№ას-695-666-2016 28 ნოემბერი, 2016 წელი,

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა/მოსამართლეები:

პაატა ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ბესარიონ ალავიძე,

ზურაბ ძლიერიშვილი

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორები (მოსარჩელეები) – მ.ყ–ძე, მ.ყ–ძე, ქ.ქ–ძე

მოწინააღმდეგე მხარე (მოპასუხე) – დ.ყ–ძე

გასაჩივრებული განჩინება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 25 მაისის განჩინება

კასატორების მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი – ჩუქების ხელშეკრულების ბათილად ცნობა, სამკვიდრო ქონების მესაკუთრედ ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

1. ქუთაისში, ..... მდებარე უძრავი ქონება საკუთრების უფლებით ო.ყ–ძის (შემდეგში მამკვიდრებელი, უძრავი ქონების მესაკუთრე) სახელზე იყო რეგისტრირებული.

2. უძრავი ქონების მესაკუთრე 1986 წლის 23 აგვისტოს გარდაიცვალა, რითაც მის დანაშთ ქონებაზე სამკვიდრო გაიხსნა.

3. მამკვიდრებლის პირველი რიგის მემკვიდრეებიდან - მეუღლე ს.ყ–ძე მამკვიდრებლის სიცოცხლეშივე - 1977 წლის 31 მარტს გარდაიცვალა.

4. ნ.ყ–ძე (შემდეგში პირველი მემკვიდრე, მოპასუხის მამა, მჩუქებელი), ი.ყ–ძე (შემდეგში მეორე მემკვიდრე) და ა.ყ-ქ–ძე (შემდეგში მესამე მემკვიდრე) მამკვიდრებლის შვილები და, ამდენად, პირველი რიგის მემკვიდრეთა წრეში შემავალი პირებია.

5. მეორე მემკვიდრე სამკვიდროს გახსნამდე - 1978 წლის 9 ივნისს, ხოლო მესამე მემკვიდრე კი, სამკვიდროს გახსნის შემდგომ - 2005 წლის 8 ნოემბერს გარდაიცვალა, თუმცა მის მიერ სამკვიდროს მიღების ფაქტი არ დადგინდა.

6. მამკვიდრებლის გარდაცვალების შემდეგ, კანონით დადგენილ ვადაში, სანოტარო ორგანოსათვის სამკვიდროს მიღების მოთხოვნით მამკვიდრებლის არცერთ მემკვიდრეს არ მიუმართავს.

7. 2008 წლის 25 დეკემბრის კერძო არბიტრაჟის შპს „ი.კ–ის“ გადაწყვეტილების საფუძველზე, სამკვიდრო ქონება პირველი მემკვიდრის საკუთრებად აღირიცხა.

8. 2009 წლის 25 თებერვალს პირველმა მემკვიდრემ მიღებული სამკვიდრო დ.ყ–ძეს (შემდეგში - მოპასუხე, დასაჩუქრებული, მესაკუთრე, პირველი მემკვიდრის შვილი) აჩუქა.

9. ქუთაისის საპელაციო სასამართლოს 2015 წლის 16 მარტის გადაწყვეტილებით - არბიტრაჟის, შპს „ი.კ–ის“ 2008 წლის 25 დეკემბრის გადაწყვეტილება გაუქმდა. სასამართლომ მიიჩნია, რომ არბიტრაჟმა იურიდიული მნიშვნელობის მქონე ფაქტი - პირველი მემკვიდრის მიერ სამკვიდროს ფაქტობრივი ფლობით მიღება დაადგინა, რაც არბიტრაჟის უფლებამოსილების ფარგლებს სცილდებოდა.

10. 2015 წლის 20 მაისს, მზია და მზევინარ ყავავაძეებმა (შემდეგში პირველი მოსარჩელეები, აპელანტები, კასატორები, მეორე მემკვიდრის შვილები), ასევე - ქ.ქ–ძემ (შემდეგში მოსარჩელე, აპელანტი, კასატორი, მესამე მემკვიდრის შვილი) ქონების მესაკუთრის წინააღმდეგ სარჩელით მიმართეს სასამართლოს, რომლითაც 2009 წლის 25 თებერვლის ჩუქების ხელშეკრულების ბათილად ცნობა, მოპასუხის საკუთრების უფლების რეგისტრაციის შესახებ გადაწყვეტილების გაბათილება და მამკვიდრებლის დანაშთი ქონების 1/3-1/3 წილზე მესაკუთრედ ცნობა მოითხოვეს.

11. მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და სარჩელის წინააღმდეგ წარდგენილ მოთხოვნის გამომრიცხველ და დამაბრკოლებელ შესაგებელში განმარტა, რომ მჩუქებელი გაჩუქებული ნივთის კანონიერი მესაკუთრე იყო და ამგვარი ხელშეკრულების დადების უფლებამოსილება ჰქონდა, თავად კი, ქონების კეთილსინდისიერ შემძენს წარმოადგენდა. მოპასუხის მტკიცებით, მოსარჩელეებს არც ფაქტობრივი ფლობით და არც კანონით დადგენილ ვადაში სანოტარო ორგანოში განცხადების წარგენის გზით არ მიუღიათ მემკვიდრეობა, ხოლო მჩუქებელი ფაქტობრივი ფლობით დაეუფლა სამკვიდროს, რაც მოსარჩელეებს სადავოდ არ გაუხდიათ. მოპასუხის მოსაზრებით, სარჩელი ამავდროულად ხანდაზმულიც იყო.

12. ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 14 დეკემბრის გადაწყვეტილებით, სარჩელი არ დაკმაყოფილდა; სასამართლომ დავის მოსაწესრიგებლად საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის (შემდეგში სსკ-ის) 312-ე, 524-ე, 1306-ე, 1307-ე, 1319-ე, 1320-ე, 1336-ე, 1421-ე და 1424-ე მუხლებით იხელმძღვანელა.

12.1. სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, წინამდებარე განჩინების 1-8 პუნქტებში მითითებული გარემოებები.

12.2. სასამართლომ გამოარკვია, რომ სადავო სამკვიდროს ფაქტობრივი ფლობით მხოლოდ მოპასუხის მამა დაეუფლა. სასამართლომ ყურადღება მიაქცია იმ ფაქტს, რომ ჩუქების ხელშეკრულების დადებისას მჩუქებელი გაჩუქებული ქონების მესაკუთრედ იყო რეგისტრირებული საჯარო რეესტრში. სასამართლოს განსჯით, ქუთაისის საპელაციო სასამართლოს 2015 წლის 16 მარტის გადაწყვეტილება, რომლის საფუძველზეც გაუქმდა საჯარო რეესტრში მჩუქებლის რეგისტრაციის საფუძვლად არსებული არბიტრაჟის გადაწყვეტილება (იხ. წინამდებარე განჩინების მე-8 პუნქტი) არ უნდა განხილულიყო სადავო ჩუქების ხელშეკრულების ბათილად ცნობის საფუძვლად, რადგან დასაჩუქრებულმა, ქონება 2009 წლის 25 თებერვალს - იმ დროისათვის ქონების რეგისტრირებული მესაკუთრისგან მიიღო. ამავე საკითხზე სასამართლომ განმარტა, რომ ჩუქების ხელშეკრულების დადების მომენტისთვის საჯარო რეესტრის ჩანაწერის საწინააღმდეგოდ რაიმე საჩივარი არ არსებობდა, ხოლო მოსარჩელეებს შემძენის არაკეთილსინდისიერების თაობაზე, შესაბამისი მტკიცებულებები სასამართლოსათვის არ წარუდგენიათ.

12.3. რაც შეეხება სარჩელის ხანდაზმულობის საკითხს, სასამართლომ მიუთითა, რომ მოპასუხეს, შესაბამისი მტკიცებულებების წარმოდგენით, არ მიუთითებია მჩუქებლის მიერ სამკვიდროს მიღებისა და სადავო ჩუქების ხელშეკრულების თაობაზე როდის შეიტყვეს მოსარჩელეებმა, რისი გათვალისწინებითაც, სასამართლომ სარჩელის ხანდაზმულობაზე არ იმსჯელა.

13. აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს მოსარჩელეებმა, რომელთაც მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით, სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვეს.

13.1. აპელანტთა განმარტებით, სასამართლომ არასწორად დაადგინა ფაქტობრივი გარემოებები, კერძოდ, კი ის ფაქტი, რომ მოსარჩელეებს სამკვიდრო ფაქტობრივი ფლობით არ მიუღიათ. აპელანტთა მტკიცებით, სასამართლო სხდომაზე მოწმედ დაკითხულმა პირებმა დაადასტურეს, რომ მოსარჩელეები ფაქტობრივად დაეფლნენ სამკვიდროს. ამასთან, მოპასუხე ქონების კეთილსინდისიერ შემძენს არ წარმოადგენდა, რადგან მისთვის იმთავითვე ცნობილი იყო სადავო ქონებაზე სხვა მემკვიდრეთა არსებობის თაობაზე.

14. ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 25 მაისის განჩინებით, სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება.

14.1 პალატამ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები.

14.2. პალატამ ყურადღება საქმეში წარმოდგენილ სადაზღვევო ინსპექციის უფროსის მიერ გაცემულ ცნობაზე გაამახვილა, რომელიც ადასტურებდა, რომ 1986 წლიდან მჩუქებელი იხდიდა მამკვიდრებლის სახელზე რეგისტრირებული სახლის დაზღვევის თანხებს. პალატის შეფასებით, მოპასუხის მამა სამკვიდროს ფაქტობრივი ფლობით დაეუფლა.

14.3. პალატის განმარტებით, მტკიცების ტვირთის ფარგლებში მოსარჩელეებს სასამართლოსთვის უტყუარად უნდა დაედასტურებინათ, რომ ისინი, ან მათი მშობლები 1986 წელს, ანუ მამკვიდრებლის გარდაცვალების შემდგომ 6 - თვიან ვადაში, ფაქტობრივი ფლობით დაეუფლნენ სამკვიდროს. პალატამ მიიჩნია, რომ ეს გარემოება საქმეზე შეკრებილი მტკიცებულებებით, მათ შორის, მოწმეთა ჩვენებებით, არ დადასტურდა.

15. აღნიშნული განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს მოსარჩელეებმა, რომლებმაც მისი გაუქმება და საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღება შემდეგი საფუძვლებით მოითხოვეს:

15.1. სასამართლომ მხოლოდ მოპასუხის მამა მიიჩნია სამკვიდროს მიმღებ მემკვიდრედ, რაც, კასატორთა მოსაზრებით, არაკანონიერია. კასატორთა განმარტებით, მოსარჩელეები და მოპასუხის მამა იყვნენ თანაბარი რიგის მემკვიდრეები, ხოლო ფაქტობრივად სამკვიდრო ქონებას ფლობდა და განაგებდა არა მოპასუხის მამა, (რომელიც, მათი მითითებით, არ ცხოვრობდა სადავო სამკვიდრო სახლში), არამედ მოსარჩელეები.

15.2. კასატორთა მტკიცებით, მოწმეთა ჩვენებით დადასტურდა, რომ სადავო სამკვიდრო ქონებაში ცხოვრობდნენ როგორც მჩუქებელი, ასევე, მოსარჩელეები, თუმცა სასამართლომ მხოლოდ მოპასუხის მამის მიერ სამკვიდროს მიღების ფაქტი დაადგინა.

16. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 26 აგვისტოს განჩინებით, მოპასუხის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო საჩივარი დაუშვებელია, რადგანაც იგი არ აკმაყოფილებს სსსკ-ის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს.

