საქმე №ას-68-2019 13 სექტემბერი, 2019 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები:

ეკატერინე გასიტაშვილი, ზურაბ ძლიერიშვილი

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – გ. თ-ძე (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე – ლ. უ-ძე (მოსარჩელე)

თავდაპირველი თანამოპასუხეები: ო. და ნ. თ-ძეები

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2018 წლის 31 ოქტომბრის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების ძალაში დატოვება

დავის საგანი – ხელშეშლის აღკვეთა, ზიანის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. მოსარჩელის მოთხოვნა და სარჩელის ფაქტობრივი საფუძვლები:

1.1. ლ. უ-ძემ (შემდგომში _ მოსარჩელე, აპელანტი ან კასატორის მოწინააღმდეგე მხარე) სარჩელი აღძრა სასამართლოში გ., ო. და ნ. თ-ძეების (შემდგომში _ პირველი, მეორე და მესამე მოპასუხე, აპელანტის მოწინააღმდეგე მხარეები, პირველი მოპასუხე წოდებული ასევე, როგორც კასატორი) მიმართ და მოითხოვა მოპასუხეებისათვის მათ ნაკვეთზე გამავალი სარწყავი რუთი სარგებლობის ხელშეშლის აღკვეთა და მიყენებული ზიანის _ 3 000 ლარის ანაზღაურება.

1.2. სარჩელი ემყარება შემდეგ ფაქტობრივ გარემოებებს: მოსარჩელის საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონების მომიჯნავედ მდებარე მიწის ნაკვეთს მოპასუხეები ფლობენ. სარწყავი რუ ოდითგანვე მათი სახლების უკანა (ჩრდილო-აღმოსავლეთ) ნაწილში იყო განთავსებული და წყალი, მოპასუხეების მიწის ნაკვეთის გავლით, მოსარჩელის მიწის ნაკვეთის მიმართულებით მოძრაობდა. მოსარჩელის მიწის ნაკვეთზე წყალი ამ გზით მოედინებოდა. 2017 წლის ივლისში, მორწყვის სეზონზე მოპასუხეებმა მოსარჩელეს არ მისცეს ვენახის, მრავალწლიანი ნარგავებისა და ახალშენი ვაზის მორწყვის საშუალება იმ საფუძვლით, რომ სარწყავი რუ მათ მიწაზე მდებარეობდა და როგორც მესაკუთრეები, მოსარჩელის მიწაზე წყლის გატარების წინააღმდეგი იყვნენ. მოსარჩელემ უშედეგოდ მიმართა დახმარებისათვის ადგილობრივი თვითმმართველობის ორგანოს. ვინაიდან ნაკვეთში სარწყავი წყლის მიყვანის ალტერნატიული საშუალება არ არსებობდა, მაღალი ტემპერატურისა და მოურწყველობის გამო, დაზიანდა მოსარჩელის ვენახი, ხოლო, ახალშენი 600 ძირი ვაზი მთლიანად გახმა. მოპასუხეების უკანონო მოქმედებით მას მიადგა 3 000 ლარის ზიანი.

2. მოპასუხეების პოზიცია:

მოთხოვნის გამომრიცხველი შესაგებლით მოპასუხეებმა არ ცნეს სარჩელი და განმარტეს, რომ სოფელში არსებობს სარწყავი სისტემა, იგი თითქმის ყველა ქუჩაზე ჩაედინება. სოფლის მცხოვრებლები წყალს მიმართულებას თავად აძლევენ. სარწყავი რუ მოსარჩელის ეზოს ყველა მხრიდან უერთდება და თავის ნაკვეთში შეყვანის ალტერნატიული საშუალება აქვს, თუმცა, წყლის მიღება რატომღაც მოპასუხეების კუთვნილი მიწის ნაკვეთიდან სურს. ის ეძებს უმოკლეს გზებს, რომ მოპასუხეების საკუთრების უფლება შელახოს და შეუქმნას დისკომფორტი. სიცრუეა თითქოს მათი ქმედებით მოსარჩელეს ზიანი მიადგა და 600 ძირი ახალშენი ვაზი გაუხმა, რადგან მათ ქმედებასა და დამდგარ შედეგს შორის მიზეზობრივი კავშირი არ არსებობს.

3. პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი:

გურჯაანის რაიონული სასამართლოს 2018 წლის 22 მაისის გადაწყვეტილებით სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, მოპასუხეებს აეკრძალათ თავიანთ კუთვნილ მიწის ნაკვეთზე გამავალი სარწყავი რუთი სარგებლობაში მოსარჩელისათვის ხელის შეშლა, დანარჩენ ნაწილში სარჩელი უარყოფილ იქნა.

4. აპელანტის მოთხოვნა:

რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოსარჩელემ, მოითხოვა მისი ნაწილობრივ გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება.

5. გასაჩივრებული გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი:

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2018 წლის 31 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, სარჩელის უარყოფის ნაწილში გასაჩივრებული გადაწყვეტილება გაუქმდა და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდა, მოპასუხეებს მოსარჩელის სასარგებლოდ სოლიდარულად დაეკისრათ 2 970 ლარის გადახდა.

6. კასატორის მოთხოვნა:

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა პირველმა მოპასუხემ, მოითხოვა მისი გაუქმება და პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების ძალაში დატოვება.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და მიიჩნევს, რომ იგი დაუშვებელია შემდეგ გარემოებათა გამო:

1. საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის დასაბუთება:

1.1. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ ან არაქონებრივ დავაზე დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებასა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასა და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული დანაწესები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

1.2. მოცემულ შემთხვევაში, გასაჩივრებული გადაწყვეტილების დასაბუთება ძირითადად იმ დასკვნებს ეფუძნება, რომ:

1.2.1. მოსარჩელე ყვარლის მუნიციპალიტეტის სოფელ ა. მდებარე 2 852 კვ.მ #57.02.55.... სასოფლო-სამეურნეო მიწის ნაკვეთის, მასზე მდებარე #1 და #2 შენობა-ნაგებობებისა და 155 კვ.მ #57.02.55... სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთის, ასევე, მასზე მდებარე #1 შენობა-ნაგებობის მესაკუთრეა;

1.2.2. მოპასუხეთა მფლობელობაში არსებული, ყვარლის მუნიციპალიტეტის სოფელ ახალსოფელში მდებარე მიწის ნაკვეთი მასზე განთავსებული შენობა-ნაგებობებით მოსარჩელის საკუთრებაში არსებული უძრავი ნივთების მომიჯნავედ მდებარეობს, კერძოდ, მოსარჩელის კუთვნილი #57.02.55.... მიწის ნაკვეთი მოპასუხეების მიწის ნაკვეთის სამხრეთ-აღმოსავლეთითაა, ხოლო, #57.02.55.... მიწის ნაკვეთი _ მოპასუხეების მფლობელობაში არსებული უძრავი ქონების ჩრდილო-დასავლეთით.

1.2.3. მხარეთა მფლობელობაში არსებულ მიწის ნაკვეთთან გამავალ გზაზე მოწყობილია სარწყავი არხი, რომელშიც წყალი ჩრდილო-აღმოსავლეთიდან სამხრეთ-დასავლეთისკენ მიედინება. ქუჩაზე მოწყობილი არხიდან სასოფლო-სამეურნეო კულტურების მოსარწყავად საჭირო წყალი ჯერ გადაკვეთს მოსარჩელის კუთვნილ #57.02.55.... მიწის ნაკვეთს, შემდგომ _ მოპასუხეების მფლობელობაში არსებულ მიწის ნაკვეთს, ბოლოს კი _ მოსარჩელის კუთვნილ #57.02.55.... მიწის ნაკვეთში გადადის;

1.2.4. მოპასუხეების მფლობელობაში არსებულ მიწის ნაკვეთზე გამავალი სარწყავი რუს გამოყენებით მოსარჩელის ნაკვეთს სარწყავი წყალი მიეწოდებოდა 2017 წლის აგვისტომდე;

1.2.5. #57.02.55... მიწის ნაკვეთზე გაშენებულია სასოფლო-სამეურნეო კულტურები: ვაზი და ხეხილი.

