საქმე №ას-1733-2018 5 ივლისი, 2019 წელი,

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ეკატერინე გასიტაშვილი (თავმჯდომარე,მომხსენებელი),

მოსამართლეები: ბესარიონ ალავიძე,

ზურაბ ძლიერიშვილი

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი - შპს ''ს.ფ–ა'' (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე – შ.ნ–ძე (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2018 წლის 19 ივლისის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და, ახალი გადაწყვეტილების მიღებით, სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – სამსახურიდან გათავისუფლების და საყვედურის გამოცხადების

შესახებ ბრძანებების ბათილად ცნობა; სამსახურში აღდგენა; განაცდურის ანაზღაურება

საკითხი, რომელზედაც მიღებულია განჩინება - საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

1. შ.ნ–ძე (შემდეგში: მოსარჩელე, დასაქმებული, პირველი აპელანტი) 2011 წლიდან მუშაობდა შპს ,,ს.ფ–აში“ (შემდეგში: მოპასუხე, მეორე აპელანტი, დამსაქმებელი, საწარმო ან კასატორი) ჯერ ინსპექტირების განყოფილების მთავარ სპეციალისტად, ინსპექტორად, ხოლო 2014 წლის დეკემბრიდან, მხარეთა შორის დაიდო შრომითი ხელშეკრულება განუსაზღვრელი ვადით და მოსარჩელე დაინიშნა საფოსტო საქმიანობის მონიტორინგის ჯგუფის ოფიცრის თანამდებობაზე (ტ.1,ს.ფ. 22-33; 125-127). მოსარჩელის ყოველთვიური ფიქსირებული ხელფასი შეადგენდა 1250 (ათას ორას ორმოცდაათი) ლარს (საშემოსავლო გადასახადის ჩათვლით).

2. მოპასუხე კომპანიის გენერალური დირექტორის 2015 წლის 2 ნოემბრის N15/8/7-4833 ბრძანების საფუძველზე, დასაქმებულს შეუწყდა შრომითი ხელშეკრულება 2015 წლის 3 დეკემბრიდან. მოსარჩელეს შრომითი ურთიერთობის პერიოდში დისციპლინური სახდელი არ დაკისრებია.

3. მოპასუხის განმარტებით მოსარჩელის სამსახურიდან გათავისუფლების საფუძველი კომპანიაში განხორციელებული ორგანიზაციული ცვლილებები გახდა.

4. დამსაქმებლის გენერალური დირექტორის 30.12.2014წ. N15-01/785 ბრძანებით დამტკიცებული საწარმოს სტრუქტურის შესაბამისად, ხარისხის მართვის დეპარტამენტის მონიტორინგის სამსახურის საფოსტო საქმიანობის მონიტორინგის ჯგუფში არსებობდა 26 საშტატო ერთეული, აქედან - 8 ოფიცრის საშტატო ერთეული.

5. სარჩელის მოთხოვნა

5.1. დასაქმებულმა, 2016 წლის 8 იანვარს სარჩელი აღძრა სასამართლოში დამსაქმებლის წინააღმდეგ და მოითხოვა:

5.1.1. სამუშაოდან გათავისუფლების შესახებ 2015 წლის 2 ნოემბრის #15-02/1618 ბრძანების ბათილად ცნობა;

5.1.2. პირვანდელ სამუშაოზე - ხარისხის მართვის დეპარტამენტის საფოსტო საქმიანობის მონიტორინგის ჯგუფის ოფიცრის ან მის ტოლფას თანამდებობაზე აღდგენა;

5.1.3. იძულებითი განაცდური დროის ხელფასის ანაზღაურება 2015 წლის დეკემბრიდან სამუშაოზე აღდგენის დღემდე - ყოველთვიურად 1250 ლარის ოდენობით;

6. მოპასუხის პოზიცია

6.1. მოპასუხემ წარდგენილი შესაგებლით სარჩელი არ ცნო.

7. თბილისის საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება

7.1. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 17 ნოემბრის გადაწყვეტილებით დასაქმებულის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა:

7.1.1. ბათილად იქნა ცნობილი მოპასუხის გენერალური დირექტორის 2015 წლის 2 ნოემბრის #15-02/1618 ბრძანება დასაქმებულთან შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის შესახებ;

7.1.2. მოპასუხეს, დასაქმებულის სასარგებლოდ, დაეკისრა კომპენსაციის გადახდა 15 000 (თხუთმეტი ათასი) ლარის ოდენობით;

7.2. საქალაქო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს კონსტიტუციის 30-ე მუხლის პირველი და მე-4 პუნქტებით, ევროპის სოციალური ქარტიის პირველი მუხლით, საქართველოს შრომის კოდექსის (შემდეგში: სშკ) მე-2 მუხლის პირველი პუნქტით, 37-ე მუხლის პირველი პუნქტის „ა“ ქვეპუნქტით, 32-ე მუხლის პირველი პუნქტითა და 38-ე მუხლის მე-8 პუნქტით.