17. სსსკ-ის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ:

ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის;

ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან;

გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე;

დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

18. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სსსკ-ის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი საფუძვლით. ამასთან, საკასაციო საჩივარი დასაშვები რომც ყოფილიყო, მას არა აქვს წარმატების პერსპექტივა, სახელდობრ:

19. სსსკ-ის 407.2 მუხლის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია. დასაბუთებული პრეტენზია გულისხმობს მითითებას იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურსამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით, არ წარმოუდგენია დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

20. საკასაციო პალატა იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობასა და დასკვნებს და მიიჩნევს, რომ, განსახილველ შემთხვევაში, სასარჩელო მოთხოვნა მართებულად არ დაკმაყოფილდა, სახელდობრ:

20.1. მოცემულ შემთხვევაში, მამკვიდრებლის დანაშთ ქონებაზე მესაკუთრედ ცნობის თაობაზე მოსარჩელეთა მოთხოვნის საფუძვლიანობა სსკ-ის 990-ე მხულის პირველი ნაწილის (1. თუ არაუფლებამოსილი პირი რაიმე საგანს უსასყიდლოდ განკარგავს და ეს განკარგვა ნამდვილია უფლებამოსილი პირის მიმართ, მაშინ ის პირი, რომელმაც ამ განკარგვის შედეგად უშუალო სამართლებრივი სარგებელი მიიღო, მოვალეა მიღებული გადასცეს უფლებამოსილ პირს.), 1336-ე მუხლისა (....შვილიშვილები, შვილიშვილის შვილებისა და ამ უკანასკნელთა შვილები კანონით მემკვიდრეებად ჩაითვლებიან, თუ სამკვიდროს გახსნის დროისათვის ცოცხალი აღარ არის მათი მშობელი, რომელიც მამკვიდრებლის მემკვიდრე უნდა ყოფილიყო, და თანასწორად იღებენ იმ წილს, რომელიც კანონით მემკვიდრეობის დროს მათ გარდაცვლილ მშობელს ერგებოდა) და 1421-ე მუხლის მეორე ნაწილის (2. მემკვიდრის მიერ სამკვიდრო მიღებულად ითვლება, როდესაც იგი სანოტარო ორგანოში შეიტანს განცხადებას სამკვიდროს მიღების შესახებ ან ფაქტობრივად შეუდგება სამკვიდროს ფლობას ან მართვას, რაც უდავოდ მოწმობს, რომ მან სამკვიდრო მიიღო.) შინაარსიდან გამომდინარეობს. სამოქალაქო კანონმდებლობით გათვალისწინებული მოწესრიგების ფარგლებში შვილიშვილები მემკვიდრეობას განსაკუთრებული წესით იღებენ, ისინი კანონით პირველი რიგის მემკვიდრეებად ჩაითვლებიან, თუ ცოცხალი აღარ არის მათი მშობელი, რომელიც მამკვიდრებლის მემკვიდრე უნდა ყოფილიყო. მაშასადამე, თუ მამკვიდრებლის შვილებიდან რომელიმე სამკვიდროს გახსნამდე გარდაიცვლება, მისი წილი სამკვიდრო გადავა მის შვილებზე (მამკვიდრებლის შვილიშვილებზე). მემკვიდრეობის ასეთ სპეციფიკურ წესს უწოდებენ მემკვიდრეობას წარმომადგენლობის უფლებით და განსახილველ დავაზეც პირველ მოსარჩელეთა სარჩელის საფუძვლიანობა სწორედ ამგვარი წესით მემკვიდრეობის მიღების გამორკვევით უნდა შემოწმდეს.

20.2. დადგენილია, რომ მამკვიდრებელს ჰყავდა სამი შვილი, რომლებიც სამემკვიდრეო ურთიერთობის მომწესრიგებელი კანონმდებლობის ფარგლებში თანაბარი უფლების მქონე პირველი რიგის მემკვიდრეთა სამართლებრივ კატეგორიას მიეკუთვნებიან. საქმის მასალებით გამოირკვა, რომ მამკვიდრებლის გარდაცვალების დროისთვის, რომელსაც სამოქალაქო კანონმდებლობა მემკვიდრეობის გახსნას უკავშირებს, მეორე მემკვიდრე გარდაცვლილი იყო, შესაბამისად, მის შვილებს (პირველი მოსარჩელეებს) სწორედ მემკვიდრეობის წარმომადგენლობითი უფლებით მიღების უფლება წარმოეშვათ. რაც შეეხება მეორე მოსარჩელეს, ის პრეტენზიას აცხადებს მისი დედის (მესამე მემკვიდრის) მიერ სამკვიდროდან მიღებულ წილზე.

