საქმე №ას-983-2019 3 ოქტომბერი, 2019 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ზურაბ ძლიერიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ბესარიონ ალავიძე, ნინო ბაქაქური

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – ნ. ი-ი (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე – ლ. გ-ი, მ. პ-ი (მოსარჩელე, შეგებებულ სარჩელში – მოპასუხე)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2019 წლის 12 თებერვლის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება, ახალი გადაწყვეტილებით შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი – უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვა (ძირითად სარჩელში), დაკავებულ საცხოვრებელ სადგომზე საკუთრების უფლების გადაცემა (შეგებებულ სარჩელში)

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

სასარჩელო მოთხოვნა:

1. მ. პ-მა და ლ. გ-მა (შემდგომ – მოსარჩელე) სარჩელი აღძრა სასამართლოში ნინა იმერლიშვილის (შემდგომ – კასატორი მოპასუხე), ლ. და ს. ბ-ების (შემდგომ – მოპასუხეები, შეგებებული სარჩელის ავტორები) მიმართ უკანონო მფლობელობიდან უძრავი ნივთის გამოთხოვისა და მოსარჩელეთათვის გამოთავისუფლებულ მდგომარეობაში გადაცემის შესახებ.

სარჩელის საფუძვლები:

2. მოსარჩელეთა განმარტებით, საკუთრების უფლებით ეკუთვნით უძრავი ქონების შესაბამისი ნაწილი. მათ საკუთრებაში არსებულ ქონებას ფლობენ ფრიდონ გაფრინდაშვილი, ნ. ი-ი, ი. ა-ია, მ. ა-ა, ს. ბ-ე და ლ. ბ-ძე. ვინაიდან მოპასუხეთა მხრიდან ნივთის ფლობა ხდება უკანონოდ, უნდა მოხდეს მათი მფლობელობიდან უძრავი ნივთის გამოთხოვა და გამოთავისუფლებულ მდგომარეობაში მოსარჩელეთათვის გადაცემა.

3. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 23 ოქტომბრის განჩინებით ნაწილობირვ შეწყდა წარმოება ლ. გ-სა და მ. პ-ის სარჩელზე მოპასუხეების ფ. გ-ის, ი. ა-ასა და მ. ა-ას მიმართ უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვნის თაობაზე, ასევე მესამე პირის ე. ა-ას სარჩელზე მოპასუხეების ლ. გ-ისა და მ. პ-ის მიმართ კომპენსაციის გადახდის სანაცვლოდ საცხოვრებელ სადგომზე საკუთრების უფლების გადაცემის თაობაზე და ასევე ფრიდონ გაფრინდაშვილის შეგებებულ სარჩელზე მოპასუხეების ლ. გ-ისა და მ. პ-ის მიმართ კომპენსაციის გადახდის სანაცვლოს საცხოვრებელ სადგომზე საკუთრების უფლების გადაცემის თაობაზე. ამდენად, მოსარჩელეებმა მოითხოვეს ნ. ი-ის, ს. ბ-ისა და ლ. ბ-ის უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვა და მათთვის გამოთავისუფლებულ მდგომარეობაში გადაცემა.

მოპასუხეებისა და შეგებებული სარჩელის ავტორთა პოზიცია:

4. მოპასუხეებმა და კასატორმა მოპასუხემ სარჩელი არ ცნეს და საქალაქო სასამართლოსათვის წარდგენილი შეგებებული სარჩელით მოითხოვეს ვ. ა-ასა და მოპასუხეთა მამკვიდრებლებს შორის 1975 წელს შინაურული ხელშეკრულების გაფორმების შედეგად სადავო ფართზე ნასყიდობის ხელშეკრულებების დადებულად ცნობა, ასევე, უძრავი ქონების მათთვის საკუთრებაში გადაცემა.

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი:

5. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 18 ივლისის გადაწყვეტილებით ძირითადი სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, კასატორი მოპასუხის შეგებებული სარჩელი დაკმაყოფილდა, დადებულად იქნა ცნობილი ნასყიდობის ხელშეკრულება სადავო ფართზე და კასატორი მოპასუხე ცნობილ იქნა მის მესაკუთრედ, მოპასუხეთა შეგებებულ სარჩელს ეთქვა უარი, რაც მოსარჩელეებმა გაასაჩივრეს სააპელაციო წესით.

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი და ფაქტობრივ-სამართლებრივი დასაბუთება:

6. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2019 წლის 12 თებერვლის გადაწყვეტილებით მოსარჩელეთა სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება გაუქმდა კასატორი მოპასუხის შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილების ნაწილში და ამ ნაწილში მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება კასატორი მოპასუხის შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის შესახებ, დანარჩენ ნაწილში გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად შემდეგ გარემოებათა გამო:

7. სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა, რომ 2012 წლის 4 თებერვალს გაცემული სამკვიდრო მოწმობის თანახმად, ლ. ი-ამ, როგორც ვ. ა-ას კანონისმიერმა მემკვიდრემ, პირველი რიგის მემკვიდრეთა წრიდან – შვილმა საკუთრებაში მიიღო სამკვიდრო, ქონება კუთვნილი ვ. ს-ის დედის – პ. ხ-სი, რომელიც, თავის მხრივ, ვ. ს-მა, როგორც მემკვიდრე შვილმა, მიიღო ფაქტობრივი ფლობით და მისი გარდაცვალების დროისათვის არ მომხდარა სამკვიდროს გაფორმება.