8. მხარეთა სააპელაციო საჩივრები

8.1. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 17 ნოემბრის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს მხარეებმა:

8.1.1. პირველმა აპელანტმა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება მოითხოვა;

8.1.2. მეორე აპელანტმა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და სარჩელზე უარის თქმა მოითხოვა;

9. სააპელაციო სასამართლოს განჩინება და დასკვნები

9.1. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2018 წლის 19 ივლისის განჩინებით მხარეთა სააპელაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდა, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელი.

9.2. სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა საქალაქო სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტები, მათი სამართლებრივი შეფასება და მიუთითა მათზე (საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსი, შემდეგში: სსსკ-ის 390.3-ე მუხლის „გ“ ქვეპუნქტი).

9.3. სააპელაციო სასამართლომ წინამდებარე განჩინების 1-4 პუნქტებში ასახულ გარემოებებზე მიუთითა და განმარტა, რომ შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის შესახებ დამსაქმებლის მიერ ცალმხრივად გამოვლენილი ნების კანონიერება მოწმდება შეწყვეტის შესახებ აქტში მითითებული სამართლებრივი საფუძვლისა და ფაქტობრივი გარემოებების ურთიერთშეჯერებით (იხ.სუსგ.07.04.2017წ. №ას-210-199-2017). სასამართლო, მოპასუხის გადაწყვეტილების მართლზომიერების შემოწმებისას, ასევე ხელმძღვანელობს შრომით სამართლებრივ ურთიერთობებში დამკვიდრებული ე.წ. ,,favor prestatoris” პრინციპით, რაც დასაქმებულთათვის სასარგებლო წესთა უპირატესობას ნიშნავს. სწორედ აღნიშნული პრინციპის გამოყენებისას, საჭიროა დამსაქმებლისა და დასაქმებულის მოთხოვნებისა და ინტერესების წონასწორობის დაცვა სამართლიანობის, კანონიერებისა და თითოეული მათგანის ქმედებების კეთილსინდისიერების კონტექსტში“ (იხ. სუსგ Nას-941-891-2015, 29.01.2016წ.).

9.4. სააპელაციო სასამართლოს შეფასების საგანს წარმოადგენდა, დამსაქმებლის მიერ სამუშაო ძალის შემცირების მოტივი ატარებდა თუ არა ფორმალურ ხასიათს. საწარმოს ან მისი სტრუქტურული ერთეულის რეორგანიზაცია უკანონოა, როდესაც რეალურად ადგილი არ ჰქონდა რეორგანიზაციას, ფორმალური ნიშნების მიხედვით დარჩა იგივე სტრუქტურული ერთეული (ერთეულები), ან ცვლილებით გაუქმებული სტრუქტურების ნაცვლად შემოღებულ იქნა ახალი სტრუქტურული ერთეულები, რომლებიც ფორმალური ნიშნით განსხვავდება, მაგრამ შინაარსობრივად, ძველი სტრუქტურული ერთეულების ფუნქციის მატარებელია. ყოველივე ზემოაღნიშნულთან ერთად, რეორგანიზაციის შედეგად პირთა გათავისუფლების უკანონობაზე უნდა უთითებდეს, აგრეთვე, სამუშაო ძალის შემცირების არარსებობა. ჩატარებული რეორგანიზაციის პირობებში, მაშინაც კი, როდესაც მას შტატების შემცირება მოსდევს, ყოველ კონკრეტულ შემთხვევაში, ინდივიდუალურად უნდა შეფასდეს დამსაქმებლის მიერ ხელშეკრულების შეწყვეტის თაობაზე გამოვლენილი ცალმხრივი ნება შეესაბამება თუ არა ამ ნების საკანონმდებლო რეგლამენტაციას.

