოვნების საფუძვლიანობაზე (სახელფასო დავალიანების ანაზღაურება და ანაზღაურების დაყოვნებისათვის პირგასამტეხლოს გადახდა - ს.ფ. 2, 3) და დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

32. 2012 წლის 03 სექტემბრის შრომითი ხელშეკრულებით, პირველი მოსარჩელე მიღებულ იქნა კომპანიის მართვის კონსულტანტის თანამდებობაზე, შრომითი ხელშეკრულება დაიდო 16 კალენდარული თვის ვადით (2012 წლის 03 სექტემბრიდან, 2014 წლის 03 იანვრამდე), ხელშეკრულების თანახმად, დასაქმებულის ყოველთვიური შრომის ანაზღაურება განისაზღვრა - 3 375 ევროს (დარიცხული) ეკვივალენტით ეროვნულ ვალუტაში. დამსაქმებელს დასაქმებულისათვის, შრომის ანაზღაურების გადახდა უნდა განეხორციელებინა ყოველი თვის 30 რიცხვში (შრომითი ხელშეკრულება (კონტრაქტი) N2.

33. 2012 წლის 03 სექტემბრის შრომითი ხელშეკრულებით, მეორე მოსარჩელე მიღებულ იქნა კომპანიის მართვის კონსულტანტის თანამდებობაზე, შრომითი ხელშეკრულება დაიდო 16 კალენდარული თვის ვადით (2012 წლის 03 სექტემბრიდან, 2014 წლის 03 იანვრამდე), ხელშეკრულების თანახმად, დასაქმებულის ყოველთვიური შრომის ანაზღაურება განისაზღვრა - 3 375 ევროს (დარიცხული) ეკვივალენტით ეროვნულ ვალუტაში. დამსაქმებელს დასაქმებულისათვის, შრომის ანაზღაურების გადახდა უნდა განეხორციელებინა ყოველი თვის 30 რიცხვში (შრომითი ხელშეკრულება (კონტრაქტი) N3.

34. მოსარჩელეებს დამსაქმებელი კომპანიისგან, როგორც ანგარიშზე ჩარიცხვით ასევე ხელზე, შრომის ანაზღაურების სახით მიღებული აქვთ გარკვეული თანხა, კერძოდ: პირველ მოსარჩელეს - 2012 წლის 03 სექტემბრიდან, კომპანიისაგან მიღებული აქვს 55 435,55 ლარი, რაც წარმოადგენს - 2013 წლის ივნისის თვემდე პერიოდის შრომის ანაზღაურებას, ხოლო მეორე მოსარჩელეს - 2012 წლის 03 სექტემბრიდან, შრომითი ურთიერთობისას, ხელფასის სახით, კომპანიისაგან მიღებული აქვს 47 726,27 ლარი, რაც წარმოადგენს - 2013 წლის მაისის თვემდე პერიოდის შრომის ანაზღაურებას.

35. საქმის მასალებში წარმოდგენილი წერილებით დასტურდება, რომ მოსარჩელეებმა დამსაქმებელი კომპანიისაგან მოითხოვეს დაგროვილი სახელფასო დავალიანების ანაზღაურება. პირველი მოსარჩელის 16.09.2013წ. წერილის თანახმად, მის მიმართ მოპასუხის დაგროვილი დავალიანება აღემატება 22 000 ლარს, ხოლო მეორე მოსარჩელის 02.10.2013წ. წერილის თანახმად, მის მიმართ კომპანიის დავალიანება აღემატება 24 000 ლარს. წერილების თანახმად, თუკი კომპანიის მხრიდან არ მოხდება დავალიანების დაფარვა ხუთი სამუშაო დღის განმავლობაში, დასაქმებულები შრომითი ხელშეკრულების 5.2. მუხლის შესაბამისად, ცალმხრივად შეწყვეტენ ხელშეკრულებას და მოითხოვენ ხელშეკრულების 4.3. მუხლის შესაბამისად ნაკისრი ვალდებულების შესრულებას.