8. სამკვიდრო მოწმობის თანახმად, სამკვიდრო ქონებას წარმოადგენს უძრავი ქონება.

9. საქმეში წარმოდგენილი გარდაცვალების მოწმობის თანახმად, ვ. ს-ის (აბრამოვას) გარდაცვალების თარიღად დაფიქსირებულია 20.. წლის ... ოქტომბერი.

10. საჯარო რეესტრის ამონაწერით, 2012 წლის 9 თებერვლის მდგომარეობით, უძრავი ქონება რეგისტრირებულია ლ. ი-ასა და ლ. ს-ის თანასაკუთრებად. ლ. ი-ას საკუთრებად დაფიქსირებულია შენობა-ნაგებობა №1-დან ლიტ „ა“ 204.32 კვ.მ საერთო ფართით (მათ შორის საცხოვრებელი 139.00 კვ.მ და დამხმარე ფართი 65.32 კვ.მ).

11. საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოში 2012 წლის 22 თებერვალს წარდგენილ უძრავ ნივთზე რეგისტრირებულ უფლებაში ცვლილების რეგისტრაციის შესახებ განცხადების შესაბამისად, წარდგენილი დაზუსტებული შიდა აზომვითი ნახაზების მიხედვით, მოხდა ლ. ი-ასა და ლ. ს-ის თანასაკუთრებაში არსებულ ქონებაზე დაზუსტებული ფართის რეგისტრაცია. დაზუსტებული სარეგისტრაციო აზომვითი ნახაზის შესაბამისად, 2012 წლის 19 მარტის მდგომარეობით გაცემული საჯარო რეესტრის ამონაწერის თანახმად, უძრავი ქონებიდან ლ. ი-ას საკუთრებად რეგისტრირებულია შენობა №1-ში, №3, №7, №8 380.22 კვ.მ საერთო ფართით.

12. საქმეში წარმოდგენილი საჯარო რეესტრის ამონაწერით, 2014 წლის 25 დეკემბრის ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე ლ. ი-ას კუთვნილი წილი გადაეცათ მოსარჩელეებს. საქმეში წარმოდგენილი 1975 წლის მაისის თარიღით შედგენილი „პირობითი ხელწერილის“ თანახმად, ჰ. ა. ძე ი-მა შეიძინა ვ. ა. ასული ა-ასაგან 16 კვ.მ ოთახი შუშაბანდით და სამზარეულოთი („კუხნით“) 6 500 მანეთად. ამავე ხელწერილზე შესრულებული მინაწერით 1985 წელს მოხდა იგივე ფართის მიერთება 11 000 მანეთად, იგივე პირობებით.

13. საქმეში წარმოდგენილი ნ. ს-ისა და ჰ. ი-ის ქორწინების მოწმობის თანახმად, ნ. ს-ს ქორწინების რეგისტრაციის შემდეგ მიეკუთვნა ი-ის გვარი.

14. საქმეში წარმოდგენილი გარდაცვალების მოწმობის თანახმად, ჰ. ი-ის გარდაცვალების თარიღად დაფიქსირებულია 19... წლის 1.. თებერვალი.

15. თბილისის სამოქალაქო რეესტრის სამსახურის საინფორმაციო ბარათის მიხედვით ნ. ი-ი 19... წლიდან, ხოლო ჰ. ი-ი 19... წლიდან რეგისტრირებული არიან სადავო მისამართზე.

16. სს „თ.“ მიერ 2015 წლის 27 მარტს გაცემული ინფორმაციისა და აბონენტის ბრუნვის ისტორიის თანახმად, მითითებულ მისამართში აბონენტად რეგისტრირდებულია ჰ. ი-ი.

17. საქმეში წარმოდგენილი 1975 წლის 26 ოქტომბრის თარიღით შედგენილი „პირობითი ხელწერილის“ თანახმად, ვ. ა. ასულმა ა-ამ მიჰყიდა გ. კ. ძე ბ-ეს ერთი ოთახი 18 კვ.მ შუშაბანდითა და აივნით, რისთვისაც მიიღო 6 500 მანეთი. ასევე, საქმეში წარმოდგენილი ხელწერილით, ვ. ა. ასულმა ა-ამ მიჰყიდა 20 კვ.მ თავისი შუშაბანდით და სამზარეულოთი („კუხნით“), პირველ სართულზე მოთავსებული დიდი სამზარეულოთი („კუხნით“) 7 500 მანეთად.

18. საქმეში წარმოდგენილი 19... წლის ... ივლისს შედგენილი ხელწერილის თანახმად, ვ. ა-ამ გასცა ხელწერილი ა. ლ-ის ძე გ-ის სახელზე, რომ მას უფლება აქვს, იცხოვროს თავის კუთვნილ ფართში და საცხოვრებელი ფართის გაყიდვის შემთხვევაში უნდა დააბრუნოს მიღებული თანხის 10 პროცენტი.

