საქმე №ას-331-331-2018 15 ივლისი, 2019 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ნინო ბაქაქური (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ზურაბ ძლიერიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – ო. თ-ი (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე – ა. ჯ-ი (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2017 წლის 5 დეკემბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – საზიარო უფლების გაუქმება უძრავი ქონების რეალიზაციის გზით

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი

1. 2013 წლის 30 მარტის საჯარო რეესტრის ამონაწერის თანახმად, უძრავი ქონება, მდებარე: ქ. თბილისი, ი. ქუჩა, ... გასასვლელი №..., დაზუსტებული ფართობი – 602 კვ.მ., შენობა-ნაგებობების საერთო ფართი – 113.69, საცხოვრებელი ფართი – 105.97 (შემდგომში − „სადავო უძრავი ქონება“), თანასაკუთრების უფლებით აღრიცხულია ა. ჯ-ის (შემდგომში − „მოსარჩელე“) (2/3 წილით) და ო. თ-ის (შემდგომში − „მოპასუხე“, „კასატორი“ ან „საკასაციო საჩივრის ავტორი“) (1/3 წილით) სახელზე.

2. ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექპერტიზის ეროვნული ბიუროს 2007 წლის 26 აპრილის №20101/13-3061 დასკვნით დადგინდა შემდეგი:

2.1. მოსარჩელისა და მოპასუხის საერთო საკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთიდან (602 კვ. მ.) მათი კუთვნილი (2/3 და 1/3, შესაბამისად, 401.4 კვ.მ და 200.6 კვ.მ) წილების ნატურით გამოყოფა, მიწის ნაკვეთზე განთავსებული, მხარეთა მფლობელობაში არსებული შენობა-ნაგებობების თავისებური განლაგების და ეზოებში შესასვლელი ნაკვეთის სიგანის სიმცირის გამო, საინჟინრო-ტექნიკური ნორმების მოთხოვნათა გათვალისწინებით, შეუძლებელია;

2.2. სადავო უძრავი ქონება განლაგებულია 602 კვ.მ. ფართის მიწის ნაკვეთზე. მოსარჩელე ფაქტობრივად ფლობს 229 კვ.მ-ს, მოპასუხე – 373 კვ.მ-ს.

3. 2014 წლის 12 დეკემბერს მოსარჩელემ სარჩელი აღძრა სასამართლოში მოპასუხის მიმართ და მოითხოვა საზიარო უფლების გაუქმება მხარეთა თანასაკუთრებაში არსებული უძრავი ქონების რეალიზაციის გზით და ამონაგები თანხის მხარეთა შორის განაწილება კუთვნილი წილების შესაბამისად.

4. მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო.

5. თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2015 წლის 19 მარტის გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდა. დადგინდა სადავო უძრავ ქონებაზე საზიარო უფლების გაუქმება უძრავი ქონების აუქციონზე იძულებითი რეალიზაციის გზით და განისაზღვრა ამონაგები თანხის მხარეებს შორის განაწილება მათი წილების შესაბამისად. მოსარჩელეს უნდა გადაეცეს ამონაგები თანხის 2/3 ნაწილი, ხოლო მოპასუხეს – ამონაგები თანხის 1/3 ნაწილი.

6. საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო საჩივრით გაასაჩივრა მოპასუხემ.

7. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2017 წლის 5 დეკემბრის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 19 მარტის გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელი.

8. სააპელაციო პალატამ დადგენილად მიიჩნია წინამდებარე განჩინების 1-2 პუნქტებში მითითებული ფაქტობრივი გარემოებები.

9. სააპელაციო პალატამ დადგენილად მიიჩნია ასევე, რომ მოსარჩელესა და მოპასუხეს შორის საზიარო უფლების გაუქმების შეზღუდვის შესახებ შეთანხმებას ადგილი არ ჰქონია. შესაბამისად, მოსარჩელეს უპირობოდ გააჩნდა მოპასუხესთან საზიარო უფლების გაუქმების მოთხოვნის უფლება.

10. სააპელაციო პალატის მითითებით, მოპასუხე მხარე სადავოდ არ ხდიდა ექსპერტიზის დასკვნას, თუმცა მიაჩნდა, რომ საზიარო უფლების გაუქმება რეესტრის მონაცემების შესაბამისად იყო შეუძლებელი, რადგან სწორედ აღნიშნულ დასკვნაში იყო მითითებული თანამესაკუთრეთა ფაქტობრივ მფლობელობაში არსებული ქონების მდგომარეობით ნატურით გაყოფის შეუძლებლობის შესახებ.

