№ას-397-397-2018 19 აპრილი, 2019 წელი,

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა/მოსამართლეები:

მზია თოდუა (თავმჯდომარე),

პაატა ქათამაძე (მომხსენებელი),

ეკატერინე გასიტაშვილი

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი (მოპასუხე) – ზ.ზ–ა

მოწინააღმდეგე მხარე (მოსარჩელე) – ვ.დ–ი

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2018 წლის 30 იანვრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების გამოტანა

დავის საგანი _ მეუღლეთა თანასაკუთრებიდან წილის მიკუთვნება, ჩუქებისა და ნასყიდობის ხელშეკრულებების ნაწილობრივ ბათილად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

1. ვ.დ–ი (შემდეგში - მოსარჩელე, მეუღლე) და ზ.ზ–ა (შემდეგში - პირველი მოპასუხე, პირველი აპელანტი, მეუღლე) 1996 წლის 28 დეკემბრიდან რეგისტრირებულ ქორწინებაში იმყოფებოდნენ. ერთად ცხოვრების პერიოდში მეუღლეებს შეეძინათ ორი შვილი - 1998 წლის 9 ნოემბერს დაბადებული გ.ზ–ა და 2003 წლის 8 იანვარს დაბადებული ნ.ზ–ა.

2. 1998 წლის 10 სექტემბერს პირველმა მოპასუხემ 3500 ლარად შეიძინა უძრავი ქონება, მდებარე მისამართზე: ქ.თბილისი, ......, რომელიც 2009 წლის 22 სექტემბერს ი.ზ–ას (შემდეგში - მეორე მოპასუხე, მეორე აპელანტი) აჩუქა.

3. 2000 წლის 6 დეკემბერს პირველმა მოპასუხემ შეიძინა ქ.თბილისში, ...... მდებარე უძრავი ქონება 2000 ლარად, რომელიც 2009 წლის 22 სექტემბერს ზ.ზ–ას (მესამე მოპასუხე, მესამე აპელანტი, კასატორი) აჩუქა.

4. 2003 წლის 13 თებერვალს პირველმა მოპასუხემ 2000 ლარად შეიძინა უძრავი ქონება, მდებარე მისამართზე: ქ.თბილისი, სოფელი .... აღნიშნული უძრავი ქონება პირველმა მოპასუხემ 2009 წლის 15 სექტემბერს მესამე მოპასუხეს მიჰყიდა.

5. მეორე მოპასუხე პირველი მოპასუხის დედაა, ხოლო მესამე მოპასუხე - ძმა.

6. 2009 წლის მაისში მეუღლეებს შორის დაიძაბა ურთიერთობა. იმავე წლის სექტემბრის დასაწყისში მოსარჩელემ პირველ მოპასუხეს უარი უთხრა შერიგებაზე, რითაც ფაქტობრივად შეწყდა ქორწინება.

7. ქორწინების პერიოდში მეუღლეები შვილებთან ერთად ქ.თბილისში, ..... მდებარე N27 სადავო ბინაში ცხოვრობდნენ. დასახელებულ საცხოვრებელ ბინაში დაცულია მოძრავი ნივთები (3 კარადა, 2 საწოლი, 2 ტუმბო, 2 კომოდი, 2 კომოდის სარკე, „ბელუქსის“ ტყავის სამეული (სამადგილიანი, ორადგილიანი და ერთადგილიანი), შუშის მაგიდა, პლაზმური ტელევიზორი, 2 ცალი ბროლის ჭაღი, იტალიური მაგიდა 6 სკამით, „დესაუ“, ვიტრინა, მოოქროვილი ჭიქები, ბორდოსფერი ყავისა და ჩაის სერვიზები, ლურჯი გერმანული „ვაიმარის“ ჩაის სერვიზი, მაჰაგონის ჩარჩოში ჩასმული სარკე, 3 „დესაუზე“ დადებული სტატუეტი, მაცივარი), რომლის მიმართ მოსარჩელეს სამართლებრივი პრეტენზია აქვს.

8. 2013 წლის 21 ოქტომბერს მოსარჩელემ სარჩელით მიმართა სასამართლოს და მოითხოვა პირველ მოპასუხესთან ერთად ერთობლივი თანაცხოვრების პერიოდში შეძენილი უძრავი ქონების (იხ. წინამდებარე განჩინების 2-4 პუნქტები) ½-ის მესაკუთრედ ცნობა და ამ ნაწილში შესაბამის ქონებაზე დადებული ნასყიდობისა და ჩუქების ხელშეკრულებათა ბათილად ცნობა. მოსარჩელემ წინამდებარე განჩინების მე-7 პუნქტში ჩამოთვლილი მოძრავი ნივთების ½-ის მესაკუთრედ ცნობაც მოითხოვა.

9. მოპასუხეებმა მოთხოვნის გამომრიცხველი შესაგებლის წარდგენით უარყვეს სასარჩელო მოთხოვნის საფუძვლიანობა.

10. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2014 წლის 4 დეკემბრის გადაწყვეტილებით, სარჩელი დაკმაყოფილდა; სასამართლომ მოსარჩელე სადავო მოძრავ და უძრავ ქონებათა ½-ის მესაკუთრედ ცნო, დავის მოსაწესრიგებლად კი - საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის (შემდეგში სსკ-ის) 1158-ე, 1164-ე, 1168-ე, 183-ე, 311-ე, 186-ე, 158-ე, 170- ე, 524-ე, 54-ე, 185-ე და 312-ე მუხლებით იხელმძღვანელა.

10.1. სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია წინამდებარე განჩინების 1-7 პუნქტებში მითითებული გარემოებები.

