№ას-625-625-2018 31 ოქტომბერი, 2018 წელი,

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა/ მოსამართლეები:

მზია თოდუა (თავმჯდომარე),

პაატა ქათამაძე (მომხსენებელი),

ეკატერინე გასიტაშვილი

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი (მოპასუხე) – გ.ჩ–ი

მოწინააღმდეგე მხარე (მოსარჩელეები) – ნ.გ–ი, ქ.კ–ი

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2018 წლის 1 მარტის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – თანხის დაკისრება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

1. 2006 წლის 25 ივლისს გაფორმდა ინდივიდუალური ბინათმშენებლობის ამხანაგობა „დ-1-ის“ (შემდეგში - ამხანაგობა) სადამფუძნებლო ხელშეკრულება, რომლის მიხედვითაც, ერთობლივი საქმიანობის მონაწილეებს (დამფუძნებლებს) წარმოადგენენ: ტ.გ–ა (შემდეგში - პირველი მოპასუხე, ამხანაგობის თავმჯდომარე), გ.ჩ–ი (შემდეგში - მეორე მოპასუხე, ამხანაგობის წევრი, კასატორი), პ.თ–ძე (შემდეგში - მესამე მოპასუხე, ამხანაგობის წევრი), ზ.გ–ი (შემდეგში - მეოთხე მოპასუხე), თ.მ–ძე, დ.ე–ი, დ.ბ–ძე (შემდეგში - მოპასუხეები, ამხანაგობის წევრები). ხელშეკრულების მიხედვით, ხელმძღვანელობასა და წარმომადგენლობაზე უფლებამოსილ პირს წარმოადგენს ამხანაგობის თავმჯდომარე, რომელიც შეუზღუდავად წარმოადგენს ამხანაგობას მესამე პირებთან ურთიერთობაში და კომპეტენციის ფარგლებში დამოუკიდებლად დებს გარიგებებს. სადამფუძნებლო დოკუმენტის 5.4 მუხლის თანახმად, თავმჯდომარე ვალდებულია, ორგანიზება გაუწიოს საცხოვრებელი სახლის მშენებლობას, მის ექსპლუატაციაში მიღებასა და საჯარო რეესტრში რეგისტრაციას.

2. 2007 წლის 17 მარტის ამხანაგობის კრებაზე ამხანაგობის წევრებმა ამხანაგობის თავმჯდომარედ - პირველი მოპასუხე აირჩიეს.

3. 2007 წლის 20 ივლისს, ერთი მხრივ, ამხანაგობასა და, მეორე მხრივ, ნ.გ–ს (შემდეგში პირველი მოსარჩელე, პირველი კრედიტორი) შორის გაფორმდა ხელშეკრულება, რომლის თანახმად, ამხანაგობამ 30000 სამშენებლო ბლოკის გადაცემის სანაცვლოდ, იკისრა 45 კვ.მ საცხოვრებელი ბინის და ავტოსადგომის პირველი მოსარჩელისათვის გადაცემის ვალდებულება. 2016 წლის 8 თებერვალს სანოტარო წესით დამოწმებული ხელწერილით, ამხანაგობის თავმჯდომარემ დაადასტურა, რომ 2007 წლის 20 ივლისს პირველი მოსარჩელისგან მიიღო ზემოხსენებული ხელშეკრულების მიხედვით გათვალისწინებული 30 000 სამშენებლო ბლოკის შესაძენი თანხა - 18 000 აშშ დოლარი.

4. ამხანაგობას, კრედიტორისთვის შეთანხმებული საცხოვრებელი ბინა და ავტოსადგომი უნდა გადაეცა მშენებლობის ნებართვის მიღებიდან არაუგვიანეს 24 თვისა. ქ თბილისის მერიის ურბანული დაგეგმარების სამსახურის 2008 წლის 28 მაისის N6/077 ბრძანების თანახმად, ამხანაგობის კუთვნილ მიწის ნაკვეთზე მდებარე ორსართულიანი შენობის დემონტაჟის ვადად განისაზღვა 2008 წლის 4 ივნისიდან 2008 წლის 4 აგვისტომდე პერიოდი. თბილისის არქიტექტურის სამსახურის 2009 წლის 26 ივნისის N1524 ბრძანების თანახმად კი, ქ. თბილისის ურბანული დაგეგმარების საქალაქო სამსახურმა 2008 წლის 11 ივლისს N01/919 ბრძანებით შეითანხმა ამხანაგობის მიერ წარდგენილი შენობის არქიტექტურული პროექტი, თუმცა მშენებლობა, სასამართლოში სარჩელის აღძვრის დროსაც (2016 წლის 4 აგვისტოს მონაცემებით) არ იყო დასრულებული.

5. 2008 წლის 22 ივლისს ქ.კ–ს (შემდეგში - მეორე მოსარჩელე, მეორე კრედიტორი) და ამხანაგობის თავმჯდომარეს შორის გაფორმდა ხელშეკრულება ამხანაგობაში წილის უფლების გადაცემის შესახებ, რომლის მიხედვით წილის „უფლების მიმღები“ იღებდა ამხანაგობის სახელზე არსებულ 100 კვ.მ ფართობზე წილის უფლებას, რაც მოიცავდა მშენებარე საცხოვრებელ ბინას - ქ. თბილისში, ...... და ერთ ავტოსადგომს. გადაცემული წილის ღირებულება 30 000 აშშ დოლარით განისაზღვრა. ამავე ხელშეკრულების მიხედვით 2008 წლის 22 ივლისს მეორე კრედიტორმა 20 000 აშშ დოლარი გადაიხადა. დარჩენილი 10.000 (ათი ათასი) დოლარის ეკვივალენტი ლარი კი, წილის უფლების მიმღებს ეტაპობრივად, 2010 წლის 22 ივლისამდე უნდა დაეფარა.

