საქმე №ას-1463-2019 12 თებერვალი, 2020 წელი,

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

მოსამართლეები: მზია თოდუა (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

პაატა ქათამაძე,

ეკატერინე გასიტაშვილი

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი განხილვა

სხდომის მდივანი - ლელა სანიკიძე

საკასაციო საჩივრის ავტორები – ქ. ხ-ძე, ა. ვ-ძე, მ. ვ-ძე, ნ. ვ-ძე (მოსარჩელე ზ. ვ-ძის უფლებამონაცვლეები)

ქეთევან ხაჩიძის წარმომადგენელი - ა. მ-ი

მოწინააღმდეგე მხარეები - ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა “ი. ა-ძის ...-ის" წევრები: ა. ი-ძე, დ. ბ-ძე, დ. თ-ი, დ. ქ-ძე, ვ. ვ-ძე, თ. ბ-ძე, ლ. გ-ია, მ. ბ-ი, ს. ბ-ი, პ. თ-ი, ხ. ლ-ი, დ. თ-ი, ე. დ-ძე, ვ. მ-ძე, ლ. მ-ი, ა. წ-ი, ი. წ-ი, ნ. ვ-ძე, ს. ფ-ი (მოპასუხეები)

ვ. ვ-ძისა და ს. ბ-ის წარმომადგენელი - დ. ჯ-ძე

გასაჩივრებული განჩინებები – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2019 წლის 10 აპრილის განჩინება, თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2019 წლის 30 მაისის დამატებითი განჩინება

საკასაციო საჩივრის ავტორების მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინებების გაუქმება და, ახალი გადაწყვეტილების მიღებით, სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება

დავის საგანი – ხელშეკრულებიდან გასვლა, უძრავი ნივთის საკუთრებაში დაბრუნება

საკითხი, რომელზედაც მიღებულია განჩინება - საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

1. ქ. ხ-ძე, ა., მ. და ნ. ვ-ები (შემდეგში ტექსტში ერთობლივად მოხსენიებული, როგორც მოსარჩელის უფლებამონაცვლეები, აპელანტები ან კასატორები) ასაჩივრებენ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2019 წლის 10 აპრილის განჩინებას თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2017 წლის 2 ნოემბრის გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ამ გადაწყვეტილებით მოსარჩელის უფლებამონაცვლეების სარჩელი ბინათმშენებლობის ამხანაგობა „ი. ა-ძის ...-ის“ (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც ამხანაგობა) წევრების მიმართ ხელშეკრულებიდან გასვლისა და უძრავი ნივთის საკუთრებაში დაბრუნების თაობაზე უარყოფილ იქნა; მათი საკასაციო პრეტენზიით, გასაჩივრებული განჩინება, მატერიალურ-სამართლებრივი თვალსაზრისით, დაუსაბუთებელია, სახელდობრ:

1.1. კასატორების მტკიცებით, არასწორია ქვემდგომი ინსტანციის სასამართლოს დასკვნა, რომ რადგან ამხანაგობამ საცხოვრებელი სახლის მშენებლობა დაასრულა და მიზანს მიაღწია, ამხანაგობის ხელშეკრულება შეწყვეტილია, რადგანაც ამ კონკრეტულ შემთხვევაში, ამხანაგობას არ დაუმთავრებია ჯერ კიდევ შეუსრულებელი გარიგებები, არ შეუდგენია საინვენტარიზაციო ნუსხა, ხოლო დარჩენილი ქონება არ გაუნაწილებია მონაწილეებს შორის თავიანთი წილების შესაბამისად, ქონების განაწილებისას უნდა დაფარულიყო ერთობლივი საქმიანობის დროს წარმოშობილი ვალები, ხოლო, თუ ქონება საკმარისი არ იქნებოდა ვალის დასაფარად ხელშეკრულების მონაწილეები პასუხისმგებელნი იქნებოდნენ მათი წილების შესაბამისად ვალების გასტუმრებაზე. განსახილველ შემთხვევაში, მათ შორის დადებული ხელშეკრულების მიუხედავად, ამხანაგობას ვალდებულება არ შეუსრულებია.

