საქმე №ას-4-2020 13 თებერვალი, 2020 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მირანდა ერემაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: ვლადიმერ კაკაბაძე,

ლევან მიქაბერიძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

კერძო საჩივრის ავტორი – მ.კ-რ–ი (განმცხადებელი)

მოწინააღმდეგე მხარეები – რ.ჭ–ძე, გ.დ–ძე

გასაჩივრებული განჩინება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2019 წლის 12 ნოემბრის განჩინება

კერძო საჩივრის ავტორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება

დავის საგანი – ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო საქმის წარმოების განახლება

საკითხი, რომელზედაც მიღებულია განჩინება - კერძო საჩივრის უარყოფა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი

1. ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2016 წლის 14 მარტის გადაწყვეტილებით, მ. რ–ი-კ–ძის (შემდეგში: მოსარჩელე, კასატორი ან განმცხადებელი) სარჩელის რ.ჭ–ძისა (პირველი მოპასუხე, ბებია) და გ.დ–ძის (მეორე მოპასუხე, შვილიშვილი) (შემდეგში: მოპასუხეები, აპელანტები) წინააღმდეგ სამკვიდრო მოწმობისა და ჩუქების ხელშეკრულების ბათილად ცნობის თაობაზე დაკმაყოფილდა:

1.1. ბათილად იქნა ცნობილი მოპასუხის (ბებიის) სახელზე 2011 წლის 15 ივნისს ნოტარიუს თ. ჩ–ძის მიერ გაცემული №110601822 სამკვიდრო მოწმობა და აღნიშნული ქონება აღირიცხა მამკვიდრებელ ოლღა რ–ის (შემდეგში: მამკვიდრებელი, მოსარჩელის მშვილებელი/დედა) საკუთრებად;

1.2. ბათილად იქნა ცნობილი 2015 წლის 27 იანვარს გაფორმებული ჩუქების ხეშეკრულება, უძრავ ქონებაზე, მდებარე, ქ. ქუთაისი, ......ქ., ყოფილი №100, №108;

2. დასახელებული გადაწყვეტილება, სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს მოპასუხეებმა, გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვეს.

3. ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 1 ნოემბრის გადაწყვეტილებით სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, გაუქმდა გასაჩივრებული გადაწყვეტილება (იხ. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება - ტ.2, ს.ფ.30-43).

4. აღნიშნული გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა მოსარჩელემ, მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვება მოითხოვა.

5. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2017 წლის 18 დეკემბრის განჩინებით საკასაციო საჩივარი დარჩა განუხილველი (იხ. საკასაციო სასამართლოს განჩინება- ტ.2, ს.ფ.141-155).

6. ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს 2019 წლის 17 აპრილს, განცხადებით მიმართა მოსარჩელემ და საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის (შემდეგში: სსსკ) 423-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ვ“ ქვეპუნქტის [მხარისათვის ცნობილი გახდა ისეთი გარემოებები და მტკიცებულებები, რომლებიც ადრე რომ ყოფილიყო წარდგენილი სასამართლოში საქმის განხილვის დროს, გამოიწვევდა მისთვის ხელსაყრელი გადაწყვეტილების გამოტანას] საფუძველზე მოითხოვა ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო საქმის წარმოების განახლება.

7. განმცხადებელმა, ახლად აღმოჩენილ გარემოებად (ვრცლად იხ. წინამდებარე განჩინების 8.8.1-8.8.3 ქვეპუნქტები), რომელიც გადაწყვეტილების (იხ. წინამდებარე განჩინების მე-3 პუნქტი) გაუქმების საფუძველი იქნებოდა, მიიჩნია, 1982 წლის 17 ივნისის განცხადება ტექ. აღრიცხვის ბიუროს უფროსის სახელზე, ასევე, იმავე წლის 10 ოქტომბრისა და 3 ნოემბრის მიმართვები (ტ.3,ს.ფ. 6-8).

8. ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს 2019 წლის 12 ნოემბრის განჩინებით, განცხადება ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო, ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს 2016 წლის 1 ნოემბრის გადაწყვეტილების გაუქმების თაობაზე არ დაკმაყოფილდა შემდეგი დასაბუთებით:

8.1. საქმის მასალებით დადგენილი იყო, რომ სადავო საგანს წარმოადგენდა, მოსარჩელის მიერ მშვილებლის სამკვიდროს მიღების ფაქტი;

8.2. ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს 2016 წლის 1 ნოემბრის გადაწყვეტილების შესაბამისად, მოსარჩელე ნაშვილები ჰყავდა მამკვიდრებელს;

8.3. ე.შ–ი (შემდეგში: მამკვიდრებლის ძმა, პირველი მოპასუხის მამა) იყო მამკვიდრებლის ძმა. იგი გარდაიცვალა 1984 წლის 10 მაისს;

8.4. მამკვიდრებელი გარდაიცვალა 1980 წლის 7 იანვარს. გარდაცვალების შემდეგ, მის ძმას, მოსარჩელესა და პირველ მოპასუხეს შორის, გარდაცვლილის მემკვიდრეობის უფლებასთან დაკავშირებით, წარმოიშვა დავა;

8.5. აღნიშნულ დავაზე, საქართველოს სსრ უმაღლესი სასამართლოს სამოქალაქო სამართლის საქმეთა კოლეგიის 1982 წლის 16 აპრილის გადაწყვეტილებით მოსარჩელის მოთხოვნა დედის მემკვიდრედ ცნობის თაობაზე დაკმაყოფილდა. ამის შესაბამისად, იგი აღიარებულ იქნა მშვილებლის მემკვიდრედ, თუმცა, სასამართლოს „სამკვიდრო მასაზე არ უმსჯელია“;

8.6. მიუხედავად სასამართლოს გადაწყვეტილებისა, მოსარჩელე, სამკვიდროს ან მის ნაწილს, არც მამკვიდრებლის გარდაცვალებიდან 6 თვის განმავლობაში და არც მას შემდეგ, არანაირი ფორმით დაუფლებია. სამკვიდროს მიღების თაობაზე სანოტარო ორგანოში განცხადება არ შეუტანია და სამკვიდროს მიღების ვადის გაშვების საპატიოდ მიჩნევა არ მოუთხოვია;

8.7. მოსარჩელემ, დედის სამკვიდროს მიღების თაობაზე, პრეტენზია მამკვიდრებლის გარდაცვალებიდან 35 წლის შემდეგ - 2015 წლის 25 ივნისს განაცხადა;

8.8. ახლად აღმოჩენილი მტკიცებულებების სახით წარდგენილი დოკუმენტები შემდეგი შინაარსისაა:

8.8.1. განმცხადებელმა, 1982 წლის 17 ივნისის განცხადებით, ტექაღრიცხვის ბიუროს სასამართლოს გადაწყვეტილების რეგისტრაციაში გატარება მოსთხოვა (ტ.3,ს.ფ. 6);

8.8.2. იმავე წლის, 3 ნოემბრის მიმართვაში, აღნიშნულია, რომ „სახლზე 2/3 უფლება, მდებარე, ....., რომელიც ეკუთვნოდა მამკვიდრებელს მთლიანად გადავიდა მის ქალიშვილზე (მოსარჩელე). შეფასება მთლიანი სახლის შეადგენს 2 426 მანეთს. მიწის ნაკვეთის ფართია 425 კვ.მ. საჭიროა შეიტანოთ სათანადო შესწორება“. მიმართვაზე დატანილია შემდეგი რეზოლუცია: „საქმე გააცანით იურიდიულ განყოფილებას, გამოტანილი შედეგების მიხედვით აწარმოეთ საქმე 18.01.82 წ.“ (ტ.3,ს.ფ. 7);

8.8.3. რ.შ–ის 1982 წლის 18 ოქტომბრის შემდეგი შინაარსის განცხადება ტექბიუროს უფროსის სახელზე: „თქვენთან მ. რ–ს მცხ. ..... წარმოუდგენია სასამართლოს გადაწყვეტილება, რომლითაც იგი ცნობილია მემკვიდრედ ო. რ–ის ქონებაზე. როგორც თვითონ უთქვამს მეზობლებში სასამართლოს ეს გადაწყვეტილება თქვენთან ყოფილა საქმეებში ჩაკერებული. სინამდვილეში ეს გადაწყვეტილება არ შეიძლება თქვენს საქმეებში მოთავსდეს რადგან შიგ არ არის მოხსენიებული თუ სახელდობრ მამკვიდრებლის რომელ ქონებაზეა მემკვიდრედ ცნობილი. მისი დანატოვარი სახლი რაზედაც არ შეიძლება მემკვიდრეობის აღდგენა ეს უნებართვო ნაგებობაა ბინა მდებარეობს ...... გთხოვთ სასამართლოს ეს გადაწყვეტილება უკანვე დაუბრუნოთ მ. რ–ს რადგან იგი არაფრის მთქმელია და შიგ კონკრეტული ქონება მითითებული...“(ტ.3,ს.ფ. 8);

9. სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, საქმის წარმოების განახლების შესახებ განცხადების საფუძვლიანობის შემოწმებისას, შეფასების საგანს წარმოადგენდა, რომ საქმის არსებითად განხილვის დროს, განმცხადებლის მიერ, ახლად აღმოჩენილ გარემოებებად მიჩნეული მტკიცებულებების წარუდგენლობა და შესაბამის გარემოებაზე მიუთითებლობა, ობიექტური მიზეზებით იყო გამოწვეული.

10. სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, ნათელი იყო, რომ განმცხადებლის მიერ ახლად აღმოჩენილად მიჩნეული მასალები ინახებოდა ტექნიკური აღრიცხვის არქივში.

11. ზემოაღნიშნული დგინდებოდა, აგრეთვე საჯარო რეესტრის ეროვნული საგენტოს მიერ 2018 წლის 10 აპრილისა და 2016 წლის 17 ნოემბერს გაცემული ცნობებიდან, რომელთა მიხედვითაც - „სააღრიცხვო მასალაში დაცულია სასამართლოს გადაწყვეტილება 16/04/1982 წ. საქმე 3/2, რომლის თანახმად, „მ. გ–ს-ას რ–ის სარჩელი ო.ლ–ის-ას რ–ის მემკვიდრედ ცნობის შესახებ დაკმაყოფილდეს“, ასევე მითითებულია „მოსარჩელის თხოვნა შემოიფარგლა იმით, რომ იგი აღიარებული ყოფილიყო ო.რ–ის მემკვიდრედ, ამიტომ სასამართლო კოლეგიას არ უმსჯელია მასაზე“. ასევე გაცნობებთ, რომ სააღრიცხვო მასალის თავფურცელზე მითითებულია, ხოლო შემდგომ გაუქმებულია მ.ს მფლობელობაც და გადაწყვეტილების გასწვრივაც ფიქსირდება ჩანაწერი „შეცდომაა“.

12. სააპელაციო სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა, აგრეთვე იმ გარემოებაზე რომ განმცხადებელმა, სასამართლოს 2019 წლის 17 ივნისის განჩინების, რომლითაც განმცხადებელს დაევალა მიეთითებინა, თუ როდის გახდა მისთვის ცნობილი ახლად აღმოჩენილად მისაჩნევი დოკუმენტების არსებობის თაობაზე, პასუხად „ხარვეზის შევსების შესახებ“ 2019 წლის 2 ივლისის განცხადებაში განმარტა, რომ „აღნიშნული დოკუმენტი დ.ბ–ძემ (შემდეგში: განმცხადებლის მეზობელი) მოიპოვა საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოდან“. იგივე აღნიშნა მან 2019 წლის 9 ივლისის განცხადებაშიც: „დოკუმენტი აღმოაჩნდა სახლში მეზობელს (რომელიც წლების წინ მას აღებული ქონდა საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოდან)“.

13. განმცხადებელმა სასამართლოს ასევე წარუდგინა მეზობლის „განცხადება“, რომელშიც მითითებული იყო: „ჩემს მიერ ქუთაისის საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოდან მოპოვებული იქნა ... დოკუმენტაცია... აღნიშნული დოკუმენტი მ. რ–ი-კ–ძეს გადავეცი 2019 წლის 29 მარტს“.

14. სააპელაციო სასამართლოს შეფასებით, დასახელებული გარემოებები მეტყველებს, რომ განმცხადებელს საქმის არსებითად განხილვის დროსაც შეეძლო აღნიშნული საბუთების მოპოვება და სასამართლოსთვის წარდგენა.

15. სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, ის, რომ განმცხადებელმა თავისივე ბრალით არ წარუდგინა სასამართლოს ახლად აღმოჩენილი მტკიცებულებები, დასტურდება იმ გარემოებითაც, რომ სააპელაციო სასამართლოს 2016 წლის 1 ნოემბრის გადაწყვეტილებაზე წარდგენილ საკასაციო საჩივარში, კასატორმა (მოსარჩელემ), პირდაპირ აღნიშნა - „აღარ ჩავთვალეთ საჭიროდ საარქივო მასალების მოკვლევა-მოძიება-ო“.