10.2. სასამართლომ არ გაიზიარა მოპასუხეთა არგუმენტი, რომ, ვინაიდან სადავო უძრავი ქონების შექმნაში მონაწილეობდნენ პირველი მოპასუხის ძმები, აღნიშნული ქონება არ ექვემდებარებოდა მეუღლეებს შორის გაყოფას. სასამართლომ დასახელებულ საკითხზე მსჯელობისას სსკ-ის 183-ე და 311-ე მუხლების მოხმობით განმარტა, რომ, მოცემულ შემთხვევაში, სადავო უძრავი ქონება ერთპიროვნულად პირველი მოპასუხის საკუთრებაში იყო აღრიცხული, რამაც ამ ქონების მიმართ გამორიცხა ძმების თანასაკუთრების უფლება.

10.3. სასამართლომ დაადგინა, რომ მოსარჩელის მიერ მოთხოვნილი მოძრავი ნივთებიდან ნაწილი შეძენილი იყო პირველი მოპასუხის მიერ, ზოგიერთი მათგანი - მისი ძმების დახმარებით, ზოგიერთი ნივთი კი, მეუღლეებს სხვადასხვა პირებმა აჩუქეს. ყველა სადავო ნივთი შეძენილი იყო მოდავე მხარეთა რეგისტრირებული ქორწინების განმავლობაში და მათ მფლობელობაში იმყოფებოდა, შესაბამისად, სადავო მოძრავი ნივთები სასამართლომ მეუღლეთა თანასაკუთრებად მიიჩნია.

10.4. რაც შეეხება წინამდებარე განჩინების 2-3 პუნქტებში მითითებულ უძრავ ქონებათა ჩუქების ხელშეკრულებებს, სასამართლომ აღნიშნა, რომ დასახელებული სადავო გარიგებანი იმ ნაწილში, რომლითაც გაჩუქებულ იქნა მოსარჩელის კუთვნილი წილი, უცილოდ ბათილ გარიგებას წარმოადგენდა.

10.5. მესამე მოპასუხის მიერ შესყიდულ სადავო უძრავ ქონებასთან დაკავშირებით, სასამართლომ განმარტა, რომ შემძენი პირველი მოპასუხის ძმაა, რომლისთვისაც ცნობილი იყო მეუღლეებს შორის დაძაბული ურთიერთობის შესახებ. აღნიშნულ გარემოებასთან დაკავშირებით სასამართლომ მოწმის სტატუსით დაკითხული, პირველი მოპასუხის ძმის -დ.ზ–ას ჩვენება მოიხმო, რომლის განმარტებით, მოსარჩელის „საქციელის“ გამო, ოჯახის წევრებმა გადაწყვიტეს პირველი მოპასუხის საკუთრებაში რიცხული უძრავი ქონება ნეიტრალურ პირზე გადაეფორმებინათ. აქედან გამომდინარე, სასამართლომ მიიჩნია, რომ ეს გარიგებაც ბათილი იყო.

11. მოპასუხეებმა აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს, რომლითაც გადაწყვეტილების გაუქმება და, საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღებით, სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვეს.

11.1. აპელანტების მტკიცებით, წინამდებარე განჩინების მე-3 პუნქტში მითითებული ქონება მესამე მოპასუხემ საკუთარი სახსრებით შეიძინა, ამასთან, ტ–აში მდებარე მიწის ნაკვეთზეც სახლი მესამე მოპასუხემ ააშენა. მესამე მოპასუხე 2009 წელს დაბრუნდა საქართველოში, რის შემდეგაც პირველ მოპასუხის სახელზე რეგისტრირებული კუთვნილი უძრავი ქონება საკუთარ სახელზე გადაიფორმა. რაც შეეხება წინამდებარე განჩინების მე-2 პუნქტში ხსენებულ ქონებას, აპელანტთა მითითებით, იგი მოპასუხეთა ერთობლივი მონაწილეობით იყო შეძენილი. მათივე განმარტებით, სასამართლომ არ გაითვალისწინა, რომ მოპასუხეები პრაქტიკულად დაეუფლნენ სადავო ქონებას და მესაკუთრის უფლებამოსილებებს ახორციელებდნენ. ამის საილუსტრაციოდ აპელანტებმა მიუთითეს, რომ ..... მდებარე უძრავი ქონება მესამე მოპასუხემ გასცა იჯარით, ასევე, მესამე მოპასუხე ფარავდა კომუნალური გადასახადების დავალიანებას. აპელანტებმა საკუთარი პოზიციის დასამტკიცებლად მოწმეთა ჩვენებებზეც გაამახვილეს ყურადღება, რომლებმაც, აპელანტთა მითითებით, სადავო უძრავ ქონებათა მოვლა-პატრონობაზე ხარჯების გაწევაში, მესამე მოპასუხის მონაწილეობა დაადასტურეს.

12. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2018 წლის 30 იანვრის განჩინებით, საპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2014 წლის 4 დეკემბრის გადაწყვეტილება.

12.1. პალატამ აღინიშნა, რომ წ–ის ქუჩაზე მდებარე კომერციული ფართი პირველმა მოპასუხემ 2000 წლის 6 დეკემბერს შეიძინა. საქმეზე დართული მტკიცებულებით დადგინდა, რომ ამ დროისათვის მესამე მოპასუხე საქართველოს ტერიტორიაზე იმყოფებოდა. შესაბამისად, მას უძრავი ქონების შეძენა და საკუთარ სახელზე აღრიცხვა თავადაც შეეძლო.