6. 2016 წლის 4 აგვისტოს კრედიტორებმა სარჩელით მიმართეს სასამართლოს, რომლითაც წინამდებარე განჩინების პირველ პუნქტში მითითებული პირებისათვის, პირველი მოსარჩელის სასარგებლოდ - 18 000 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარის, ხოლო მეორე მოსარჩელის სასარგებლოდ - 20 000 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარის სოლიდარულად დაკისრება მოითხოვეს.

7. მეოთხე მოპასუხემ შესაგებლით სარჩელი სრულად ცნო. დანარჩენმა მოპასუხეებმა კი, მოთხოვნის გამომრიცხველი შესაგებლის წარდგენით უარყვეს სარჩელის საფუძვლიანობა. მათი განმარტებით, პირველი მოპასუხე, მართალია, არჩეული იყო ამხანაგობის თავმჯდომარედ, თუმცა სადავო გარიგებების დადებისას, იგი მოქმედებდა არა ამხანაგობის ინტერესების შესაბამისად, არამედ საკუთარი პირადი ინტერესების სასარგებლოდ. მათივე მტკიცებით, არ არსებობდა ამხანაგობის ნოტარიულად დამოწმებული კრების ოქმი, რომლითაც ამხანაგობამ პირველი მოსარჩელე წევრად მიიღო. რაც შეეხება მეორე მოსარჩელესთან დადებულ ხელშეკრულებას, მოპასუხეთა განმარტებით, მას თანხა ამხანაგობისთვის არ გადაუხდია.

8. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 16 მაისის გადაწყვეტილებით, სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა; წინამდებარე განჩინების პირველ პუნქტში მითითებულ მოპასუხეებს სოლიდარულად დაეკისრათ პირველი მოსარჩელის მიმართ 18000 აშშ დოლარის, ხოლო მეორე მოსარჩელის მიმართ - 20000 აშშ დოლარის გადახდა; სასამართლომ დავის მოსაწესრიგებლად, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის (შემდეგში სსკ-ის) 930-ე, 937-ე, 629-ე, 316-ე, 317-ე, 361-ე, 400-ე, 405-ე, 352-ე მუხლებით იხელმძღვანელა.

8.1. სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია წინამდებარე განჩინების 1-5 პუნქტებში მითითებული გარემოებები.

8.2. სასამართლომ გამოარკვია, რომ მოპასუხეთა მიერ შედავებული პირველი მოპასუხის ამხანაგობის თავმჯდომარეობის ფაქტი დადასტურდა შემდეგი მტკიცებულებებით: 2007 წლის 17 მარტის კრების ოქმით, თავად მოპასუხეთა შესაგებლით, რომლითაც ამხანაგობის წევრებმა დაადასტურეს, რომ პირველი მოპასუხე დასახელებულ კრებაზე აირჩიეს ამხანაგობის თავმჯდომარედ, რასაც ვერ აქარწყლებდა მათი შემდგომი უარყოფა ამ ფაქტისა და ასევე 2009 წლის 26 იანვარს გაცემული მინდობილობა, თბილისის მერიის ურბანული დაგეგმარების საქალაქო სამსახურის 2008 წლის 28 მაისის ბრძანება და თბილისის არქიტექტურის სამსახურის 2009 წლის 26 ივნისის ბრძანება, რომლებიც ცხადყოფდა, პირველი მოპასუხის მიერ ამხანაგობის თავმჯდომარის სახელით ურთიერთობდა სხავადასხვა ადმინისტრაციულ ორგანოებთან.

8.3. სასამართლომ ყურადღება მიაქცია მოსარჩელეთა წინაშე პასუხისმგებელ პირთა წრის განსაზღვრას და განმარტა, რომ მოსარჩელეთა მიმართ თანხის გადახდის ვალდებულება წარმოეშვათ ამხანაგობის იმ წევრებს, რომლებიც ხელშეკრულების დადებისას გაწევრიანებულნი იყვნენ ამხანაგობაში, ასეთად კი, საქმის გარემოებათა შეფასების შედეგად, წინამდებარე განჩინების პირველ პუნქტში მითითებული პირები განსაზღვრა.

8.4. სასამართლოს განსჯით, მოპასუხეებმა მოსარჩელეთა წინაშე დათქმულ ვადაში არ შეასრულეს ნარდობის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე უძრავი ქონების აშენების ვალდებულება. მათ ვალდებულება არსებითად დაარღვიეს (ვალდებულების შესრულების ვადის გასვლის შემდგომაც მოპასუხეები უძრავი ქონების გადაცემას შეუძლებელად მიიჩნევენ და ვალდებულების შესრულების ვადაც ვერ დაასახელეს), რისი გათვალისწინებითაც სასამართლომ დაასკვნა, რომ მოვალისათვის სსკ-ის 405-ე მუხლით გათვალისწინებული ვალდებულების შესრულების დამატებითი ვადის მიცემა უშედეგო იქნებოდა, შესაბამისად, მოსარჩელეებს უფლება ჰქონდათ, უარი ეთქვათ ხელშეკრულებაზე და მოეთხოვათ გადახდილის უკან დაბრუნება.

9. აღნიშნული გადაწყვეტილება მოსარჩელეთა სასარგებლოდ თანხების სოლიდარულად დაკისრების ნაწილში სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მეორე მოპასუხემ, რომელმაც, ახალი გადაწყვეტილებით, სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

9.1. აპელანტის განმარტებით, სასამართლო არასწორად დაეყრდნო მოპასუხეთა 12.09.2016 წლის თავდაპირველ შესაგებელს, რომელშიც მოპასუხეებმა დაადასტურეს, რომ 2007 წლის 17 მარტს პირველი მოპასუხე ამხანაგობის თავმჯდომარედ აირჩიეს. აპელანტის მითითებით, მოსამზადებელი სხდომის ფარგლებში მოპასუხეებმა გამოასწორეს ტექნიკური შეცდომა და სადავო გახადეს შესაგებლით დადასტურებული ფაქტი, პირველი მოპასუხის ამხანაგობის თავმჯდომარედ არჩევის თაობაზე.