19. თბილისის სამოქალაქო რეესტრის სამსახურის საინფორმაციო ბარათის თანახმად, ს. ბ-ე 19... წლიდან რეგისტრირებულია სადავო მისამართზე

20. საქმეში წარმოდგენილი სს „თ.“ და შპს „ყ. თ.“ 2015-2017 წლებში გაცემული ქვითრებით, აბონენტად რეგისტრირებულია გ. ბ-ე.

21. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის (შემდგომ – სსსკ) 105-ე მუხლის შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილი გარემოება, რომ მოპასუხეებმა ვერ წარადგინეს საკმარისი მტკიცებულებები, რაც დაადასტურებდა ქონების მესაკუთრესთან წერილობითი ნასყიდობის ხელშეკრულების დადების ფაქტს.

22. სააპელაციო პალატამ განმარტა, რომ საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 170-ე მუხლის პირველი ნაწილისა და 172-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, უძრავი ქონების მესაკუთრეს კანონი ანიჭებს სასამართლოსათვის ვინდიკაციური სარჩელით მიმართვის შესაძლებლობას, ესაა სარჩელი, რომელსაც მესაკუთრე მაშინ იყენებს, როცა შელახულია ნივთზე მისი მფლობელობა, სახელდობრ, როდესაც მესაკუთრის ქონება უკანონო მფლობელის ხელთაა. ნივთის ვინდიცირებაც სხვისი უკანონო მფლობელობიდან მის გამოთხოვას გულისხმობს. ამდენად, სარჩელის საფუძვლიანობის შესამოწმებლად უნდა დადგინდეს, რომ მოსარჩელე ნივთის მესაკუთრეა, მოპასუხე კი - ნივთის მფლობელი, რომელსაც ამ ნივთის ფლობის უფლება არ გააჩნია. სამივე გარემოების არსებობის დადგენის შემთხვევაში სარჩელი მიიჩნევა საფუძვლიანად. ხსენებული ნორმების მიზნებისათვის, არამფლობელი მესაკუთრის მიერ უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვის მართლზომიერებისთვის უნდა არსებობდეს შემდეგი წინაპირობები: ა) მოსარჩელე უნდა იყოს მესაკუთრე, ბ) მოპასუხე უნდა იყოს ნივთის მფლობელი და გ) მოპასუხეს არ უნდა ჰქონდეს ამ ნივთის ფლობის უფლება.

23. განსახილველ შემთხვევაში სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა აპელანტთა პოზიცია, რომ მოპასუხეებმა ვერ შეძლეს მოსარგებლის სტატუსის შესაბამისი მაკვალიფიცირებელი მტკიცებულების წარმოდგენა, ვინაიდან, დადგენილია აპელანტთა უფლება მოპასუხეების მფლობელობაში არსებულს საცხოვრებელ სადგომებზე. ამავდროულად, საქმეში წარმოდგენილია ს. ბ-ის სარეგისტრაციო მოწმობა, რომლის თანახმადაც იგი რეგისტრირებულია სადავო ფართში 1989 წლიდან. დადგენილია ისიც, რომ მოპასუხეები ერთობლივად სარგებლობენ და ცხოვრობენ სადავო უძრავი ქონებით, რაც ადასტურებს, რომ ისინი წარმოადგენენ „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ საქართველოს კანონით განსაზღვრულ მოსარგებლის სტატუსის მატარებელ პირებს, ამავე კანონის მე-2 მუხლის პირველი პუნქტის „ა“ ქვეპუქნტის შესაბამისად.

24. სააპელაციო პალატამ მიუთითა, რომ ნასყიდობა შესაძლებელია განხორციელდეს არა მხოლოდ კონკრეტული ნივთის, არამედ უფლებისაც, რაც ცალსახად ჩანს საქმეში წარმოდგენილი ხელწერილიდან, რომელიც გაფორმებულია ვ. ა-სა და გ. ბ-ეს (მოწინააღმდეგე მხარეთა მამა), ასევე, – ს. ბ-ის სადავო მისამართზე რეგისტრაციის ბარათიდან. შესაბამისად, სააპელაციო პალატამ დადგენილად მიიჩნია მოპასუხეთა სადავო ქონების მფლობელობის მართლზომიერება, რაც გამორიცხავს აპელანტთა მოთხოვნის –უკანონო მფლობელობიდან უძრავი ქონების გამოთხოვის დაკმაყოფილების წინაპირობების არსებობას.