12.2. 2003 წლის 13 თებერვალს პირველმა მოპასუხემ 600 კვ.მ მიწის ნაკვეთი, საცხოვრებელ სახლთან ერთად, 2 000 ლარად შეიძინა (ტ.1, ს.ფ. 26-33). მესამე მოპასუხემ განმარტა, რომ აღნიშნულ ქონებაზე რეკონსტრუქციის ხარჯები თავად გაწია. პალატამ მიიჩნია, რომ მესამე მოპასუხის მიერ ქონების გაუმჯობესებისათვის ხარჯების გაწევა ამ უკანასკნელს სადავო ქონებაზე საკუთრების უფლებას არ წარმოუშობდა. ამასთან, პალატის მითითებით, წარმოდგენილი საქმის მასალებით მესამე მოპასუხის მიერ გარემონტებას აპელანტი იმ მტკიცებულებაზე დაყრდნობით ადასტურებდა, რომ სამშენებლო მასალებს რუსეთის ფედერაციაში იძენდა. აღნიშნულ მტკიცებულებასთან დაკავშირებით, პალატამ აღნიშნა, რომ არ დადგინდა მასალების ტ–ის ტერიტორიაზე წარმოებული სამუშაოს მიზნებისათვის შეძენა და საშენი მასალების საქართველოს ტერიტორიაზე შემოტანა.

12.3. პალატამ განმარტა, რომ მეუღლეთა თანასაკუთრებაში არსებული ქონების გასხვისების დროს გარიგება ნამდვილად მხოლოდ შემძენის კეთილსინდისიერების პირობებში მიიჩნეოდა, შესაბამისად, სსკ-ის 1160-ე მუხლი მხოლოდ იმ შემძენს იცავდა, რომელმაც იცოდა ან გარემოებათა გონივრულად აღქმის შედეგად მიიჩნევდა, რომ გამსხვისებელი ერთადერთი მესაკუთრე იყო. განსახილველ დავაზე პალატის შეფასებით, ქონება, რომელიც პირველმა მოპასუხემ რეგისტრირებული ქორწინების განმავლობაში შეიძინა, თუნდაც, ოჯახის წევრების დახმარებით, მოსარჩელის თანასაკუთრებასაც წარმოადგენდა. პალატის მოსაზრებით, იმ შემთხვევაში, თუ ოჯახის წევრებს პირველი მოპასუხისათვის საჩუქრის ჩუქება სურდათ, ასეთ შემთხვევაში, ისინი მას სადავო უძრავ ქონებას ჩუქების ხელშეკრულების საფუძველზე გადასცემდნენ, რა დროსაც აღნიშნული ქონება საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 1161-ე მუხლის რეგულირების რეჟიმში მოექცეოდა და პირველი მოპასუხის ინდივიდუალურ ქონებად განიხილებოდა.

12.4. რაც შეეხება სადავო მოძრავ ნივთებს, პალატამ გამოარკვია, რომ ყველა სადავო ნივთი მეუღლეთა რეგისტრირებული ქორწინების განმავლობაში იყო შეძენილი და ქ. თბილისში, ..... მდებარე N27 ბინაში ცხოვრებისას, მათ მფლობელობაში იმყოფებოდა, რისი გათვალისწინებითაც, პალატამ შედავებული მოძრავი ნივთები მეუღლეთა თანასაკუთრებად მიიჩნია.

12.5. პალატამ დაასკვნა, რომ პირველი მოპასუხის მიერ სადავო უძრავი ქონების გასხვისების გარიგება ძმასა და დედაზე, რეალურ მიზანს (ნასყიდობა, ჩუქება) არ ისახავდა და ფორმალურ ხასიათს ატარებდა, პალატის განსჯით, გარიგებების მოჩვენებითად დადების მოტივს (სსკ-ის 56.1. მუხლი) მოსარჩელისათვის რეგისტრირებულ ქორწინებაში შეძენილი ქონების გაყოფისათვის თავის არიდება წარმოადგენდა.

13. აღნიშნული განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა მესამე მოპასუხემ, რომელმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და, ახალი გადაწყვეტილების მიღებით, სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი საფუძვლებით მოითხოვა:

13.1. სასამართლომ შეფასების გარეშე დატოვა მტკიცებულებები, რომლითაც დასტურდებოდა, რომ წ–ის ქუჩაზე მდებარე უძრავი ნივთი მესამე მოპასუხემ საკუთრებად შეისყიდა და პირველი მოპასუხის სახელზე მისი თხოვნით იმ გარემოების გათვალისწინებით აღრიცხა, რომ მას, რუსეთში ყოფნის გამო, არ შეეძლო ქონების საკუთარ სახელზე რეგისტრაცია.

13.2. კასატორის მითითებით, .... მდებარე მიწის ნაკვეთზე მესამე მოპასუხემ საკუთარი სახსრებით ააშენა სახლი. ის პირადად იხდიდა სადავო ქონებასთან დაკავშირებულ კომუნალურ გადასახადებს. ამასთან, მისი მტკიცებით, მოსარჩელესა და პირველ მოპასუხეს არ გააჩნდათ სადავო ქონებათა შეძენისათვის აუცილებელი სახსრები. რაც შეეხება მეორე მოპასუხისათვის ჩუქებით გადაცემულ ქონებას, კასატორის განმარტებით, N27 ბინა მოპასუხეებმა და მათმა მშობლებმა ერთობლივი ძალებით შეიძინეს, თუმცა პირველი მოპასუხის სახელზე აღირიცხა. მოპასუხეთა ოჯახის საერთო სახსრებით შეძენილი მიწის ნაკვეთი კი (ქ.თბილისში, .....), მოსარჩელის სახელზე დარეგისტრირდა. კასატორის მტკიცებით, მას შემდეგ, რაც მოსარჩელე მეუღლის ოჯახიდან წავიდა, მოპასუხეებმა მას შეახსენეს, რომ მის სახელზე რეგისტრირებული ნაკვეთი მოპასუხეთა საკუთრებას წარმოადგენდა და მიწის ნაკვეთის მოპასუხეთა სახელზე გადაფორმება ითხოვეს. მოსარჩელემ უარი განაცხადა შესაბამისი ქმედების განხორციელებაზე, რისი გათვალისწინებითაც, პირველ მოპასუხეს ძმებმა ოჯახის ქონების განაწილების ანგარიშში, მიწის ნაკვეთის მეუღლეთა თანასაკუთრებაში დატოვების სანაცვლოდ, პირველი მოპასუხის სახელზე აღრიცხული სხვა ქონების (N27 ბინის) გადაცემა მოსთხოვეს. შედეგად, ბინა N27 პირველმა მოპასუხემ უსასყიდლოდ გადასცა საკუთრებაში მეორე მოპასუხეს.