36. იმ გარემოების საწინააღმდეგოდ, რომ მოსარჩელეები შრომით ურთიერთობაში არ იმყოფებოდნენ მოპასუხე კომპანიასთან, მოპასუხემ მიუთითა მასზედ, რომ მოსარჩელეებთან შრომითი ხელშეკრულებებით დაიფარა მისი ყოფილი დირექტორის დ. ა-ისა და ლ. ჟ-ას კომპანიასთან მიმართებაში არსებული ფინანსური ინტერესი, რაც გამოიხატებოდა ინვესტიციების განხორციელების და მოსაზიდი გრანტის თანხებიდან „წილის“ მიღებაში. მოპასუხემ შეგებებული სარჩელიც აღძრა და ზემოაღნიშნულ გარემოებებზე მითითებით მოითხოვა შრომითი ხელშეკრულებების ბათილად ცნობა, იმ მოტივით, რომ შრომით ხელშეკრულებები წარმოდგენდა მოსაჩვენებლად დადებულ გარიგებებს და მხარეებს რეალურად სურდათ სხვა გარიგების დაფარვა.

37. მოსარჩელეები გარკვეული პერიოდის განმავლობაში, კერძოდ, 2013 წლის მაის-ივნისამდე, იღებდნენ შრომითი ხელშეკრულებით გათვალისწინებულ ანაზღაურებას.

38. ზემოაღნიშნული კი, სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, ადასტურებდა, რომ 2012 წლის 03 სექტემბრის შრომითი ხელშეკრულებების საფუძველზე, მხარეთა შორის წარმოშობილი იყო შრომით-სამართლებრივი ურთიერთობა. ამასთან, პირველმა მოსარჩელემ, სააპელაციო სასამართლოში საქმის ზეპირი განხილვისას მიუთითა, იმ უფლება-მოვალეობების თაობაზე, რომელიც გააჩნდათ დასაქმებულებს დამსაქმებელი კომპანიის მიმართ. აპელანტის განმარტებით, კომპანია წარმოადგენს სამედიცინო დაწესებულებას, რომელიც ნერგავდა ახალ ტექნოლოგიებს, მათ მოვალეობას წარმოდგენდა პროექტის დანერგვასთან დაკავშირებით (მაგ: ნიდერლანდების საგარეო საქმეთა სამინისტროს მიერ დაფინანსებული პროექტი) შესაბამისი რეკომენდაციებისა და კონსულტაციების გაწევა, უცხოელ პარტნიორებთან წარმოებულ მოლაპარაკებებში მონაწილეობის მიღება (თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 21.06.2016წ. სასამართლო სხდომის ოქმი).

39. სააპელაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის პირველი ნაწილით და იმ გარემოების დადასტურების ტვირთი, რომ მხარეთა შორის რეალურად არ არსებობდა შრომითი ხელშეკრულება და ამ გარიგებებით მოხდა სხვა გარიგების დაფარვა, დააკისრა მოპასუხეს. ამის დადასტურება კი, მოპასუხემ ვერ შესძლო. მოპასუხემ მხოლოდ მასზე მიუთითა, რომ პირველმა მოსარჩელემ, რომელიც 2011 წელს იყო კლინიკის დირექტორი და საკონტროლო პაკეტის ფაქტიური მფლობელი, ჟ. ჟ-ას შვილმა - ლ. ჟ-ამ, შესთავაზა მოპასუხე კომპანიას საზოგადოებაში თავისი წილის (70%) შეძენა უცხოური მხარის მიერ ინვესტიციის განხორციელების პერსპექტივით. დასახელებულმა პირებმა, ინვესტიციების განხორციელების და კომპანიისათვის დამატებითი გრანტების მიღების სანაცვლოდ, მოითხოვეს „წილი“, რომელიც კომპანიას შემოსატანი თანხიდან უნდა გადაეხადა. ამ გარიგების დასაფარად, მათ შესთავაზეს მოსარჩელეს სხვადასხვა სახის ხელშეკრულება, მათ შორის, შრომითი ხელშეკრულების დადება, რათა შემოსასვლელი ინვესტიციების პარალელურად მომხდარიყო თანხის გადანაწილება. სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, დასახელებული გარემოებები მოპასუხე კომპანიამ რელევანტური მტკიცებულებებით ვერ დაადასტურა და ვერც იმ კონკრეტულ გარიგებაზე მიუთითა, რომელიც მისი მტკიცებით არსებობდა მხარეთა შორის და რომლის დაფარვაც, მისი შეფასებით, მოხდა მხარეებთან გაფორმებული შრომითი ხელშეკრულებებით.

