საქმე №ას-684-2019 27 დეკემბერი, 2019 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები:

ეკატერინე გასიტაშვილი, ზურაბ ძლიერიშვილი

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – ი. ჯ-ძე (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე – ო. ზ-ი, თ. კ-ძე, თ. კ-ძე, შ. ზ-ი, ლ. ზ-ი (მოპასუხე)

გასაჩივრებული განჩინება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2019 წლის 7 მარტის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი – გარიგებათა ბათილად ცნობა, სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულების დადებულად აღიარება, თანხის დაკისრება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. მოსარჩელის მოთხოვნა და სარჩელის ფაქტობრივი საფუძვლები:

1.1. ი. ჯ-ძემ (შემდგომში _ მოსარჩელე, აპელანტი ან კასატორი) სარჩელი აღძრა სასამართლოში ო. ზ-ის, თ. კ-ძის, თ. კ-ძის, შ. ზ-ისა და ლ. ზ-ის (შემდგომში _ მოპასუხეები ან მოწინააღმდეგე მხარეები) მიმართ და მოითხოვა მოსარჩელესა და ო. ზ-ს შორის 2011 წლის 2 აგვისტოს გაფორმებული ქ.ბათუმში, ა. დასახლებაში მდებარე უძრავი ნივთის (ს/კ 05.32...შემდგომში _ უძრავი ქონება) ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა, ო. ზ-სა და თ. კ-ძეს შორის 2012 წლის 5 სექტემბერს გაფორმებული უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა, თ. კ-ძის წარმომადგენელ ო. ზ-სა და თ. კ-ძეს შორის 2013 წლის 17 იანვარს გაფორმებული უძრავი ნივთის ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა, თ. კ-ძესა და შ. ზ-ს შორის 2013 წლის 5 მარტს გაფორმებული უძრავი ნივთის ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა, შ. ზ-ის მიერ უძრავი ნივთის ლ. ზ-ისათვის ჩუქების შესახებ 2014 წლის 15 ნოემბრის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა, უძრავი ნივთის მესაკუთრედ მოსარჩელის აღიარება. 2011 წლის 2 აგვისტოს ო. ზ-სა და ი. ჯ-ძეს შორის დადებული გარიგების სესხის და იპოთეკის ხელშეკრულებად მიჩნევა (საიდანაც სესხის თანხას შეადგენს 36 200 აშშ დოლარი, რომლის დაბრუნების უზრუნველსაყოფადაც ო. ზ-ის სასარგებლოდ იპოთეკით დაიტვირთა და ქ.ბათუმში, ან. მე-... ჩიხის #..-ში მდებარე #ს/კ 05.32....უძრავი ქონება). გარდა ხსენებულისა, მოსარჩელემ მოითხოვა მოპასუხეებისათვის უძრავი ქონების ფლობის გამო ქირის სახით გადახდილი 21 600.00 აშშ დოლარის, ასევე, მის საკუთრებაში სადავო სახლის ფაქტობრივად გადაცემამდე ყოველთვიურად 300 აშშ დოლარის დაკისრება.

