№ ას-1111-2018 28 ივნისი, 2019 წელი,

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა/მოსამართლეები:

პაატა ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ბესარიონ ალავიძე,

ზურაბ ძლიერიშვილი

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი (მოსარჩელე) – მ.ქ–ა

მოწინააღმდეგე მხარე (მოპასუხე) – შპს „ე.პ.კ.“

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2018 წლის 12 აპრილის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი - ზიანის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. 2012 წლის 24 ოქტომბერს შპს „ე.პ.კ–სა“ (შემდეგში - კომპანია, შემკვეთი, მოპასუხე) და ინდმეწარმე მ.ქ–ას (შემდეგში - ინდმეწარმე, მენარდე, მოსარჩელე, აპელანტი, კასატორი) შორის დაიდო ნარდობის ხელშეკრულება, რომლის საფუძველზეც ამ უკანასკნელმა იკისრა ვალდებულება, მარმარილოს ნატეხებით შეესრულებინა შემკვეთის კუთვნილ ფართზე ......), ტერასებზე, აივნებსა და კიბის უჯრედებზე იატაკის მოწყობის სამუშაოები, 8000 ლარის (დღგს გარეშე) გადახდის სანაცვლოდ.

2. 2012 წლის 10 ოქტომბერს ააიპ „ფ.ჯ.ს–სა“ (შემდეგში - ფონდი) და მოსარჩელეს, რომელიც ფონდის თავმჯდომარე და გამგეობის წევრიცაა, დაიდო ხელშეკრულება, რომლის საფუძველზეც ფონდს უნდა შეესრულებინა გრანიტისა და მარმარილოს ფილებით მოსაპირკეთებელი სამუშაოები შემკვეთის კუთვნილ ფართზე (......).

3. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 31 ოქტომბრის კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით - ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა შემკვეთის სარჩელი და მენარდეს კომპანიის სასარგებლოდ დაეკისრა 2012 წლის 24 ოქტომბრის ხელშეკრულების საფუძველზე ამ უკანასკნელის მიერ ავანსის სახით გადახდილი 5500 ლარის უკან დაბრუნება. გადაწყვეტილებით დადგინდა, რომ მენარდემ დაარღვია ნარდობის ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულება, კერძოდ, შეთავაზებული საგანი არ შეესაბამებოდა ხელშეკრულებით შეთანხმებულ ინდივიდუალურად განსაზღვრულ მახასიათებლებს. ამასთან, მენარდეს ხელშეკრულებით დადგენილ ვადაში ნაკისრი მომსახურება არ შეუსრულებია.

4. მოსარჩელემ სარჩელი აღძრა მოპასუხის მიმართ და მოითხოვა: მოპასუხის მიერ 24.10.2012 წლის ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ვალდებულების შეუსრულებლობის აღიარება და მოსარჩელის მიერ ამავე ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულების შესრულებისათვის ვადის დაცვის აღიარება, მოპასუხის მიერ მარმარილოსა და გრანიტის ფილების დაზიანებისა და დაზიანებული მასალის ღირებულების დადგენა, ზიანის - 21004 ლარის ანაზღაურება.

5. მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო, წარადგინა მოთხოვნის გამომრიცხველი შესაგებელი და განმარტა, რომ კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით დადგენილია ის ფაქტები, რის დადგენა-აღიარებასაც მოსარჩელე წინამდებარე სარჩელით მოითხოვს. რაც შეეხება, მოსარჩელის მითითებას, რომ მან ფონდს აუნაზღაურა ზიანი, მოსარჩელესა და ფონდს შორის არსებულ უფლება-მოვალეობებს არავითარი კავშირი არ აქვს მოპასუხესთან. საგულისხმოა ისიც, რომ მოსარჩელე თავად არის ფონდის დამფუძნებელი და თავმჯდომარე.

6. თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2017 წლის 7 სექტემბრის გადაწყვეტილებით, სარჩელი არ დაკმაყოფილდა. სასამართლომ დავის მოსაწესრიგებლად საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის (შემდეგში სსკ-ის) 361-ე, 629-ე, 412-ე და საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის (შემდეგში - სსსკ-ის) 106-ე და 266-ე მუხლები გამოიყენა.

7. აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოსარჩელემ, რომელმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და, ახალი გადაწყვეტილებით, სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

8. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2018 წლის 12 აპრილის განჩინებით, სააპელაციო საჩივარი უარყოფილ იქნა, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად.