11. სააპელაციო პალატის მითითებით, არ არსებობდა რაიმე გარემოება, რომელიც გამორიცხავდა ექსპერტიზის დასკვნის დასაბუთებულობას. უსაფუძვლო იყო მოპასუხის შედავება, რომ ექსპერტიზის დასკვნის მიხედვით კვლევა ჩატარდა არა მხარეთა კუთვნილი, რეესტრში რეგისტრირებული წილების ნატურით გაყოფის საკითხზე, არამედ – თანამესაკუთრეთა ფაქტობრივ მფლობელობაში არსებული ქონების ნატურით გაყოფის თაობაზე.

12. სააპელაციო პალატამ ყურადღება გაამახვილა ერთ-ერთ საქმეში საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ გაკეთებულ შემდეგ განმარტებაზე: „სააპელაციო სასამართლომ არასწორად იხელმძღვანელა ექსპერტიზის დასკვნით, რომლის მიხედვითაც, მიწის ნაკვეთი შესაძლებელია გაიმიჯნოს იმგვარად, როგორც მხარეები ფაქტობრივად ფლობენ, ვინაიდან, როგორც უკვე აღინიშნა, სარგებლობის წესზე შეთანხმება არ ცვლის საკუთრების უფლების თაობაზე საჯარო რეესტრის ჩანაწერებს“ (სუსგ №ას-496-472-2013, 9 იანვარი, 2014 წელი).

13. სააპელაციო პალატის მითითებით, მოცემულ შემთხვევაში დადგენილი იყო საზიარო ქონების ნატურით გაყოფის შეუძლებლობა. ამდენად, გამართლებული იყო მოსარჩელის ინტერესის დაკმაყოფილება საზიარო საგნის იძულებითი რეალიზაციის გზით.

14. სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა მოპასუხემ, მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

15. კასატორმა მიუთითა სააპელაციო სასამართლოს განჩინების გაუქმების შემდეგ საფუძვლებზე:

15.1. საქმეში არსებულ ექსპერტიზის დასკვნაში არ არის მითითებული, რომ ქონების გამიჯვნა შეუძლებელია მხარეთა ფაქტობრივ მფლობელობაში არსებული ფართების შესაბამისად. ექსპერტს ამ საკითხთან დაკავშირებით არ უმსჯელია. შესაბამისად, უსაფუძვლოა აღნიშნულის თაობაზე სააპელაციო სასამართლოს მითითება;

15.2. ფაქტობრივ მფლობელობაში არსებული ფართების შესაბამისად ეს ორი ნაკვეთი ისედაც გამიჯნულია, არა მხოლოდ დღეის მდგომარეობით, არამედ – წლების განმავლობაში;

15.3. სასამართლოს ყურადღება უნდა გაემახვილებინა სააპელაციო საჩივარში მითითებულ იმ გარემოებაზე, რომ აღნიშნული მიწის ნაკვეთები მოსარჩელის მიერ ნაკვეთის შეძენამდეც ამგვარად იყო გამიჯნული. მოსარჩელემ იცოდა, რომ ღობის მეორე მხარეს არსებული, მოპასუხის კუთვნილი ფართი მას არ შეუძენია. ის ფაქტი, რომ მესაკუთრეებს შორის ოდითგანვე არსებობდა გამყოფი ღობე ადასტურებს, რომ აღნიშნული სახლთმფლობელობა გამიჯნული იყო მხარეთა შორის შეთანხმებით;

15.4. წინამდებარე დავაში გაზიარებული არ არის საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2009 წლის 22 ოქტომბრის განჩინებით (საქმე №ას-179-506-09) დადგენილი პრაქტიკა;

15.5. საჯარო რეესტრის ამონაწერში მითითებული წილობრივი მონაცემი, რომელიც მხოლოდ და მხოლოდ ტექბიუროდან ფორმალურად გადმოსული ციფრია, არ უნდა განსაზღვრავდეს ადამიანების მომავალს. მესაკუთრეებს შორის შეთანხმების დასადასტურებლად საქმეში საკმარისი მტკიცებულებებია და სწორედ აღნიშნულ შეთანხმებას უნდა მიენიჭოს უპირატესობა;

15.6. მოსარჩელის მიერ მოპასუხისთვის ამ უკანასკნელის სარგებლობაში არსებული ფართების წართმევის მცდელობა წარმოადგენს კანონით მინიჭებული უფლების ბოროტად გამოყენებას.

16. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2018 წლის 19 მარტის განჩინებით საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

17. საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლისა და საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად.

18. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის თანახმად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ ან არაქონებრივ დავაზე დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

19. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

20. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ მოცემულ შემთხვევაში, მოდავე მხარეთა შორის წარმოშობილია სამოქალაქო კოდექსის 953-968-ე მუხლებით რეგულირებული კანონისმიერი ვალდებულებითი ურთიერთობები. კერძოდ, დადგენილია, რომ სადავო უძრავი ქონება თანასაკუთრების უფლებით აღრიცხულია მოსარჩელის (2/3 წილით) და მოპასუხის (1/3 წილით) სახელზე. მოსარჩელე ითხოვს საზიარო უფლების გაუქმებას ქონების აუქციონზე რეალიზაციის გზით და ამონაგები თანხის მხარეთა წილების შესაბამისად განაწილებას.

21. დადგენილია ასევე, რომ სადავო უძრავი ქონება განთავსებულია 602 კვ.მ. ფართის მიწის ნაკვეთზე, საიდანაც მოსარჩელე ფაქტობრივად ფლობს 229 კვ.მ-ს, ხოლო მოპასუხე - 373 კვ.მ-ს.

22. საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ სამოქალაქო კოდექსი იცნობს საზიარო უფლების გაუქმების ორ შესაძლებლობას, საზიარო უფლების გაუქმებას ნატურით გაყოფის გზით (963-ე მუხლი) და საზიარო უფლების გაუქმებას საზიარო საგნის გაყიდვის გზით (964-ე მუხლი). ეს უკანასკნელი გამოიყენება იმ შემთხვევაში, თუ ნატურით გაყოფა გამორიცხულია.

23. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს არაერთ განჩინებაში განმარტებულია შემდეგი: „საზიარო უფლება უქმდება საზიარო საგნის (საგნების) ნატურით გაყოფისას მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ: 1. საზიარო საგანი (საგნები) შეიძლება დაიყოს ერთგვაროვან ნაწილებად; 2. ამგვარი დაყოფის შედეგად არ მცირდება ნივთის ღირებულება. როგორც პირველი, ასევე, მეორე ელემენტი უნდა არსებობდეს ერთდროულად იმისათვის, რომ დადგეს ამ ნორმით გათვალისწინებული იურიდიული შედეგი, ამასთან, ორივე შემთხვევაში ნატურით გამოყოფილმა საგანმა არ უნდა დაკარგოს ის დანიშნულება, რასაც ასრულებდა გაყოფამდე. ამდენად, სამოქალაქო კოდექსის 963-ე მუხლი მხოლოდ იმ შემთხვევაში ითვალისწინებს საგნის ნატურით გაყოფის შესაძლებლობას, თუ იგი არ დაკარგავს თავის ფუნქციონალურ დანიშნულებას. ღირებულებაში ნივთის საბაზრო ღირებულება (ფასი) კი არ იგულისხმება, არამედ მოიაზრება მისი საგნობრივი (ფუნქციური) დანიშნულება, რომლის შემცირება ნივთის გაყოფამ არ უნდა გამოიწვიოს. ნატურით გასაყოფმა საგანმა არ უნდა დაკარგოს ის დანიშნულება, რასაც ის ასრულებს გაყოფამდე, ე.ი არ უნდა წაერთვას ის ფუნქცია და მნიშვნელობა“ (იხ. სუსგ საქმე №ას-39-39-2016, 1 მარტი, 2016 წელი; საქმე №ას-67-65-2014, 31 ივლისი, 2014 წელი; საქმე №ას-774-741-2014, 20 ივლისი, 2015 წელი; საქმე №ას-59-58-2014, 29 ივნისი, 2015 წელი).

24. სამოქალაქო კოდექსის 170-ე მუხლისა და 173-ე მუხლის პირველი ნაწილიდან გამომდინარე, მესაკუთრე თავის ქონებასთან მიმართებით თავისუფალია, მაგრამ მისი უფლებამოსილებანი შესაძლოა შეზღუდული იყოს კანონით ან ხელშეკრულებით. მესაკუთრის მოქმედებით არ უნდა ილახებოდეს მეზობლების ან მესამე პირთა უფლებები. მოცემულ შემთხვევაში, საკუთრების ბუნებიდან (საზიარო საკუთრებიდან) გამომდინარე, ნივთით სარგებლობის თავისუფლება გარკვეულწილად იზღუდება, რაც სხვა თანამესაკუთრეთა არსებობით და მათი ინტერესების გათვალისწინებითაა გამოწვეული. საზიარო საგნის გაყოფა მხოლოდ იმ შემთხვევაშია შესაძლებელი, თუ იგი გაყოფის შედეგად არ დაკარგავს თავის ფუნქციონალურ და სამომხმარებლო დანიშნულებას, რაშიც იგულისხმება ობიექტის გაყოფამდე არსებული საყოფაცხოვრებო დანიშნულება (იხ. სუსგ საქმე №ას-1148-1094-2014, 19 მარტი, 2015 წელი). ამასთან, მესაკუთრის უფლების - ნებისმიერ დროს მოითხოვოს საზიარო უფლების გაუქმება - რეალიზების საშუალება მოცემულია სამოქალაქო კოდექსის 964-ე მუხლის პირველი ნაწილის დისპოზიციაში, რომლის თანახმად, თუ ნატურით გაყოფა გამორიცხულია, მაშინ საზიარო უფლება გაუქმდება საზიარო საგნის გაყიდვითა და ამონაგების განაწილებით.