9.2. აპელანტმა ყურადღება ამხანაგობის ხელშკრულების 6.4 და 9.4 მუხლებზე გაამახვილა და განმარტა, რომ სადამფუძნებლო დოკუმენტით განსაზღვრული არ იყო თამჯდომარის უფლება, დამოუკიდებლად საკუთარი ინიციატივით, შემოეყვანა ახალი წევრები ამხანაგობაში.

9.3. აპელანტის განმარტებით, სასამართლომ არასწორად შეაფასა მოსარჩელეებთან დადებული ხელშეკრულებები ნარდობის ხელშეკრულებებად.

10. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2018 წლის 1 მარტის განჩინებით, სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება.

10.1. სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ საქმეზე დადგენილი ფაქტები და სამართლებრივი შეფასება.

10.2. პალატის განმარტებით, საქმეში წარმოდგენილი იყო აპელანტის ურთიერთგამომრიცხველი პოზიცია პირველი მოპასუხის ამხანაგობის თავმჯდომარედ არჩევასთან დაკავშირებით, რაც, სააპელაციო პალატის აზრით, გამოწვეული იყო არა ტექნიკური შეცდომით, რაზეც აპელანტმა მიანიშნა, არამედ, აპელანტის მხრიდან იმ ფაქტის გაცნობიერებით, რომ პირველი მოპასუხის ამხანაგობის თავმჯდომარედ არჩევის შესაგებლით დადასტურება მისთვის არასასურველ შედეგს განაპირობებდა.

10.3. საქმეში წარმოდგენილი მასალებიდან გამომდინარე, სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ 2007 წლის 17 მარტიდან 2015 წლის 1 სექტემბრამდე ამხანაგობის თავმჯდომარე იყო პირველი მოპასუხე, რომელმაც სადავო გარიგებები დადო ამხანაგობის სახელით.

10.4. პალატამ გამოარკვია, რომ ამხანაგობას საცხოვრებელი სახლის მშენებლობა უნდა დაესრულებინა 2009 წლის 1 ნოემბრისთვის, თუმცა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გამოტანის დროისთვის (2017 წლის 16 მაისის მონაცემებით), ანუ მშენებლობის ნებართვის აღებიდან დაახლოებით ათი წლის შემდეგ ამხანაგობის მიერ საცხოვრებელი სახლის მშენებლობა დაწყებულიც კი არ იყო. პალატამ სსკ-ის 405-ე მუხლის 1-ლი ნაწილი და მე-2 ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტი მოიხმო და განმარტა, რომ ამხანაგობას მოსარჩელეთა მიმართ ნაკისრი ვალდებულება არ შეუსრულებია და, სსკ-ის 352-ე-405-ე მუხლების დანაწესიდან გამომდინარე, მოსარჩელეთა მოთხოვნა სახელშეკრულებო ურთიერთობიდან გასვლისა და თანხის დაბრუნების თაობაზე სამართლებრივად დასაბუთებული იყო.

10.5. რაც შეეხება აპელანტის პრეტენზიას, რომ სადავო თანხების მიღება ამხანაგობის მიერ არ დასტურდებოდა სალაროს ქვითრებით/საბანკო ანგარიშსწორებით, პალატამ აღნიშნა, რომ ამხანაგობას სადავო პერიოდში არ გააჩნდა ანგარიში ბანკში, ამდენად, მოსარჩელეთაგან სადავოდ ქცეული თანხების მიღებაზე უფლებამოსილი პირი, სადამფუძნებლო დოკუმენტის თანახმად, ამხანაგობის თავმჯდომარე იყო.

11. აღნიშნული განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა მეორე მოპასუხემ, რომელმაც მისი გაუქმება და, ახალი გადაწყვეტილებით, სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

11.1. კასატორის მტკიცებით, სააპელაციო სასამართლომ ფიქტიური კრების ოქმის საფუძველზე პირველი მოპასუხე არასწორად მიიჩნია ამხანაგობის თავმჯომარედ. სასამართლომ ასევე არასწორად შეაფასა მოსარჩელეებთან დადებული ხელშეკრულებიდან გამომდინარე ამხანაგობის წევრთა პასუხისმგებლობის საკითხი. ამასთან, ამხანაგობის თავმჯდომარის ხელწერილი პირველი მოსარჩელის მიმართ არასწორად მიიჩნია ვალის აღიარების ხელშეკრულებად. კასატორის მოსაზრებით, პირველი მოპასუხის მიერ შედგენილი 2016 წლის 8 თებერვლის ხელწერილი შინაარსობრივად, მხოლოდ თანხის მიღების ფაქტს ადასტურებდა და, ამდენად, ვალის აღიარებად არ უნდა განხილულიყო.