1.2.6. მოსარჩელესთან კონფლიქტის გამო, 2017 წლის ზაფხულში მოპასუხეებმა აუკრძალეს მოსარჩელეს თავიანთ მფლობელობაში არსებულ მიწის ნაკვეთში გამავალი რუდან სარწყავი წყლით სარგებლობა და აღარ მისცეს ზემოთ მითითებულ ნაკვეთში სარწყავი წყლის მიყვანისა და ნარგავების მორწყვის უფლება;

1.2.7. გურჯაანის რაიონული სასამართლოს 2018 წლის 22 მაისის გადაწყვეტილებით მოპასუხეების ეს მოქმედება შეფასებულია უფლების ბოროტად გამოყენებად. მოპასუხეებს აეკრძალათ თავიანთ მფლობელობაში არსებული მიწის ნაკვეთის გამოყენებით მოსარჩელისთვის სარწყავი რუთი სარგებლობის ხელშეშლა. რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება მოპასუხეებს არ გაუსაჩივრებიათ;

1.2.8. 2017 წლის ზაფხული იყო განსაკუთრებით ცხელი და გვალვიანი. #57.02.55.... მიწის ნაკვეთზე 600 ახლადგაშენებული ვაზი გახმა 2017 წლის ზაფხულის შემდეგ. ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 17.11.2017 წლის #006744... დასკვნის თანახმად, ყვარლის რაიონის სოფ. ა. წარმოდგენილი ლ. უ-ძის მფლობელობაში არსებული ახალშენი ვენახის გახმობით (600 ძირი) მიყენებული ზიანის ოდენობა და მოვლის ხარჯის ჯამი 2 970 ლარია (სააპელაციო განხილვის ეტაპზე მოსარჩელემ დააზუსტა მოთხოვნა და მოითხოვა მოპასუხეებისათვის 2 970 ლარის დაკისრება). მოპასუხეთა ქმედების შედეგად მოსარჩელისათვის ზიანის მიყენების ფაქტის მტკიცების თვლასაზრისით მოსარჩელემ წარადგინა შემდეგი მტკიცებულებები:

- 04.08.2017 წელს ლევან უგრეხელიძემ განცხადებით მიმართა ყვარლის მუნიციპალიტეტის გამგეობას და მიუთითა, რომ ცხოვრობდა სოფელ ა. საერთო ეზოში მეზობელთან ერთად. ეზოში ჰქონდა ვენახი, რომელიც ირწყვებოდა მეზობლის ეზოზე მამაპაპისეული სარწყავი არხით, რომელიც გადიოდა და წყლის მიყვანის სხვა გზა არ არსებობდა. მეზობელი აღარ ატარებინებდა წყალს, რის გამოც უხმებოდა ვენახი. ყოველი საათი იყო ძვირფასი, რადგან ორ-სამ დღეში შეიძლება ვენახისთვის ვეღარ ეშველა. მიმართა მუნიციპალიტეტის ადგილობრივ წარმომადგენელს, თუმცა, მისი წინადადება არ გაითვალისწინა მეზობელმა. განმცხადებელმა მუნიციპალიტეტის შესაბამისი სამსახურების მხრიდან ითხოვა დახმარება, სათანადოდ ექმოქმედათ, ვენახის გახმობის თავიდან ასაცილებლად.

- 15.08.2017 წლის ყვარლის მუნიციპალიტეტის გამგეობის წერილის თანახმად, ყვარლის მუნიციპალიტეტის გამგეობის შესაბამისმა სამსახურებმა ადგილზე შეისწავლეს მოდავე მხარეთა შორის სარწყავ რუსთან დაკავშირებული სადავო საკითხი და ვინაიდან ვერ მოხერხდა მხარეთა შორის შეთანხმება, განმცხადებელს მიეცა წინადადება, მიემართა სასამართლოსათვის შესაბამისი სარჩელით;

- 07.08.2017 წლის აქტის თანახმად (შედგენილი ყვარლის მუნიციპალიტეტის გამგეობის და სოფ. ახ. შესაბამისი უფლებამოსილი პირების მიერ), ვინაიდან გ. თ-ძე ლ. უ-ძეს უფლებას არ აძლევდა თავის ეზოზე გამავალი სარწყავი არხით მოერწყა ვენახი, დიდი სიცხეების გამო ვენახი გახმებოდა. აღნიშნული ფაქტი ადგილზე შემოწმდა, თუმცა, მხარეთა მორიგება ვერ მოხერხდა. გ.თ-ძემ უარი განაცხადა არხში წყლის გატარებაზე იმ მოტივით, რომ არ სურდა და ეზო მისი საკუთრება იყო.