25. განსახილველ შემთხვევაში, საქმეში არსებული ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექპერტიზის ეროვნული ბიუროს 2007 წლის 26 აპრილის დასკვნის შესაბამისად დადგენილია, რომ მოსარჩელისა და მოპასუხის საერთო საკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთიდან (602 კვ. მ.) მათი კუთვნილი (2/3 და 1/3, შესაბამისად, 401.4 კვ.მ და 200.6 კვ.მ) წილების ნატურით გამოყოფა, მიწის ნაკვეთზე განთავსებული, მხარეთა მფლობელობაში არსებული შენობა-ნაგებობების თავისებური განლაგებისა და ეზოებში შესასვლელი ნაკვეთის სიგანის სიმცირის გამო, საინჟინრო-ტექნიკური ნორმების მოთხოვნათა გათვალისწინებით შეუძლებელია.

26. ყოველივე აღნიშნულიდან გამომდინარე, იმ პირობებში, როდესაც დადგენილია სადავო უძრავი ქონების ნატურით გაყოფის შეუძლებლობა, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ ქვედა ინსტანციის სასამართლოებმა მართებულად გააუქმეს საზიარო უფლება ქონების აუქციონზე რეალიზაციის გზით და ამონაგები თანხის მხარეთა შორის წილების შესაბამისად განაწილებით.

27. საკასაციო საჩივრის ავტორის ძირითადი პრეტენზია იმ გარემოებას ემყარება, რომ სადავო უძრავი ქონება წლების განმავლობაში გამიჯნული იყო მხარეთა შეთანხმებით, რასაც ადასტურებს გამყოფი ღობის არსებობა. ამიტომაც, კასატორი მიიჩნევს, რომ მას ეკუთვნის სადავო უძრავი ქონების ის ნაწილი, რომელსაც ფაქტობრივად ფლობს.

28. საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს კასატორის ზემოაღნიშნულ შედავებას და განმარტავს, რომ დაუშვებელია მიწის ნაკვეთზე საჯარო რეესტრში რეგისტრირებულ საკუთრების უფლებაზე გავლენა მოახდინოს მხარეთა შორის ამ მიწის ნაკვეთის ფაქტობრივმა მფლობელობამ. მხარეთა შეთანხმება მიწის ნაკვეთით სარგებლობის წესზე ვერ შეცვლის უძრავ ქონებაზე საკუთრების უფლების მოპოვების რეჟიმს. შესაბამისად, მხარეთა საკუთრების უფლების დადგენისათვის უპირატესობა ენიჭება საჯარო რეესტრის ჩანაწერს.

29. იმ პირობებში, როდესაც სადავო ქონებაზე მოსარჩელისა და მოპასუხის წილობრივი საკუთრების უფლება დადგენილია საჯარო რეესტრის ამონაწერით, მხარის მითითება, რომ მას მხარეთა შეთანხმების საფუძველზე ეკუთვნის სადავო უძრავი ქონების ის ნაწილი, რომელსაც ფაქტობრივად ფლობს, ვერ მიიჩნევა იმგვარ საკასაციო შედავებად, რაც გასაჩივრებული განჩინებით დამდგარ შედეგს ეჭვქვეშ დააყენებდა.

30. საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს კასატორის შედავებას, რომ საჯარო რეესტრის ამონაწერში მითითებული წილობრივი მონაცემი მხოლოდ და მხოლოდ ტექბიუროდან ფორმალურად გადმოსული ციფრია.