11.2. კასატორის მოსაზრებით, იმ პირობებშიც კი, თუ დადასტურდებოდა პირველი მოპასუხის ამხანაგობის თავმჯდომარეობის ფაქტი, ამხანაგობის წევრები პასუხისმგებელი არ იყვნენ არსებულ სამართლებრივ შედეგზე, ვინაიდან: პირველი მოსარჩელე ამხანაგობის წევრი არ ყოფილა, არ იყო დაცული უძრავი ქონების გადაცემისათვის (მათ შორის, წინარე ხელშეკრულებისათვის) დადგენილი სანოტარო ფორმა, არ არსებობდა მისი ერთობლივ საქმიანობაში შემოყვანაზე ამხანაგობის სხვა წევრთა თანხმობა, იმავე ხელშეკრულებით, თავმჯდომარეს მინიჭებული არ ჰქონდა უფლებამოსილება სამომავლოდ ასაშენებელი თუ აშენებული ბინების დამოუკიდებლად გასხვისების ან/და უძრავ ნივთზე წინარე ხელშეკრულების დადების უფლებამოსილება; 2007 წლის 20 ივლისის ხელშეკრულებას არ ერთვოდა ამხანაგობის კრების ოქმი, რაც დაადასტურებდა ამხანაგობის თავმჯდომარის სათანადო უფლებამოსილებას. რაც შეეხება მეორე მოსარჩელესთან დადებულ ხელშეკრულებას, კასატორის მტკიცებით, ამხანაგობის წევრები ინფორმირებული არ ყოფილან სადავო ხელშეკრულების დადების თაობაზე, ამასთან წილის უფლების გადაცემის ხელშეკრულების ნამდვილობისთვის აუცილებელი იყო ამხანაგობის წევრთა სანოტარო წესით დამოწმებული თანხმობა, თუმცა ამხანაგობის წევრებს ასეთი თანხმობა არ გამოუთქვამთ.

12. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2018 წლის 28 ივნისის განჩინებით, მეორე მოპასუხის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო საჩივარი დაუშვებელია, რადგანაც იგი არ აკმაყოფილებს სსსკ-ის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს.

13. სსსკ-ის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ:

ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებასა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას;

ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია;

გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება;

დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან;

ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე;

ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასა და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს;

ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

14. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სსსკ-ის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი საფუძვლით. ამასთან, საკასაციო საჩივარი დასაშვები რომც ყოფილიყო, მას არა აქვს წარმატების პერსპექტივა, სახელდობრ:

15. სსსკ-ის 407.2 მუხლის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია. დასაბუთებული პრეტენზია გულისხმობს მითითებას იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურსამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით, არ წარმოუდგენია დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

16. განსახილველ საქმეზე დადგენილია, რომ 2006 წლის 25 ივლისს დაფუძნდა ამხანაგობა (იხ. წინამდებარე განჩინების პირველი პუნქტი). ამხანაგობის წევრებმა ამხანაგობის თავმჯდომარედ პირველი მოპასუხე აირჩიეს. პირველმა მოპასუხემ, რომელიც ამხანაგობის თავმჯდომარის უფლებამოსილებით მოქმედებდა, მოსარჩელეებთან დადებული ხელშეკრულებების ფარგლებში, მათთვის ამხანაგობის მიერ ასაშენებელ საცხოვრებელ სახლში ბინების გადაცემის ვალდებულება იკისრა, მშენებლობის ნებართვის გაცემიდან 2 წლის განმავლობაში. ხელშეკრულების პირობების შესაბამისად, პირველმა მოსარჩელემ ამხანაგობას გადაუხადა 18000 აშშ დოლარი, ხოლო მეორე მოსარჩელემ - 20000 აშშ დოლარი. ამხანაგობამ ვერ შეასრულა ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულება, კერძოდ, ხელშეკრულების დადების დღიდან (2007 წლის 20 ივლისი, 2008 წლის 22 ივლისი) სასამართლოში საქმის განხილვის დაწყებამდე (2016 წლის 4 აგვისტომდე), ამხანაგობას მშენებლობა არც კი დაუწყია. მოსარჩელეებმა უარი თქვეს ხელშეკრულებაზე და გადაცემული თანხის ამხანაგობის წევრებისგან დაბრუნებას ითხოვენ.

17 მოცემულ შემთხვევაში, ხელშეკრულებიდან გასვლისა და მოპასუხისათვის, როგორც სოლიდარული მოვალისათვის თანხის დაკისრების თაობაზე მოსარჩელის მოთხოვნის საფუძვლიანობა სსკ-ის 352-ე მუხლის პირველი ნაწილისა (თუ ხელშეკრულების ერთ-ერთი მხარე 405-ე მუხლით გათვალისწინებული პირობების არსებობისას უარს იტყვის ხელშეკრულებაზე, მაშინ მიღებული შესრულება და სარგებელი მხარეებს უბრუნდებათ (ნატურით დაბრუნება)) და 937-ე მუხლის პირველი ნაწილის (ხელშეკრულების მონაწილეები ერთობლივი საქმიანობიდან წარმოშობილი ვალებისათვის პასუხს აგებენ სოლიდარულად. ერთმანეთთან ურთიერთობაში პასუხისმგებლობის ოდენობა განისაზღვრება მონაწილეთა წილის შესაბამისად, თუ ხელშეკრულება სხვა რამეს არ ითვალისწინებს.) შინაარსიდან გამომდინარეობს.

18. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ მოცემული დავის გადაწყვეტისათვის არსებითი მნიშვნელობა აქვს მოსარჩელეებთან დადებულ ხელშეკრულებათა რაობის სწორად განსაზღვრას, კერძოდ, ხელშეკრულების წერილობით დოკუმენტზე დატანილი სახელწოდების მიუხედავად, რა შინაარსის ხელშეკრულება დაიდო კრედიტორებთან, ამხანაგობაში გაწევრების, წინარე ნასყიდობის თუ ნარდობის?