13.3. კასატორის მოსაზრებით, სასამართლომ არასწორად მიიჩნია სადავო ქონებაზე დადებული ხელშეკრულებები ფიქტიურად, მისივე განმარტებით, იმ შემთხვევაში, თუ პირველ მოპასუხესთან გარიგებები ფიქტიურად დაიდო, მოპასუხეები შეძენილ ქონებას არ უნდა ფლობდნენ, არ უნდა სარგებლობდნენ და არ უნდა ახორციელებდნენ მესაკუთრის უფლებამოსილებებს, აღნიშნულის საწინააღმდეგოდ კი, მესამე მოპასუხე თავად იხდის კომუნალურ გადასახადებს, ახორციელებს მესაკუთრის უფლებამოსილებაში შემავალ ქმედებებს, მან იჯარით გასცა წ–ის N1/5-ში მდებარე უძრავი ქონების ფართი და საიჯარო ქირასაც თავად იღებს.

14. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2018 წლის 2 მაისის განჩინებით, მესამე მოპასუხის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო საჩივარი დაუშვებელია, რადგანაც იგი არ აკმაყოფილებს სსსკ-ის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს.

15. სსსკ-ის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ:

ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებასა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას;

ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია;

გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება;

დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან;

ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე;

ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასა და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს;

ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

16. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სსსკ-ის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი საფუძვლით. ამასთან, საკასაციო საჩივარი დასაშვები რომც ყოფილიყო, მას არა აქვს წარმატების პერსპექტივა, სახელდობრ:

17. სსსკ-ის 407.2 მუხლის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია. დასაბუთებული პრეტენზია გულისხმობს მითითებას იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურსამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით, არ წარმოუდგენია დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

18. მოცემულ საქმეში მოსარჩელის მოთხოვნა სადავო ქონების ½ ნაწილის მესაკუთრედ ცნობის თაობაზე ეფუძნება შემდეგ გარემოებებს: სადავო ქონება შეძენილია იმ დროს, როდესაც მოსარჩელე და მოპასუხე რეგისტრირებულ ქორწინებაში იმყოფებოდნენ და, შესაბამისად, ეს ქონება მათ თანასაკუთრებას წარმოადგენს. ამის თაობაზე იცოდნენ მოპასუხეებმა, ვინაიდან ისინი ერთი ოჯახის წევრები არიან. მათ ისიც იცოდნენ, რომ ქონება მეუღლეთა შორის სადავო იყო და მოსარჩელე კუთვნილ წილს ითხოვდა. მოპასუხეებმა, ურთიერთშეთანხმებით, მოსაჩვენებლად დადებული გარიგებებით, პირველი მოპასუხის სახელზე დარეგისტრირებული სადავო უძრავი ქონება მეორე და მესამე მოპასუხის სახელზე გადააფორმეს იმ მიზნით, რომ მოსარჩელეს ვერ მიეღო მისი კუთვნილი წილი მეუღლეთა საერთო ქონებიდან.

19. ზემოხსენებული ფაქტობრივი გარემოებებიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ მოსარჩელის მოთხოვნის სამართლებრივი საფუძველია სსკ-ის 992-ე (პირი, რომელიც სხვა პირს მართლსაწინააღმდეგო, განზრახი ან გაუფრთხილებელი მოქმედებით მიაყენებს ზიანს, ვალდებულია, აუნაზღაუროს მას ეს ზიანი), 998-ე (თუ ზიანის დადგომაში მონაწილეობს რამდენიმე პირი, ისინი პასუხს აგებენ, როგორც სოლიდარული მოვალეები. ზიანისათვის პასუხს აგებს არა მარტო ის, ვინც იგი უშუალოდ მიაყენა, არამედ ისიც, ვინც ის დაიყოლია ან მისი ხელშემწყობი იყო, ასევე ისიც, ვინც შეგნებულად ისარგებლა სხვისთვის მიყენებული ზიანით) და 408.1 (იმ პირმა, რომელიც ვალდებულია აანაზღაუროს ზიანი, უნდა აღადგინოს ის მდგომარეობა, რომელიც იარსებებდა, რომ არ დამდგარიყო ანაზღაურების მავალდებულებელი გარემოება) მუხლები.

20. სსკ-ის 992-ე მუხლით გათვალისწინებული დელიქტური ვალდებულების წინაპირობებია: მართლსაწინააღმდეგო ქმედება, ზიანი, მიზეზობრივი კავშირი მართლსაწინააღმდეგო ქმედებასა და ზიანს შორის, ზიანის მიმყენებლის ბრალი. პირს ზიანის ანაზღაურება დაეკისრება, თუ არსებობს ზემოხსენებული ნორმით გათვალისწინებული ოთხივე წინაპირობა (გენერალური დელიქტი).

21. ზემოაღნიშნულ ნორმათა ანალიზიდან გამომდინარე, სარჩელი წარმატებული იქნება იმ შემთხვევაში, თუ მოსარჩელე დაამტკიცებს, რომ:

ა) სადავო ქონება მეუღლეთა თანასაკუთრებაა;

ბ) მოპასუხეებმა ურთიერთშეთანხმებით, სადავო ქონება განკარგეს მოსაჩვენებლად, იმ მიზნით, რომ მოსარჩელეს კუთვნილი წილი მეუღლეთა თანასაკუთრებიდან ვერ მიეღო.

