საქმე №ას-1159-2019 17 ივლისი, 2020 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები:

ეკატერინე გასიტაშვილი, ზურაბ ძლიერიშვილი

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორები – გ.ჟ–ძე, ბმა „ს...“ (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე – ა.მ–ძე (მოსარჩელე)

თავდაპირველი თანამოპასუხე _ გ.თ–ძე

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2019 წლის 25 ივნისის განჩინება

კასატორების მოთხოვნა _ გასაჩივრებული განჩინების ნაწილობრივ გაუქმება და პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების ძალაში დატოვება

დავის საგანი – კრების ოქმის ბათილად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. მოსარჩელის მოთხოვნა და სარჩელის ფაქტობრივი საფუძვლები:

1.1. ა.მ–ძემ (შემდგომში _ მოსარჩელე, აპელანტი ან კასატორის მოწინააღმდეგე მხარე) სარჩელი აღძრა სასამართლოში გულო ჟივჟანაძის, გ.თ–ძისა და ბმა „ს...-ის“ (შემდგომში _ პირველი, მეორე ან მესამე მოპასუხე, პირველი მოპასუხე ასევე წოდებული, როგორც აპელანტის მოწინააღმდეგე მხარე, კასატორი ან ამხანაგობის თავმჯდომარე, მეორე მოპასუხე _ როგორც ამხანაგობის წევრი ან თავდაპირველი თანამოპასუხე, ხოლო მესამე _ როგორც ამხანაგობა, აპელანტის მოწინააღმდეგე მხარე ან კასატორი) მიმართ, ამხანაგობის 2015 წლის 2 ოქტომბრის #1 და #2 კრების ოქმების ბათილად ცნობის მოთხოვნით.

1.2. სარჩელი ემყარება შემდეგ ფაქტობრივ გარემოებებს: ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა შედგება 12 წევრისგან. 2016 წლის 12 თებერვალს მოსარჩელემ განცხადებით მიმართა ამხანაგობის თავმჯდომარეს, მისთვის საკუთრებაში გადაეცა კუთვნილი წილი, რაზედაც პასუხი არ მიუღია. მოგვიანებით კი, მოსარჩელისთვის ცნობილი გახდა, რომ პირველ და მეორე მოპასუხეს, რომლებიც ბოლო სართულზე ცხოვრობენ, ამხანაგობის კრების ჩატარების გარეშე, მთელი კორპუსის სხვენი საკუთრებაში დაურეგისტრირებიათ თავიანთ სახელზე, კერძოდ, პირველი მოპასუხის სახელზე რეგისტრირებულია ქ.თბილისში, ........ ქუჩა #10-ში „ა“ კორპუსში 165,69 კვ.მ, ხოლო, მეორე მოპასუხის სახელზე - 172, 92 კვ.მ ფართი. საჯარო რეესტრიდან გამოთხოვილი დოკუმენტებით ირკვევა, რომ 2015 წლის 8 ოქტომბრის #1 კრების ოქმით ამხანაგობის 2/3-ზე მეტმა - თერთმეტმა წევრმა, პირველ მოპასუხეს საკუთრებაში გადასცა სხვენის 165,69 კვ.მ ფართი, ხოლო #2 კრების ოქმით, იმავე ამხანაგობის თერთმეტმა წევრმა მეორე მოპასუხეს _ 172 , 92 კვ.მ. სარეგისტრაციო სამსახურმა პირველ მოპასუხეს 2015 წლის 15 ოქტომბრის, ხოლო მეორე მოპასუხეს _ 2015 წლის 16 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით შეუჩერა უძრავი ნივთის რეგისტრაცია იმ მოტივით, რომ საჭირო იყო ამხანაგობის ყველა წევრის თანხმობა, რაც უნდა დადასტურებულიყო ამხანაგობის წევრთა 100%-იანი თანხმობით. პირველმა მოპასუხემ საკუთარი ხელით, 2015 წლის 2 ოქტომბერს ისე შეავსო ამხანაგობის კრების ოქმები 2/3-ის ნაცვლად 100%-იანი ხელმოწერით, რომ არავითარი ცვლილება არ მომხდარა 2015 წლის წლის 8 ოქტომბრის კრების ოქმებში, რადგან მოსარჩელის, როგორც ამხანაგობის ერთ-ერთი წევრის თანხმობა არც ერთ მოპასუხეს, არ ჰქონდა მიღებული სადავო სხვენის საკუთრებაში გადაცემასთან დაკავშირებით.