19. საკასაციო პალატა ვერ გაიზიარებს კასატორის პოზიციას, რომ განსახილველ შემთხვევაში მოსარჩელეებთან ამხანაგობაში გაწევრების ხელშეკრულება ან წინარე ნასყიდობის ხელშეკრულება დაიდო. საკასაციო პალატა საქმის გარემოებათა ანალიზისა და მოდავე მხარეთა სამართლებრივი ურთიერთობის შინაარსის, ასევე ურთიერთშემხვედრი ვალდებულებების გათვალისწინებით მიიჩნევს, რომ ამხანაგობასა და მოსარჩელეთა შორის არსებული სადავო ხელშეკრულებები - ნარდობის სამართლებრივი ურთიერთობაა, კერძოდ:

19.1. საქართველოს უზენაესმა სასამართლომ ერთ-ერთ საქმეზე განმარტა: „იმისათვის, რომ ამხანაგობის ხელშეკრულება გაიმიჯნოს ნარდობის ხელშეკრულებისგან, აუცილებელია, უპირველეს ყოვლისა, დავახასიათოთ ამხანაგობის ხელშეკრულების ის მხარეები, რომლითაც იგი ემსგავსება ნარდობის ხელშეკრულებას. ამხანაგობის ხელშეკრულება, როგორც კონკრეტული მიზნის მისაღწევად პირთა გაერთიანებაზე აგებული ხელშეკრულება, მოითხოვს წევრებისაგან ისეთი მოქმედებების განხორციელებას, რომლებსაც ახასიათებს სხვადასხვა ხელშეკრულებებისათვის დამახასიათებელი თავისებურებები. როდესაც ჩვენ ყურადღებას ვამახვილებთ ერთობლივი საქმიანობის (ამხანაგობის) ისეთ ხელშეკრულებაზე, რომელიც მიზნად ისახავს, მაგალითად, რაიმე ნაკეთობის დამზადებას, სახლის აშენებას და ა.შ. ამხანაგობის წევრთა უფლება- ვალდებულებები ემსგავსება ნარდობის ხელშეკრულებით განსაზღვრულ ურთიერთობებს, მაგრამ ამ შემთხვევაში მნიშვნელობა ენიჭება მხარეთა შორის ხელშეკრულებით განსაზღვრულ ისეთ უფლება-ვალდებულებებს, რაც დამახასითებელია კოლექტიური გაერთიანებისათვის, რომელსაც ახასიათებს კორპორაციული სტრუქტურის ისეთი თვისებები, რომელიც მოიცავს, როგორც ორგანიზაციულ, ასევე, ქონებრივ ელემენტებს. ზუსტად ასეთი ტიპის გაერთიანება წარმოადგენს გარკვეულწილად იმ საშუალებათა ერთობას, რითაც საბოლოოდ უზრუნველყოფილია ამ გაერთიანების მონაწილეთა მიერ დასახული მიზნის მიღწევა. ხაზგასმით უნდა აღინიშნოს, რომ ერთობლივი საქმიანობის ხელშეკრულების თავისებურება ვლინდება იმაში, რომ დასახული მიზნის მიღწევა შესაძლებელია მხოლოდ მონაწილე პირთა ერთობლივი საქმიანობით.“ (იხ: სუსგ. საქმე Nას-482-458-2013, 16 იანვარი, 2014 წელი).

19.2. განსახილველ შემთხვევაში, წინამდებარე განჩინების პირველ პუნქტში მითითებული პირები ერთობლივი საქმიანობის ხელშეკრულების ფარგლებში გაერთიანდნენ საერთო მიზნით - აეშენებინათ მრავალსართულიანი საცხოვრებელი სახლი. საერთო საქმიანობის (ამხანაგობის) ხელშეკრულებას თავისი სპეციფიკა გააჩნია. სსკ-ის 930-ე მუხლის შინაარსიდან გამომდინარე, ერთობლივი საქმიანობის ხელშეკრულების თავისებურებას წარმოადგენს მხარეთა სურვილი, საკუთარი ქონების, გამოცდილებისა თუ პროფესიული უნარ-ჩვევების გაერთიანებით ერთობლივად იმოქმედონ გარკვეული მიზნების მისაღწევად. ამასთან, ერთობლივი საქმიანობის ხელშეკრულების აუცილებელი წინაპირობაა, რომ ამხანაგობა ყალიბდება იურიდიული პირის შეუქმნელად. ნიშანდობლივია, რომ სამოქალაქო კოდექსი არ აკონკრეტებს ხელშეკრულების ამ ტიპისათვის განსაზღვრული მიზნის შინაარსს, ამდენად, გარიგების მხარეთა ინტერესს, შესაძლებელია, წარმოადგენდეს კანონმდებლობით დაშვებული ნებისმიერი მიზანი, მათ შორის, გარკვეული მოგების მიღების სურვილი. საერთო მიზნის არსებობა გარიგების მთავარ წინაპირობას წარმოადგენს, ამიტომ ამხანაგობის თითოეული წევრი მონაწილეობს, როგორც გარიგების დამოუკიდებელი მხარე. (შდრ.სუსგ. საქმე Nას-866-808-2017, 17.10.2017წ.). საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ მესამე პირების ანუ კრედიტორების წინაშე წარმოშობილ ვალდებულებებზე ამხანაგობის წევრები სოლიდარულად აგებენ პასუხს, ე.ი. მესამე პირები უფლებამოსილნი არიან მოთხოვნები წაუყენონ ამხანაგობის ყველა წევრს ერთად, ან რომელიმე მათგანს და მოითხოვონ ვალდებულების სრულად შესრულება. რაც შეეხება თავად ამხანაგობის მონაწილეთა შორის ურთიერთპასუხისმგებლობას, იგი შეიძლება წარმოშვას როგორც კრედიტორების მიმართ არსებულმა ვალდებულებებმა, ისე შიდასახელშეკრულებო ვალდებულებების შესრულების შედეგებმა. მონაწილეთა შორის ურთიერთპასუხისმგებლობა განისაზღვრება წილობრივი მონაწილეობით, ანუ მათი წილების შესაბამისად, ხოლო, თუ წილები არ არის განსაზღვრული - თანაბრად. ამდენად, ამხანაგობის წევრთა პასუხისმგებლობა მესამე პირების წინაშე სოლიდარულია, ხოლო ერთმანეთთან მიმართებაში - წილობრივი, ხოლო ასეთის არარსებობისას - თანაბარი (შდრ. სუსგ. საქმე Nას-3-3-2017, 6.02.2017წ.).