9.5. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკის თანახმად, შრომით სამართალში არსებობს მტკიცების ტვირთის გადანაწილების სპეციალური წესი: „სამართალწარმოებაში მოქმედებს მტკიცების ტვირთის განაწილების ორი ძირითადი წესი ზოგადი წესი, რომელიც სსსკ-ის 102-ე მუხლის თანახმად ეკისრება თითოეულ მხარეს, და სპეციალური წესი, რომელსაც თავად გამოსაყენებელი მატერიალური ნორმა აწესებს. ნიშანდობლივია, რომ შრომითსამართლებრივი დავები მტკიცების ტვირთის განაწილების გარკვეული თავისებურებით ხასიათდება, რასაც მტკიცებულებების წარმოდგენის თვალსაზრისით, დამსაქმებლისა და დასაქმებულის არათანაბარი შესაძლებლობები განაპირობებს და ამდენად, უნდა ვიხელმძღვანელოთ მტკიცების ტვირთის განაწილების სპეციალური სტანდარტით, რომლის თანახმად, სწორედ დამსაქმებელია ვალდებული ადასტუროს დასაქმებულის სამსახურიდან გათავისუფლების კანონიერი და საკმარისი საფუძვლის არსებობა. ამგვარი სტანდარტის გამოყენების ნორმატიულ საფუძველს ქმნის ის, რომ დამსაქმებელს გააჩნია მტკიცებითი უპირატესობა, სასამართლოს წარუდგინოს მისთვის ხელსაყრელი მტკიცებულებები“ (იხ. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2015 წლის 7 ოქტომრის განჩინება საქმეზე Nას-483-457-2015).

9.6. სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს დასკვნა, რომ დამსაქმებელმა ვერ დაასაბუთა რეორგანიზაციის შედეგად მოსარჩელის გათავისუფლების შესახებ მიღებული გადაწყვეტილების მიზანშეწონილობა, ვერ წარუდგინა სასამართლოს შესაბამისი მტკიცებულებები და არგუმენტები, რომლითაც ის ხელმძღვანელობდა სადავო გადაწყვეტილების მიღებისას. საქმეშო არ არის წარდგენილი მტკიცებულებები, რომლებითაც დადგინდებოდა, თუ რა მონაცემებზე დაყრდნობით მოხდა მოსარჩელის გათავისუფლების შესახებ გადაწყვეტილების მიღება.

9.7. სააპელაციო სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა იმ გარემოებაზე, რომ ხარისხის მართვის დეპარტამენტის საშტატო განრიგში ცვლილებების შეტანის შესახებ და სადავო ბრძანებები დათარიღებულია 2015 წლის 2 ნოემბრით, ანუ ორგანიზაციული ცვლილების ინიცირება, დაგეგმვა, მისი განხორციელება - ახალი საშტატო განრიგის დამტკიცება, შედეგად კი - მოსარჩელის შეტყობინება შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის შესახებ და აღნიშნულის შესახებ გადაწყვეტილების მიღება, მოხდა ერთ დღეს - 2015 წლის 2 ნოემბერს.

9.8. სააპელაციო სასამართლომ დაასკვნა, რომ დამსაქმებლის მიერ დარღვეულია კეთილსინდისიერად ქცევის ვალდებულება, რადგან რეორგანიზაცია 2015 წლის 31 დეკემბრის ჩათვლით იყო გამოცხადებული, რეორგანიზაციის დაწყებისთანავე მოპასუხის გადაწყვეტილება მოსარჩელესთან შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის შესახებ, ახალ საშტატო ერთეულებთან მისი კვალიფიკაციისა და უნარების შესაბამისობის დადგენისა და სხვა შესაბამისი გარემოებების შესწავლის გარეშე არ აკმაყოფილებს ობიექტურობის კრიტერიუმებს.

9.9. სააპელაციო სასამართლომ, მოსარჩელის ტოლფას თანამდებობაზე აღდგენის თაობაზე განმარტა, რომ ამ უკანასკნელმა ვერ დაადასტურა მოპასუხე დაწესებულებაში ისეთი თანამდებობის არსებობა, რომელიც ფუნქცია-მოვალებებისა და შრომის ანაზღაურების ოდენობის თვალსაზრისით, დასაქმებულის პირვანდელი სამუშაოს ტოლფასია, რის გამოც, სშკ-ის 38-ე მუხლის მე-8 პუნქტის შესაბამისად, არ არსებობდა სამუშაოზე აღდგენის ნაწილში სარჩელის დაკმაყოფილების საფუძველი.

9.10. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის განმარტებით, კომპენსაცია წარმოადგენს სამსახურიდან გათავისუფლების შესახებ ბრძანების ბათილად ცნობის თანამდევ სამართლებრივ შედეგს, იმ შემთხვევებისათვის, როდესაც არ კმაყოფილდება მოსარჩელის მოთხოვნა სამსახურში აღდგენისა ან მისი ტოლფასი თანამდებობით უზრუნველყოფის თაობაზე (სუსგ. 15.06.2016წ. Nას-353-338-2016).