- 05.09.2017 წლის აქტის თანახმად (შედგენილი ყვარლის მუნიციპალიტეტის გამგეობის სოფლის მეურნეობის განვითარების სამსახურის ხელმძღვანელის ო. დ-ის, ამავე სამსახურის უფროსი სპეციალისტების: ა. კ-ისა და ლ. ბ-ძის მიერ), მუნიციპალიტეტის წარმომადგენლებმა შეისწავლეს სოფ. ა- მცხორები ლ. უ-ძის 29.08.2017 წლის #3180 განცხადება, რომელიც ეხება მისი კუთვნილი ვენახის გვალვისაგან (მოურწყაობით) დაზიანების საკითხს. აქტის თანახმად, 2017 წლის 4 სექტემბერს, ადგილზე დათვალიერდა ლ. უ-ძის საკუთრებაში არსებული საკარმიდამო ნაკვეთი და დაზიანებული 0,08 ჰა ვენახი (რქაწითელი). დადგინდა, რომ 800 ძირი ვაზიდან, საიდანაც, 600 ძირი ახალშენია, დაახლოებით 80% გამხმარია ხანგრძლივი გვალვისა და მოურწყაობის შედეგად. აქვე აღინიშნა, რომ მისი მამაპაპეული სარწყავი რუ, რომლის გამოყენების უფლებას ლ. უ-ძეს არ აძლევს მეზობელი გ. თ-ძე, ერთადერთი საშუალებაა განმცხადებლის ვენახის მოსარწყავად;

- 15.08.2017 წელს სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნულ ბიუროს ექსპერტიზის ჩატარების შესახებ განცხადებით მიმართა ლ. უ-ძემ და მოითხოვა ვაზის გახმობის მიზეზის დადგენა, ასევე, მიყენებული ზიანის, მისი აღდგენისათვის საჭირო ხარჯების ოდენობის, წლიური მოცდენის ღირებულებისა და ყველა სხვა ხარჯების დადგენა, რომელიც გაწეულია და ასევე კვლვ საჭირო იქნება დანაკარგის აღსადგენად. ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 17.11.2017 წლის #006744... დასკვნის კვლევით ნაწილში აღნიშნულია, რომ ლ. უ-ძის კუთვნილ პირველ ნაკვეთში გაშენებული მსხმოიარე ვენახსა და ხეხილოვანის ზრდა-განვითარება მცენარეებში ნაწილობრივ შეფერხებულია ნიადაგში ტენის დეფიციტისა და ჰაერის მაღალი ტემპერატურის გამო. მეორე ნაკვეთში, მიმდინარე წელს დარგულია 600 ძირი ვაზი, ხმელია და საჭიროებს ახლით ჩანაცვლებას. ამავე დასკვნის მიხედვით, ვენახის გახმობის მიზეზის დადგენას ვიზუალური დათვალიერების გარდა ესაჭიროება ზუსტი ლაბორატორიული კვლევის ჩატარება. ნაკვეთში არსებული მრავალწლიანი ხეხილოვანი კულტურების მდგომარეობის შეფასება (არის თუ არა ხმელი), მცენარის ბიოლოგიური თავისებურების გათვალისწინებით რეკომენდებულია აქტიური ვეგეტაციის პერიოდში, რაც ექსპერტიზის პერიოდისთვის ვერ დადგინდა. დასკვნის კვლევით ნაწილში აღნიშნულია, რომ ახალგაშენებული ვენახის გახმობა გამოწვეულია კლიმატური პირობებისა და მოვლის ღონისძიებების არასათანადო შესრულების გამო;

1.2.9. მოსარჩელის მიერ წარდგენილი მტკიცებულებების საწინააღმდეგოდ, მოპასუხეებს რაიმე მტკიცებულება არ წარუდგენიათ, მათ შესაგებელში არც დელიქტური ქმედების განმაპირობებელი ფაქტები არ გაუხდიათ სადავო, არამედ, მიუთითეს მხოლოდ ზიანსა და ქმედებას შორის მიზეზობრივი კავშირის არარსებობაზე.