40. ამდენად, მოცემულ საქმეში სხვა სამართლებრივი ურთიერთობის არსებობა, მოპასუხე კომპანიამ ვერ დაადასტურა. გარდა აღნიშნულისა, სააპელაციო სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა მასზედ, რომ მოპასუხემ შეგებებული სარჩელის უარყოფის ნაწილში სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო საჩივრით არ გაასაჩივრა (იხ., ამ განჩინების პ- 31). შესაბამისად, მასზე მითითება, რომ მხარეთა შორის არ არსებობდა შრომით-სამართლებრივი ურთიერთობა, შედავებული არ იყო და მასზე დამატებითი ყურადღება საააპელაციო პალატამ არ გაამახვილა.

41. ამასთან, დადგენილი იქნა, რომ მხარეთა შორის არსებობდა შრომით-სამართლებრივი ურთიერთობა, თუმცა, სადავო პერიოდისთვის (2013 წლის მაისი-ივნისიდან) ასანაზღაურებელი თანხის დაკისრების საფუძვლიანობისათვის უნდა გარკვეულიყო, ჰქონდა თუ არა ადგილი დასაქმებულების მიერ სამსახურეობრივი მოვალეობების შეუსრულებლობას.

42. მოსარჩელეთა სამსახურეობრივ მოვალეობებს - კომპანიის მართვის კონსულტანტის თანამდებობაზე, წარმოადგენდა პროექტის დანერგვასთან დაკავშირებით შესაბამისი რეკომენდაციებისა და კონსულტაციების გაწევა, უცხოელ პარტნიორებთან წარმოებულ მოლაპარაკებებში მონაწილეობის მიღება. საქმის მასალებში წარმოდგენილი იქნა ელექტრონული მიმოწერის მასალები, რომლიტაც ირკვეოდა, რომ მიუხედავად სახელფასო დავალიანებისა, ხელშეკრულების შეწყვეტამდე კვლავ გრძელდებოდა დაკისრებული მოვალეობების შესრულება, როგორც ჰოლანდიელ პარტნიორებთან, ასევე, ქართულ მხარესთან.

43. აღსანიშნავია, რომ ელექტრონული ფორმით განხორციელებული მიმოწერები (საქმის მასალები; ელექტრონული მიმოწერა ტ. 3;, 4;, 5) მოპასუხემ სადავო გახადა; კერძოდ, აღნიშნა, რომ ამ წერილებით არ დასტურდება თუ ვის მიერ, ან ვის მიმართ არის განხორციელებული მიმოწერა; მოპასუხემ მიუთითა, რომ წარმოდგენილი დოკუმენტაცია უკავშირდება სხვა სამართლებრივ ურთიერთობებს და პერიოდს (საპაექრო სიტყვა ტ.6, ს.ფ. 192), მტკიცებულებები წარმოდგენილი არ არის კანონით გათვალისწინებული წესით, რომლითაც დადასტურდებოდა ადრესატების ვინაობა, ამასთან, სადავო მიმოწერა არ ყოფილა განხორციელებული ორგანიზაციის ელექტრონული ფოსტით (თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 18.11.2016წ. სხდომის ოქმი 16.44.25.-16.45.48სთ).

44. თუმცა, სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა უზენაესი სასამართლოს მითითებებზე, რომლის მხიედვით, შრომითი ხელშეკრულებით დაკისრებული მოვალეობების შეუსრულებლობისას დამსაქმებელი ვალდებული დასაქმებულის მიმართ გაატაროს შესაბამისი დისციპლინური ღონისძიება ან/და მოითხოვოს ხელშეკრულების შეწყვეტა. წინააღმდეგ შემთხვევაში, ივარაუდება, რომ დასაქმებულები ჯეროვნად ასრულებდნენ შრომითი ხელშეკრულებებით მათზე დაკისრებულ მოვალეობებს. შესაბამისად, ფაქტი იმის თაობაზე, რომ დამსაქმებელმა არ შეასრულა სამუშაო, რის გამოც დამსაქმებელი თავისუფლდება მისი შრომის ანაზღაურებისაგან, წარმოადგენს დამსაქმებლის მტკიცების საგანში შემავალ გარემოებას. განსახილველ შემთხვევაში, მოსარჩელეების მიერ წარდგენილი მტკიცებულებები მოპასუხემ სადავოდ გახადა, თუმცა, ხსენებული მტკიცებულებების საპირისპიროდ, რაიმე სახის მტკიცებულება წარმოდგენილი არ ყოფილა. შესაბამისად, დაუდასტურებელ გარემოებად იქნა მიჩნეული, რომ აპელანტები 2013 წლის მაისი-ივნისიდან არ ასრულებდნენ სამსახურეობრივ მოვალეობებს; კერძოდ, დამსაქმებელს არ წარუდგენია დასაქმებულების მიმართ სამსახურეობრივი მოვალეობების შეუსრულებლობის გამო შესაბამისი დისციპლინური ღონისძიების გატარების ან/და ხელშეკრულებების შეწყვეტის დამადასტურებელი მტკიცებულებები. შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ დაუშვა ვარაუდი, რომ დასაქმებულები ჯეროვნად ასრულებდნენ შრომითი ხელშეკრულებებით მათზე დაკისრებულ მოვალეობებს.

