საქმე №ას-1523-2019 24 იანვარი, 2020 წელი,

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ეკატერინე გასიტაშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: ზურაბ ძლიერიშვილი,

ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი – სს "დ. ს. კ. ი." (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე – ნ. ა-ი (მოპასუხე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2019 წლის 8 აპრილის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი – ზიანის ანაზღაურება

საკითხი, რომელზედაც მიღებულია განჩინება - საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. სს „დ. ს. კ. ი.“ (შემდეგში: მოსარჩელე, აპელანტი, კასატორი ან სადაზღვევო კომპანია) და შპს „ე.“ შორის 2015 წლის 29 მაისს დაიდო სახმელეთო საშუალებათა დაზღვევის ხელშეკრულება და აღნიშნულის საფუძველზე მზღვეველმა გასცა №MI50122/.. სადაზღვევო პოლისი. ხელშეკრულების საფუძველზე დაზღვეული იქნა შპს „ე.“ კუთვნილი ავტომანქანა „F. D.” სახელმწიფო სარეგისტრაციო ნომრით N...-.... სადაზღვევო კომპანიამ იკისრა სადაზღვევო შემთხვევის დადგომისას მიყენებული ზიანის ანაზღაურების ვალდებულება (ტ. 1, ს. ფ. 35-36).

2. ავტოსაგზაო შემთხვევის შედეგად, 2016 წლის 2 აპრილს ერთმანეთს შეეჯახნენ „ფ.“ მარკის ავტომანქანა, სახელმწიფო სარეგისტრაციო ნომრით A..-..., რომელსაც მართავდა ნ. ა-ი (შემდეგში: მოპასუხე) და ავტომანქანა „F. D.” სახელმწიფო სარეგისტრაციო ნომრით N..-.., რომელსაც მართავდა მ. ლ-ძე (ტ. 1, ს. ფ. 13-14).

3. ავტოსაგზაო შემთხვევის შედეგად მ. ლ-იძის ჯანმრთელობის დაზიანების ფაქტზე აღძრულ სისხლის სამართლის №00802041... საქმეზე 2016 წლის 8 ივნისის დადგენილებით შეწყდა გამოძიება სისხლის სამართლის კანონით გათვალისწინებული ქმედების არ არსებობის გამო (ტ. 1, ს. ფ. 13-14).

4. ავტოსაგზაო შემთხვევაზე პასუხისმგებელ პირად ცნობილ იქნა მოპასუხე და საქართველოს ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევათა კოდექსის 125-ე მუხლის დარღვევის გამო იგი დაჯარიმდა 250 ლარით (ტ. 1, ს. ფ. 15-16).

5. შპს „ს. მ.“ 2016 წლის 11 აპრილის და 2016 წლის 13 ივნისის ინვოისების თანახმად, შპს „ე.“ კუთვნილ ავტომობილზე „F. D.” (სახელმწიფო სარეგისტრაციო ნომრითN...-...) გაწეული სამუშაოების ღირებულებამ ჯამში 12 553,6 ლარი შეადგინა.

6. მოსარჩელემ სადაზღვევო ხელშეკრულების საფუძველზე დამზღვევს - შპს „ე.“ აუნაზღაურა მის კუთვნილ ავტომობილზე „F. D.” (სახელმწიფო სარეგისტრაციო ნომრით N...-...) მიყენებული ზიანი 12 389,99 ლარის ოდენობით.

7. სარჩელის საფუძვლები

7.1. მოსარჩელემ 2017 წლის 2 აგვისტოს სარჩელი აღძრა მოპასუხის მიმართ ზიანის - 12 365.1 ანაზღაურების მოთხოვნით.

7.2. მოსარჩელემ თავისი სასარჩელო მოთხოვნა ამ განჩინების 1-6 პუნქტებში დასახელებულ გარემოებებს დააფუძნა და განმარტა, რომ მოსარჩელემ სრულად შეასრულა სადაზღვევო ხელშეკრულებით დაკისრებული ვალდებულება, რის შემდეგაც წარმოეშვა მოთხოვნის უფლება ზიანზე პასუხისმგებელი პირისგან.