1.2. თუკი “ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის“ წევრების ნების არსებობის შემთხვევაში, დასაშვებია სადავო მიწის ნაკვეთის მესამე პირებისთვის გადაცემა, გაუგებარია, თუ რატომ არ შეიძლება რესტიტუციის ფარგლებში შენატანის (მიწის ნაკვეთის) უკან დაბრუნება.

1.3. „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა“, „ბინათმენაშენეთა ამხანაგობის“ უფლებამონაცვლეა, სწორედ მისგან მიიღო მან ქონება (მათ შორის სადავო), შესაბამისად, უფლებებთან ერთად ამ ქონებასთან დაკავშირებული ვალდებულებებიც იტვირთა.

1.4. გარდა ამისა, კასატორების მოსაზრებით, გასაჩივრებული განჩინება წარმომადგენლის ხარჯის დაეკისრების ნაწილშიც დაუსაბუთებელია, სახელდობრ, ქვემდგომი ინსტანციის სასამართლომ ისე მიიღო დამატებითი გადაწყვეტილება სასამართლო ხარჯების ნაწილში, რომ ამ საკითხთან დაკავშირებით მათი ზეპირი ახსნა-განმარტება არ მოუსმენია.

2. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2019 წლის 16 ოქტომბრის განჩინებით, საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის, შემდეგში სსსკ-ის, 391-ე მუხლის მიხედვით, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სსსკ-ის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც დაუშვებელია:

3. სსსკ-ის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებასა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასა და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

4. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სსსკ-ის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი საფუძვლით. ამასთან, საკასაციო საჩივარი დასაშვები რომც ყოფილიყო, მას არა აქვს წარმატების პერსპექტივა, სახელდობრ:

4.1. სსსკ-ის 407.2 მუხლის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია. დასაბუთებული პრეტენზია გულისხმობს მითითებას იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურსამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით, არ წარმოუდგენია დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

4.2. განსახილველ შემთხვევაში, სააპელაციო სასამართლომ მართებულად განსაზღვრა მოთხოვნის ფაქტობრივი საფუძველი, ანუ სწორად დაადგინა სამართლებრივად მნიშვნელოვანი ფაქტები:

4.3. 2005 წლის 7 ივლისს დაიდო ინდივიდუალური ბინათმშენებლობის ამხანაგობა „ი. ა-ძის ...-ის“ სადამფუძნებლო ხელშეკრულება, რომლის მიხედვით, ერთობლივი საქმიანობის მონაწილეებს (დამფუძნებლებს) წარმოადგენენ: ვ. მ-ძე (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც პირველი მოპასუხე ან ამხანაგობის წევრი), რ. თ-ი (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც ამხანაგობის წევრი), ე. დ-ძე (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც მეორე მოპასუხე ან ამხანაგობის წევრი), დ. თ-ი (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც მესამე მოპასუხე ან ამხანაგობის წევრი), ო. თ-ი (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც ამხანაგობის წევრი), ე. მ-ი (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც ამხანაგობის წევრი), გ. თ-ი (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც მეოთხე მოპასუხე ან ამხანაგობის წევრი), ლ. მ-ი (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც მეხუთე მოპასუხე ან ამხანაგობის წევრი) და დ. ა-ძე (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც ამხანაგობის თავმჯდომარე). ამხანაგობის მიზანს თბილისში, ი. ა-იძის ქ.N...-ში მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის აშენება წარმოადგენდა. ამხანაგობის წევრებმა, ამხანაგობის თავმჯდომარედ - დ. ა-ძე აირჩიეს (იხ. ხელშეკრულება, ს.ფ. 18-27. ტ.1).