8.1. სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ მხარეთა შორის დაიდო ნარდობის და არა - ნასყიდობის ხელშეკრულება, ხოლო, სამოქალაქო კოდექსის 629-ე მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, თუ ნარდობა ითვალისწინებს რაიმე ნაკეთობის დამზადებას და მენარდე ამზადებს თავის მიერ შეძენილი მასალით, მაშინ იგი შემკვეთს გადასცემს საკუთრებას დამზადებულ ნაკეთობაზე. თუ დამზადებულია გვაროვნული ნივთი, მაშინ გამოიყენება ნასყიდობის წესები. რამდენადაც, მენარდეს ნაკეთობა არ დაუმზადებია და მხარეთა შორის არც ნასყიდობის ხელშეკრულება არ დადებულა, ნივთის გადაცემაზე მითითება უსაფუძვლოა, ვინაიდან შემკვეთის ინტერესი არ ყოფილა მარმარილოსა თუ გრანიტის ფილების შეძენა, ხელშეკრულების საგანი იყო იატაკის მოპირკეთება მენარდის კუთვნილი მასალით.

8.2. მარმარილოსა და გრანიტის ფილების დაზიანებით მიყენებული ზიანის - 21 004 ლარის მოთხოვნასთან დაკავშირებით სასამართლომ აღნიშნა, რომ, მოცემულ შემთხვევაში, საქმის მასალებით არ დადგინდა მოპასუხის მიერ სადავო ნივთის დაზიანების ფაქტი, შესაბამისად, ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნა დაუსაბუთებელი იყო.

8.3. სააპელაციო პალატამ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს განმარტება, რომ მოსარჩელე ითხოვდა იმ ფაქტების აღიარებას, რომელთან დაკავშირებითაც არსებობს თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 31 ოქტომბრის კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილება (N2/9189-13). ამდენად, მათ გააჩნდათ პრეიუდიციული მნიშვნელობა მოცემული საქმის მიმართ, რაც გამორიცხავდა მოცემულ საქმეში ზემოხსენებული ფაქტების რევიზიის შესაძლებლობას. იმ პირობებში, როცა სასამართლოს მიერ უკვე დადგენილი იყო მენარდის მიერ ვალდებულების დარღვევის ფაქტი, არ არსებობდა აღნიშნულ საკითხზე განმეორებითი მსჯელობის პროცესუალური შესაძლებლობა.

9. განჩინება მოსარჩელემ გაასაჩივრა საკასაციო წესით და მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და, ახალი გადაწყვეტილების მიღებით, სარჩელის დაკმაყოფილება შემდეგი დასაბუთებით:

9.1. სასამართლომ სარჩელის უარყოფისას ძირითადი ყურადღება კანონიერ ძალაში შესულ გადაწყვეტილებაზე გაამახვილა, რასაც მოცემულ შემთხვევასთან კავშირი არ აქვს, რამდენადაც სადავო საკითხია არა ნაკისრი ვალდებულების შესრულება, არამედ ზიანის მიყენება.

9.2. სასამართლოს ჯერ ზიანის ფაქტი უნდა დაედგინა და შემდეგ უნდა ემსჯელა სხვა საკითხებზე, მათ შორის - მოპასუხის მიერ მასალების მიღება-მიუღებლობის ფაქტზე. ამასთან, მხარეთა შორის გაფორმებულ ხელშეკრულებას კავშირი არ აქვს მოცემულ დავასთან, მით უმეტეს, რომ ზიანი განზრახ მოქმედებით არის მიყენებული. მოპასუხე ცრუობს, როდესაც ამბობს, რომ, თითქოს, მოსარჩელეს მასალის მიღებაზე უარი უთხრა და ამ უკანასკნელმა თავად დაავალა მძღოლს მასალის ჩამოცლა. პირებმა, რომლებმაც ჩამოცალეს მასალა სატვირთოდან, მოპასუხე კომპანიის თამაშრომლები არიან, რის გამოც, სსკ-ის 997-ე მუხლის საფუძველზე, მოპასუხემ უნდა აანაზღაუროს მისი თანამშრომლების მიერ მართლსაწინააღმდეგო მოქმედებით მიყენებული ზიანი.