1.2. სარჩელი ემყარება შემდეგ ფაქტობრივ გარემოებებს: შპს „მ. ს. კ.“ მიმართ არსებული დავალიანების დაფარვის მიზნით, მოსარჩელემ ო. ზ-თან დადო გარიგება, რომლის მიხედვით ო. ზ-ი მას ასესხებდა 40 000 აშშ დოლარს, 3 თვის ვადით, 6 000 აშშ დოლარის ოდენობით სარგებლის დარიცხვის პირობით. სესხის უზრუნველსაყოფად იპოთეკით უნდა დატვირთულიყო მსესხებლის კუთვნილი უძრავი ქონება (#ს/კ 05.32....). 2011 წლის 2 აგვისტოს, ხელშეკრულების გაფორმების მიზნით, მხარეები მივიდნენ ნოტარიუსთან, რა დროსაც მას შესთავაზეს, რომ სესხის თანხად ხელშეკრულებაში მიეთითებინათ 46 000 აშშ დოლარი, რათა თავიდან აერიდებინათ სარგებლის (6000 აშშ დოლარის) მითითების შემთხვევაში, მისი დაბეგვრა საშემოსავლო გადასახადით. ხელშეკრულების გაფორმებიდან მეორე დღეს - 2011 წლის 3 აგვისტოს, ი. ჯ-ძის დავალიანების დაფარვის მიზნით, ო. ზ-მა შპს „ს. კ.“ გადარიცხა 30 267.25 აშშ დოლარი. გარიგებით გათვალისწინებული თანხის 40 000 აშშ დოლარის დარჩენილი ნაწილი - 9 732.75 აშშ დოლარი კი ი. ჯ-ისათვის დღემდე არ გადაუცია. მოგვიანებით მოსარჩელემ შეიტყო, რომ მიუხედავად შეთანხმების შინაარსისა, მხარეთა შორის გაფორმდა არა სესხისა და იპოთეკის, არამედ _ უძრავი ნივთის ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლის შინაარსს გარიგებაზე ხელმოწერისას მოსარჩელე არ გასცნობია. ო. ზ-თან მოტყუებით გაფორმებული ნასყიდობის ხელშეკრულება წარმოადგენს ზნეობის საწინააღმდეგო, ამორალურ გარიგებას, ვინაიდან ამ გარიგების საფუძველზე რეალურად 300 000 აშშ დოლარის ღირებულების უძრავი ქონება მოპასუხის საკუთრებაში აღრიცხა 30 367.25 აშშ დოლარად. ო. ზ-სა და თ. კ-ძეს, თ. კ-ძის წარმომადგენელ ო. ზ-სა და თ. კ-ძეს, თ. კ-ძესა და შ. ზ-ს შორის სადავო უძრავ ნივთთან დაკავშირებით სხვადასხვა დროს გაფორმებული ნასყიდობის გარიგებები, ასევე, შ. ზ-ის მიერ უძრავი ნივთის ლ. ზ-ისათვის ჩუქების ხელშეკრულება წარმოადგენს ნათესავებს შორის გაფორმებულ მოჩვენებით გარიგებებს, რაც ამ გარიგებათა ბათილად ცნობის საფუძველია. საქმის არსებითი განხილვისას მოსარჩელემ მიუთითა მას და ო. ზ-ს შორის დადებული გარიგების თვალთმაქცურ ხასიათზე და აღნიშნა, რომ ო. ზ-ი დაინტერესებული არ იყო ნასყიდობის იურიდიული შედეგის დადგომით, მას უძრავი ნივთის გადაცემა გარიგების დადებისთანავე არ მოუთხოვია და მხოლოდ სესხის თაობაზე გარიგებით შეთანხმებული ვადის ამოწურვის შემდეგ დააყენა უძრავი ნივთის გადაცემის მოთხოვნა.

2. მოპასუხეების პოზიცია:

მოთხოვნის გამომრიცხველი/მისი განხორციელების შემაფერხებელი შესაგებლით მოპასუხეებმა სარჩელი არ ცნეს და განმარტეს, რომ 2011 წლის 2 აგვისტოს ნასყიდობის ხელშეკრულება წარმოადგენდა მხარეთა ნამდვილი ნების შედეგს, შემძენმა სრულად გადაიხადა ნასყიდობის საფასური, რაც დადასტურდა შესაბამის დოკუმენტზე მხარეთა ხელმოწერით. ხელშეკრულება დარეგისტრირდა საჯარო რეესტრში და საკუთრების უფლება ქონებაზე გადაეცა შემძენს, შესაბამისად, არ არსებობს ამ გარიგების ნამდვილობის ეჭვქვეშ დაყენების საფუძველი. რაც შეეხება შემდგომ გარიგებებს, ისინი მხარეებმა ნების თავისუფალი გამოვლენის პირობებში გააფორმეს, ყველა გასაჩივრებული გარიგება ნამდვილია, რის გამოც არ არსებობს მათი ბათილად ცნობის საფუძველი. გარდა ამისა, 2011 წლის 2 აგვისტოს გაფორმებული უძრავი ნივთის ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის მოთხოვნა ხანდაზმულიცაა.

3. პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი:

ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2018 წლის 14 მაისის გადაწყვეტილებით სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

4. აპელანტის მოთხოვნა:

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოსარჩელემ, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

5. გასაჩივრებული განჩინების სარეზოლუციო ნაწილი:

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2019 წლის 7 მარტის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, ხოლო, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად.