25. სააპელაციო პალატამ განმარტა, რომ „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ საქართველოს კანონით გათვალისწინებული გარიგება საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ, თავისი შინაარსით, არატიპურ სახელშეკრულებო ურთიერთობას წარმოადგენდა და იგი საბჭოთა სინამდვილეში ფაქტობრივი ქონებრივი ურთიერთობის სახით არსებობდა. ეს სახელშეკრულებო ურთიერთობა შეიცავდა სხვადასხვა გარიგების ნიშნებს (ქირავნობა, სესხი, გირავნობა), თუმცა დაუხმარებლად რადიკალურად განსხვავდებოდა მათგან თავისი შინაარსით და სპეციფიკური პირობებით, კერძოდ, მისი არსებობისას: მოსარგებლე მესაკუთრეს ერთჯერადად უხდიდა გარკვეული რაოდენობის თანხას ფართის სარგებლობაში მიღების სანაცვლოდ, ამასთან, მესაკუთრეს ყოველთვიურად უხდიდა ბინის ქირასაც; მოსარგებლე რეგისტრირდებოდა საცხოვრებელ ფართში და იხდიდა კომუნალურ გადასახადებს; მესაკუთრის მიერ თანხის დაბრუნების შემთხვევაში, მოსარგებლე ვალდებული იყო, გამოეთავისუფლებინა დაკავებული ფართი, თუმცა, ხშირ შემთხვევებში, მესაკუთრე თანხას ვერ აბრუნებდა, ურთიერთობა ხანგრძლივ ხასიათს იღებდა და უფლება მემკვიდრეებზე გადადიოდა; მესაკუთრის მიერ საცხოვრებელი სადგომის მფლობელობის უფლების გადაცემა მოსარგებლეზე ფაქტობრივად ხდებოდა „სამუდამოდ“, ანუ ეს ურთიერთობა არ ატარებდა დროებით (ხანმოკლე) ხასიათს; ხელშეკრულებიდან გამომდინარე, მოსარგებლე იძენდა დათმობილი სარგებლობის უფლების გასხვისების შესაძლებლობასაც, რაც მოსარგებლეთა შეცვლას იწვევდა. ამ სპეციფიკური ნიშნებიდან გამომდინარე, ხელშეკრულების სუბიექტთა სამართლებრივი მდგომარეობის მოწესრიგება მსგავსი ხელშეკრულებების (ქირავნობა, სესხი, გირავნობა) ნორმებით შეუძლებელი იყო და კანონმდებელმაც სპეციალური კანონით მოწესრიგებას დაუქვემდებარა.

26. სააპელაციო პალატამ განმარტა, რომ, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის (შემდგომ – სსკ) 150-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, მიწის ნაკვეთის არსებით შემადგენელ ნაწილს განეკუთვნება შენობა-ნაგებობანი და ნივთები, რომლებიც მყარადაა დაკავშირებული მიწასთან. ამავე კოდექსის 171-ე მუხლის თანახმად, ნივთზე საკუთრების უფლება ვრცელდება ასევე ამ ნივთის არსებით შემადგენელ ნაწილებზეც. ამდენად, საცხოვრებელი სადგომი წარმოადგენს მიწის ნაკვეთის არსებით შემადგენელ ნაწილს. კონკრეტული ურთიერთობის სპეციფიკის გათვალისწინებით, საცხოვრებელი სადგომის მოსარგებლე წარმოადგენს იმ პირს, ვისაც კანონით დადგენილი გარკვეული წინაპირობების არსებობის შემთხვევაში, აქვს მესაკუთრედ ცნობის უფლება. შესაბამისად, მოსარგებლის უფლება ვრცელდება დათმობის გარიგების საფუძველზე, მის სარგებლობაში არსებულ საცხოვრებელ სადგომზე ან საცხოვრებელ სახლში დაკავებული ძველი სადგომის პროპორციული წილის შესაბამის მიწის ნაკვეთზე.

27. სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა აპელანტთა პოზიცია, რომ 1975 წლის მაისის ე.წ. ,,პირობითი ხელწერილით“ შესაძლებელია კასატორი მოპასუხის უფლებები გავრცელდეს მხოლოდ მის ნაწილზე, კერძოდ 16 კვ.მ ოთახზე, შუშაბანდის და სამზარეულოს ჩათვლით.

28. განსახილველ შემთხვევაში სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა, რომ კასატორი მოპასუხე წარმოადგენს სადავო უძრავი ნივთის – ქ.თბილისი, ჩ. ქ. №...-ში მდებარე საცხოვრებელი ფართის ნაწილის მოსარგებლის – ჰ. ი-ის უფლებამონაცვლეს. ამასთან, სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის პირველი პუნქტის „დ“ ქვეპუნქტის თანახმად, „წერილობითი ნასყიდობის ხელშეკრულება არის წერილობითი საბუთი, რომლითაც მესაკუთრე ადასტურებს საცხოვრებელი სადგომის გაყიდვის ნებას და ნასყიდობის ფასის მიღებას“. კონკრეტულ შემთხვევაში, 1975 წლის ხელწერილით განსაზღვრულია ჰ. ი-ისთვის სარგებლობის უფლებით 16 კვ.მ ფართის გადაცემის ნება, ამასთან, დადგენილია ისიც, რომ თბილისის სამოქალაქო რეესტრის სამსახურის საინფორმაციო ბარათის მიხედვით, კასატორი მოპასუხე – 1975 წლიდან, ხოლო ჰ. ი-ი 19... წლიდან არიან რეგისტრირებული სადავო მისამართზე: თბილისი, ჩ. ქ. №... (ჩ. ქ. სახლი №..., ხოლო კასატორი მოპასუხის მიერ მოცემული მდგომარეობით დაკავებული ფართი შედგება: შენობა-ნაგებობის 1/2-ის პირველ სართულზე არსებული საცხოვრებელი სადომის – 65.4 კვ.მ, დამხმარე ფართის – შენობა-ნაგებობის 9/1-ის ნაწილზე 5 კვ.მ-სა და დამხმარე ფართის –10/1-ის ნაწილზე - 1.8 კვ.მ შენობა-ნაგებობისაგან.

29. სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებებით არ იკვეთება და არ დგინდება, თუ როდის განხორციელდა კასატორი მოპასუხის მიერ ზემოთ ჩამოთვლილი ფართის დაკავება, ამ უკანასკნელის განმარტებით, აღნიშნული განხორციელდა 19.. წელს, აპელანტთა მოსაზრება კი მოწინააღმდეგე მხარის მიერ ფართში თვითნებურად შეჭრის თაობაზე არ არის გამყარებული საქმეში არსებული მტკიცებულებებით, მეტიც, კასატორი მოპასუხე ხსენებულ მისამართზე რეგისტრირებულია 19... წლიდან და იმის დადგენა, ჰქონდა თუ არა მას უფლება, ესარგებლა მის მიერ ფაქტობრივად დაკავებული ფართით, გარდა ხელწერილში მოხსენიებული 16 კვ.მ ფართისა, მოცემული მდგომარეობით შეუძლებელია. აღნიშნულის საფუძველზე სააპელაციო პალატამ ივარაუდა, რომ კასატორი მოპასუხე წარმოადგენს თბილისი, ჩ. ქ. №...-ში (ჩ. ქ. სახლი №24) მდებარე შენობა-ნაგებობის 1/2-ის პირველ სართულზე არსებული 65.4 კვ.მ საცხოვრებელი სადგომის, დამხმარე ფართის – შენობა-ნაგებობის 9/1-ის – 5 კვ.მ ნაწილზე და დამხმარე ფართის შენობა-ნაგებობა 10/1-ის ნაწილზე – 1.8 კვ.მ-ის მოსარგებლეს, ვინაიდან იგი ფაქტობრივად ფლობს ზემოაღნიშნულ ფართს 19.. წლიდან, იხდის კომუნალური გადასახადებს და 1975 წლიდან რეგისტრირებულია სადავო მისამართზე, თუმცა მასა და მესაკუთრეს შორის დადებული წერილობითი შეთანხმება სახეზე არ არის.

30. სააპელაციო პალატამ ასევე აღნიშნა, რომ 197..-. წლის „პირობითი ხელწერილი“ უფლებამისილი პირის მიერ დადებულ ხელშეკრულებადაც რომ ჩაითვალოს, მაინც შეუძლებელია იმ დასკვნის გაკეთება, რომ მესაკუთრემ აღნიშნული ფართი გარიგებით საკუთრებაში გადასცა კასატორი მოპასუხის მეუღლეს, რამდენადაც მასში საუბარია, რომ გაყიდვის შემთხვევაში, მესაკუთრეს თანხის 15% ეკუთვნოდა, აღნიშნული კი თავისთავად გამორიცხავს საკუთრების უფლების გადასვლას სადავო ფართებზე.

31. სააპელაციო პალატამ განმარტა, რომ მითითებული გარემოებების შესაბამისად, კასატორი მოპასუხე სადავო უძრავ ქონებაზე ახალ მესაკუთრესთან სამართლებრივ ურთიერთობას აგრძელებს, როგორც მოსარგებლის სტატუსის მქონე მართლზომიერი მფლობელი. ამდენად, სააპელაციო პალატა დაეთანხმა აპელანტების პოზიციას, რომ მის მიმართ საკუთრების უფლების უსასყიდლოდ გადაცემის ნაწილში მოთხოვნის დაკმაყოფილების სამართლებრივ საფუძველს არ წარმოადგენს „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-3 მუხლი და ყურადღება გაამახვილა „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-5 მუხლზე, რომლის დანაწესით, მოსარგებლე, რომელიც არანაკლებ 30 წლის განმავლობაში უწყვეტად ფლობს საცხოვრებელ სადგომს და რომელმაც მფლობელობის უფლება მიიღო საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ გარიგებით, უფლებამოსილია, მოითხოვოს საცხოვრებელი სადგომის გამოსყიდვა საცხოვრებელი სადგომის ღირებულების 25 პროცენტის ოდენობის კომპენსაციის გადახდის პირობით, ამავე მუხლის მესამე ნაწილის შესაბამისად კი, თუ საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობისათვის მოსარგებლემ მესაკუთრეს გარკვეული საფასური გადაუხადა, სასამართლო უფლებამოსილია, ამ საფასურის ოდენობის გათვალისწინებით, ამ მუხლის პირველი პუნქტით განსაზღვრული კომპენსაციის ოდენობა საცხოვრებელი სადგომის ღირებულების 15 პროცენტამდე შეამციროს.

32. სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ ამავე კანონის მე-2 მუხლის „ვ“ პუნქტის თანახმად, კომპენსაცია არის ფულადი თანხა, რომელიც გამოიანგარიშება საცხოვრებელი სადგომის ღირებულების შესაბამისი პროცენტის სახით. ამასთანავე, მოსარგებლის მიერ გადასახდელი კომპენსაციის დადგენისას საცხოვრებელი სადგომის ღირებულებას აკლდება მოსარგებლის მიერ განხორციელებული მიშენება-დაშენების ან/და საცხოვრებელი სადგომის სხვა არსებითი გაუმჯობესების ღირებულება. მოსარგებლისათვის გადასახდელი კომპენსაციის დადგენისას საცხოვრებელი სადგომის ღირებულების (მოსარგებლის მიერ განხორციელებული მიშენება-დაშენების ან/და საცხოვრებელი სადგომის სხვა არსებითი გაუმჯობესების ღირებულების გამოკლებით) შესაბამის პროცენტს ემატება მოსარგებლის მიერ განხორციელებული მიშენება-დაშენების ან/და საცხოვრებელი სადგომის სხვა არსებითი გაუმჯობესების ღირებულების სრული ოდენობა.