20.3. პირველ მოსარჩელეთა სარჩელი წარმატებული იქნება მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ ისინი დაამტკიცებენ, რომ მათ სამკვიდრო მიიღეს და, ამდენად, სამკვიდრო ქონებაში მათი წილის პირველ მემკვიდრეზე საკუთრების უფლებით აღრიცხვითა და შემდგომ ჩუქების ხელშეკრულების დადებით, მათი კანონიერი ინტერესი შეილახა. ანალოგიურად, მეორე მოსარჩელის სარჩელის წარმატებულობის განმსაზღვრელია, მისი მტკიცების საგანში შემავალი გარემოებების უცილობლად დადასტურება, უფრო კონკრეტულად კი, მეორე მოსარჩელემ უნდა დაამტკიცოს, როგორც მესამე მემკვიდრის (მეორე მოსარჩელის დედის) მიერ სადავო სამკვიდრო ქონებიდან კუთვნილი წილის კანონით დადგენილი წესით მიღების ფაქტი, ისე მესამე მემკვიდრის გარდაცვალების შემდგომ სამემკვიდრეო ურთიერთობის მომწესრიგებელი კანონმდებლობის მოთხოვნათა შესატყვისად, მის მიერ დედის სამკვიდრო ქონების დაუფლებაც.

20.4. სსკ-ის 1421-ე მუხლის მეორე ნაწილის თანახმად, მემკვიდრის მიერ სამკვიდრო მიღებულად ითვლება, როდესაც იგი სანოტარო ორგანოში შეიტანს განცხადებას სამკვიდროს მიღების შესახებ ან ფაქტობრივად შეუდგება სამკვიდროს ფლობას ან მართვას, რაც უდავოდ მოწმობს, რომ მან სამკვიდრო მიიღო. ამასთან, ამავე კოდექსის 1424-ე მუხლის დათქმიდან გამომდინარე, სამკვიდრო მიღებულ უნდა იქნეს ექვსი თვის განმავლობაში სამკვიდროს გახსნის დღიდან.