45. ამასთან, დადგენილი იქნა, რომ 2012 წლის 03 სექტემბერს, მოსარჩელეებთან გაფორმებული შრომითი ხელშეკრულების თანახმად, შრომითი ხელშეკრულება დაიდო 16 კალენდარული თვის ვადით (2012 წლის 03 სექტემბრიდან, 2014 წლის 03 იანვრამდე), დასაქმებულების ყოველთვიური შრომის ანაზღაურება განისაზღვრა - 3 375 ევროს (დარიცხული) ეკვივალენტი ეროვნულ ვალუტაში. დამსაქმებელს დასაქმებულისათვის, შრომის ანაზღაურების გადახდა უნდა განეხორციელებინა ყოველი თვის 30 რიცხვში. ამ ხელშეკრულების 4.3. პუნქტის თანახმად, ხელშეკრულების ვადაზე ადრე შეწყვეტის შემთხვევაში დამსაქმებელი ვალდებულია გადაუხადოს დასაქმებულს ხელშეკრულების მოქმედების ვადით (16 კალენდარული თვე) გათვალისწინებული სრული თანხა (შრომითი ხელშეკრულებები ტ.1. ს.ფ. 16-19).

46. ვინაიდან დადგენილი იქნა, რომ მხარეთა შორის არსებობდა შრომითი-სამართლებრივი ურთიერთობა და მოსარჩელეები, კომპანიასთან დადებული 2012 წლის 03 სექტემბრის შრომითი ხელშეკრულებების საფუძველზე, დასაქმებულები იყვნენ მოპასუხე კლინიკაში, მხარეთა შორის არსებული ურთიერთობა მოექცა საქართველოს შრომის კოდექსის (შემდეგში - სშკ) რეგულირების სფეროში, რომლის თანახმად, დასაქმებული დამსაქმებლისაგან ანაზღაურებას ღებულობს შესრულებული სამუშაოს სანაცვლოდ (სშკ-ის მე-2 მუხლის პირველი ნაწილი). ვინაიდან, მოპასუხემ ვერ დაადასტურა სადავო პერიოდიდან (2013 წლის მაისი-ივნისის თვეებიდან) მოსარჩელეთა მიერ კომპანიაში დაკისრებული სამუშაოს შეუსრულებლობის ფაქტი; ამასთან, დადგენილი იყო აპელანტთა მიმართ შრომითი ურთიერთობიდან გამომდინარე ხელფასის სახით გასაცემი თანხების დავალიანების არსებობა; სასარჩელო მოთხოვნა, სახელფასო დავალიანების ანაზღაურების თაობაზე, საფუძვლიანად იქნა მიჩნეული.

47. ამასთან, ვინაიდან, სარჩელის მეორე მოთხოვნას წარმოადგენდა ხელფასის ანაზღაურების დაყოვნების ყოველი ვადაგადაცილებული დღისათვის, დაყოვნებული თანხის 0,07%-ის, გადახდა, სარჩელი ამ ნაწილშიც სშკ-ის 31-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე დაკმაყოფილდა.

48. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების გაუქმების და სარჩელის უარყოფის მოთხოვნით საკასაციო საჩივარი წარმოადგინა მოპასუხემ.