9.3. მოპასუხემ აღიარა ზიანის არსებობა პირველი ინსტანციის სასამართლოში უკანასკნელი რეპლიკით, კერძოდ - მის მიერ მასალების დაზიანების ფაქტი. აღნიშნული დადგენილია თბილისის საქალაქო სასამართლოს 08.02.2018 წლის (საქმე N2/9189-13) განჩინებით. სააპელაციო სასამართლომ უარი თქვა განჩინების საქმეზე მტკიცებულებად დართვაზე, კანონისმიერი საფუძვლების გარეშე. საკასაციო სასამართლომ უნდა გააუქმოს სააპელაციო სასამართლოს 28.08.2018 წლის საოქმო განჩინება და დაურთოს საქმეს ეს მტკიცებულება.

9.4. სასაქონლო ზედნადებებში შენიშვნის გრაფაში მითითებულია მოპასუხის მიერ მასალების მიღებისა და ჩამოყრის ფაქტი. სასამართლო ყოველგვარი მტკიცებულების გარეშე ენდო მოპასუხის განმარტებას, რომ, თითქოს, ზედნადებები მოგვიანებით არის შედგენილი და ყალბია.

9.5. სასამართლოს არ შეუსწავლია მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილი იმ პირთა ახსნა-განმარტებები, რომლებიც ადასტურებენ მოპასუხის მიერ მასალების სატვირთოდან მუშების ხელით დაცლის ფაქტს, არც იმ პირთა წერილობითი ახსნა-განმარტება, რომლებიც ადასტურებენ მოპასუხის მიერ მასალის ეზოში დაცლა-დაყრის შემდეგ მასალის მის მიერვე ფლობის ფაქტს.

9.6. თბილისის საქალაქო სასამართლოს 11.06.2014 წლის (საქმე N2/9468-14) განჩინებით გამოკვლეულ იქნა მოსარჩელის მიერ მოპასუხეზე მასალების გაცემა. სასამართლოს ეს ფაქტი პრეიუდიციულად უნდა დაედგინა.

9.7. სააპელაციო სასამართლოს არ გამოუკვლევია და არ შეუფასებია 07.02.2014 წლის N1 აქტი, რომლითაც დასტურდება მოპასუხის მიერ დაზიანებული მარმარილოსა და გრანიტის მასალების მის მიერვე ქუჩაში გატანის ფაქტი. არ შეუსწავლია 30.02.2014 წლის „დეფექტური აქტი“, რომელიც ადასტურებს მარმარილოსა და გრანიტის მასალის გაფუჭების ფატს. სასამართლოს არც საქმეში წარმოდგენილი დარაჯის ახსნა-განმარტება შეუსწავლია, რომელიც ადასტურებს, რომ 2013 წლის აგვისტომდე ეზოს იცავდა.

10. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2018 წლის 30 ივლისის განჩინებით, სსსკ-ის 391-ე მუხლის მიხედვით, საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო საჩივარი დაუშვებელია, რადგანაც იგი არ აკმაყოფილებს სსსკ-ის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს.

11. სსსკ-ის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ:

ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებასა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას;

ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია;

გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება;

დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან;

ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე;

ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასა და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს;

ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

12. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სსსკ-ის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი საფუძვლით. ამასთან, საკასაციო საჩივარი დასაშვები რომც ყოფილიყო, მას არა აქვს წარმატების პერსპექტივა, სახელდობრ:

13. სსსკ-ის 407.2 მუხლის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია. დასაბუთებული პრეტენზია გულისხმობს მითითებას იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურსამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება. მოცემულ შემთხვევაში, კასატორს, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით, არ წარმოუდგენიათ დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

14. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სასარჩელო მოთხოვნის უსაფუძვლობას სსკ-ის 997-ე (პირი ვალდებულია აანაზღაუროს ზიანი, რომელიც მიადგა მესამე პირს მისი მუშაკის მართლსაწინააღმდეგო მოქმედებით თავისი შრომითი (სამსახურებრივი) მოვალეობის შესრულებისას. პასუხისმგებლობა არ დადგება, თუ მუშაკი მოქმედებდა ბრალის გარეშე), 408.1-ე (იმ პირმა, რომელიც ვალდებულია, აანაზღაუროს ზიანი, უნდა აღადგინოს ის მდგომარეობა, რომელიც იარსებებდა, რომ არ დამდგარიყო ანაზღაურების მავალდებულებელი გარემოება) და 409-ე (თუ ზიანის ანაზღაურება პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენით შეუძლებელია ან ამისათვის საჭიროა არათანაზომიერად დიდი დანახარჯები, მაშინ კრედიტორს შეიძლება მიეცეს ფულადი ანაზღაურება) მუხლების წინაპირობების არარსებობა განაპირობებს.