31. სამოქალაქო კოდექსის 311-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, საჯარო რეესტრი არის ნივთსა და არამატერიალურ ქონებრივ სიკეთეზე უფლებათა, ყადაღისა და საგადასახადო გირავნობის/იპოთეკის წარმოშობის, მათში ცვლილების და მათი შეწყვეტის, ასევე უძრავ ნივთზე საკუთრების უფლების მიტოვების წარმოშობის და მასში ცვლილების შესახებ მონაცემთა ერთობლიობა. ამავე კოდექსის 312-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, რეესტრის მონაცემების მიმართ მოქმედებს უტყუარობისა და სისრულის პრეზუმფცია, ე. ი. რეესტრის ჩანაწერები ითვლება სწორად, ვიდრე არ დამტკიცდება მათი უზუსტობა. მოცემულ შემთხვევაში მოპასუხე არ ეთანხმება საჯარო რეესტრის ამონაწერის მონაცემებს, თუმცა მან საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4 და 102-ე მუხლების შესაბამისად, ვერ შეძლო თავისი წილი მტკიცების ტვირთის რეალიზება და სასამართლოსთვის იმ მტკიცებულებების წარდგენა, რომლებიც რეესტრის მონაცემების უტყუარობის პრეზუმფციას გააბათილებდა.

32. რაც შეეხება კასატორის პრეტენზიას იმასთან დაკავშირებით, რომ სასამართლომ არ გაიზიარა საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ დადგენილი პრაქტიკა (იხ. წინამდებარე განჩინების 15.4. პუნქტი), საკასაციო პალატა მიუთითებს, რომ გასაჩივრებულ განჩინებაში ასახული მსჯელობა სრულად შეესაბამება აღნიშნულ საკითხთან დაკავშირებით საქართველოს უზენაესი სასამართლოს უახლესი პრაქტიკით დამკვიდრებულ მიდგომას, რომლის თანახმად, საზიარო უფლების არსებობისას მხარეთა საკუთრების უფლების დადგენისათვის უპირატესობა ენიჭება საჯარო რეესტრის ჩანაწერს და ამგვარი უფლების (თანასაკუთრება) სოციალური არსი მხოლოდ ფაქტობრივ მფლობელობაზე დაყრდნობით არ შეიძლება შეიცვალოს (იხ. სუსგ №ას-59-58-2014, 29 ივნისი, 2015 წელი; საქმე №ას-1343-1381-2014, 25 მარტი, 2016 წელი; საქმე № ას-1035-996-2016, 24 ოქტომბერი, 2017 წელი; საქმე №ას-470-444-2014, 26 ივნისი, 2015 წელი; საქმე №ას-774-741-2014, 20 ივლისი, 2015 წელი).

33. საკასაციო სასამართლო საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის საფუძვლად ვერ მიიჩნევს კასატორის შედავებას მოსარჩელის მიერ უფლების ბოროტად გამოყენების თაობაზე და მიუთითებს, რომ მოსარჩელე სამოქალაქო კოდექსის 961-ე მუხლის შესაბამისად, ითხოვს სადავო უძრავ ქონებაზე საზიარო უფლების გაუქმებას, რაც მოცემულ შემთხვევაში უფლების ბოროტად გამოყენებად ვერ იქნება მიჩნეული.

34. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით არ წარმოუდგენია დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

35. სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე.

36. გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან. არც დასაბუთებული პოზიციაა წარმოდგენილი ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციათან ან/და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალთან წინააღმდეგობის საფუძვლით.

37. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

38. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება ცნობილი, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი. ამდენად, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის, 300 ლარის 70% – 210 ლარი.

39. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 104-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, სასამართლო არ მიიღებს, არ გამოითხოვს ან საქმიდან ამოიღებს მტკიცებულებებს, რომლებსაც საქმისათვის მნიშვნელობა არა აქვთ. აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო სასამართლოში მის მიერ წარმოდგენილი მტკიცებულება - თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2015 წლის 21 სექტემბრის განჩინების ასლი, მთლიანობაში „3“ ფურცლად (ტომი 2, ს.ფ. 86-88).

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა

1. ო. თ-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველი;

2. კასატორს ო. თ-ს (პ/ნ: 0101902....) დაუბრუნდეს ე. გ-ის მიერ (პ/ნ: 1000100...) 2018 წლის 26 თებერვალს №0 საგადასახადო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 300 ლარის 70% – 210 (ორას ათი) ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150;

3. კასატორს ო. თ-ს დაუბრუნდეს საკასაციო სასამართლოში მის მიერ წარმოდგენილი მტკიცებულება - თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2015 წლის 21 სექტემბრის განჩინების ასლი, მთლიანობაში „3“ ფურცლად (ტომი 2, ს.ფ. 86-88);

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ნ. ბაქაქური

მოსამართლეები: ზ. ძლიერიშვილი

ბ. ალავიძე