10. საკასაციო საჩივრის საფუძვლები

10.1. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2018 წლის 19 ივლისის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა დამსაქმებელმა, გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და, ახალი გადაწყვეტილების მიღებით, სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

10.2. კასატორის განმარტებით, შემცირება ორგანიზაციაში განხორციელებულმა ცვლილებებმა გამოიწვია, რომელიც შესაბამისობაში იყო მოქმედ კანონმდებლობასთან.

10.3. კასატორის განმარტებით მოსარჩელის გათავისუფლებისას დამსაქმებელმა იხელმძღვანელა იმ გარემოებით, რომ ის მუშაობდა მონიტორინგის სამსახურის საფოსტო საქმიანობის მონიტორინგის ჯგუფში, ოფიცრის თანამდებობაზე. აღნიშნულ თანამდებობაზე დასაქმებული პირებიდან თანამდებობა სამმა თანამშრომელმა შეინარჩუნეს, ვინაიდან ისინი, მოსარჩელისგან განსხვავებით, რომელიც თბილისში მუშაობდა, დასაქმებულები იყვნენ რეგიონებში. თბილისში დასაქმებული პირებიდან კი არც ერთს არ შეუნარჩუნებია თანამდებობა, გარდა ზემდგომ პოზიციებზე მყოფი პირებისა, რომელთაც უფრო მაღალი კვალიფიკაცია ჰქონდათ.

11. საკასაციო სამართალწარმოების ეტაპი

11.1. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2019 წლის 11 აპრილის განჩინებით აპელანტის საკასაციო საჩივარი წარმოებაში იქნა მიღებული სსსკ-ის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, მტკიცებულებათა გაანალიზების, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის იურიდიული დასაბუთებულობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ დამსაქმებლის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სსსკ-ის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც ის დაუშვებელია, შემდეგი არგუმენტაციით:

12. სსსკ-ის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

13. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სსსკ-ის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოხსენებული საფუძვლით.

14. საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით (შდრ. სუსგ 30.01.2015, #ას-883-845-2014, სუსგ 08.04.2015, #ას-1325-1263-2014).

15. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ საკასაციო საჩივარი დასაშვებიც რომ ყოფილიყო, მას არა აქვს წარმატების პერსპექტივა შემდეგ გარემოებათა გამო:

ა) განსახილველ შემთხვევაში, არ არსებობს სსსკ-ის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის "ე" ქვეპუნქტით დადგენილი საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის წინაპირობაც, რომლის მიხედვითაც, საკასაციო საჩივარი დასაშვებია, თუ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე.

ბ)სსსკ-ის 407.2-ე მუხლის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია. სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილად ცნობილ ფაქტობრივ გარემოებებთან დაკავშირებით კასატორს ასეთი დასაბუთებული პრეტენზია არ წარმოუდგენია.

16. საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ კასატორმა დასაქმებულის სამსახურიდან დათხოვნა სშკ-ის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტს დააფუძნა, დამატებით კი განმარტა, რომ დასაქმებულის მსგავს პოზიციაზე მყოფი სხვა თანამშრობლების მიერ თანამდებობების შენარჩუნება, მათი სამუშაო ადგილმდებარეობით იყო განპირობებული, ხოლო მოსარჩელის მსგავსად, თბილისში მყოფი ყველა პირი გათავისუფლდა თანამდებობიდან, გარდა უფრო მაღალი კვალიფიკაციის მქონე პირებისა.

17. საკასაციო სასამართლოს არაერთ განჩინებასა თუ გადაწყვეტილებაში აქვს განმარტებული, რომ რეორგანიზაცია შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის ფორმალური სამართლებრივი საფუძველი ვერ გახდება, „ვინაიდან რეორგანიზაცია მუშაკთან ხელშეკრულების შეწყვეტის ფორმალური საფუძველი არ არის და ორგანიზაციაში მიმდინარე სტრუქტურული, ორგანიზაციული ცვლილებები არ უნდა იქცეს უმართებულო გადაწყვეტილების, რაც პირდაპირ ეწინააღმდეგება დასაქმებულთა უფლებებს, მიღების კანონისმიერ საფუძვლად. დასაქმებულის სამუშაო ადგილიდან დათხოვნისას, სშკ-ის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული წინაპირობების განხორციელების შემთხვევაშიც, უნდა არსებობდეს გათავისუფლების გონივრული საფუძველი. საკასაციო სასამართლომ არაერთ საქმეში განმარტა, რომ დასაქმებულთა სამუშაოდან გათავისუფლების საფუძველი შეიძლება გახდეს საწარმოში განხორციელებული არა ყოველგვარი, არამედ ისეთი რეორგანიზაცია, რომელსაც თან სდევს შტატების შემცირება ან ახალი საშტატო ნუსხით გათვალისწინებული თანამდებობებისათვის დაწესებული ისეთი ფუნქციები, რომლებიც არსებითად განსხვავდება რეორგანიზაციამდე არსებული შესაბამისი თანამდებობებისათვის დაწესებული ფუნქციებისგან“ (იხ. სუსგ. #ას-665-636-2016, 9.12.2016)“.