6. კასატორის მოთხოვნა:

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა აპელანტმა, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და მიიჩნევს, რომ იგი დაუშვებელია შემდეგ გარემოებათა გამო:

1. საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის დასაბუთება:

1.1. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ ან არაქონებრივ დავაზე დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებასა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასა და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული დანაწესები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

1.2. მოცემულ შემთხვევაში, გასაჩივრებული განჩინების დასაბუთება ძირითადად იმ დასკვნებს ეფუძნება, რომ:

1.2.1. 2011 წლის 2 აგვისტოს მოსარჩელესა და ომარ ზვიადაურს შორის გაფორმდა და სანოტარო წესით დამოწმდა უძრავი ნივთის ნასყიდობის ხელშეკრულება. ნასყიდობის საგნის ღირებულება განისაზღვრა 46 000 აშშ დოლარით;

1.2.2. ხელშეკრულების თანახმად, 2011 წლის 2 აგვისტოს ნოტარიუს ლ.ჭ-ას მიმართეს ი. ჯ-ძემ და ო. ზ-მა და ითხოვეს მათ შორის უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულების შედგენა და მისი სანოტარო წესით დადასტურება. ნოტარიუსმა დაადგინა გარიგების შინაარსი, განუმარტა მხარეებს მათი უფლებები, რის შემდეგაც შეადგინა ნასყიდობის ხელშეკრულების პროექტი და წაუკითხა მხარეებს. მხარეებმა წაიკითხეს ხელშეკრულება და განაცხადეს, რომ სურდათ მისი დადება სწორედ იმ პირობებით, რაც მითითებული იყო ხელშეკრულებაში. მხარეებმა მკაფიოდ და ნათლად განაცხადეს, რომ ხელშეკრულება ზუსტად გამოხატავდა მათ ნებას, რის შემდეგაც ნოტარიუსის თანდასწრებით პირადად მოაწერეს მას ხელი. ი. ჯ-ძის ხელმოწერასთან მითითებულია „გამყიდველი ი. ჯ-ძე“, ხოლო, ო. ზ-ის ხელმოწერასთან - „მყიდველი ო. ზ-ი“. ნოტარიუსის მიერ სადავო გარიგებაზე მხარეთა მიერ ხელმოწერის დამოწმებით დადასტურებულია ამ გარიგების შინაარსის ხელმომწერთა მიერ ცოდნა და არა ხელმოწერის ნამდვილობა. გარდა ამისა, სააპელაციო სასამართლოს შეკითხვაზე ი. ჯ-ძემ განმარტა: „ნოტარიუსმა მითხრა ხომ იცი რას აკეთებო, რაზედაც კი მეთქი ვუთხარი“. გარიგების შინაარსიდან კი დგინდება, რომ ნოტარიუსმა განუმარტა მხარეებს გარიგების შინაარსი, ის, რომ შემძენი საკუთრების უფლებას იძენს საჯარო რეესტრში რეგისტრაციით, რომ მხარეებს წაეკითხათ ხელშეკრულების პროექტი, რომლებმაც განმარტეს, რომ სწორედ იმ პირობებით სურთ გარიგების დადება რაც მითითებულია წინამდებარე ხელშეკრულებაში;

1.2.3. 2011 წლის 10 აგვისტოს უძრავი ნივთი საჯარო რეესტრში აღირიცხა ო. ზ-ის საკუთრებად;

1.2.4. ო. ზ-მა ნასყიდობის საგნის ღირებულების ნაწილი 30 267.25 აშშ დოლარი, 2011 წლის 3 აგვისტოს ჩარიცხა შპს „მ. ს. კ.“ ანგარიშზე კომპანიასა და ი. ჯ-ძეს შორის გაფორმებული სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე დავალიანების დაფარვისა და სესხის უზრუნველსაყოფად დატვირთული უძრავი ქონების (ს/კ 05.32....) იპოთეკისაგან გათავისუფლების მიზნით. დავალიანების დაფარვის დღესვე, 2011 წლის 3 აგვისტოს შპს „მ. ს. კ.“ მოთხოვნით გამოიცა სანოტარო აქტი სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულების გაუქმების შესახებ, რომლის მიხედვით, შპს „მ. ს. კ.“ უფლებამოსილმა წარმომადგენელმა დაადასტურა მსესხებლის (ო. ზ-ის) მიერ სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულებებით გათვალისწინებული ვალდებულებების სრულად შესრულების ფაქტი, რაც საფუძვლად დაედო უძრავ ნივთზე პირველი, მეორე, მესამე, მეოთხე და მეხუთე რიგის იპოთეკის შესახებ არსებული ჩანაწერების გაუქმებას;