15. მოსარჩელის მიერ მითითებული ფაქტობრივი გარემოებებიდან გამომდინარე, იგი არ მოითხოვს შემკვეთის მიერ სახელშეკრულებო ვალდებულების დარღვევით მიყენებული ზიანის ანაზღაურებას. მოსარჩელე მოპასუხის მიერ მისი საკუთრების მართლსაწინააღმდეგო და ბრალეულ ხელყოფაზე მიუთითებს, შესაბამისად, მისი მოთხოვნის საფუძვლიანობა დელიქტური ურთიერთობების მომწესრიგებელი ნორმების მიხედვით უნდა შემოწმდეს. დელიქტური ვალდებულება არასახელშეკრულებო ვალდებულებათა კატეგორიას მიეკუთვნება და მისი წარმოშობისათვის უნდა არსებობდეს: ზიანი, მართლსაწინააღმდეგო და ბრალეული ქმედება და მიზეზობრივი კავშირი შედეგსა და ქმედებას შორის. თუნდაც ერთ-ერთი ელემენტის არარსებობა გამორიცხავს ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნის უფლებას. შესაბამისად, დელიქტურ ვალდებულებასთან დაკავშირებით სარჩელის აღძვრისას მოსარჩელეს ევალება, სსსკ-ის 102-ე მუხლით გათვალისწინებული მტკიცების სტანდარტის დაცვით, სათანადო უტყუარი მტკიცებულებების წარდგენის გზით ამტკიცოს, რომ არსებობს მოპასუხის მართლსაწინააღმდეგო ქმედება, ამ ქმედებით მიყენებული ზიანი და ადეკვატური მიზეზობრივი კავშირი ქმედებასა და ზიანს შორის. თუ მოსარჩელე ამ გარემოებების არსებობას დაამტკიცებს, მოპასუხის სამტკიცებელი იქნება, რომ მას ბრალი არ მიუძღვის ზიანის დადგომაში.

16. სანამ შემოწმდება, მოქმედებდა თუ არა მოპასუხის მიერ დაქირავებული მუშაკი ბრალეულად, უნდა დადგინდეს ჩაიდინა თუ არა ამ პირმა მოსარჩელის მიერ მითითებული ქმედება, ვინაიდან მოთხოვნის საფუძველი გამოირიცხება, თუ ნორმის პირველივე წინაპირობა არარსებობს.

17. პალატა მიიჩნევს, რომ მოსარჩელემ სსკ-ის 997-ე მუხლით გათვალისწინებული სამართლებრივი შედეგის განმაპირობებელი უმთავრესი ფაქტობრივი წინაპირობა, მოპასუხის დაქირავებული მუშაკის მიერ სატვირთო ავტომანქანიდან სადავო ნივთების ჩამოტვირთვა და დაზიანება, სათანადო მტკიცებულებებით ვერ დაადასტურა.

18. იმ ფაქტის დასამტკიცებლად, რომ სადავო ნივთები სწორედ მოპასუხემ დააზიანა, კასატორი მიუთითებს რამდენიმე მტკიცებულებაზე, რომლებიც, მისი აზრით, სააპელაციო სასამართლომ არ გამოიკვლია.

18.1. კასატორი მიუთითებს თბილისის საქალაქო სასამართლოს 11.06.2014 წლის (საქმე N2/9468-14) განჩინებაზე, რომლითაც მისი მოსაზრებით, დადგენილია მოპასუხისათვის მასალების გადაცემის ფაქტი, რაც სასამართლოს პრეიუდიციულად უნდა მიეჩნია. საქმის მასალების შესწავლით ირკვევა, რომ კასატორის მიერ დასახელებული თბილისის საქალაქო სასამართლოს 11.06.2014 წლის განჩინებით - მოსარჩელეს უარი ეთქვა სარჩელის მიღებაზე. ამდენად, სასამართლოს სარჩელი არ განუხილავს და, შესაბამისად, არც ფაქტები არ დაუდგენია. ამდენად, ყოვლად უსაფუძვლოა კასატორის პრეტენზია სარჩელის მიღებაზე უარის თქმის შესახებ განჩინებით რაიმე ფაქტის დადგენასა და დადგენილი ფაქტის პრეიუდიციულად მიჩნევის თაობაზე.