16. სააპელაციო სასამართლოს 2019 წლის 12 ნოემბრის განჩინებაზე კერძო საჩივარი წარადგინა განმცხადებელმა, გასაჩივრებული განჩინების გაუქმების, კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილების ბათილობისა და საქმისწარმოების განახლების შესახებ განცხადების დაკმაყოფილების მოთხოვნით, შემდეგ საფუძვლებზე მითითებით:

16.1. კერძო საჩივრის ავტორის მტკიცებით, მისი ბრალის გარეშე ვერ მოიპოვა ტექ. აღრიცხვის ბიუროდან ახლად აღმოჩენილი მტკიცებულებები. დოკუმენტებიდან ნათლად ჩანს, რომ თავის დროზე ჰქონდა შეტანილი განცხადებები, ამასთან, განცხადებებზე პასუხებიც არსებობდა, თუმცა ტექ. ბიურომ არ მიაწოდა.

17. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2020 წლის 16 იანვრის განჩინებით, კერძო საჩივარი, სსსკ-ის 414-ე-416-ე მუხლების საფუძველზე, მიღებულ იქნა განსახილველად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

საკასაციო სასამართლო კერძო საჩივრის საფუძვლების ანალიზის, საქმის მასალების შესწავლისა და გასაჩივრებული განჩინების სამართლებრივი დასაბუთების შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ კერძო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს.

18. სსსკ-ის 420-ე მუხლის თანახმად, კერძო საჩივრის განხილვა ზემდგომ სასამართლოებში წარმოებს შესაბამისად ამ სასამართლოებისათვის გათვალისწინებული წესების დაცვით. ამავე კოდექსის 410-ე მუხლის თანახმად კი, საკასაციო სასამართლო არ დააკმაყოფილებს საკასაციო საჩივარს, თუ: ა) კანონის მითითებულ დარღვევას არა აქვს ადგილი; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილებას საფუძვლად არ უდევს კანონის დარღვევა; გ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება არსებითად სწორია, მიუხედავად იმისა, რომ გადაწყვეტილების სამოტივაციო ნაწილი არ შეიცავს შესაბამის დასაბუთებას.

19. საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ, განსახილველ შემთხვევაში, განმცხადებელმა კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა იმ საფუძვლით მოითხოვა, რომ მისთვის ცნობილი გახდა, დოკუმენტების არსებობის შესახებ, რომელთა თავის დროზე სასამართლოში წარდგენა, მისთვის უფრო ხელსაყრელი შედეგის მომტანი იქნებოდა.

20. სსსკ-ის, 421-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით ან განჩინებით დამთავრებული საქმისწარმოების განახლება დასაშვებია მხოლოდ მაშინ, როდესაც არსებობს გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის (422-ე მუხლი) ან, ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო, საქმისწარმოების განახლების შესახებ (423-ე მუხლი) განცხადების წანამძღვრები. მითითებული ნორმიდან გამომდინარეობს, რომ კანონიერ ძალაში შესული სასამართლო გადაწყვეტილებისა თუ განჩინების გაუქმების ან ბათილად ცნობის შესახებ განცხადება შეიძლება, ეფუძნებოდეს მხოლოდ კანონით – სსსკ-ის 422-ე და 423-ე მუხლებით ზუსტად განსაზღვრულ წანამძღვრებს. აღნიშნულ დათქმაში კანონმდებელი გულისხმობს, რომ საქმისწარმოების განახლება სასამართლო გადაწყვეტილების გასაჩივრების მორიგ ეტაპს არ წარმოადგენს, არამედ დასაშვებია მხოლოდ გამონაკლის შემთხვევაში, კანონით ზუსტად განსაზღვრული წინაპირობების არსებობისას.