49. კასატორის მოსაზრებით, სააპელაციო სასამართლომ არასწორი შეფასება მისცა საქმეში არსებულ მასალებს, არ გაითვალისწინა საქმეში არსებული მტკიცებულებები და მხოლოდ დაუსაბუთებელ ვარაუდებზე დაყრდნობით მიიღო გადაწყვეტილება. კერძოდ, კასატორი განმარტავს, რომ შრომით ურთიერთობა უშუალოდ კავშირშია შესრულებულ საქმიანობასთან, სწორედ შრომის ადექვატურად უნდა მოხდეს ანაზღაურება და არა მხოლოდ ხელშეკრულების არსებობით. კასატორს მიაჩნია, რომ სასამართლომ შრომითი ურთიერთობის არსებობის ფაქტი არასწორად დაადგინა, მაშინ როდესაც საქმეში არსებობს მტკიცებულებები იმისა, რომ მოწინაარმდეგე მხარეები, მითუმეტეს პირველი მოსარჩელე, არ ასრულებდა სამუშაოს. უზენაესმა სასამართლომ გააუქმა სააპელაციო სასამართლოს განჩინება და საქმე ხელახლა განსახილველად დააბრუნა სააპელაციო სასამართლოში შესაბამისი მითითებით, კერძოდ, სააპელაციო სასამართლოს მითითება მისცა მტკიცების ტვირთის გადანაწილების შესახებ; სააპელაციო სასამართლომ კი, ფაქტობრივად, შეფასების გარეშე დატოვა საქმეში არსებული მტკიცებულებები და ცალმხრივად, დაუსაბუთებლად მიიჩნია, რომ ადგილი ქონდა შრომით ურთიერთობას.

50. კასატორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლომ არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა. კასატორი ციტირებს სშკ-ის მე-2 მუხლს და განმარტავს, რომ სასამართლომ აღნიშნული ურთიერთობა მიიჩნია შრომით ურთიერთობად, მაგრამ არ იმსჯელა აღნიშნულ საკითხთან დაკავშირებით. მოწინააღმდეგე მხარემ დაადასტურა ის გარემოება, რომ შრომის ორგანიზაციული მოწესრიგების პირობებში არ უმუშავია და აღნიშნულ ურთიერთობას არ მიიჩნევდა შრომით ურთიერთობად. კასატორის განცხადებით, მაშინ როდესაც თავად მოსარჩელე არ უარყოფს იმ ფაქტს, რომ არ ცხადდებოდა სამუშაო ადგილზე, საინტერესოა, რა გარემოებებით დაადგინა სააპელაციო სასამართლომ შრომითი ურთიერთობის ფაქტი.

51. კასატორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილებით არასწორად და ცალმხრივადაა დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები, კერძოდ, მოწინააღმდეგე მხარემ თავად მიუთითა იმ გარემოებაზე, რომ 2013 წლის ივნისიდან მხარეთა შორის დაიწყო კონფლიქტი და არაერთხელ ჰქონდათ კამათი აღნიშნულ თანხასთან დაკავშირებით, რომელიც რეალურად არ იყო სახელფასო თანხა, არამედ იყო მისაღები გრანტის წილი, რომელიც არ განხორციელებულა. სასამართლომ გვერდი აუარა იმ ფაქტს, რომ აღნიშნულ თანხას ისინი იღებდნენ მათი ინიციატივით დანიშნული დირექტორისგან, რომლის მიმართაც ასევე, არსებობს დავა დამფუძნებლებთან.

52. კასატორის განმარტებით, დაუსაბუთებელი და ტენდენციურია გასაჩივრებული გადაწყვეტილების 4.2. პუნქტი, კერძოდ, საქმეში არსებული მასალით მტკიცდება, რომ სადავო პერიოდში აღნიშნულ ტერიტორიაზე მიმდინარეობდა სამშენებლო და სარემონტო სამუშაოები, ამ პერიოდში ადგილი არ ჰქონია ინოვაციური პროექტების განხორციელებას, მითუმეტეს, აღნიშნულ საკითხში მონაწილეობა საერთოდ არ მიუღია მეორე მოსარჩელეს. სააპელაციო სასამართლომ გვერდი აუარა იმ ფაქტს, რომ მეორე მოსარჩელის შვილმა არ ისურვა თავად გამოჩენენილიყო წილის აღების საკითხში და ხელშეკრულებაზე ხელი დედას მოაწერინა.