2. მოპასუხეების პოზიცია:

მოპასუხეებმა სარჩელი არ ცნეს და მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვეს. პირველი მოპასუხის განმარტებით, საჯარო რეესტრის ჩანაწერი არის ნამდვილი, ვინაიდან „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის მიხედვით, სარდაფის ან სხვენის რეგისტრაციისთვის საჭიროა ამხანაგობის წევრთა 2/3-ის თანხმობა. მოპასუხეს 1999 წლიდან ფაქტიურ მფლობელობაში აქვს სხვენი და 2015 წლის 2 ოქტომბრის #1 კრების ოქმით, რომელსაც ესწრებოდა ამხანაგობის 11 წევრი, თანხმობა გასცეს, რომ აღნიშნული სხვენი გადასულიყო მის ინდივიდუალურ საკუთრებაში. არც ერთ მეზობელს პრეტენზია არ განუცხადებია. 2015 წლის 2 ოქტომბრის კრების ოქმში, თუნდაც დაშვებული ყოფილიყო ტექნიკური შეცდომა ხმათა 100%-ის მითითებით, აღნიშნული ფართის მის საკუთრებად აღრიცხვისთვის საკმარისი იყო ხმათა 2/3-ით მიღებული გადაწყვეტილება. ხმათა 2/3-ის არსებობა კი სადავო არ არის და დასტურდება ამხანაგობის 2015 წლის 2 ოქტომბრის ოქმით, რომელსაც ხელს აწერს ამხანაგობის 11 წევრი. მეორე მოპასუხის განმარტებით, გასაჩივრებული კრების ოქმები შედგენილია კანონით დადგენილი წესების შესაბამისად, მოსარჩელის მხრიდან მოთხოვნა არ არის დასაბუთებული, რადგან არ არის მითითებული სადავო ოქმების ბათილად ცნობის იურიდიული ინტერესი.

3. პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი:

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 18 დეკემბრის გადაწყვეტილებით, სარჩელი უარყოფილ იქნა.

4. აპელანტის მოთხოვნა:

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოსარჩელემ, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

5. გასაჩივრებული განჩინების სარეზოლუციო ნაწილი:

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2019 წლის 25 ივნისის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება გაუქმდა და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს.

6. კასატორების მოთხოვნა:

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს პირველმა და მესამე მოპასუხემ, მოითხოვეს მისი ნაწილობრივ გაუქმება და პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების ძალაში დატოვება.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და მიიჩნევს, რომ იგი დაუშვებელია შემდეგ გარემოებათა გამო:

1. საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის დასაბუთება:

1.1. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ ან არაქონებრივ დავაზე დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებასა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასა და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული დანაწესები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

1.2. მოცემულ შემთხვევაში, გასაჩივრებული განჩინების დასაბუთება ძირითადად იმ დასკვნებს ეფუძნება, რომ:

1.2.1. განსახილველი სასარჩელო მოთხოვნა 2015 წლის 2 ოქტომბრის #1 და #2 კრების ოქმების ბათილად ცნობაა;

1.2.2. სასარჩელო მოთხოვნის იურიდიულ ინტერესად მოსარჩელე უთითებს, რომ სადავო კრების ოქმების ბათილად ცნობის შედეგად იგი დაირეგისტრირებს სხვენის კუთვნილ წილზე საკუთრების უფლებას.

1.2.3. მიკუთვნებითი მოთხოვნა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მხრიდან არ ყოფილა განხილული.