1.3. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). დასაბუთებული პრეტენზია გულისხმობს მითითებას იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურ-სამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით არ წარმოუდგენია დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

1.4. უპირველესად პალატა მიუთითებს იმ გარემოებაზე, რომ მსჯელობის საგანს დელიქტური ვალდებულების წინაპირობების არსებობა წარმოადგენს, რამდენადაც ხელშეშლის აღკვეთის ნაწილში გადაწყვეტილება შესულია კანონიერ ძალაში (სსსკ-ის 264.1 მუხლის „ბ“ ქვეპუნქტი, ასევე იხ. სამოტივაციო ნაწილის პ.პ. 1.2.7.), შესაბამისად, დადგენილ გარემოებებს (მოპასუხეთა მართლსაწინააღმდეგო ქმედება) პრეიუდიციული ძალა გააჩნია (სსსკ-ის 106-ე მუხლის „ბ“ ქვეპუნქტი). ზიანის ანაზღაურების მავალდებულებელი წინაპირობების არსებობასთან დაკავშირებით საკასაციო პალატა უარყოფს კასატორის პრეტენზიებს და განმარტავს, რომ სასარჩელო მოთხოვნის დამფუძნებელ ნორმებს სამოქალაქო კოდექსის 992-ე და 408.1 მუხლები წარმოადგენს, რომელთა ფარგლებშიც სავალდებულოა დადგინდეს დელიქტური ქმედების განმაპირობებელი ფაქტები: მართლსაწინააღმდეგო და ბრალეული ქმედება, ნეგატიური შედეგი (ზიანი), მიზეზობრივი კავშირი ქმედებასა და შედეგს შორის. ეს წინაპირობები, მოცემულ შემთხვევაში დადასტურებულია, კერძოდ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის შესაბამისად, მოსარჩელემ წარადგინა მისი მტკიცების საგანში შემავალი გარემოებების დამადასტურებელი სარწმუნო მტკიცებულებები, რომელთა ყოველმხრივი შესწავლის შედეგად (სსსკ-ის 105-ე მუხლი) საკასაციო პალატა იზიარებს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების დასკვნას, რომ სახეზეა დელიქტიდან გამომდინარე მოვალისათვის პასუხისმგებლობის დაკისრების საფუძველი, რადგანაც ზიანის მიმყენებელმა საკუთარი ქმედების მართლზომიერება ვერ დაამტკიცა. რაც შეეხება ზიანის ოდენობას, საკასაციო სასამართლო, მხარეთა შედავებების გათვალისწინებით, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4 მუხლზე დაყრდნობით იზიარებს სააპელაციო პალატის დასკვნას, რომელიც გამყარებულია მოსარჩელის მიერ წარდგენილი საექსპერტო კვლევის შედეგებით და ამ მტკიცებულების საპირწონედ მოპასუხე მხარეს არსებითი შედავება არ წარუდგენია სასამართლოსათვის. ამდენად, სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება დასაბუთებულია, ხოლო საკასაციო საჩივარი არ შეიცავს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე-394-ე მუხლებით გათვალისწინებულ დასაბუთებულ პრეტენზიას.

1.5. განსახილველი დავა არ წარმოადგენს იშვიათ სამართლებრივ პრობლემას, რომელიც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას, რადგანაც დელიქტური ვალდებულებიდან გამომდინარე მოთხოვნებზე არსებობს საკასაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკა. კასატორი ვერ მიუთითებს იმგვარ გარემოებებზე, რაც სასამართლოს მისცემდა ვარაუდის საფუძველს, რომ საქმის არსებითი განხილვის შედეგად მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილება შეიძლება ყოფილიყო მიღებული. სააპელაციო სასამართლოს მიერ მოცემული საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი მატერიალური ან საპროცესო სამართლის ნორმების დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე. გარდა ამისა, საკასაციო სასამართლოს შეფასების საგანს არ წარმოადგენს სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე, ხოლო კასატორი ვერც ქვემდგომი სასამართლოს შეფასებებისა და დასკვნების წინააღმდეგობრიობას ვერ ამტკიცებს მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციის დებულებებთან და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალთან, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

1.6. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

2. სასამართლო ხარჯები:

საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის გამო, პალატა მიიჩნევს, რომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის (საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის შემთხვევაში პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი) საფუძველზე კასატორს უნდა დაუბრუნდეს მის მიერ 07.02.2019წ. #0 საგადახდო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟი, 300 ლარის 70% _ 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

• გ. თ-ძის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

• კასატორ გ. თ-ძეს (პ/#4500103.) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეს მის მიერ 07.02.2019წ. #0 საგადახდო დავალებით სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი 300 ლარის 70% _ 210 ლარი.

• საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ბ. ალავიძე

მოსამართლეები: ე. გასიტაშვილი

ზ. ძლიერიშვილი