19.3. ამრიგად, წინამდებარე განჩინების 19.2. პუნქტში მითითებული სახით ხელშეკრულების მხარეთა ურთიერთობის განსაზღვრა ერთობლივი საქმიანობის სახელშეკრულებო ბოჭვის დამახასიათებელი ნიშანთვისებაა, ხოლო, რაც შეეხება მოსარჩელეებთან დადებულ ხელშეკრულებებს, პირველი მოსარჩელის შემთხვევაში, სახელშეკრულებო ურთიერთობის მიზანს, ამხანაგობის მხრიდან (რომელსაც მესამე პირებთან ურთიერთობაში შეუზღუდავად წარმოადგენდა ამხანაგობის თავმჯდომარე) მშენებლობის ორგანიზებისათვის სამშენებლო მასალის ან მის შესაძენად საჭირო სახსრების მოზიდვა წარმოადგენდა, რასაც უპირისპირდებოდა მეორე მხარის იურიდიული ინტერესი, გადაცემული მატერიალური სიკეთის სანაცვლოდ, სამომავლოდ, აშენებულ საცხოვრებელ სახლში მიეღო ამ განჩინებაში მითითებული პარამეტრების ბინა და ავტოსადგომი. პირველი მოსარჩელე არ მოქმედებდა იმ განზრახვით, რომ ამხანაგობის სხვა წევრებთან ერთობლივად ემოქმედა საერთო სასარგებლო მიზნის მისაღწევად და სოლიდარული პასუხისმგებლობით ამხანაგობის წევრთა თანაზიარად. შესაბამისად, იმ გარემოების გათვალისწინებით, რომ პირველ მოსარჩელეს მხოლოდ უძრავ ქონებაზე საკუთრების შეძენის ინტერესი ამოძრავებდა, მას ამხანაგობის წევრის სტატუსის მოპოვების განზრახვის მქონე კონტრაჰენტთან ვერ გავაიგივებთ. სადავო შეთანხმება არც წინარე ხელშეკრულებაა, როგორც ამას კასატორი მიიჩნევს. წინარე ხელშეკრულება არის ვალდებულებით სამართლებრივი გარიგება, რომლითაც მხარეები კისრულობენ სხვა ხელშეკრულების დადების ვალდებულებას. ანუ მხარეები სამართლებრივად იბოჭავენ თავს მომავალში ე.წ. ძირითადი ხელშეკრულების დადების ვალდებულებით. წინარე ხელშეკრულება უნდა შეიცავდეს პირობას საგნის და ვადის თაობაზე, რომელშიც მხარეები კისრულობენ ძირითადი ხელშეკრულების დადებას. წინარე ხელშეკრულების საგანი სხვა უნდა იყოს და ძირითადის — სხვა. წინარე ხელშეკრულების საგანი არის მხარის ვალდებულება, დადოს ხელშეკრულება ანუ იკისროს მომავალში რაიმე ვალდებულება, მაშინ როცა ძირითადი ხელშეკრულებით ეს ვალდებულება უშუალოდ წარმოიშობა. განსახილველ შემთხვევაში, სადავო ქონების აშენებისა და საკუთრების გადაცემის თაობაზე დადებული ხელშეკრულება, რომლითაც განსაზღვრულია მკაფიოდ იდენტიფიცირებადი ასაშენებელი/გადასაცემი საგანი და შემხვედრი ვალდებულებაც (ანაზღაურების) შესრულებულია, სწორედ მხარეთა შორის ნარდობის სახელშეკრულებო ურთიერთობის არსებობაზე მეტყველებს და ამ ტიპის გარიგებას წინარე ხელშეკრულებასთან ვერ გავაიგივებთ. ეს არის ნარდობის ხელშეკრულება, რომლის ფარგლებშიც პირველმა მოსარჩელემ ამხანაგობას საცხოვრებელი სახლის აშენება დაუკვეთა, რისთვისაც მისთვის გადასაცემი უძრავი ქონების ღირებულება - 18000 აშშ დოლარი წინსწრებით გადაიხადა.

ანალოგიურად, ნარდობის სახელშეკრულებო ურთიერთობის ფარგლებში მოქმედებდა მეორე მოსარჩელეც. მართალია, მეორე მოსარჩელის შემთხვევაში სიტყვასიტვითი მნიშვნელობით წილის გადაცემის ხელშეკრულება დაიდო, რა დროსაც კონტრაჰენტმა პირებმა დაიცვეს სადამფუძნებლო დოკუმენტის მოთხოვნები, კერძოდ, წილის გადაცემა დამოწმდა სანოტარო წესით, რასაც თან ერთვოდა კრების ოქმი, რომელიც ამხანაგობის წევრთა თანხმობაზე მიუთითებდა, მაგრამ, მიუხედავად სახელშეკრულებო ურთიერთობის სახელწოდებისა თუ ფორმისა, მეორე მოსარჩელესთან დადებული ხელშეკრულებაც ნარდობის ხელშეკრულებაა. საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ ყოველ ცალკეულ შემთხვევაში ხელშეკრულების არსის გამორკვევისთვის განმსაზღვრელია არა სახელშეკრულებო ურთიერთობის ფორმა და სახელწოდება, არამედ, თუ რა მიზანს ისახავდნენ კონტრაჰენტი მხარეები. სსკ-ის 52-ე მუხლი ადგენს განსჯის შედეგად ნების დადგენის პრინციპს და გამორიცხავს ნების სიტყვასიტყვითი გაგების პრინციპის გამოყენებას. გონივრული განსჯის შედეგად ნების დადგენა მოითხოვს იმის გარკვევას, თუ რა იგულისხმეს გარიგების მონაწილეებმა გამოხატულ ნებაში, ეს კი იძლევა შესაძლებლობას, რომ უპირატესობა მიენიჭოს მათ ნებას და არა გარიგებაში სიტყვიერად გამოხატულს (falsa demonstratio non nocet - მცდარი სახელწოდება არ ახდენს გავლენას მხარეთა შეთანხმების შინაარსზე), ამასთან, ნების გამოვლენის ინტერპრეტაციისათვის აუცილებელია იმის გათვალისწინებაც, თუ რა საბოლოო შედეგს ისახავდა სამართლებრივი ურთიერთობის მონაწილე მიზნად (იხ. ლადო ჭანტურია, სამოქალაქო კოდექსის კომენტარი, წიგნი I, გვ. 305). პირველი მოსარჩელის მსგავსად, მეორე მოსარჩელის იურიდიულ ინტერესსაც მხოლოდ ნარდობის ხელშეკრულების საფუძველზე სამომავლოდ აშენებულ უძრავ ქონებაზე საკუთრების უფლების მოპოვება წარმოადგენდა, რაც გამორიცხავს მასთან ერთობლივი საქმიანობის ხელშეკრულების დადებას.