1.3. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). დასაბუთებული პრეტენზია გულისხმობს მითითებას იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურ-სამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით არ წარმოუდგენია დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

1.4. საკასაციო სასამართლო უარყოფს კასატორთა პრეტენზიებს და განმარტავს, რომ აღიარებითი სარჩელის დასაშვებობის თაობაზე მყარადაა დადგენილი საკასაციო სასამართლოს ერთგვაროვანი პრაქტიკა. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 180-ე მუხლის შესაბამისად, მოთხოვნა წარმატებულია, თუ იგი პირდაპირ და უშუალო გავლენას ახდენს დარღვეული ან სადავოდ ქცეული უფლების პრევენციაზე. ამასთანავე, საკასაციო სასამართლომ არაერთ საქმეში განმარტა, რომ ეფექტური მართლმსაჯულება ნიშნავს დავის ერთი სარჩელის და არა რამდენიმე სარჩელის ფარგლებში მოგვარებას. განსახილველ შემთხვევაში, გასაზიარებელია სააპელაციო პალატის დასკვნა იმის თაობაზე, რომ აღიარებითი მოთხოვნის წარმატებულობა მოსარჩელის ინტერესის დაკმაყოფილებისათვის არასაკმარისია, შესაბამისად, მან მართებულად განმარტა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 385-ე მუხლი და მოთხოვნის განსაზღვრის მიზნით საქმე სწორად დაუბრუნა პირველი ინსტანციის სასამართლოს. საბოლოოდ საკასაციო პალატა ასკვნის, რომ სააპელაციო სასამართლოს განჩინება კანონიერია, რომლის წინააღმდეგაც საკასაციო საჩივარი არ შეიცავს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე-394-ე მუხლებით გათვალისწინებულ დასაბუთებულ პრეტენზიას.

1.5. განსახილველი დავა არ წარმოადგენს იშვიათ სამართლებრივ პრობლემას, რომელიც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას, რადგანაც აღიარებითი სარჩელის დასაშვებობის საკითხზე არსებობს საკასაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკა (მრავალთა შორის იხ. სუსგ-ებები: №ას-17-14-2015, 01.07.2015წ.; №ას-937-887-2015, 10.11.2015; №ას-1069-1008-2015, 16.12.2015წ.; №ას-869-819-2015, 11.12.2015წ.; №ას-773-730-2015, 08.09.205წ.; №ას-181-174-2016, 06.05.2016წ.; №ას-1025-967-2015, 23.12.2015წ.; №ას-323-308, 2016, 03.06.2016წ.; №ას-407-390-2016, 10.6.2016წ; №ას-375-359-2016, 17.06.2016წ.). კასატორები ვერ მიუთითებენ იმგვარ გარემოებებზე, რაც სასამართლოს მისცემდა ვარაუდის საფუძველს, რომ საქმის არსებითი განხილვის შედეგად მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილება შეიძლება ყოფილიყო მიღებული. სააპელაციო სასამართლოს მიერ მოცემული საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი მატერიალური ან საპროცესო სამართლის ნორმების დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე. გარდა ამისა, საკასაციო სასამართლოს შეფასების საგანს არ წარმოადგენს სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე, ხოლო კასატორები ვერც ქვემდგომი სასამართლოს შეფასებებისა და დასკვნების წინააღმდეგობრიობას ვერ ამტკიცებენ მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციის დებულებებთან და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალთან, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

1.6. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

2. სასამართლო ხარჯები:

საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის გამო, პალატა მიიჩნევს, რომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის (საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის შემთხვევაში პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი) საფუძველზე, ბმა „ს...-ის“ თავმჯდომარე გ.ჟ–ძეს სახელმწიფო ბიუჯეტიდან უნდა დაუბრუნდეს მის მიერ 03.10.2019წ. #21736390 საგადახდო დავალებით სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი 1 450 ლარის 70% _ 1 015 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. გ.ჟ–ძისა და ბმა „ს...-ის“ საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

2. ბმა „ს...-ის“ თავმჯდომარე გ.ჟ–ძეს (პ/#......) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეს მის მიერ 03.10.2019წ. #21736390 საგადახდო დავალებით სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი 1 450 ლარის 70% _ 1 015 ლარი.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ბ. ალავიძე

მოსამართლეები: ე. გასიტაშვილი

ზ. ძლიერიშვილი