სამოტივაციო ნაწილი:

53. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2019 წლის 3 სექტემბრის განჩინებით საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

54. საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და მიიჩნევს, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

55. საკასაციო საჩივრით სადავოა მოსარჩელეთა მიმართ სახელფასო დავალიანების არსებობა. კასატორი წარმოდგენილ შედავებაში ძირითადად ეყრდნობა იმ გარემოებას, რომელიც შედავებული იყო სააპელაციო სასამართლოში და დაკავშირებულია მოსარჩელეთა მიერ მოპასუხის სასარგებლოდ შრომითი მოვალეობების შეუსრულებლობასთან (შრომითი ურთიერთობის სადავოობა). თუმცა, საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებების საწინააღმდეგოდ კასატორს დასაბუთებული (დასაშვები) საკასაციო პრეტენზია არ წარმოუდგენია (სსსკ-ის 393-ე მუხლის მე-3 ნაწილი).

56. საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ ყოველი კონკრეტული სამოქალაქო საქმის გადაწყვეტა სასამართლოში, დაკავშირებულია გარკვეული ფაქტების დადგენასთან. ფაქტების დადგენის აუცილებლობა განპირობებულია იმით, რომ სასამართლო იხილავს და წყვეტს მხარეთა შორის წარმოშობილ დავებს, რომლებიც სამართლით რეგულირებული ურთიერთობებიდან წარმოიშობიან. სამართლებრივი ურთიერთობა კი, როგორც ეს ცნობილია, შეიძლება აღმოცენდეს, განვითარდეს ან შეწყდეს მხოლოდ იურიდიული ფაქტების საფუძველზე. სწორედ მტკიცების ტვირთსა და მის სწორ განაწილებაზეა დამოკიდებული დასაბუთებული და კანონიერი გადაწყვეტილების მიღება.

57. ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვეციის 6-ე მუხლით გათვალისწინებული სამართლიანი სასამართლოს უფლების რეალიზება უმეტესწილად დამოკიდებულია და გულისხმობს სასამართლოს მიერ დასაბუთებული, მტკიცებულებათა შეჯერების საფუძველზე მიღებული გადაწყვეტილების მიღებას. მტკიცების ტვირთის როლი განსაკუთრებით ვლინდება სამოქალაქო სამართალწარმოებაში, სადაც მხარეთა ნების ავტონომიას გადამწყვეტი მნიშვნელობა ენიჭება. შესაძლებელია მხარის მოთხოვნა საფუძვლიანი იყოს, მაგრამ შეუძლებელია მხარემ მიიღოს თავისი სასარგებლო გადაწყვეტილება, თუ ვერ დაამტკიცებს თავის სასარგებლო გარემოებებს საპროცესო სამართლით დადგენილი წესით. ამიტომაც, ერთ-ერთ მნიშვნელოვან ფაქტორს წარმოადგენს მტკიცების ტვირთის სწორი გადანაწილება მოდავე მხარეებს შორის.

58. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-3 მუხლის მიხედვით მხარეები იწყებენ საქმის წარმოებას სასამართლოში, ამ კოდექსში ჩამოყალიბებული წესების შესაბამისად, სარჩელის ან განცხადების შეტანის გზით. ისინი განსაზღვრავენ დავის საგანს და თვითონვე იღებენ გადაწყვეტილებას სარჩელის (განცხადების) შეტანის შესახებ. მხარეებს შეუძლიათ საქმის წარმოება მორიგებით დაამთავრონ. მოსარჩელეს შეუძლია უარი თქვას სარჩელზე, ხოლო მოპასუხეს – ცნოს სარჩელი. ამავე კოდექსის მე-4 მუხლის მიხედვით სამართალწარმოება მიმდინარეობს შეჯიბრებითობის საფუძველზე. მხარეები სარგებლობენ თანაბარი უფლებებითა და შესაძლებლობებით, დაასაბუთონ თავიანთი მოთხოვნები, უარყონ ან გააქარწყლონ მეორე მხარის მიერ წამოყენებული შესაგებლენი, მოსაზრებები თუ მტკიცებულებები. მხარეები თვითონვე განსაზღვრავენ, თუ რომელი ფაქტები უნდა დაედოს საფუძვლად მათ მოთხოვნებს ან რომელი მტკიცებულებებით უნდა იქნეს დადასტურებული ეს ფაქტები.