8. მოპასუხის შესაგებელი

8.1. მოპასუხემ წერილობით წარდგენილი შესაგებლით სასარჩელო მოთხოვნა არ ცნო.

9. საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება

9.1. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 5 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ და მოპასუხეს, მოსარჩელის სასარგებლოდ, 3 965 ლარის ანაზღაურება დაეკისრა.

9.2. საქალაქო სასამართლომ გადაწყვეტილების მიღებისას საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის (შემდეგში: სსკ) 316-ე, 317-ე, 799-ე, 820-ე, 821-ე, 832-ე, 992-ე მუხლებითა და საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის (შემდეგში: სსსკ) 208-ე მუხლით იხელმძღვანელა.

10. მოსარჩელის სააპელაციო საჩივრის საფუძვლები

10.1. თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2018 წლის 5 ოქტომბრის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოსარჩელემ და მოითხოვა აღნიშნული გადაწყვეტილების გაუქმება იმ ნაწილში, რითაც არ დაკმაყოფილდა სადაზღვევო კომპანიის მოთხოვნა და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება მოითხოვა.

11. სააპელაციო სასამართლოს განჩინება და დასკვნები

11.1. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2019 წლის 8 აპრილის განჩინებით, მოსარჩელის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა და უცვლელად დარჩა გასაჩივრებული გადაწყვეტილება.

11.2. სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა სადაზღვევო კომპანიის სააპელაციო პრეტენზია და მიიჩნია, რომ მოსარჩელემ წარდგენილი მტკიცებულებებით ვერ დაადასტურა ის გარემოება, რომ შპს „ე.“ კუთვნილმა ავტომანქანამ სადავო დაზიანებები, სწორედ, მოპასუხის ბრალეულობით მომხდარი ავტოსაგზაო შემთხვევის შედეგად მიიღო.

11.3. სსკ-ის 832-ე მუხლის საფუძველზე, სადაზღვევო კომპანიას, რომელმაც დაზღვეულს აუნაზღაურა მესამე პირის მიერ მიყენებული ზიანი, გააჩნია მოთხოვნის უფლება მესამე პირის მიმართ, ამასთან, მესამე პირის ვალდებულება არ არის ავტომატური, რეგრესის წესით აანაზღაუროს სადაზღვევო კომპანიის მიერ გადახდილი თანხა, არამედ, მესამე პირის ვალდებულება დელიქტური სამართლის ნორმებიდან გამომდინარეობს.

11.4. განსახილველ შემთხვევაში, მოსარჩელეს მტკიცებულების სახით წარმოდგენილი აქვს შპს „ს. მ.“ მიერ შედგენილი გაანგარიშების ცხრილი, რომლის საფუძველზეც მოსარჩელემ უზრუნველყო საკუთარი ვალდებულების შესრულება დაზღვევის ხელშეკრულების მონაწილე მეორე მხარის მიმართ. სასამართლომ განმარტა, რომ დაზღვევის ხელშეკრულების მხარეები მოქმედებენ ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულების ფარგლებში, საკუთარი ეკონომიკური ინტერესების გათვალისწინებით (მომსახურების ხარისხი, რასაც უკავშირდება შესატყვისი სადაზღვევო პრემია), რის გამოც მზღვეველის მიერ მითითებული ოდენობით ზიანის ანაზღაურება ვერ იქნება ავტომატურად მბოჭავი მესამე პირებისათვის, რომელთა სამართლებრივი მდგომარეობა გამომდინარეობს არა სახელშეკრულებო ურთიერთობიდან, არამედ - დელიქტიდან.