21. სსსკ-ის 423-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ვ“ ქვეპუნქტის თანახმად, კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილება შეიძლება გასაჩივრდეს, ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო, საქმისწარმოების განახლების მოთხოვნით, თუ მხარისათვის ცნობილი გახდა ისეთი გარემოებები და მტკიცებულებები, რომლებიც, ადრე რომ ყოფილიყო წარდგენილი სასამართლოში საქმის განხილვის დროს, გამოიწვევდა მისთვის ხელსაყრელი გადაწყვეტილების გამოტანას. ამავე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, ამ მუხლის პირველი ნაწილის „ვ“ ქვეპუნქტში აღნიშნული საფუძვლებით საქმის განახლება დასაშვებია, თუ მხარეს თავისი ბრალის გარეშე არ ჰქონდა შესაძლებლობა, საქმის განხილვისა და გადაწყვეტილების მიღების დროს მიეთითებინა ახალ გარემოებებსა და მტკიცებულებებზე.

22. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ამ ნორმით კანონმდებელი ყურადღებას ამახვილებს იმ გარემოებებსა და მტკიცებულებებზე, რომლებსაც: ა. არსებითი მნიშვნელობა აქვთ საქმის სამართლებრივი და ფაქტობრივი საფუძვლების შემოწმებისას; ბ. ამასთანავე, კანონმდებლის მოთხოვნაა, რომ აღნიშნული გარემოებები და მტკიცებულებები არსებობდეს საქმის განხილვის დროს (გადაწყვეტილების გამოტანამდე) და არა გადაწყვეტილების გამოტანის შემდეგ; გ. საყურადღებოა ისიც, რომ აღნიშნული გარემოებები და მტკიცებულებები ადრე რომ ყოფილიყო წარდგენილი სასამართლოში, საქმის განხილვის დროს, გამოიწვევდა მხარისათვის ხელსაყრელი გადაწყვეტილების გამოტანას; დ. ამასთან, კანონმდებლის მოთხოვნაა, რომ ამ გარემოებებისა და მტკიცებულებების შესახებ მხარისათვის ცნობილი გახდეს გადაწყვეტილების გამოტანის შემდეგ; ე. და ბოლოს, მხარეს თავისი ბრალის გარეშე არ უნდა ჰქონოდა შესაძლებლობა, საქმის განხილვისა და გადაწყვეტილების მიღების დროს მიეთითებინა ახალ გარემოებებსა და მტკიცებულებებზე. ამდენად, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 423-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ვ“ ქვეპუნქტში მითითებული საფუძველი კიდეც რომ დადასტურდეს, კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილების გაუქმება და საქმისწარმოების განახლება შეიძლება მხოლოდ ორი აუცილებელი პირობის არსებობისას: პირველი, ფაქტი არსებობდა გადაწყვეტილების გამოტანამდე, მაგრამ ცნობილი არ იყო მანამდე და, მეორე, მხარემ არ იცოდა ამ ფაქტის თაობაზე, ამასთან, თავისი ბრალის გარეშე არ ჰქონდა შესაძლებლობა, საქმის განხილვისა და გადაწყვეტილების მიღების დროს მიეთითებინა ახალ გარემოებებსა და მტკიცებულებებზე. აქედან გამომდინარე, კანონმდებელი ახლად აღმოჩენილად არ განიხილავს იმ გარემოებებს, რომლებზე მითითების შესაძლებლობაც მხარეს საქმისწარმოების დასრულებამდე ჰქონდა (შდრ. სუსგ.#ას-609-576-2015, 28.12.2015წ).

23. საკასაციო სასამართლო დამატებით მიუთითებს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი პუნქტით გათვალისწინებული სამართლიანი სასამართლო განხილვის უფლება უნდა განიმარტოს კონვენციის პრეამბულის კონტექსტში, რომლის თანახმადაც, კანონის უზენაესობა უნდა წარმოადგენდეს მაღალ ხელშემკვრელ მხარეთა საერთო მემკვიდრეობას. კანონის უზენაესობის ერთ-ერთი ფუნდამენტური ასპექტი არის სამართლებრივი განსაზღვრულობის პრინციპი, რომლის თანახმად, სასამართლო, თუ გადაწყვეტს საკითხს, მისი განჩინება არ უნდა დადგეს ეჭვქვეშ (იხ. Brumărescu v. Romania [GC], no. 28342/95, § 61, ECHR 1999-VII). ეს პრინციპი ნიშნავს, რომ არცერთ მხარეს არ უნდა ჰქონდეს საბოლოო და ძალაში შესული გადაწყვეტილების გადახედვის მოთხოვნის უფლება მხოლოდ იმიტომ, რომ მიაღწიოს საქმის ხელახლა მოსმენასა და ახალ გადაწყვეტილებას. უმაღლესი ინსტანციის სასამართლოების მიერ საქმის გადახედვა არ უნდა იქცეს ნიღბიან აპელაციად და საკითხზე ორი შეხედულების არსებობა არ ქმნის საქმის გადასინჯვის საფუძველს. ამ პრინციპიდან გადახვევა დასაშვებია მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ ამის აუცილებლობა გამოწვეულია არსებითი და გარდაუვალი გარემოებების წარმოშობით (იხ. Ryabykh v. Russia, no. 52854/99, § 52, ECHR 2003-IX).