59. მტკიცების ტვირთი - ესაა სამოქალაქო სამართალწარმოებაში საქმის სწორედ გადაწყვეტისათვის მნიშვნელოვანი ფაქტების დამტკიცების მოვალეობის დაკისრება მხარეებზე, რომლის შესრულება უზრუნველყოფილია მატერიალურ-სამართლებრივი თვალსაზრისით არახელსაყრელი გადაწყვეტილების გამოტანით იმ მხარის მიმართ, რომელმაც ეს მოვალეობა არ (ვერ) შეასრულა. მხარეთა მტკიცებითი საქმიანობის საბოლოო მიზანი - ესაა სასამართლოს დარწმუნება საქმის სწორად გადაწყვეტისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებების არსებობაში. სასამართლოს დაურწმუნებლობა კი მხარისათვის არახელსაყრელ შედეგს იწვევს.

60. მტკიცების ტვირთი დამოკიდებულია არა მხარის როლზე პროცესში, არამედ მოთხოვნის საფუძველზე. განსახილველ შემთხვევაში, სარჩელის დავის საგანია მოსარჩელეთა სასარგებლოდ სახელფასო დავალიანების და ხელფასის გადახდის დაყოვნების ყოველი დღისათვის, დაყოვნებული თანხის 0,07 პროცენტის გადახდის დაკისრება მოპასუხისათვის (იხ., ამ განჩინებს პპ-2, 3). მოსარჩელეთა მოთხოვნის ფაქტობრივი საფუძველია მოპასუხესთან არსებული შრომითი ურთიერთობა. ამ მოცემულობაში კი, გასათვალისწინებელია შრომით-სამართლებრივ დავებთან დაკავშირებით საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ დადგენილი პრაქტიკა, რომელიც დამსაქმებელსა და დასაქმებულს შორის შრომითი დავის განხილვისას მტკიცების ტვირთის განაწილებას შეეხება და განპირობებულია მტკიცებულებების წარდგენის თვალსაზრისით დამსაქმებლისა და დასაქმებულის არათანაბარი შესაძლებლობების არსებობით. შდრ: დასაქმებულის სამსახურიდან უკანონოდ გათავისუფლების დავებზე მტკიცების ტვირთის განაწილების შესახებ სუსგ-ები Nას-483-457-2015, 07.10.2015, №ას-110-2019, 5 ივლისი, 2019 წელი, პ-25. შესაბამისად, საკასაციო სასამართლო იზიარებს ქვემდგომი ინსტანციის სასამართლოს დასკვნებს, მტკიცების ტვირთის განაწილების საფუძველზე, საქმის გადასაწყვეტად დადგენილ სამართლებრივად მნიშვნელოვან ფაქტებსა და მათ სამართლებრივ შეფასებასთან დაკავშირებით და საქმეში წარდგენილი მტკიცებულებების საფუძველზე აღნიშნავს, რომ მოცემულ შემთხვევაშიც დამსაქმებელს გააჩნდა მტკიცებითი უპირატესობა, სასამართლოსათვის წარედგინა მტკიცებულება იმის თაობაზე, რომ დასაქმებულებმა (მოსარჩელეებმა) არ შეასრულეს მათზე დაკისრებული მოვალეობები, თუმცა, როგორც ეს საქმის მასალებითაა დადგენილი დამსაქმებელი შემოიფარგლა მოსარჩელეთა მიერ წარდგენილი მტკიცებულებების არარელევანტურობაზე მითითებით (იხ., ამ განჩინების პ-39), კერძოდ, მოპასუხემ სადავო გახადა ელექტრონული ფორმით განხორციელებული მიმოწერები (საქმის მასალები; ელექტრონული მიმოწერა ტ. 3;, 4;, 5) იმ საფუძვლით, რომ ამ წერილებით არ ირკვეოდა თუ ვის მიერ, ან ვის მიმართ იყო განხორციელებული მიმოწერა; მოპასუხემ ასევე მიუთითა, რომ წარმოდგენილი დოკუმენტაცია უკავშირდებოდა სხვა სამართლებრივ ურთიერთობებს და პერიოდს (საპაექრო სიტყვა ტ.6, ს.ფ. 192), ამასთან, აღნიშნა, რომ სადავო მიმოწერა არ ყოფილა განხორციელებული ორგანიზაციის ელექტრონული ფოსტით (თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 18.11.2016წ. სხდომის ოქმი 16.44.25.-16.45.48სთ). თუმცა, მტკიცებულებების წარდგენა იმასთან დაკავშირებით, რომ მოსარჩელეები არ იმყოფებოდნენ მოპასუხე კომპანიასთან შრომით სამართლებრივ ურთიერთობაში და მხარეებს შორის ადგილი ჰქონდა სხვა სამართლებრივ ურთიერთობას, მოპასუხის მხარეზე იყო, რისი მტკიცების რეალიზება მოპასუხე კომპანიამ ვერ უზრუნველყო. გარდა აღნიშნულისა, მოპასუხემ შეგებებული სარჩელის უარყოფის ნაწილში სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო საჩივრით არც გაასაჩივრა (იხ., ამ განჩინების პ- 31), მაშინ როდესაც, შეგებებული სარჩელი სადავო იყო თავდაპირველ მოსარჩელეებთან შრომითი ხელშეკრულებების ნამდვილობა და მოთხოვნა მათ მოჩვენებითობასა და თვალთმაქცურობას ეფუძნებოდა (იხ., ამ განჩინების პპ- 10-16). შესაბამისად, მოპასუხის მითითება, რომ მხარეთა შორის არ არსებობდა შრომით-სამართლებრივი ურთიერთობა, დადგენილი წესით პროცესუალურად შედავებულად არ მიიჩნევა.