20. განსახილველ დავაზე, როგორც ითქვა, მოსარჩელეები მოთხოვენ გადაცემული თანხის უკან დაბრუნებას, რაც სახელშეკრულებო ურთიერთობის ფარგლებში ვალდებულების დარღვევისას, 352-405 მუხლების წინაპირობების არსებობისას ხორციელდება. სსკ-ის 352.1 მუხლი განსაზღვრავს ხელშეკრულებიდან გასვლის (ხელშეკრულებაზე უარის თქმის) სამართლებრივ შედეგს. იგი გამოიხატება მხარეებისათვის მიღებული შესრულებისა და სარგებლის დაბრუნებაში. ამავე კოდექსის 405-ე მუხლი კი, ადგენს ხელშეკრულებიდან გასვლის წესსა და სავალდებულო წინაპირობებს, შესაბამისად, სსკ-ის 352-ე და 405-ე მუხლები მხოლოდ ერთობლივად გამოიყენება. განსახილველ შემთხვევაში, პალატა მიიჩნევს, რომ მოსარჩელეთა მოთხოვნა მენარდისათვის (ამხანაგობისათვის) გადაცემული თანხის დაბრუნების თაობაზე სსკ-ის 352.1 მუხლს ეფუძნება. ამ მოთხოვნის საფუძვლიანობის გასარკვევად უნდა შემოწმდეს, შესრულებულია თუ არა მითითებული ნორმის წინაპირობები, კერძოდ, არსებობს თუ არა ხელშეკრულებაზე უარის თქმის საფუძველი და ხომ არ იკვეთება ხელშეკრულებიდან გასვლის გამომრიცხველი გარემოებები. სსკ-ის 405-ე მუხლის პირველი ნაწილის პირველ წინადადების მიხედვით, თუ ხელშეკრულების ერთი მხარე არღვევს ორმხრივი ხელშეკრულებიდან გამომდინარე ვალდებულებას, მაშინ ხელშეკრულების მეორე მხარეს შეუძლია, უარი თქვას ხელშეკრულებაზე ვალდებულების შესრულებისათვის მის მიერ დამატებით განსაზღვრული ვადის უშედეგოდ გასვლის შემდეგ. მითითებული ნორმის შესაბამისად, ხელშეკრულებაზე უარი ამ ხელშეკრულების მონაწილე მხარის მიერ დასაშვებია იმ შემთხვევაში, როდესაც კონტრაჰენტი არღვევს ორმხრივი ხელშეკრულებიდან გამომდინარე ვალდებულებას და დამატებით განსაზღვრულ ვადაშიც არ ასრულებს მას. ამავე მუხლის მეორე ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტის მიხედვით კი, არ არის აუცილებელი დამატებითი ვადის დაწესება ან გაფრთხილება, თუ აშკარაა, რომ მას არავითარი შედეგი არ ექნება. მოცემულ შემთხვევაში, სადავო არაა, რომ მენარდემ დაარღვია ორმხრივი ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ვალდებულება, კერძოდ, სახელშეკრულებო ურთიერთობის ვადაში და არც შემდგომ გონივრული ლოდინის დროში არ ააშენა საცხოვრებელი კორპუსი. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ სსკ-ის 352-ე მუხლში იმპლემენტირებული სამართლებრივი შედეგის ფარგლებში მენარდემ, როგორც რესტიტუციის მოვალემ, მოსარჩელეებს უნდა დაუბრუნოს ამ უკანასკნელთა მიერ გადახდილი თანხები (შდრ. სუსგ. საქმე Nას-667-634-2014. 16 ოქტომბერი, 2015 წელი) .

21. საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს კასატორის პრეტენზიას იმასთან დაკავშირებით, რომ ამხანაგობის წევრებს პირველი მოპასუხე ამხანაგობის თავმჯდომარედ არ აურჩევიათ. საქმეში დაცული 2007 წლის 17 მარტის კრების ოქმი ცხადყოფს, რომ სწორედ პირველი მოპასუხე იქნა არჩეული ამხანაგობის თავმჯდომარედ, უფრო მეტიც, ამხანაგობის წევრებმა საქმეზე წარმოდგენილ შესაგებელში თავადვე დაადასტურეს, რომ მათ მართლაც აირჩიეს პირველი მოპასუხე ამხანაგობის თავმჯდომარედ, თუმცა იგი ამხანაგობის ინტერესების საზიანოდ მოქმედებდა. საქმის მასალებითვე დასტურდება, რომ არაერთ სამართლებრივ ურთიერთობებში პირველი მოპასუხე ამხანაგობის სახელით გამოდიოდა. საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ, სსსკ-ის მე-4 მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, სამოქალაქო სამართალწარმოება აგებულია მხარეთა შეჯიბრებითობის პრინციპზე, რომლის ფარგლებში მხარეები თავად განსაზღვრავენ, თუ რომელი ფაქტები უნდა დაედოს საფუძვლად მათ მოთხოვნებს ან რომელი მტკიცებულებებით დადასტურდება ეს ფაქტები. ამავე კოდექსის 102-ე მუხლის პირველი და მეორე ნაწილების მიხედვით, თითოეულმა მხარემ უნდა დაამტკიცოს გარემოებანი, რომლებზედაც იგი ამყარებს თავის მოთხოვნებსა და შესაგებელს. დასახელებული ნორმების თანახმად, სამოქალაქო პროცესში მხარეები ვალდებული არიან, სათანადო მტკიცებულებების წარდგენის გზით დაადასტურონ თავიანთი პოზიციის გასამყარებლად მითითებული გარემოებების არსებობა. მოცემულ შემთხვევაში, კასატორს საქმის წარმოების არცერთ ეტაპზე არ წარმოუდგენია ისეთი მტკიცებულებები, რომელიც საქმეში დაცული დოკუმენტების მნიშვნელობას გააქარწყლებდა და პირველი მოპასუხის ამხანაგობის თავმჯდომარეობას გამორიცხავდა, შესაბამისად, მისი შედავება დასახელებულ საკითხზე დაუსაბუთებელი და სამართლებრივად უსაფუძვლოა.