21.1. მეუღლეთა საერთო საკუთრების წარმოშობის საფუძვლებს სსკ-ის 1158-ე მუხლი (მეუღლეთა მიერ ქორწინების განმავლობაში შეძენილი ქონება წარმოადგენს მათ საერთო ქონებას (თანასაკუთრებას), თუ მათ შორის საქორწინო ხელშეკრულებით სხვა რამ არ არის დადგენილი. ასეთ ქონებაზე მეუღლეთა თანასაკუთრების უფლება წარმოიშობა მაშინაც, თუ ერთ-ერთი მათგანი ეწეოდა საოჯახო საქმიანობას, უვლიდა შვილებს ან სხვა საპატიო მიზეზის გამო არ ჰქონია დამოუკიდებელი შემოსავალი) განსაზღვრავს. სამოქალაქო კანონმდებლობა მეუღლეთა ქონებრივი უფლებების წარმოშობას რეგისტრირებულ ქორწინებას უკავშირებს. განსახილველ საქმეზე დადგენილია, რომ მოსარჩელე და პირველი მოპასუხე 1996 წლიდან რეგისტრირებულ ქორწინებაში იმყოფებოდნენ, ხოლო საქორწინო ურთიერთობა ფაქტობრივად 2009 წლის სექტემბერში შეწყდა. საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ საოჯახო ურთიერთობების მომწესრიგებელი კანონმდებლობით მეუღლის ქონებრივი უფლების რეალიზაცია - სადავო მატერიალური სიკეთის, რეგისტრირებული ქორწინების პერიოდში შეძენის ფაქტზეა დამოკიდებული. კონკრეტულ შემთხვევაში, სადავო არაა, რომ ქონება, რომლის თანამესაკუთრედ ცნობაზეც მოსარჩელე აცხადებს პრეტენზიას, მეუღლეთა ქორწინების პერიოდშია შეძენილი. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, პალატა მიიჩნევს, რომ სადავო ქონება მეუღლეების - მოსარჩელისა და პირველი მოპასუხის თანასაკუთრებაა. შესაბამისად, ამ ქონების ½ ნაწილი მოსარჩელეს ეკუთვნის.

21.2. კასატორის შედავება იმის თაობაზე, რომ წინამდებარე განჩინების მე-3 და მე-4 პუნქტში მითითებული ქონება მისი საკუთრებაა და მხოლოდ ფორმალურად იყო პირველი მოპასუხის საკუთრება, საჭიროებდა დამტკიცებას მოთხოვნის რელევანტური მტკიცებულებების სასამართლოში წარდგენის გზით, რაც მან ვერ უზრუნველყო. საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ, სსსკ-ის მე-4 მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, სამოქალაქო სამართალწარმოება აგებულია მხარეთა შეჯიბრებითობის პრინციპზე, რომლის ფარგლებში მხარეები თავად განსაზღვრავენ, თუ რომელი ფაქტები უნდა დაედოს საფუძვლად მათ მოთხოვნებს ან რომელი მტკიცებულებებით დადასტურდება ეს ფაქტები. ამავე კოდექსის 102-ე მუხლის პირველი და მეორე ნაწილების მიხედვით, თითოეულმა მხარემ უნდა დაამტკიცოს გარემოებანი, რომლებზედაც იგი ამყარებს თავის მოთხოვნებსა და შესაგებელს. დასახელებული ნორმების თანახმად, სამოქალაქო პროცესში მხარეები ვალდებული არიან, სათანადო მტკიცებულებების წარდგენის გზით დაადასტურონ თავიანთი პოზიციის გასამყარებლად მითითებული გარემოებების არსებობა. განსახილველ შემთხვევაში, კასატორი ვალდებული იყო, ქმედითად უარეყო მოსარჩელის არგუმენტები და წარედგინა იმგვარი მტკიცებულებები, რომლებიც გააქარწყლებდა მოსარჩელის მიერ დასახელებულ ფაქტებს. ამ მიმართულებით, კასატორის მსჯელობა, რომ ქონების რეალური შემძენი თვითონ იყო, თუმცა მას საქართველოში არყოფნის გამო ფიზიკურად არ შეეძლო ქონების საკუთარ სახელზე რეგისტრაცია და ამ მსჯელობის დასასაბუთებლად მოყვანილი არგუმენტები ვერ აქარწყლებს სადავო ქონებაზე მეუღლეთა თანასაკუთრების უფლების ნამდვილობას. უფრო მეტიც, სააპელაციო სასამართლომ საქმის განხილვისას გამოარკვია, რომ პირველი მოპასუხის მიერ ერთ-ერთი სადავო ქონების (იხ. წინამდებარე განჩინების მე-3 პუნქტი) შესყიდვისას კასატორი საქართველოში იმყოფებოდა, თუმცა მას შედავებული ქონების საკუთრებად აღრიცხვის ინიციატივა არ გამოუჩენია. ამასთან, ასეც რომ არ იყოს, მოქმედი კანონმდებლობა მყიდველს აძლევს შესაძლებლობას, ქონება საკუთრებად დაირეგისტრიროს მაშინაც, როცა მას სივრცობრივი სიშორის გამო არ აქვს შესაძლებლობა, პირადად მიმართოს სარეგისტრაციო ორგანოს. ასეთ შემთხვევაში შემძენი აღჭურვილია შესაძლებლობით, წარმომადგენლის საშუალებით დაირეგისტრიროს ქონება საკუთრებად. შესაბამისად, თუ სადავო ქონება მართლაც მესამე მოპასუხეს ეკუთვნოდა, მას შეეძლო, მოეთხოვა ქონების არა პირველი მოპასუხის სახელზე დარეგისტრირება, არამედ პირველი მოპასუხისათვის შესაბამისი რწმუნებულების მიცემით უზრუნველეყო ქონებაზე საკუთარი საკუთრების უფლების რეგისტრაცია. ფაქტია, რომ მსგავსი ზომები და ღონისძიებები მესამე მოპასუხეს არ მიუღია. სადავო ქონებაზე ნამდვილი მესაკუთრის გამორკვევის მიზნით, საგულისხმოა ის გარემოებაც, რომ კასატორის სახელზე სადავო ქონების გადაფორმება (დროის ინტერვალის თვალსაზრისით) სწორედ მეუღლეთა შორის ურთიერთობის გამწვავებას მოჰყვა შედეგად. კონკრეტულად ამ გარემოებაზე მიუთითა მოწმის სტატუსით დაკითხულმა პირველი მოპასუხის ძმამაც, რომელმაც აღნიშნა, რომ მეუღლეთა ურთიერთობის გაუარესების შემდგომ მათმა ოჯახმა მიიღო ზომები, პირველი მოპასუხის საკუთრებაში რიცხული უძრავი ქონება ნეიტრალურ პირზე გადაეფორმებინა. მითითებულ გარემოებათა ერთობლიობა და მათი სამართლებრივი ანალიზი ქმნის დასკვნის გამოტანის შესაძლებლობას, რომ სადავო ქონება მეუღლეთა თანასაკუთრებას წარმოადგენს და მასზე პრეტენზია კასატორს ვერ ექნება.