24. ზემოაღნიშნულ მსჯელობასთან ერთად, საკასაციო სასამართლო დამატებით განმარტავს, რომ ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო საქმის წარმოების განახლების რამდენიმე მთავარ პრინციპს წარმოადგენს, რომ ა. გარემოებები და მტკიცებულებები, რომლებიც, კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძველი შეიძლება გახდეს, ამავე გადაწყვეტილების გამოტანამდე უნდა არსებობდეს და ბ. მათ შესახებ მხარისათვის ცნობილი გადაწყვეტილების გამოტანის შემდეგ უნდა გახდეს. ამასთან, საკითხი თუ როდის გახდა მხარისთვის ცნობილი, მანამდე არსებული გარემოებების შესახებ, უნდა შემოწმდეს არა სუბიექტური, არამედ ობიექტური ტესტის შესაბამისად, რაც გულისხმობს, რომ მხარისათვის ასეთი გარემოებების არსებობის თაობაზე ინფორმაცია, მანამდე არც იყო და არც შეიძლებოდა ყოფილიყო ცნობილი.

25. განსახილველ შემთხვევაში, კერძო საჩივრის ავტორის მიერ მითითებული „ახლად აღმოჩენილი გარემოებები“ (ვრცლად იხ. წინამდებარე განჩინების 8.8.1-8.8.3 ქვეპუნქტები), თუმცა კი არსებობდა, მისივე მოთხოვნილი „გასაუქმებელი“ (იხ. წინამდებარე განჩინების მე-3 პუნქტი) გადაწყვეტილების გამოტანამდე, მეტიც, ამ საქმეზე სარჩელის შეტანამდეც კი, მაგრამ განცხადებელი ვერ ადასტურებს, რომ მისთვის ცნობილი არ იყო ამ გარემოებების არსებობის თაობაზე.

26. საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობას და მიუთითებს სათანადოდ გამოკვლეულ და დადგენილ გარემოებებზე (იხ. წინამდებარე განჩინების 8.1-15 პუნქტები და ქვეპუნქტები) და დამატებით განმარტავს, რომ ახლად აღმოჩენილი გარემოებების საფუძველზე საქმის წარმოების განახლების კიდევ ერთ მთავარ ნიშანს წარმოადგენს ამ გარემოებებისა თუ მტკიცებულებების ისეთი მნიშვნელობა, რომელთა სათანადო წესით სასამართლოში წარდგენა საქმეზე სხვა, განმცხადებლისთვის უფრო ხელსაყრელი შედეგის მომტანი იქნებოდა, თუმცა განსახილველ შემთხვევაში, ვინაიდან განმცხადებელი ვერ ადასტურებდა იმ გარემოებას, რომ მისთვის თავის დროზე არ ყოფილა ცნობილი „ახლად აღმოჩენილი გარემოებების შესახებ“, საკასაციო სასამართლო კერძო საჩივრის განხილვის თავისებურების გათვალისწინებით აღარ იმსჯელებს საქმის ისეთ არსებით გარემოებაზე, თუ რამდენად შეეძლო დასახელებული გარემოებების/მტკიცებულებების თავის დროზე წარდგენით, განმცხადებელს მიეღწია მისთვის ხელსაყრელი შედეგისთვის.

27. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება დასაბუთებული და კანონიერია, ხოლო კერძო საჩივარი უსაფუძვლოა, რის გამოც არ უნდა დაკმაყოფილდეს.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 399-ე, 372-ე, 264.3-ე, 284-ე, 285-ე, 419-ე, 420-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. მ.კ-რ–ის კერძო საჩივარი, ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2019 წლის 12 ნოემბრის განჩინებაზე, არ დაკმაყოფილდეს;

2. უცვლელად დარჩეს ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2019 წლის 12 ნოემბრის განჩინება;

3. განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. ერემაძე

მოსამართლეები: ვ. კაკაბაძე

ლ. მიქაბერიძე