22. საკასაციო სასამართლოს დაუსაბუთებლად მიაჩნია, კასატორის ის პრეტენზიაც, რომელიც ამხანაგობის თვამჯდომარის ხელწერილის (რომლითაც დადასტურდა პირველი მოსარჩელის მხრიდან ამხანაგობისათვის 18000 აშშ დოლარის გადახდის ფაქტი) სამართლებრივი მნიშვნელობის განსაზღვრას შეეხება. საკასაციო პალატა, მართალია, იზიარებს კასატორის მოსაზრებას და მიიჩნევს, რომ მითითებული ხელწერილი ვალის აღიარების ხელშეკრულებად არ განიხილება, თუმცა ეს არ გამორიცხავს პირველი მოსარჩელის სარჩელის საფუძვლიანობას. კერძოდ, წარმოდგენილი ხელწერილით ირკვევა, რომ მენარდემ დამკვეთს დაუდასტურა 18 000 დოლარის მიღების ფაქტი, რაც სსკ-ის 429.1 მუხლის (კრედიტორმა მოვალის მოთხოვნით შესრულების მთლიანად ან ნაწილობრივ მიღების შესახებ უნდა გასცეს ამის დამადასტურებელი დოკუმენტი) შესატყვისად, ადასტურებს პირველი მოსარჩელის მიერ სახელშეკრულებო ვალდებულების შესრულებას. თუმცა იმ ვითარებაში, როდესაც პირველმა მოპასუხემ, როგორც ამხანაგობის თავმჯდომარემ, ამხანაგობის სახელით მიიღო შესაბამისი თანხა, საკასაციო პალატის მოსაზრებით, თანხის მიღების თაობაზე პირველი მოპასუხის ხელწერილი ვალის აღიარების დოკუმენტი იქნება, თუ სსკ-ის 429-ე მუხლით გათვალისწინებული შესრულების მიღების დადასტურება, არ ცვლის კასატორის - როგორც სოლიდარული მოვალის მატერიალური პასუხისმგებლობის საკითხს.

22. რაც შეეხება სახელშეკრულებო ურთიერთობის ფორმასთან დაკავშირებით გამოთქმულ პრეტენზიას, საკასაციო პალატა კასატორს განუმარტავს, რომ ნარდობის ხელშეკრულების (მათ შორის, უძრავ ნივთთან დაკავშირებით) ნამდვილობისთვის სამოქალაქო კანონმდებლობა რაიმე ფორმის დაცვას არ ითვალისწინებს, ის შეიძლება ზეპირადაც დაიდოს. შესაბამისად, საკასაციო საჩივარში ჩამოთვლილი სამართლებრივი პრეტენზიები (იხ. წინამდებარე განჩინების 11.2 პუნქტი) მოკლებულია სამართლებრივ არგუმენტირებულობას.

23. განსახილველ შემთხვევაში ნარდობის სამართლებრივი ურთიერთობის მოვალეა ერთობლივი საქმიანობის ამხანაგობა, რომელსაც სადავო ხელშეკრულებების დადების დროს ამხანაგობის თავმჯდომარე წარმოადგენდა. სსკ-ის 937-ე მუხლის თანახმად, კი ხელშეკრულების მონაწილეები ერთობლივი საქმიანობიდან წარმოშობილი ვალებისათვის პასუხს აგებენ სოლიდარულად. ერთმანეთთან ურთიერთობაში პასუხისმგებლობის ოდენობა განისაზღვრება მონაწილეთა წილის შესაბამისად, თუ ხელშეკრულება სხვა რამეს არ ითვალისწინებს. აქედან გამომდინარე, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორისათვის, როგორც ამხანაგობის წევრისა და, ამდენად, სოლიდარული მოვალისათვის მოსარჩელეთა სასარგებლოდ თანხის დაკისრების გადაწყვეტილება კანონიერია და მისი გაუქმების საფუძველი არ არსებობს (სსსკ-ის 410-ე მუხლი).

24. საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც იმ საფუძვლით, რომ სააპელაციო სასამართლოს განჩინება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან (შდრ. სუსგ: საქმე N ას-630-597-2014, 28ივლისი, 2015 წელი, საქმე Nას-667-634-2014. 16 ოქტომბერი, 2015 წელი) .

25. საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 399-ე, 372-ე, 7.2-ე, 257.1-ე, 264.3-ე, 391-ე მუხლებით, 401-ე მუხლის მე-3 და მე-4 ნაწილებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. გ.ჩ–ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორი გათავისუფლებულია სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 47.1 მუხლის საფუძველზე;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. თოდუა

მოსამართლეები: პ. ქათამაძე

ე. გასიტაშვილი