21.3. კასატორის პრეტენზიასთან დაკავშირებით, რომელიც წინამდებარე განჩინების მე-4 პუნქტში მითითებულ მიწის ნაკვეთზე საცხოვრებელი სახლის მისი ხარჯით აშენებასა და ამ მიზნით სარეკონსტრუქციო სამუშაოების ხარჯების გაწევას ეხება, საკასაციო პალატა დამატებით აღნიშნავს, რომ შესაბამისი გარემოება სადავო ქონებაზე საკუთრების უფლების დადგენის ვარგის მტკიცებულებად არ განიხილება და კასატორს შეუძლია, სხვა დავის ფარგლებში სათანადო მოპასუხეს მოსთხოვოს მის მიერ უძრავ ნივთზე გაწეული ხარჯების ანაზღაურება, თუკი ასეთი ხარჯის გაწევა უტყუარად დადასტურდება ამ გარემოების დადასტურებისათვის მნიშვნელობის მქონე მტკიცებულებებით.

21.4. საკასაციო პალატა ვერ გაიზიარებს კასატორის ვერც იმ პრეტენზიას, რომ მოსარჩელესა და პირველ მოპასუხეს დასახელებული ქონების შესაძენად მატერიალური სახსრები არ გააჩნდათ. გარდა იმისა, რომ კასატორს ამ გარემოების დამადასტურებელი მტკიცებულებები არ წარმოუდგენია, მითითებული პრეტენზიით კასატორს იმის თქმა სურს, რომ სადავო ქონება მისი ხარჯებით შეიქმნა, ამ პრეტენზიაზე კი, მას წინამდებარე განჩინების 21.3. პუნქტში გაეცა პასუხი.

21.5. საქმის გარემოებათა ურთიერთშეჯერებითა და სადავო ურთიერთობის მომწესრიგებელი კანონმდებლობის დანაწესთა სამართლებრივი ანალიზის საფუძველზე, პალატა მიიჩნევს, რომ მოსარჩელემ შეძლო მის იურიდიულ ინტერესში შემავალი აუცილებელი გარემოების - სადავო ქონებაზე მისი თანასაკუთრების უფლების არსებობის ფაქტის დამტკიცება.

21.6. შემდეგი საკითხი, რომელიც სასამართლომ უნდა გამოარკვიოს ისაა, თუ რამდენად კანონიერად გასხვისდა მოსარჩელის კუთვნილი ½ წილი მეორე და მესამე მოპასუხის სახელზე.

21.6.1. მოცემული საქმის გარემოებათა ანალიზით იქმნება დასკვნის გამოტანის შესაძლებლობა, მოპასუხეების მიერ ურთიერთშეთანხმებით მოქმედების შესახებ, იმ მიზნით, რომ მოსარჩელეს სადავო ქონებიდან თავისი კუთვნილი წილი ვერ მიეღო. ამ დასკვნას ამყარებს ის ფაქტობრივი გარემოება, რომ მოსარჩელის მიერ შედავებული ქონება მეუღლეთა რეგისტრირებული ქორწინების ფაქტობრივად შეწყვეტის (2009 წლის სექტემბერი) თანამდევად იმავე წლის იმავე თვეში ქრონოლოგიურად დროის უმოკლეს მონაკვეთში ნასყიდობისა და ჩუქების ხელშეკრულებების საფუძველზე გასხვისდა, კერძოდ, ნასყიდობის ხელშეკრულება 2009 წლის 15 სექტემბერს, ხოლო ჩუქების ხელშეკრულებები 2009 წლის 22 სექტემბერს დაიდო. წინამდებარე განჩინების 10.5. პუნქტში მითითებული მოწმის ჩვენებაც ცხადყოფს, რომ პირველმა მოპასუხემ კასატორს სადავო ქონება კანონსაწინააღმდეგო მიზნით, მოსარჩელისათვის ქონებრივი ზიანის მისაყენებლად გადაუფორმა. სსკ-ის 56.1 მუხლის თანახმად, ბათილია გარიგება, რომელიც დადებულია მხოლოდ მოსაჩვენებლად, იმ განზრახვის გარეშე, რომ მას შესაბამისი იურიდიული შედეგები მოჰყვეს (მოჩვენებითი გარიგება). განსახილველი შემთხვევაც, პალატის განსჯით, სწორედ სამართალურთიერთობათა ასეთი კონსტრუქციაა. საქმეში დაცული მტკიცებულებებითა თუ მხარეთა საპროცესო დოკუმენტებში განვითარებული მსჯელობით ერთმნიშვნელოვნად გამოიკვეთა, რომ მეორე და მესამე მოპასუხეებთან დადებული გარიგებები არ ასახავდა კონტრაჰენტთა ნამდვილ ნებას და ფორმალურად, მხოლოდ იმ მიზნით დაიდო, რათა მოსარჩელეს წართმეოდა ქორწინების პერიოდში შეძენილი ქონებიდან წილის მიღების შესაძლებლობა. საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ, მართალია, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსი ნასყიდობის სამართლებრივი ურთიერთობის კანონიერებას ზოგადად შემძენის კეთილსინდისიერებას უკავშირებს, თუმცა იმ პირობებში, როდესაც გამორკვეულია, რომ სადავო ქონება მხოლოდ ფორმალურად, მოსაჩვენებლად გასხვისდა, შემძენის კეთილსინდისიერება სადავო ქონების გასხვისების მიმართ იმთავითვე გამორიცხულია. რაც შეეხება ჩუქების ხელშეკრულებას, მისი უსასყიდლო ბუნების გამო ასეთი ტიპის გარიგებაზე კეთილსინდისირების ინსტიტუტი საერთოდ არ ვრცელდება.