18.2. კასატორის მოსაზრებით, მასალის მოპასუხის მიერ დაზიანებას ადასტურებს საქმეზე წერილობითი ფორმით წარმოდგენილი რამდენიმე პირის ახსნა-განმარტება, რომლებიც მიუთითებენ მასალის სატვირთოდან მოპასუხის მიერ ჩამოცლასა და შემდგომში ფლობის ფაქტზე. პალატა აღნიშნავს, რომ ეს დოკუმენტები ვერ აკმაყოფილებს მტკიცებულების სტანდარტს, კერძოდ, მტკიცებულებათა სახეები ამომწურავადაა განსაზღვრული სსსკ-ის 102.2 მუხლით (ამ გარემოებათა დამტკიცება შეიძლება თვით მხარეთა (მესამე პირთა) ახსნა-განმარტებით, მოწმეთა ჩვენებით, ფაქტების კონსტატაციის მასალებით, წერილობითი თუ ნივთიერი მტკიცებულებებითა და ექსპერტთა დასკვნებით). ახსნა-განმარტება მიიღება მხარეებისაგან (სსსკ-ის 127.1 მუხლი), ხოლო ის პირი, რომლისთვისაც ცნობილია რაიმე გარემოება საქმის შესახებ, საქმეზე დაიშვება მოწმედ. მოწმე გამოიძახება და დაიკითხება სასამართლო პროცესზე (სსსკ-ის 140-ე მუხლი) და იგი ჩვენებას აძლევს ზეპირად (სსსკ-ის 150-ე მუხლი), ხოლო წერილობით მტკიცებულებას განეკუთვნება აქტები, საბუთები და საქმიანი და პირადი წერილები, რომლებიც შეიცავს ცნობებს საქმისათვის მნიშვნელოვან გარემოებათა შესახებ (სსსკ-ის 134.1 მუხლი). შესაბამისად, ხსენებული წერილობითი ფორმით წარმოდგენილი იმ პირთა ახსნა-განმარტებები, რომლებიც არც მხარეები არიან და არც მოწმეებად არ დაკითხულან სასამართლოში, მტკიცებულების კანონით განსაზღვრულ ვერცერთ სახეს ვერ აკმაყოფილებს.

18.3. კასატორი მიუთითებს, რომ მოპასუხის მიერ მასალების მიღებისა და ავტომანქანიდან ჩამოყრის ფაქტი აღნიშნულია სასაქონლო ზედნადების შენიშვნის გრაფაშიც. პალატა მიუთითებს, რომ საქმეზე წარმოდგენილი 28.11.2012 წლის სასაქონლო ზედნადებები ჩასწორებულია 2018 წლის 14 მაისს და მოსარჩელემ სწორედ ამ დროს მიუთითა მოპასუხის მიერ ტვირთის დაცლა-ჩამოყრის თაობაზე. შესაბამისად, ისინი არასარწმუნო მტკიცებულებებია სადავო ფაქტის დასადასტურებლად.

18.4. კასატორი აპელირებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ აქტების შეუფასებლობის თაობაზეც. ე.წ. N1 აქტი შედგენილია მოსარჩელისა და ფონდის თავჯდომარის მოადგილის, ანუ მოსარჩელის მოადგილის მიერ. აქტში აღნიშნულია, რომ 07.02.2014 წელს მათ ადგილზე დაათვალიერეს მარმარილო და გრანიტი და ნახეს, რომ ეზოდან ქუჩაში გადატანილი და დამტვრეულია. 30.02.2014 წლის „დეფექტური აქტიც“ შედგენილია მოსარჩელის, მისი მოადგილისა და ფონდის სხვა თანამშრომლის მიერ და მასში მითითებულია, რომ გრანიტი და მარმარილო არ არის იმდენი და იმ ფორმის, როგორიც მათ მიიტანეს. პალატის მოსაზრებით, ვერც ზემოხსენებული ე.წ. აქტები ვერ მიიჩნევა სადავო ფაქტის დამადასტურებელ სარწმუნო მტკიცებულებებად, ვინაიდან ისინი შედგენილია თავად მოსარჩელის მიერ, ხოლო მათ შედგენაში მონაწილე პირები სასამართლოში მოწმედ არ დაუკითხავთ.