4.4. 2016 წლის 1 აგვისტოს ამხანაგობამ ზ. ვ-ძე (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც მოსარჩელე) ამხანაგობის წევრად მიიღო (იხ. კრების ოქმი, ს.ფ. 28-29. ტ.1).

4.5. 2006 წლის 13 სექტემბერს სადამფუძნებლო ხელშეკრულებაში შევიდა ცვლილება, რომლის მიხედვითაც, ამხანაგობამ მოსარჩელის მიერ შეტანილი 20 000 აშშ დოლარად შეფასებული თბილისში, ი. ა-ძის ქ. N183-ში მდებარე 135 კვ.მ მიწის ნაკვეთის (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც სადავო მიწის ნაკვეთი) საკუთრებაში გადაცემის სანაცვლოდ, იკისრა 50 კვ.მ ფართის აშენებისა და მოსარჩელისთვის საკუთრებაში გადაცემის ვალდებულება, ამასთან, იმ შემთხვევაში, თუ ამხანაგობა ვერ უზრუნველყოფდა აღნიშნული ვალდებულების შესრულებას, აღნიშნული მიწის ნაკვეთზე საკუთრება მოსარჩელეს დაუბრუნდებოდა. (იხ. ს.ფ. 30-32, ტ.1).

4.6. ამხანაგობამ ნაკისრი ვალდებულება დაარღვია. 2007 წლის 24 აგვისტოს, წერილით ამხანაგობამ დაადასტურა, რომ ვერ შეასრულა შეთანხმება, რომლის გამოც მას ეკისრებოდა გადაცემული მიწის ნაკვეთის მოსარჩელისათვის უკან დაბრუნება მშენებარე სახლის ექსპლუატაციაში მიღებისთანავე (იხ. ს.ფ. 36-37. ტ.1).

4.7. 2010 წლის 28 იანვარს, თბილისის არქიტექტურის სამსახურის ბრძანებით, დაკმაყოფილდა ამხანაგობის თავმჯდომარის განცხადება და ლეგალურის სტატუსი მიენიჭა თბილისში, ბ-ის ქ.N.../ა-ძის ქ.N...-ში პროექტის დარღვევით აშენებულ მრავალბინიან საცხოვრებელი სახლს (იხ. ბრძანება, ს.ფ. 6-7, ტ.2).

4.8. თბილისის მერიის სამოქალაქო მონაწილეობისა და ინტეგრაციის საქალაქო სამსახურმა თბილისის კორპუსის 2010 წლის 2 თებერვლის N1 კრების ოქმის საფუძველზე აღირიცხა ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა „ი. ა-ძის ქ.N...“ (იხ. ს.ფ. 9-10. ტ.2).

4.9. 2010 წლის 24 თებერვლის შეთანხმებით (იხ. ამხანაგობის კრების ოქმი), ამხანაგობის წევრების - დ. ბ-ძის (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც მეექვსე მოპასუხე), ა.ე ი-ძის (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც მეშვიდე მოპასუხე), პირველი მოპასუხის, ლ. გ-იას (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც მერვე მოპასუხე), მეორე მოპასუხის, თ. ბ-ძის (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც მეცხრე მოპასუხე), დ. ქ-ძის (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც მეათე მოპასუხე), მეხუთე მოპასუხის, დ. თ-ის (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც მეთერთმეტე მოპასუხე), პ. თ-ის (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც მეთორმეტე მოპასუხე), ხ. ლ-ის (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც მეცამეტე მოპასუხე), ნ. რ-ის (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც მეთოთხმეტე მოპასუხე), და ვ. ვ-ძის (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც მეთხუტმეტე მოპასუხე) კუთვნილი ფართები საჯარო რეესტრში დასარეგისტრირებლად განცალკევდა (იხ. კრების ოქმი, ს.ფ.11-14. ტ.2).

4.10. ერთობლივი საქმიანობის ამხანაგობა „ი. ა-ძის ...-მა“ დასახული მიზნის მიღწევის შემდეგ შეწყვიტა არსებობა და კანონის დანაწესიდან გამომდინარე, წარმოიქმნა ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა „ი. ა-ის ...“ (იხ. კრების ოქმი, ს.ფ. 44. ტ.1).