21.6.2. საბოლოოდ, პალატას დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების შეფასების შედეგად მიაჩნია, რომ დასტურდება მოპასუხეების მართლსაწინააღმდეგო ქმედება - მოსარჩელის საკუთრების უფლების ხელყოფა, ზიანი - ქონებრივი დანაკლისი, რომელიც მოსარჩელეს მიადგა, მიზეზობრივი კავშირი მართლსაწინააღმდეგო ქმედებასა და ზიანს შორის - მიღებული ზიანი არის მოპასუხეთა მოქმედების უშუალო შედეგი, ზიანის მიმყენებლის ბრალი - მოპასუხეებმა შეგნებულად, სადავო გარიგებების გაცნობიერებულად დადებით, ხელი შეუწყვეს მოსარჩელის საკუთრების უფლების ხელყოფას. აღნიშნულიდან გამომდინარე, გამოკვეთილია სსკ-ის 998-ე მუხლის მეორე ნაწილით გათვალისწინებული ქმედების შემადგენლობაც, რადგან ზიანის მიყენება შესაძლებელი გახდა სადავო გარიგებების დადებაში მოპასუხეთა მონაწილეობით. ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე კი, პალატა მიიჩნევს, რომ საქმეზე დადგენილი გარემოებები ქმნის რა სსკ-ის 992-ე მუხლით გათვალისწინებულ შემადგენლობას, მოსარჩელისათვის მოპასუხეთა მიზანმიმართული უკანონო ქმედებით მიყენებული ზიანი უნდა ანაზღაურდეს ამავე კოდექსის 408-ე მუხლის პირველი ნაწილის საფუძველზე (პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენა).

22. საკასაციო პალატა აქვე განმარტავს, რომ სადავო ქონებაზე გარიგებები მოჩვენებით რომც არ დადებულიყო და კასატორს მართლაც ჰქონოდა სადავო ქონების შეძენის ნება, განსახილველ შემთხვევაში, კასატორს მაინც დაეკისრებოდა სადავო ქონების მოსარჩელისათვის გადაცემა, ვინაიდან, სსკ-ის 1160.1 მუხლი, მეუღლეთა საერთო ქონების განკარგვისათვის აუცილებლად მიიჩნევს მეუღლეთა ურთიერთშეთანხმებას, მიუხედავად იმისა, თუ რომელი მეუღლე განკარგავს ამ ქონებას. ამდენად, მესაკუთრედ რეგისტრირებული მეუღლის მიერ მეორე მეუღლის თანასაკუთრების წილის განკარგვა მერყევად ბათილია და მისი ნამდვილობა ამ უკანასკნელის თანხმობაზეა დამოკიდებული. თუმცა, ამავე მუხლის მეორე ნაწილის დანაწესით დაცულია შემძენის ინტერესი იმ მეუღლის პრეტენზიისაგან, რომელიც საჯარო რეესტრში ქონების მესაკუთრედ რეგისტრირებული არ არის, მაგრამ მას აღნიშნული უფლება, რეგისტრირებული ქორწინების პირობებში ქონების შეძენის საფუძვლით გააჩნია. ამგვარი საკანონმდებლო მოწესრიგება ცხადყოფს, რომ ქორწინების პერიოდში შეძენილ ქონებაზე მესაკუთრედ დაურეგისტრირებელი მეუღლის უფლება აბსოლუტური არ არის და ქონებაზე მესაკუთრედ დარეგისტრირებული პირის მიერ მეუღლეთა თანასაკუთრების (მათ შორის მეორე მეუღლის წილის) გასხვისებისას, მეორე მეუღლის საკუთრებითი უფლებამოსილების რეალიზაცია განსაზღვრულ გარემოებაზე, კერძოდ შემძენის არაკეთილსინდისიერების ფაქტის დადგენაზეა დამოკიდებული. სსკ-ის 1160-ე მუხლის მეორე ნაწილისა და ამავე კოდექსის 312-ე მუხლის მე-3 და მე-4 ნაწილების დანაწესთა (3. თუ მესაკუთრე ახდენს უძრავი ქონების გასხვისებას ან უფლებრივად დატვირთვას, დაუშვებელია გარიგების დადებისას (უფლების რეგისტრაციისას) თანამესაკუთრის თანხმობის მოთხოვნა, თუ იგი ასეთად არ არის რეგისტრირებული საჯარო რეესტრში. 4. ამ მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებულ შემთხვევაში, შემძენის ინტერესებიდან გამომდინარე, გამსხვისებელი ითვლება ერთადერთ მესაკუთრედ, თუ იგი ასეთად არის რეგისტრირებული საჯარო რეესტრში, გარდა იმ შემთხვევებისა, როდესაც შემძენმა იცოდა, რომ გამსხვისებლის გარდა არსებობს სხვა თანამესაკუთრეც) გაანალიზებით პალატა მიიჩნევს, რომ მეუღლეთა თანასაკუთრების განკარგვის დროს სადავო ქონებაზე მესაკუთრედ დაურეგისტრირებელი მეუღლის შედავება, ქონების გასხვისების გარიგების ბათილობას მხოლოდ იმ შემთხვევაში განაპირობებს, თუ დადგინდება, რომ შემძენმა არა მხოლოდ იცოდა ნასყიდობის საგანზე სხვა მესაკუთრის არსებობის თაობაზე, არამედ ამავდროულად ინფორმირებული იყო, რომ ქონების მესაკუთრედ დაურეგისტრირებელი მეუღლე ქონების გასხვისების წინააღმდეგი იყო (შდრ. სუსგ. საქმე Nას-571-879-09, 30 აპრილი 2010 წელი). სხვა შემთხვევაში პრეზუმირებულია, რომ რეგისტრირებული მესაკუთრე მოქმედებს მეუღლესთან ურთიერთშეთანხმებით, ხოლო შემძენი შეძენის ფაქტის მიმართ კეთილსინდისიერია. ამასთან, აქვე აღსანიშნავია, რომ კეთილსინდისიერი შემძენისა და თანასაკუთრებაზე დაურეგისტრირებელი მეუღლის ინტერესთა კონკურენციისას კანონმდებლობა ზემოთ მითითებულ ნორმათა ფორმულირების გათვალისწინებით, უპირატესობას კეთილსინდისიერ შემძენს ანიჭებს.