20.5. განსახილველ შემთხვევაში, დადგენილია, რომ კანონით დადგენილ ვადაში სამკვიდროს მიღების თაობაზე განცხადებით სანოტარო ორგანოსთვის არცერთ მემკვიდრეს არ მიუმართავს. შესაბამისად, დავაზე გამოსარკვევი იყო, რომელმა მემკვიდრემ მიიღო სამკვიდრო ფაქტობრივი ფლობით. მოსარჩელეები სამკვიდროს მიღების ფაქტის დამტკიცებას მოწმეთა ჩვენების მოხმობით ცდილობდნენ, თუმცა მოწმეთა ჩვენებებით, მოსარჩელეთა მიერ მითითებული გარემოება, სამკვიდროს ფაქტობრივი ფლობით მიღების თაობაზე არ გამოირკვა, კერძოდ, საკასაციო სასამართლომ შეისწავლა რა მოწმეთა ჩვენებები, მიაჩნია, რომ ამ ჩვენებებით არ დასტურდება, რომ პირველი მოსარჩელებები და მეორე მოსარჩელის დედა, მამკვიდრებლის გარდაცვალებიდან 6 თვის ვადაში ჩადიოდნენ მამკვიდრებლის სახლში და მონაწილეობას იღებდნენ სადავო ქონების მართვა-გამგეობაში. მოწმეთა ჩვენებებში ასახული ინფორმაცია არის ზოგადი შინაარსის, მამკვიდრებლის გარდაცვალების შემდგომ მოსარჩელეთა და მესამე მემკვიდრის სადავო სამკვიდრო სახლში ცხოვრების ზუსტი პერიოდის განსაზღვრაზე შეუძლებლობის მითითებით, რის გამოც ამ მტკიცებულებების საფუძველზე მოსარჩელეთა მიერ სამკვიდროს ფაქტობრივი ფლობით მიღების ფაქტის დადგენა შეუძლებელია. საქმეზე წარმოდგენილი მტკიცებულებებით სადავო ქონების მხოლოდ პირველი მემკვიდრის მიერ დაუფლება დადგინდა, ხოლო, მეორე მემკვიდრის შვილებმა და მესამე მემკვიდრემ (მეორე მოსარჩელის დედა) სამკვიდროს მიღების ვადა გაუშვეს. მოსარჩელეებმა ვერ შეძლეს თავიანთი მტკიცების საგანში შემავალი აუცილებელი ფაქტობრივი გარემოების - სამკვიდროს ფაქტობრვი ფლობით მიღების ფაქტის დადასტურება, სამკვიდროს მიღების ვადის გაშვების საპატიობაზე კი საერთოდ არ მიუთითებიათ. ყოველივე ზემოაღნიშნული მოწმობს, რომ მათ სადავო ქონებაზე ნამდვილი უფლება არ გააჩნიათ, სამართლებრივი პრეტენზიები კი მოკლებულია არგუმენტირებულობას. ამასთან, საკასაციო სასამართლო აქვე განმარტავს, რომ მართალია, არბიტრაჟი გასცდა მისი კომპეტენციის ფარგლებს და სადავო ქონებაზე მემკვიდრობის იურიდიული ფაქტის დადგენაში შეიჭრა, (რის გამოც ეს გადაწყვეტილება ქუთაისის საპელაციო სასამართლომ 2015 წლის 16 მარტის გადაწყვეტილებით სამართლიანად გააუქმა), მაგრამ, ასეც რომ არ ყოფილიყო, მოცემული დავის ფარგლებში ცალსახად გამოირკვა, რომ სადავო სამკვიდრო ქონება ფაქტობრივი ფლობით მხოლოდ პირველმა მემკვიდრემ მიიღო, რისი გათვალსიწინებითაც, აბრიტრაჟის გადაწყვეტილების გაუქმება სადავო ქონებაზე პირველი მემკვიდრის საკუთრების უფლების ნამდვილობას ეჭვქვეშ ვერ დააყენებს და საკუთრების განკარგვის ლეგიტიმურობაზეც სამართლებრივ გავლენას ვერ მოახდენს.

20.6. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, რაკი მოსარჩელეებმა ვერ დაამტკიცეს სამკვიდროს მიღების ფაქტი, დასაჩუქრებულისგან ქონების გადაცემის მოთხოვნა დაუსაბუთებელია, შესაბამისად მართებულად არ დაკმაყოფილდა მათი სარჩელი.

21. საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც იმ საფუძვლით, რომ სააპელაციო სასამართლოს განჩინება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან (შდრ. სუსგ. საქმე Nას-203-193-2016, 02.06.2016; საქმე Nას-482-455-2012, 31.05.2012წ).

22. საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

23. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლოს დასკვნები არსებითად სწორია. რადგანაც კასატორმა ვერ დაძლია გასაჩივრებული განჩინების დასაბუთება დამაჯერებელი და სარწმუნო მტკიცებულებებით, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის კანონისმიერი საფუძველი.

24. სსსკ-ის 401.4 მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებელია, ხოლო კასატორს გადახდილი აქვს საკასაციო სამართალწარმოებისათვის განსაზღვრული სახელმწიფო ბაჟი - 314.70 ლარი, მას უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე ი.ლ–ძის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (314.70 ლარის, საგადახდო დავალება #0, გადახდის თარიღი 05.08.2016) 70% – 220.29 ლარი;

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 399-ე, 372-ე, 7.2-ე, 257.1-ე, 264.3-ე, 391-ე მუხლებით, 401-ე მუხლის მე-3 და მე-4 ნაწილებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. მ.ყ–ძის, მ.ყ–ძის და ქ.ქ–ძის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორებს - მ.ყ–ძეს, მ.ყ–ძეს და ქ.ქ–ძეს დაუბრუნდეს მათ საკასაციო საჩივარზე ი.ლ–ძის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (314.70 ლარის, საგადახდო დავალება #0, გადახდის თარიღი 05.08.2016) 70% – 220.29 ლარი;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე პ. ქათამაძე

მოსამართლეები: ბ. ალავიძე

ზ. ძლიერიშვილი