11.5. მოცემულ შემთხვევაში მოპასუხის მიერ მართლსაწინააღმდეგო, ბრალეული ქმედების ჩადენის ფაქტი უდავოა, თუმცა სასამართლომ მიიჩნია, რომ საქმეში წარდგენილი მტკიცებულებებით არ დასტურდება მიზეზობრივი კავშირი მოპასუხის მიერ ჩადენილ მართლსაწინააღმდეგო, ბრალეულ ქმედებასა და იმ დაზიანებებს შორის, რომლებზეც მოსარჩელე მიუთითებს. სააპელაციო სასამართლოს შეფასებით, სადავო გარემოებების დადასტურების მიზნით, მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილი საექსპერტო დასკვნები სხვა მტკიცებულებების (დაზიანებული ავტომანქანის ადგილზე დათვალიერების ოქმი, ფაქტის კონსტანტაციის მასალების და სხვ.) არარსებობის პირობებში, ვერ ადასტურებს იმ გარემოებას, რომ მითითებული დაზიანებები ავტომანქანამ, სწორედ, 2016 წლის 2 აპრილს მომხდარი ავტოსაგზაო შემთხვევის შედეგად მიიღო და არა სხვა ვითარებაში.

11.6. ანაზღაურებას ექვემდებარება მხოლოდ ის ზიანი, რომლის არსებობის ფაქტი მოსარჩელისგან დადასტურებულია. ამ შემთხვევაში სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოსარჩელემ, მისი მტკიცების ფარგლებში, ვერ დაადასტურა ზიანის არსებობის ფაქტი, რაც ამ სახის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის საფუძველია.

12. საკასაციო საჩივრის საფუძვლები

12.1. სადაზღვევო კომპანიამ საკასაციო წესით გაასაჩივრა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს განჩინება, მოითხოვა ამ განჩინების გაუქმება და, ახალი გადაწყვეტილებით, სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება.

12.2. კასატორის განმარტებით, სასამართლომ გასაჩივრებულ განჩინებაში მიუთითა სსსკ-ის 102-ე მუხლის პირველი ნაწილის დებულებებზე, თუმცა, უსაფუძვლოდ არ განიხილა და არ გაიზიარა საქმეში არსებული, მათ შორის ისეთი მტკიცებულებები, რომლებიც სადავოდ არ გამხდარა, ხოლო რიგ შემთხვევაში, სსსკ-ის 102-ე მუხლის მესამე ნაწილის დანაწესის უგულებელყოფით, დაეყრდნო მხოლოდ მოპასუხის ახსნა-განმარტებას, ამასთან, არ შეაფასა მტკიცებულებები იმავე კოდექსის 105-ე მუხლის დებულებათა გათვალისწინებით. კასატორის მოსაზრებით, დაუსაბუთებელია სასამართლოს მსჯელობა, რომ მოსარჩელემ ვერ დაადასტურა ავტოსაგზაო შემთხვევის შედეგად დამდგარი ზიანის ოდენობა. აღნიშნულის საპირისპიროდ, საქმეში წარდგენილია ექსპერტიზის დასკვნები, რომლითაც დგინდება, როგორც შეჯახების ფაქტი, ისე ავტოსატრანსპორტო საშუალებისათვის მიყენებული ზიანის ოდენობა.

12.3. სასამართლომ სამართლებრივად სათანადოდ არ შეაფასა ის ფაქტობრივი გარემოება, რომ შეჯახების შედეგად დაზიანებული ორივე სატრანსპორტო საშუალება საჯარიმო ავტოსადგომზე იქნა გადაყვანილი, რის შემდგომაც საექსპერტო-კრიმინალისტიკური დეპარტამენტის მიერ ჩატარებული საექსპერტო კვლევის საფუძველზე დადგინდა ზიანის ოდენობა, რაც სასამართლომ დაუსაბუთებლად არ გაიზიარა. საქმეში წარდგენილი საექსპერტო დასკვნები ზიანის ხარისხისა და ოდენობის დაანგარიშებისათვის უტყუარ მტკიცებულებას წარმოადგენს.

13. საკასაციო სამართალწარმოების ეტაპი

13.1. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2019 წლის 28 ოქტომბრის განჩინებით მოსარჩელის საკასაციო საჩივარი წარმოებაში იქნა მიღებული სსსკ-ის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის წინაპირობების შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის იურიდიული დასაბუთებულობის შემოწმების შედეგად, მივიდა დასკვნამდე, რომ სადაზღვევო კომპანიის საკასაციო განაცხადი არ აკმაყოფილებს სსსკ-ის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, ამიტომ იგი დაუშვებელია შემდეგი არგუმენტაციით:

14. სსსკ-ის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

15. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სსსკ-ის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოხსენებული საფუძვლით.

16. საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით (იხ. ქვემოთ მე-20 პუნქტი).

17. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ საკასაციო საჩივარი დასაშვებიც რომ ყოფილიყო, მას არა აქვს წარმატების პერსპექტივა შემდეგ გარემოებათა გამო:

ა) განსახილველ შემთხვევაში, არ არსებობს სსსკ-ის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის "ე" ქვეპუნქტით დადგენილი საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის წინაპირობაც, რომლის მიხედვითაც, საკასაციო საჩივარი დასაშვებია, თუ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე;

ბ) სსსკ-ის 407.2-ე მუხლის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია. სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილად ცნობილ ფაქტობრივ გარემოებებთან დაკავშირებით კასატორს ასეთი დასაბუთებული პრეტენზია არ წარმოუდგენია.

18. მოცემულ შემთხვევაში დავა ეხება სუბროგაციის სამართლებრივი ურთიერთობიდან გამომდინარე ზიანის ანაზღაურებას.

19. უპირველესად საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ სამოქალაქო საპროცესო სამართალში არსებობს მტკიცების ტვირთის სამართლიანი და ობიექტური განაწილების სტანდარტი, რომლის თანახმად, მტკიცების ტვირთი უნდა განაწილდეს იმგვარად, რომ მოსარჩელესა და მოპასუხეს დაეკისროთ იმ ფაქტების დამტკიცების ვალდებულება, რომელთა მტკიცება მათთვის ობიექტურად შესაძლებელია. სსსკ-ის მე-4 მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, სამართალწარმოება მიმდინარეობს შეჯიბრებითობის საფუძველზე. მხარეები სარგებლობენ თანაბარი უფლებებითა და შესაძლებლობებით, დაასაბუთონ თავიანთი მოთხოვნები, უარყონ ან გააქარწყლონ მეორე მხარის მიერ წამოყენებული მოთხოვნები, მოსაზრებები თუ მტკიცებულებები. მხარეები თვითონვე განსაზღვრავენ, თუ რომელი ფაქტები უნდა დაედოს საფუძვლად მათ მოთხოვნებს ან რომელი მტკიცებულებებით უნდა იქნას დადასტურებული ეს ფაქტები.

20. საკასაციო სასამართლო მიუთითებს სსკ-ის 832-ე მუხლზე, რომლის თანახმად, თუ დამზღვევს შეუძლია ზიანის ანაზღაურების თაობაზე მოთხოვნა წაუყენოს მესამე პირს, მაშინ ეს მოთხოვნა გადადის მზღვეველზე, თუკი ის უნაზღაურებს დამზღვევს ზიანს. ნორმის აღნიშნული დანაწესი ითვალისწინებს იმგვარ შემთხვევას, რა დროსაც მზღვეველზე გადადის იმ მოთხოვნის უფლება, რაც გააჩნია დამზღვევს ზიანის მიყენებაზე პასუხისმგებელი პირის მიმართ და ამ უფლების გადასვლა ხორციელდება მზღვეველის მიერ გაცემული სადაზღვევო საზღაურის ფარგლებში. მოთხოვნის უფლების ასეთი გადასვლა ცნობილია „სუბროგაციის“ პრინციპის სახით. ეს პრინციპი გულისხმობს ისეთ შემთხვევას, როდესაც ერთი მხარე იკავებს სხვა პირის ადგილს ისე, რომ მას შეუძლია თავის სასარგებლოდ განახორციელოს ამ უკანასკნელის უფლებები მესამე პირის მიმართ. სუბროგაციის მეშვეობით დამზღვევის ნაცვლად მზღვეველს წარმოეშობა უფლება, გაცემული სადაზღვევო საზღაურის ფარგლებში, დამზღვევის ქონებრივი ინტერესის ხელმყოფისაგან მოითხოვოს მიყენებული ზიანის ანაზღაურება. სუბროგაციის დროს დამზღვევის, როგორც დაზარალებულის, ე.ი. როგორც კონკრეტული ვალდებულებით-სამართლებრივი ურთიერთობის კრედიტორის ადგილს იკავებს სადაზღვევო კომპანია (მზღვეველი). ასეთ შემთხვევაში ვალდებულებით-სამართლებრივი ურთიერთობის შინაარსი და ხასიათი არ იცვლება, მაგრამ იცვლება ამ ურთიერთობის კრედიტორი. ამ დროს ახალი მოთხოვნა კი არ წარმოიშობა, არამედ იცვლება მხოლოდ კრედიტორი, კერძოდ, დაზარალებული დამზღვევი იცვლება სადაზღვევო კომპანიით (მზღვეველით). სუბროგაციის დროს მზღვეველი ცვლის დამზღვევს იმ ვალდებულებაში, რომელიც წარმოიშვა ზიანის მიყენებისაგან (იხ. სუსგ #ას-809-776-2016, 04.04.17წ., #ას-581-549-2011, 05.09.12 წ.).

21. საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს კასატორის პრეტენზიას იმის თაობაზე, რომ ვინაიდან საქმის მასალებით დადასტურებულია მოპასუხის კუთვნილი და მოსარჩელის მიერ დაზღვეული ავტომანაქნების შეჯახების ფაქტი, აღნიშნული გარემოება მოპასუხის ბრალსა და შესაბამისად, მოსარჩელის მიმართ მის პასუხისმგებლობაზე მიუთითებს.

22. სსკ-ის 832-ე მუხლით მინიჭებული უფლების რეალიზაცია დამოკიდებულია ზიანის ანაზღაურების მავალდებულებელი გარემოებების არსებობაზე, კერძოდ, სსკ-ის 992-ე მუხლით გათვალისწინებულ შემადგენლობაზე. ნორმა ითვალისწინებს დელიქტურ პასუხისმგებლობას, რომელიც დგება ზიანის მიყენების შედეგად. თავისთავად დელიქტური პასუხისმგებლობა, როგორც იურიდიული პასუხისმგებლობის ერთ-ერთი სახე, წარმოადგენს მართლსაწინააღმდეგო ქმედებით ზიანის მიყენების შედეგად წარმოშობილ ვალდებულებას, რომლის სტრუქტურულ ელემენტს წარმოადგენს მიზეზშედეგობრივი კავშირი და ბრალი. შესაბამისად, პასუხისმგებლობის დაკისრებისათვის აუცილებელია გათვალისწინებულ იქნეს მიზეზშედეგობრივი კავშირი დამქირავებლის მართლსაწინააღმდეგო ქმედებასა და დამდგარ შედეგს შორის (იხ. სუსგ #ას-809-776-2016, 04.04.17 წ.).

23. კონკრეტულ შემთხვევაში სამართლებრივი სიკეთე (შპს „ენგადის“ ქონება) ხელყოფილი უნდა ყოფილიყო მოპასუხის ქმედებით, რაც წინამდებარე საქმის მასალებით არ დგინდება.

24. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი პარაგრაფი ავალდებულებს სასამართლოს, დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, # 7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

25. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება კანონიერია, ხოლო კასატორის საკასაციო საჩივარი - დაუსაბუთებელი, რაც გამორიცხავს მისი არსებითად განსახილველად დაშვების სამართლებრივ შესაძლებლობას.

26. სსსკ-ის 401.4 მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 284-ე, 285-ე, 391-ე, 401-ე, 408.3-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. სს "დ. ს. კ. ი." საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. სს "დ. ს. კ. ი." (ს/კ 20502....) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეთ საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 420,10 ლარის (საგადახდო დავალება N3948, გადახდის თარიღი 2019 წლის 23 ივლისი), 70% – 294,07 ლარი;

3. განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე ე. გასიტაშვილი

მოსამართლეები: ზ. ძლიერიშვილი

ბ. ალავიძე