18.5. კასატორის ის პრეტენზია, რომ მოპასუხემ აღიარა სადავო ნივთების დაზიანების ფაქტი, საქმის მასალებით არ დასტურდება, კერძოდ, მოპასუხეს ამგვარი რამ არც თავის შესაგებელში არ უთქვამს და არც 04.09.2017 წლის (18:13 საათი) სხდომაზე არ განუცხადებია. პირიქით, რეპლიკაში მოპასუხე აღნიშნავს, რომ მას მოსარჩელისათვის ზიანი არ მიუყენებია.

18.6. კასატორის მტკიცებით, მოპასუხის მიერ სადავო ფაქტის აღიარებას ადასტურებს თბილისის საქალაქო სასამართლოს 08.02.2018 წლის განჩინებაც. ამ განჩინებით არ დაკმაყოფილდა მოსარჩელის განცხადება ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო ამავე სასამართლოს 2013 წლის 31 ოქტომბრის გადაწყვეტილების გაუქმებისა და საქმისწარმოების განახლების თაობაზე. საქმისწარმოების განახლებას მოსარჩელე სწორედ იმ საფუძვლით მოითხოვდა, რომ მოპასუხემ რეპლიკის წარმოთქმისას აღიარა მოსარჩელისათვის ზიანის მიყენების ფაქტი. სააპელაციო სასამართლოს 28.02.2018 წლის საოქმო განჩინებით - აპელანტის შუამდგომლობა ამ განჩინების საქმეზე მტკიცებულებად დართვის თაობაზე არ დაკმაყოფილდა იმ საფუძვლით, რომ მტკიცებულებას საქმისათვის მნიშვნელობა არ ჰქონდა. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ აპელანტს სწორად ეთქვა უარი თბილისის საქალაქო სასამართლოს 08.02.2018 წლის განჩინების მტკიცებულებად მიღების თაობაზე, ვინაიდან, მტკიცებულება არ არის არსებითი, რამდენადაც არ მიუთითებს საქმისათვის მნიშვნელოვან რაიმე გარემოებაზე (სსსკ-ის 104.1 მუხლი).

18.7. ამდენად, პალატა მიიჩნევს, რომ, სსსკ-ის მე-4 და 102-ე მუხლების შესაბამისად, მოსარჩელემ ვერ შეძლო მტკიცების ტვირთის რეალიზება და მის მტკიცების საგანში შემავალი გარემოებების სათანადო მტკიცებულებებით დადასტურება, რის გამოც, მართებულად ეთქვა უარი სარჩელის დაკმაყოფილებაზე.

18.8. საკასაციო საჩივართან ერთად წარმოდგენილია მტკიცებულებები, რომელთა საქმეზე დართვაზეც კასატორი შუამდგომლობს. სსსკ-ის 104-ე და 407-ე მუხლების საფუძველზე, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო სასამართლოში წარმოდგენილ განცხადებაზე დართული მტკიცებულება, ვინაიდან საკასაციო სასამართლო ამოწმებს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების მხოლოდ იურიდიულ მხარეს, კანონი კრძალავს საკასაციო სასამართლოში ახალ ფაქტებზე მითითებასა და ახალი მტკიცებულებების წარდგენას, რამდენადაც ეს შეუთავსებელია საკასაციო სასამართლოს უფლებამოსილებასთან. შესაბამისად, საკასაციო საჩივარზე დართული მტკიცებულებების მიღების შესახებ კასატორის შუამდგომლობა არ უნდა დაკმაყოფილდეს.

19. საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც იმ საფუძვლით, რომ სააპელაციო სასამართლოს განჩინება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან (შდრ. სუსგ: №ას-1118-2018, 30.11. 2018 წელი).

20. საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

21. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლოს დასკვნები არსებითად სწორია. რადგანაც კასატორმა ვერ დაძლია გასაჩივრებული განჩინების დასაბუთება დამაჯერებელი და სარწმუნო მტკიცებულებებით, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის კანონისმიერი საფუძველი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 399-ე, 372-ე, 264.3-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. მ.ქ–ას საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე პ. ქათამაძე

მოსამართლეები: ბ. ალავიძე

ზ. ძლიერიშვილი