18. ზემოაღნიშნულთან ერთად, საკასაციო სასამართლო, სააპელაციო სასამართლოს მსგავსად (იხ. წინამდებარე განჩინების 9.7-9.8 ქვეპუნქტები) ყურადღებას ამახვილებს იმ გარემოებაზე, რომ რეორგანიზაციის დაწყების პროცესი ემთხვევა სადავო ბრძანების გამოცემის თარიღს, რაც დამსაქმებლის მიერ შესაბამისი მტკიცებულებების წარმოუდგენლობის გამო, კიდევ უფრო აღრმავებს ეჭვს ობიექტური დამკვირვებლის თვალში, განხორციელებული რეორგანიზაციის ფორმალურობის თაობაზე.

19. კასატორის კიდევ ერთი პრეტენზია, სასამართლოს მიერ დასაქმებულისთვის ტოლფასი თანამდებობის არარსებობის გამო კომპენსაციის გადახდას ეხება, რის თაობაზეც, საკასაციო სასამართლო განმარტავს: სშკ-ის 38-ე მუხლის მე-8 პუნქტი „სასამართლოს მიერ დასაქმებულთან შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის შესახებ დამსაქმებლის გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის შემთხვევაში, სასამართლოს გადაწყვეტილებით, დამსაქმებელი ვალდებულია, პირვანდელ სამუშაო ადგილზე აღადგინოს პირი, რომელსაც შეუწყდა შრომითი ხელშეკრულება, ან უზრუნველყოს ის ტოლფასი სამუშაოთი, ან გადაუხადოს მას კომპენსაცია სასამართლოს მიერ განსაზღვრული ოდენობით“ განსაზღვრავს, შესაძლებლობას, დამსაქმებელ ორგანიზაციაში პირვანდელი ან ტოლფასი სამუშაო ადგილის არარსებობის შემთხვევაში, დასაქმებულის სასარგებლოდ დაეკისროს დამსაქმებელს კომპენსაციის გადახდა.

20. საკასაციო სასამართლომ არაერთ საქმეზე განმარტა: „საქართველოში განხორციელებული შრომის კანონმდებლობის რეფორმის ერთ-ერთი მიზანი სწორედ დასაქმებულის უფლებების დაცვა იყო, ამასთან, მნიშვნელოვანია, რომ შრომის სამართალი დაკავშირებულია ქვეყნის ეკონომიკურ განვითარებასთან და თითოეული დასაქმებულის საქმის ინდივიდუალური შეფასებისას გამოყენებული უნდა იქნეს ე.წ. „favor prestatoris“ პრინციპი, რაც დასაქმებულთათვის სასარგებლო წესთა უპირატესობას ნიშნავს. სწორედ აღნიშნული პრინციპის გამოყენებისას, საჭიროა დამსაქმებლისა და დასაქმებულის მოთხოვნებისა და ინტერესების წონასწორობის დაცვა სამართლიანობის, კანონიერებისა და თითოეული მათგანის ქმედების კეთილსინდისიერების კონტექსტში“ (იხ. სუსგ # ას-941-891-2015, 29.01.2016წ.).

21. სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტების ფარგლებში, რაც სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის (სსსკ-ის 407-ე მუხლი), კასატორმა ვერ შეძლო დასაბუთებული საკასაციო პრეტენზიის წარმოდგენა, რითაც ვერ დაძლია გასაჩივრებული განჩინების ფაქტობრივსამართლებრივი დასაბუთება და ვერ შეძლო მისი გაბათილება სარწმუნო მტკიცებულებებით.

22. სსსკ-ის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის მიხედვით საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის შემთხვევაში პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. კასატორს სახელმწიფო ბიუჯეტიდან უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 750 ლარის 70% – 525 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 284-ე, 285-ე, 391-ე, 401-ე, 408.3-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. შპს "ს.ფ–ის" საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. შპს "ს.ფ–ას" (ს/კ ....) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი, სახელმწიფო ბაჟის 750 ლარის (საგადასახადო დავალება N151287, გადახდის თარიღი 2019 წლის 21 იანვარი), 70% – 525 ლარი;

3. განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე ე. გასიტაშვილი

მოსამართლეები: ზ. ძლიერიშვილი

ბ. ალავიძე