22.1. განსახილველ დავაზე, იმ გარემოების გათვალისწინებით, რომ ქონების დასაკუთრების დროს კასატორისთვის კარგად იყო ცნობილი (იხ. წინამდებარე განჩინების 21.2 პუნქტი), ერთი მხრივ, მეუღლეთა გამწვავებული ურთიერთობის, ხოლო, მეორე მხრივ, სადავო ქონებაზე მოსარჩელის თანასაკუთრების უფლების არსებობის შესახებ და ის ფაქტი, რომ მოსარჩელე არ იყო თანახმა კუთვნილი წილის გასხვისებაზე, გამორიცხავს კასატორის კეთილსინდისიერებას. ამ გარემოების გათვალისწინებით, კასატორს შეძენილი ქონების მოსარჩელისთვის დაბრუნება (სსკ-ის 172.1. დანაწესის თანახმად) დაეკისრებოდა. რაც შეეხება ჩუქების ხელშეკრულების საფუძველზე უძრავ ქონებათა მეორე და მესამე მოპასუხის საკუთრებაში გადაცემას, ამ ტიპის გარიგების შემთხვევაზე კეთილსინდისიერების პრეზუმფციის დამდგენი ნორმა არ ვრცელდება და კასატორი სსკ-ის 990.1 მუხლის (თუ არაუფლებამოსილი პირი რაიმე საგანს უსასყიდლოდ განკარგავს და ეს განკარგვა ნამდვილია უფლებამოსილი პირის მიმართ, მაშინ ის პირი, რომელმაც ამ განკარგვის შედეგად უშუალო სამართლებრივი სარგებელი მიიღო, მოვალეა მიღებული გადასცეს უფლებამოსილ პირს.) საფუძველზე ვალდებული იქნებოდა უკანონო განკარგვის შედეგად მიღებული ქონება მოსარჩელისათვის უკან დაებრუნებინა.

23. საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც იმ საფუძვლით, რომ სააპელაციო სასამართლოს განჩინება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან (შდრ. სუსგ: საქმე Nას-237-222-2014, 25 სექტემბერი, 2015 წელი, საქმე №ას 506-480-2015, 29 ივლისი 2016 წელი, საქმე №ას-1169-1089-2017, 24 ნოემბერი, 2017 წელი, ას-571-879-09, 30 აპრილი, 2010 წელი)

24. საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

25. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლოს დასკვნები არსებითად სწორია. რაკი კასატორმა ვერ დაძლია გასაჩივრებული განჩინების დასაბუთება დამაჯერებელი და სარწმუნო მტკიცებულებებით, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის კანონისმიერი საფუძველი.

26. სსსკ-ის 401.4 მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ზ.ზ–ას საკასაციო საჩივარი დაუშვებელია, შესაბამისად, კასატორს გადახდილი აქვს საკასაციო სამართალწარმოებისათვის განსაზღვრული სახელმწიფო ბაჟი - 4 455.95 ლარი, მას უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის, 4 455.95 ლარის (საგადახდო დავალება #0, გადახდის თარიღი 23.04.2018), 70% – 3319.16 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 399-ე, 372-ე, 7.2-ე, 257.1-ე, 264.3-ე, 391-ე მუხლებით, 401-ე მუხლის მე-3 და მე-4 ნაწილებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ზ.ზ–ას საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორ ზ.ზ–ას (......) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 4 455.95 ლარის (საგადახდო დავალება #0, გადახდის თარიღი 23.04.2018) 70% – 3319.16 ლარი;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ.თოდუა

მოსამართლეები: პ.ქათამაძე

ე.გასიტაშვილი