1.2.5. 2012 წლის თებერვალში ო. ზ-მა, როგორც უძრავი ნივთის მესაკუთრემ, მიმართა საქართველოს შსს-ოს ორგანოებს და მოითხოვა მის საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონების გამოთავისუფლებულ მდგომარეობაში გადაცემა. პოლიციის ორგანოს მიმართვის საფუძველზე, ი. ჯ-ძემ უძრავი ქონება გამოათავისუფლა და გადასცა მესაკუთრედ რეგისტრირებულ პირს;

1.2.6. 2012 წლის 5 სექტემბერს ო. ზ-სა და თ. კ-ძეს შორის გაფორმდა უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულება, ნასყიდობის საგნის ღირებულება განისაზღვრა 43 000 აშშ დოლარით. უძრავი ნივთი საჯარო რეესტრში აღირიცხა თ. კ-ძის საკუთრებად;

1.2.7. 2013 წლის 17 იანვარს თ. კ-ძის წარმომადგენელ ო. ზ-სა და თ. კ-ძეს შორის გაფორმდა უძრავი ნივთის ნასყიდობის ხელშეკრულება. ნასყიდობის საგნის ღირებულება განისაზღვრა 25 000 აშშ დოლარით. უძრავი ნივთი საჯარო რეესტრში აღირიცხა შემძენის საკუთრებად;

1.2.8. 2013 წლის 5 მარტს თ. კ-ძესა და შ. ზ-ს შორის გაფორმდა უძრავი ნივთის ნასყიდობის ხელშეკრულება. ნასყიდობის საგნის ღირებულება განისაზღვრა 28 000 აშშ დოლარით. უძრავი ნივთი საჯარო რეესტრში აღირიცხა შ. ზ-ის საკუთრებად;

1.2.9. შმაგი ზვიადაურმა ქ.ბათუმში, ა. დასახლებაში მდებარე სადავო უძრავი ნივთი 2014 წლის 15 ნოემბრის ხელშეკრულების საფუძველზე აჩუქა ლ. ზ-ს და ქონება საჯარო რეესტრში აღირიცხა დასაჩუქრებულის საკუთრებად;

1.2.10. სარჩელის თანახმად, „იმის გამო, რომ 2012 წლის თებერვალში ე.წ. მაშინდელმა მესაკუთრემ კ-ძემ გამომასახლა პოლიციის დახმარებით, მე იძულებული ვარ დღემდე ვიცხოვრო ქირით...“.

1.3. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). დასაბუთებული პრეტენზია გულისხმობს მითითებას იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურ-სამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით არ წარმოუდგენია დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