61. ამ მოცემულობაში კი, საკასაციო პალატა სრულად იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს იმასთან დაკავშირებით, რომ სადავო პერიოდისთვის (2013 წლის მაისი-ივნისიდან) მხარეთა შორის არსებობდა შრომით-სამართლებრივი ურთიერთობა; მოსარჩელეთა სამსახურეობრივ მოვალეობებს - კომპანიის მართვის კონსულტანტის თანამდებობაზე, წარმოადგენდა პროექტის დანერგვასთან დაკავშირებით შესაბამისი რეკომენდაციებისა და კონსულტაციების გაწევა, უცხოელ პარტნიორებთან წარმოებულ მოლაპარაკებებში მონაწილეობის მიღება. მიუხედავად სახელფასო დავალიანებისა, ხელშეკრულების შეწყვეტამდე კვლავ გრძელდებოდა დაკისრებული მოვალეობების შესრულება, როგორც ჰოლანდიელ პარტნიორებთან, ასევე, ქართულ მხარესთან. აღნიშნულიდან გამომდინარე კი, მოსარჩელეთა მოთხოვნას სახელფასო დავალიანების ანაზღაურებისა და მისი დაყოვნებისათვის პირგასამტეხლოს დაკისრების თაობაზე, გააჩნდა ვარგისი სამართლებრივი საფუძველი (იხ., სუსგ Nას 862-828-2016, 24.02.2017, 07.11.2011წ.-ის განჩინება Nას-1298-1318-2011, №ას-632-2019, 21 ივნისი, 2019 წელი).

62. ზემოთ აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში, არ იკვეთება საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული რომელიმე საფუძვლის არსებობა, ვინაიდან ნორმის დანაწესით საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. როგორც საქმის მასალებით ირკვევა, სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

63. საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით, ვინაიდან სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

64. ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისითაც. შრომით სამართლებრივ დავებში მტკიცების ტვირთის განაწილების, სახელფასო დავალიანებისა და ხელფასის ანაზღაურების დაყოვნებისათვის პირგასამტეხლოს დაკისრების სამართლებრივ საკითხებთან დაკავშირებით არსებობს დადგენილი პრაქტიკა, რომელთა ნაწილიც ასახულია წინამდებარე განჩინებაში.

65. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სსსკ-ის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

66. სსსკ-ის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. შპს „ნ. კ. ქ. კლ." საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო;

2.კასატორ შპს „ნ. კ. ქ. კლ." (ს.კ: 404916.-...) უკან დაუბრუნდეს ს. ხ-ის მიერ 2019 წლის 05 აგვისტოს საგადახადო დავალება N0 გადახდილი სახელმწიფო ბაჟიდან (6412.83 ლარი) 4488.98 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150.

3.საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ზ. ძლიერიშვილი

მოსამართლეები: ნ. ბაქაქური

ბ. ალავიძე