4.11. ამჟამად საჯარო რეესტრის ჩანაწერების მიხედვით თბილისში, ი. ა-ძის ქ.N...-ში (ყოფ. ბ-ის ქ. N...) მდებარე შენობა-ნაგებობების მესაკუთრეები არიან: ა. ი-ძე, დ. ბ-ძე, დ. თ-ი, დ. თ-ი, დ. ქ-ძე, ე. დ-ძე, ვ. ვ-ძე, ვ. მ-ძე, თ. ბ-ძე, ლ. მ-ი, ლ. გ-ია, მ. ბ-ი (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც მეთექვსმეტე მოპასუხე), ნ. რ-ი, პ. თ-ი, ს. ბ-ი (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც მეჩვიდმეტე მოპასუხე), ხ. ლეგაშვილი, ბმა „ი. ა-ძის ....“.

4.12. ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის საერთო საკუთრება მოიცავს ასევე სადავო მიწის ნაკვეთსაც და ქმნის ერთ მთლიანობას.

5. მიუხედავად იმისა, რომ გასაჩივრებული განჩინების სამოტივაციო ნაწილი არ შეიცავს საქმეზე დადგენილი ფაქტების შესაბამის და სრულყოფილ სამართლებრივ დასაბუთებას, საკასაციო სასამართლო ძირითადად იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს დასკვნას სარჩელის დაუსაბუთებლობის თაობაზე და დამატებით აღნიშნავს შემდეგს:

5.1. განსახილველ შემთხვევაში, მოსარჩელის უფლებამონაცვლეები ანუ კასატორები ითხოვენ 2006 წლის 13 სექტემბრის ხელშეკრულებიდან გასვლას და ამხანაგობისათვის საკუთრებაში გადაცემულ მიწის ნაკვეთზე უფლების აღდგენას და უკან დაბრუნებას, რაც სამართლებრივად დაუსაბუთებელია. საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ საერთო საქმიანობის (ამხანაგობის) ხელშეკრულებიდან გასვლას თავისის სპეციფიკა გააჩნია და მასზე არ ვრცელდება სსკ-ის 352-ე და მომდევნო მუხლებით გათვალისწინებული ხელშეკრულებიდან გასვლის სამართლებრივი შედეგები. პალატა კასატორების ყურადღებას მიაქცევს სსკ-ის 938 -ემუხლის შინაარსზე (1. თუ ხელშეკრულება პირდაპირ არ განსაზღვრავს ერთობლივი საქმიანობის ვადას, ყოველ მონაწილეს ნებისმიერ დროს შეუძლია უარი თქვას ერთობლივ საქმიანობაში მონაწილეობაზე. ხელშეკრულებიდან გასვლა დაუშვებელია ისეთ დროს ან ისეთ გარემოებაში, რომელიც საზიანო იქნება ერთობლივი საქმიანობისათვის. 2. თუ მონაწილეთა შეთანხმებით განსაზღვრულია ერთობლივი საქმიანობის ვადა, ხელშეკრულებიდან გასვლა დაიშვება მხოლოდ პატივსადები მიზეზების არსებობისას. 3. ერთ-ერთი მონაწილის გასვლა იწვევს ერთობლივი საქმიანობის შეწყვეტას. ხელშეკრულება შეიძლება ითვალისწინებდეს ერთ-ერთი მონაწილის გასვლას ერთობლივი საქმიანობის შეუწყვეტლად. ასეთ შემთხვევაში გამსვლელი მონაწილის წილი ნაწილდება სხვა მონაწილეებს შორის. გამსვლელ მონაწილეს წილის კომპენსაცია მიეცემა ფულადი სახით. ამასთან, მხედველობაში მიიღება გასვლის დროისათვის შეუსრულებელი გარიგებები. თუ გასვლის მომენტისათვის საერთო ქონება ვეღარ ფარავს საერთო ვალებს, გამსვლელი ვალდებულია დანარჩენ მონაწილეებს გადაუხადოს თავისი წილის შესაბამისი თანხა. გამსვლელის ვალდებულება გასვლის მომენტში არსებული კრედიტორების წინაშე უცვლელია. 4. ბათილია შეთანხმება, რომელიც აუქმებს ან ზღუდავს ხელშეკრულებიდან მონაწილის გასვლის უფლებას.) რომელიც არეგულირებს ამხანაგობის ერთ-ერთი მონაწილის ამხანაგობიდან გასვლის სამართლებრივ შედეგებს. როგორც წესი, ერთ-ერთი მონაწილის გასვლა იწვევს ერთობლივი საქმიანობის შეწყვეტას. თუმცა, რადგანაც ამ კონკრეტულ შემთხვევაში, ხელშეკრულება ითვალისწინებდა მოსარჩელის (გამსვლელი მონაწილის) გასვლის უფლებას ერთობლივი საქმიანობის შეუწყვეტლად, მას შეეძლო მოეთხოვა თავისი წილის კომპენსაცია ფულადი სახით და არა მის მიერ განხორციელებულ შენატანზე უფლების აღდგენა და მიწის ნაკვეთის დაბრუნება (შდრ. სუსგ, საქმე#195-183-2014, 21.10.2016 წელი).

6. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი პარაგრაფი ავალდებულებს სასამართლოს, დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. „ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ“ # 7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

7. ამრიგად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტების ფარგლებში, რაც სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის (სსსკ-ის 407-ე მუხლი), კასატორებმა ვერ შეძლეს დასაბუთებული საკასაციო პრეტენზიის წარმოდგენა, რითაც ვერ დაძლიეს გასაჩივრებული განჩინების ფაქტობრივსამართლებრივი დასაბუთება და ვერ შეძლეს მისი გაბათილება სარწმუნო მტკიცებულებებით.

8. საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. ასეთ საფუძველზე ვერც კასატორი ვერ მიუთითებს. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან (შდრ. სუსგ. ას-1209-1169-2016, 12. 07.2017წ).

9. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

10. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება კანონიერია, ხოლო საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის წინაპირობები არ არსებობს, რაც მისი არსებითად განსახილველად დაუშვებლად ცნობის სამართლებრივი საფუძველია.

11. სსსკ-ის 401.4 მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. განსახილველ შემთხვევაში, რაკი საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა ცნობილი, კასატორებს უნდა დაუბრუნდეთ მ. ვ-ის (პ/ნ 0100802....) მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 2963 (ორი ათას ცხრაას სამოცდასამი) ლარის (საგადასახადო დავალება #8437044...., გადახდის თარიღი 1....09.20... წ.) 70% - 2074.10 (ორი ათას სამოცდათოთხმეტი ლარი და ათი თეთრი) ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150;

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 399-ე, 372-ე, 257.1, 264.3, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ქ. ხ-ძის, ა. ვ-ძის, მ. ვ-ძისა და ნ. ვ-ძის (მოსარჩელე ზ. ვ-ძის უფლებამონაცვლეების) საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. ქ. ხ-ძეს (პ/ნ 0100800..), ა. ვ-ძეს (პ/ნ 0100802...), მ. ვ-ძესა (პ/ნ 0100802..) და ნ. ვ-ძეს (პ/ნ 0100806..) დაუბრუნდეთ მ. ვ-ძის (პ/ნ 0100802...) მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის, 2963 (ორი ათას ცხრაას სამოცდასამი) ლარის (საგადასახადო დავალება #8437044186, გადახდის თარიღი 18.09.2019 წ.), 70% - 2074.10 (ორი ათას სამოცდათოთხმეტი ლარი და ათი თეთრი) ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150;

3. განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

მოსამართლეები : მზია თოდუა

პაატა ქათამაძე

ეკატერინე გასიტაშვილი