1.4. საკასაციო პალატა უარყოფს კასატორის პრეტენზიებს და განმარტავს, რომ ქონების საკუთრებაში დაბრუნების შესახებ სარჩელი უსაფუძვლოა, მოსარჩელემ ვერ დაადასტურა მას და ქონების თავდაპირველ შემძენს შორის დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულების კანონშეუსაბამობა. ამ მხრივ სარჩელი ფორმალურადაც დაუსაბუთებელია, კერძოდ, მასში არ არის გადმოცემული მოთხოვნის განმაპირობებელი ფაქტები. მოსარჩელე, ერთი მხრივ, აღნიშნავს, რომ გარიგება დადებულია მოტყუების საფუძველზე, ხოლო, მეორე მხრივ, მიიჩნევს მას ამორალურად. რა საკვირველია, თეორიულად არ გამოირიცხება საცილო გარიგების ამორალური ბუნება, თუმცა, ის საკითხი თუ რა საფუძვლით შეიძლება იქნას გარიგება ბათილად ცნობილი, სასამართლომ უნდა გადაწყვიტოს სარჩელში მითითებული ფაქტების გათვალისწინებით, სარჩელით კი, არ დგინდება სამოქალაქო კოდექსის 81-ე მუხლის მიზნებისათვის რაში გამოიხატებოდა მოტყუება, აღნიშნულის საპირისპიროდ, საქმის მასალებით დადგენილია, რომ მოსარჩელემ, როგორც ქონების მესაკუთრემ, ნამდვილი ნების საფუძველზე დადო ნასყიდობის ხელშეკრულება. გარდა ამისა, ეს ხელშეკრულება დამოწმებულია სანოტარო წესით და მისი შინაარსიდან დგინდება, რომ ნოტარიუსმა მხარეებს გარიგების შინაარსი გააცნო. ამ წერილობითი მტკიცებულების საპირისპიროდ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის შესაბამისად, მოსარჩელეს არ წარმოუდგენია იმგვარი ფაქტი/მტკიცებულება, რომელიც სანოტარო აქტის შინაარსს ეჭვქვეშ დააყენებდა (მაგ: ნოტარიუსის დეიქტური ქმედება, ერთ-ერთი მხარისა და ნოტარიუსის ერთობლივი მოქმედება მოსარჩელისათვის ზიანის მიყენების მიზნით და სხვა). რაც შეეხება გარიგების ამორალურობას, სამოქალაქო კოდექსის 54-ე მუხლის ფარგლებში შეუძლებელია ნამდვილი ნების საფუძველზე დადებული უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომელსაც შესაბამისი იურიდიული შედეგები მოჰყვა, ამორალურად იქნას მიჩნეული. ამ ვითარებაში კი, როდესაც მოსარჩელესა და ომარ ზვიადაურს შორის 2011 წლის 10 აგვისტოს დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულება ნამდვილია, საკასაციო პალატა შეფასების გარეშე ტოვებს ქონების შემდგომი გასხვისებების კანონიერებისა და ქონების ფლობის გამო თანხის დაკისრების საკითხებს, რადგანაც 2011 წლის 2 აგვისტოს ხელშეკრულების ნამდვილობა სრულად გამორიცხავს სასარჩელო მოთხოვნების განხორციელებას. საბოლოოდ, სასამართლო ასკვნის, რომ კასატორი ვერ ამტკიცებს გასაჩივრებული განჩინების გაუქმების სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე-394-ე მუხლებით გათვალისწინებული წინაპირობების არსებობას.

1.5. ამდენად, განსახილველი დავა არ წარმოადგენს იშვიათ სამართლებრივ პრობლემას, რომელიც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას, რადგანაც საცილო გარიგებების ბათილად ცნობისა და ქონების საკუთრებაში დაბრუნების საკითხზე არსებობს საკასაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკა (იხ. სუსგ [დიდი პალატა] №ას-664-635-2016, 2 მარტი, 2017 წელი). კასატორი ვერ მიუთითებს იმგვარ გარემოებებზე, რაც სასამართლოს მისცემდა ვარაუდის საფუძველს, რომ საქმის არსებითი განხილვის შედეგად მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილება შეიძლება ყოფილიყო მიღებული. სააპელაციო სასამართლოს მიერ მოცემული საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი მატერიალური ან საპროცესო სამართლის ნორმების დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე. გარდა ამისა, საკასაციო სასამართლოს შეფასების საგანს არ წარმოადგენს სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე, ხოლო კასატორი ვერც ქვემდგომი სასამართლოს შეფასებებისა და დასკვნების წინააღმდეგობრიობას ვერ ამტკიცებს მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციის დებულებებთან და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალთან, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

1.6. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

2. სასამართლო ხარჯები:

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2019 წლის 1 ივლისის განჩინებით კასატორს გადაუვადდა სახელმწიფო ბაჟის _ 2 300 აშშ დოლარის, არაუმეტეს 6 000 ლარის (სსსკ-ის 39.3 მუხლის „გ.ა.“ ქვეპუნქტი) გადახდა. ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401.4 მუხლის შესაბამისად, კასატორს უნდა დაეკისროს გადავადებული ბაჟის 30%-ის _ 690 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ეროვნული ლარის გადახდა სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ (სსსკ-ის 39.3 მუხლის „გ.ა“ ქვეპუნქტით განსაზღვრული პროპორციის მხედველობაში მიღებით ეს თანხა არ უნდა აღემატებოდეს 1 800 ლარს).

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

• ი. ჯ-ძის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

• კასატორ ი. ჯ-ძეს (პ/#6100601...) სახელმწიფო ბიუჯეტის (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) სასარგებლოდ დაეკისროს საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2019 წლის 1 ივლისის განჩინებით გადავადებული სახელმწიფო ბაჟის _ 2 300 აშშ დოლარის 30%-ის _ 690 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ეროვნული ლარი, მაგრამ არა უმეტეს 1 800 ლარი.

• საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ბ. ალავიძე

მოსამართლეები: ე. გასიტაშვილი

ზ. ძლიერიშვილი