33. ამდენად, განსახილველ შემთხვევაში სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ კასატორი მოპასუხისათვის სადავო უძრავ ქონებაზე მოსარგებლის სტატუსის მქონე მართლზომიერი მფლობელს წარმოადგენს და მასზე უნდა გავრცელდეს „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-5 მუხლით გათვალისწინებული რეგულაცია, რაც, ფაქტობრივად, დაკავებული საცხოვრებელი სადგომის მესაკუთრედ ცნობის სანაცვლოდ, აპელანტებისათვის კომპენსაციის გადახდას ითვალისწინებს.

კასატორის მოთხოვნა და საფუძვლები:

34. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილებაზე კასატორმა მოპასუხემ შეიტანა საკასაციო საჩივარი, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით მისი შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილება შემდეგი საფუძვლებით:

35. კასატორმა მიიჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლომ დაარღვია სსსკ-ის 248-ე მუხლი და მიაკუთვნა მოსარჩელეებს ის, რაც მათ სააპელაციო საჩივრით არ მოუთხოვიათ, ვინაიდან აპელანტები სადავოდ ხდიდნენ ნასყიდობის არსებობას 198.. წელს გადაცემულ 24.88 კვ.მ-ზე, ხოლო 197... წელს ფართის გადაცემის ნაწილში შეგებებული სარჩელი მოსარჩელეებმა ცნეს. აღნიშნული გარემოება დაზუსტდა სააპელაციო სასამართლოს პროცესზეც, თუმცა სააპელაციო პალატამ მაინც სრულ ფართთან მიმართებით გააუქმა გადაწყვეტილება.

36. სააპელაციო სასამართლომ არ გაითვალისწინა საქმის მასალებით დადასტურებული გარემოება, რომ კასატორმა ძირითადი ფართი დაიკავა 1975 წელს, რის შესახებაც შედგა „პირობითი ხელწერილი“ მის აწ გარდაცვლილ მეუღლეს, ამავდროულად, მამკვიდრებელსა და მესაკუთრეს შორის. შესაბამისად, მოსარგებლის სტატუსი მხარემ შეიძინა 197... წლიდან. 198... წელს კი მიიერთა ერთი 16 კვ.მ ოთახი.

37. სააპელაციო სასამართლომ არასწორად მიიჩნია, რომ კასატორსა და მესაკუთრეს შორის ხელშეკრულება არ არსებობს. 1975 წელს 16 კვ.მ ფართზე, შუშაბანდსა და სამზარეულოზე ნასყიდობის დადების ფაქტს მოსარჩელე მხარე დაეთანხმა როგორც პირველი ინსტანციის, ისე სააპელაციო სასამართლოებში. ხელწერილის შინაარსიდან ირკვევა, რომ სადავო ფართი მოსარგებლეს გადაეცა სამუდამოდ და ფართის ღირებულების 15%-ის მესაკუთრისათვის გადაცემის პირობა ამოქმედდებოდა მხოლოდ ფართის გასვილების შემთხვევაში. უძრავი ნივთის მუდმივად გადაცემა კი უკვე ნიშნავს მასზე საკუთრების უფლების გადაცემას.

38. კასატორის მოსაზრებით, უკანონოა სააპელაციო პალატის მითითება 15% კომპენსაციის გადახდაზე იმ ფართთან დაკავშირებით, რომელიც კასატორმა შეიძინა 1975 წელს და მოსარჩელეების მიერ სადავოდ არ გამხდარა. აღნიშნულ ფართთან დაკავშირებით სააპელაციო საჩივრის ავტორები მიუთითებდნენ, რომ იგი უსასყიდლოდ უნდა გადაეცეს კასატორს.

39. 1985 წელს გადაცემული ფართი კი, სააპელაციო პალატას საერთოდ არ შეუფასებია ცალკე. საქალაქო სასამართლომ სრულად შეაფასა ხელწერილი და კასატორის განმარტება, რომ მეორე ოთახის შესყიდვის შემდეგ ჩანაწერი ჩაემატა ხელწერილში, თუმცა ხელი აღარ მოსწერია.

40. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2019 წლის 11 ივლისის განჩინებით საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად. ამავე განჩინებით დადგინდა, რომ კასატორი სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან გათავისუფლებულია.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

41. საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

42. საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსი გარკვეულ შეზღუდვებს აწესებს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობასთან დაკავშირებით, კერძოდ, 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ ან არაქონებრივ დავაზე დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

43. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სსსკ-ის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

44. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ კასატორს მოცემულ საკასაციო საჩივარში დასაშვები და დასაბუთებული საკასაციო პრეტენზიის წარდგენის გზით სადავოდ არ გაუხდია სააპელაციო პალატის მიერ დადგენილი ფაქტები, ამდენად, სსსკ-ის 407-ე მუხლის მეორე ნაწილის შესაბამისად, მოცემულ საქმეზე დადგენილად უნდა ჩაითვალოს შემდეგი გარემოებანი:

45. საქმეში წარმოდგენილი საჯარო რეესტრის ამონაწერით, 201.. წლის 25 დეკემბრის ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე ლ. ი-ას კუთვნილი წილი გადაეცათ მოსარჩელეებს. საქმეში წარმოდგენილი 19... წლის მაისის თარიღით შედგენილი „პირობითი ხელწერილის“ თანახმად, ჰ. ა. ძე ი-მა შეიძინა ვ. ა. ასული ა-ასაგან 16 კვ.მ ოთახი შუშაბანდით და სამზარეულოთი („კუხნით“) 6 500 მანეთად. ამავე ხელწერილზე შესრულებული მინაწერით 1985 წელს მოხდა იგივე ფართის მიერთება 11 000 მანეთად, იგივე პირობებით.

46. საქმეში წარმოდგენილი გარდაცვალების მოწმობის თანახმად, ჰ. ი-ი გარდაიცვალა 19.. წლის 1... თებერვალს.

47. თბილისის სამოქალაქო რეესტრის სამსახურის საინფორმაციო ბარათის მიხედვით, ნ. ი-ი – 1975 წლიდან, ხოლო ჰ. ი-ი 198.. წლიდან რეგისტრირებულნი არიან სადავო მისამართზე.

48. სს „თ.“ მიერ 2015 წლის 27 მარტს გაცემული ინფორმაციისა და აბონენტის ბრუნვის ისტორიის თანახმად, მითითებულ მისამართში აბონენტად რეგისტრირდებულია ჰ. ი-ი.

49. სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა, რომ კასატორი მოპასუხე წარმოადგენს სადავო უძრავი ნივთის – ქ.თბილისი, ჩ. ქ. №...-ში მდებარე საცხოვრებელი ფართის ნაწილის მოსარგებლის – ჰ. ი-ის უფლებამონაცვლეს.

50. 1975 წლის ხელწერილით განსაზღვრულია ჰ. ი-ისთვის სარგებლობის უფლებით 16 კვ.მ ფართის გადაცემის ნება, ამასთან, დადგენილია ისიც, რომ თბილისის სამოქალაქო რეესტრის სამსახურის საინფორმაციო ბარათის მიხედვით, კასატორი მოპასუხე – 197... წლიდან, ხოლო ჰ. ი-ი 198.. წლიდან არიან რეგისტრირებული სადავო მისამართზე: თბილისი, ჩ. ქ. №... (ჩ. ქ. სახლი №24), ხოლო კასატორი მოპასუხის მიერ მოცემული მდგომარეობით დაკავებული ფართი შედგება: შენობა-ნაგებობის 1/2-ის პირველ სართულზე არსებული საცხოვრებელი სადომის – 65.4 კვ.მ, დამხმარე ფართის – შენობა-ნაგებობის 9/1-ის ნაწილზე 5 კვ.მ-სა და დამხმარე ფართის –10/1-ის ნაწილზე - 1.8 კვ.მ შენობა-ნაგებობისაგან.

51. საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო პალატის მსჯელობას იმის შესახებ, რომ კასატორი მოპასუხე წარმოადგენს „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ საქართველოს კანონით გათვალისწინებული საცხოვრებელი ფართის მოსარგებლის სტატუსის მქონე პირს და მხარეთა შორის სამართლებრივი ურთიერთობა წარმოშობილია საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ გარიგების საფუძველზე.

52. გარიგება საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ თავისი შინაარსით ატიპურ სახელშეკრულებო ურთიერთობას წარმოადგენდა და იგი საბჭოთა სინამდვილეში ფაქტობრივი ქონებრივი ურთიერთობის სახით არსებობდა. რადგანაც იმ დროს მოქმედი კანონმდებლობის მიხედვით ქ. თბილისში უძრავი ქონების შეძენა მხოლოდ დედაქალაქში ჩაწერილ პირებს შეეძლოთ, ქვეყნის სხვა რეგიონებიდან ჩამოსულ პირებთან კანონის გვერდის ავლის მიზნით იდებოდა ამ ტიპის გარიგებები. ეს სახელშეკრულებო ურთიერთობები შეიცავდა სხვადასხვა გარიგების ნიშნებს (ქირავნობა, სესხი, გირავნობა), და ფაქტიურად მხარეთა შორის არსებული ნამდვილი ურთიერთობა იფარებოდა. კერძოდ, მოსარგებლე მესაკუთრეს ერთჯერადად უხდიდა გარკვეულ თანხას ფართის სარგებლობაში მიღების სანაცვლოდ, ამასთან – ყოველთვიურად ბინის ქირასაც; მოსარგებლე რეგისტრირდებოდა საცხოვრებელ ფართში და იხდიდა კომუნალურ გადასახადებს; მესაკუთრის მიერ თანხის დაბრუნების შემთხვევაში მოსარგებლე ვალდებული იყო, გამოეთავისუფლებინა დაკავებული ფართი, თუმცა ხშირ შემთხვევებში, მესაკუთრე თანხას ვერ აბრუნებდა, ურთიერთობა ხანგრძლივ ხასიათს იღებდა და უფლება მემკვიდრეებზე გადადიოდა; მესაკუთრის მიერ საცხოვრებელი სადგომის მფლობელობის უფლება მოსარგებლეს ფაქტობრივად გადაეცემოდა „სამუდამოდ“, ანუ ურთიერთობა არ იყო დროებითი (ხანმოკლე); ხელშეკრულებიდან გამომდინარე, მოსარგებლე იძენდა დათმობილი სარგებლობის უფლების გასხვისების შესაძლებლობასაც, რაც მოსარგებლეთა შეცვლას იწვევდა. ამ სპეციფიკური ნიშნებიდან გამომდინარე, ხელშეკრულების სუბიექტთა სამართლებრივი მდგომარეობის მოწესრიგება მსგავსი ხელშეკრულებების (ქირავნობა, სესხი, გირავნობა) ნორმებით შეუძლებელი იყო და კანონმდებელმაც სპეციალურ კანონს დაუქვემდებარა. ამასთან, ამ კანონით წესრიგდება მხოლოდ ის ურთიერთობები, რომლებიც ზემოთ დასახელებულ ნიშნებს უტყუარად შეიცავს, შესაძლებელია, ეს ნიშნები არსებობდეს კუმულაციურადაც ან მხოლოდ ზოგიერთი მათგანის სახითაც.

53. საკასაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი ზემოაღნიშნული პრაქტიკა სრულადაა გაზიარებული სააპელაციო პალატის გასაჩივრებული განჩინებით.

54. საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის საფუძველი ვერ გახდება კასატორს მოსაზრება, რომ სააპელაციო სასამართლო გასცდა განსახილველი სააპელაციო საჩივრის ფარგლებს, როდესაც სრულად გააუქმა გასაჩივრებული გადაწყვეტილება შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილების ნაწილში.

55. საკასაციო სასამართლო ყურადღებას გაამახვილებს საქმის მასალებში წარმოდგენილ მოსარჩელეთა სააპელაციო საჩივარზე, რომლის მოთხოვნას შეადგენდა შეგებებული სარჩელის მოთხოვნების დაკმაყოფილების ნაწილში გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება (ს.ფ 141, ტომი 3), შესაბამისად, კასატორის პრეტენზია დაუსაბუთებელია.

56. კასატორმა დასაშვები და დასაბუთებული საკასაციო საჩივარი ვერ დაუპირისპირა საპელაციო პალატის მსჯელობას იმის შესახებ, რომ კასატორის მამკვიდრებელსა და სადავო ფართის მესაკუთრეს შორის დადებული შინაურული ხელწერილი თავისი შინაარსით „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ საქართველოს კანონით გათვალისწინებულ ნასყიდობის ხელშეკრულებად ვერ შეფასდება. აღნიშნულს ადასტურებს ხელწერილის პირობა სადავო საცხოვრებელი სადგომის გასხვისების შემდეგ მესაკუთრისათვის თანხის ნაწილის ანაზღაურების შესახებ.

57. ამდენად, დასაბუთებულია სააპელაციო პალატის დასკვნა, რომ კასატორი მოპასუხე წარმოადგენს სადავო უძრავი ქონების მოსარგებლის სტატუსის მქონე მართლზომიერ მფლობელს. გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით სასამართლომ მართებულად მიუთითა „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-5 მუხლზე, რომლის თანახმად მოსარგებლე, რომელიც არანაკლებ 30 წლის განმავლობაში უწყვეტად ფლობს საცხოვრებელ სადგომს და რომელმაც მფლობელობის უფლება მიიღო საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ გარიგებით, უფლებამოსილია, მოითხოვოს საცხოვრებელი სადგომის გამოსყიდვა საცხოვრებელი სადგომის ღირებულების 25 პროცენტის ოდენობის კომპენსაციის გადახდის პირობით, ამავე მუხლის მესამე ნაწილის შესაბამისად კი, თუ საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობისათვის მოსარგებლემ მესაკუთრეს გარკვეული საფასური გადაუხადა, სასამართლო უფლებამოსილია, ამ საფასურის ოდენობის გათვალისწინებით, ამ მუხლის პირველი პუნქტით განსაზღვრული კომპენსაციის ოდენობა საცხოვრებელი სადგომის ღირებულების 15 პროცენტამდე შეამციროს. საკასაციო პალატა იზიარებს წინამდებარე განჩინების 32-33 პუნქტებში მითითებულ სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებებს.

58. ამდენად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი მატერიალური ან/და საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

59. კასატორმა ვერ დაასაბუთა, რომ სააპელაციო სასამართლოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასთან და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალთან წინააღმდეგობაში მოდის.

60. ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით და არც იმ საფუძვლით, რომ საკასაციო სასამართლოს მსგავს საკითხზე ჯერ არ უმსჯელია და გადაწყვეტილება არ მიუღია. შესაბამისად, მოცემულ საქმეზე არ არსებობს ვარაუდი, რომ საკასაციო საჩივრის განხილვის შემთხვევაში მოსალოდნელია საქართველოს უზენაესი სასამართლოს უკვე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება.

61. ამავდროულად, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ განსხვავდება საკასაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი პრაქტიკისაგან.

62. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სსსკ-ის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ნ. ი-ის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ზ. ძლიერიშვილი

მოსამართლეები: ბ. ალავიძე

ნ. ბაქაქური