№ას-774-774-2018 28 თებერვალი, 2019 წელი,

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა/მოსამართლეები:

მზია თოდუა (თავმჯდომარე),

პაატა ქათამაძე (მომხსენებელი),

ეკატერინე გასიტაშვილი

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი (მოპასუხე) – „დ. ე. კ. ლ.-ს წარმომადგენლობა საქართველოში“

მოწინააღმდეგე მხარე (მოსარჩელე) – ნ. ჭ-ია

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2018 წლის 14 თებერვლის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და, ახალი გადაწყვეტილების მიღებით, სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი _ ქირის გადახდა, ხელშეშლის აღკვეთა

საკითხი, რომელზეც მიღებულია განჩინება - საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. ქალაქ თბილისში, ბ. ქუჩა #...-ის მიმდებარედ (ნაკვეთი #46/10) მდებარე უძრავი ქონება, საკადასტრო კოდით #01.15.05.046…. (შემდეგში, უძრავი ქონება) ნ. ჭ-ას (შემდეგში: მოსარჩელე, მოწინააღმდეგე მხარე, გამქირავებელი ან მესაკუთრე) საკუთრებაა (იხ. ამონაწერი საჯარო რეესტრიდან, ს.ფ. 26-27, ტ.1).

2. 2013 წლის 1 ნოემბერს „დ. ე. კ. ლ.-ს წარმომადგენლობა საქართველოში“

(შემდეგში: ტექსტში მოხსენიებული, როგორც მოპასუხე, კასატორი ან დამქირავებელი) და მოსარჩელეს შორის გაფორმდა წერილობითი შეთანხმება, რომლის საფუძველზეც მოსარჩელემ მოპასუხეს სასყიდლიან სარგებლობაში გადასცა უძრავი ქონება თვეში 1200 აშშ დოლარის გადახდის პირობით. ხელშეკრულების 8.1. პუნქტის შესაბამისად, ხელშეკრულების მოქმედების ვადა 11 თვით განისაზღვრა(იხ. ხელშეკრულება, ს.ფ. 20-25, ტ.1).

3. მხარეებს შორის არსებული ხელშეკრულება 2014 წლის 1 ოქტომბრის შემდგომ, განუსაზღვრელი ვადით გაგრძელდა.

4. მოპასუხეს სამი თვის ქირა არ გადაუხდია. სარჩელის აღძვრის შემდგომ მან ერთი თვის ქირა გადაიხადა და, ამჟამად, დავალიანება (აპრილისა და მაისის ქირა) - 2400 აშშ დოლარია.

5. 2015 წლის 16 ივლისს მოსარჩელემ სარჩელი აღძრა სასამართლოში მოპასუხის მიმართ ქირის დაკისრებისა და ხელშეშლის აღკვეთის მოთხოვნით. მოსარჩელის მტკიცებით, მოპასუხეს ქირა არ გადაუხდია ზედიზედ სამი თვის განმავლობაში, რაც ხელშეკრულების მოშლის საფუძველი იყო.

6. მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო. მან წარადგინა მოთხოვნის გამომრიცხველი შესაგებელი და განმარტა, რომ 2015 წლის 1 აპრილიდან აღარ სარგებლობდა უძრავი ქონებით, გასაღები ამხანაგობის („ბ. ბ.“) ადმინისტრაციას გადასცა, რაც კომუნალური მომსახურების გაწევასთან დაკავშირებით ამხანაგობის მიერ მოსარჩელის სახელზე გამოწერილი ინვოისებითაც დასტურდებოდა. ამასთან, ხელშეკრულება საჯარო რეესტრშიც არ დარეგისტრირებულა.

7. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 28 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით, სარჩელი დაკმაყოფილდა; მოპასუხეს 2400 აშშ დოლარის გადახდა დაეკისრა მოსარჩელის სასარგებლოდ. სასამართლომ დავის მოსაწესრიგებლად საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის, შემდეგში სსკ-ის, 59-ე, 61-ე, 316-ე, 317-ე, 319-ე, 327-ე, 361-ე, 558-ე, 581-ე და 563-ე მუხლებით იხელმძღვანელა.

8. აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოპასუხემ, რომელმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის უარყოფა მოითხოვა.

9. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2017 წლის 21 თებერვლის განჩინებით, სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა გასაჩივრებული გადაწყვეტილება.

9.1. სააპელაციო სასამართლომ საქმეში დაცული მტკიცებულებების (ქირის,(კომუნალური) გადასახადების გადახდისა და დამქირავებლის მიერ ნივთის ფლობის ხანგრძლივობის) საფუძველზე, დადგენილად მიიჩნია, რომ მხარეთა შორის ქირავნობის ხელშეკრულება მასში მითითებული ვადის გასვლის შემდეგ უვადოდ გაგრძელდა, ხოლო სადავო ხელშეკრულების საჯარო რეესტრში დაურეგისტრირებლობასთან დაკავშირებით აღნიშნა, რომ რეგისტრაციის არარსებობა ხელშეკრულების ნამდვილობაზე გავლენას არ ახდენდა.

9.2. სააპელაციო პალატამ მტკიცების ტვირთის განაწილებაზე გაამახვილა ყურადღება და მიუთითა, რომ მოპასუხის/აპელანტის მტკიცების ტვირთს წარმოადგენდა ისეთი მტკიცებულებების წარდგენა, რაც მისი მხრიდან 2015 წლის მარტში ხელშეკრულების მოშლის შესახებ გამქირავებლის ინფორმირებულობას დაადასტურებდა, თუმცა აპელანტს ამ კუთხით დასაბუთებული მტკიცება სასამართლოსათვის არ შეუთავაზებია, შესაბამისად, პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ სადავო ხელშეკრულების 2015 წლის 1 აპრილს შეწყვეტის ფაქტობრივი გარემოება, საქმეზე წარდგენილი მტკიცებულებებით არ დასტურდებოდა, რაც სადავო პერიოდის - აპრილისა და მაისის ქირის გადახდის ვალდებულებას წარმოშობდა.

10. აღნიშნული განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა აპელანტმა, რომელმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

10.1. კასატორის მტკიცებით, ხელშეკრულების მოქმედების თერთმეტთვიანი ვადის ამოწურვის შემდეგ, მხარეები ზეპირად შეთანხმდნენ, რომ ხელშეკრულება ერთი თვით გაგრძელდებოდა და, ყოველი ვადის გასვლისას, ისევ ზეპირად შეთანხმდებოდნენ ვადის შემდგომ გაგრძელებაზე და/ან შეწყვეტაზე. იმავე შეთანხმებით განისაზღვრა ხელშეკრულების შეწყვეტის ფორმაც, სახელდობრ, კონსიერჟისთვის გასაღების გადაცემა ხელშეკრულების მოშლაზე სამთვიანი წინასწარი გაფრთხილების ფორმის დაცვის გარეშე.

11. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2018 წლის 2 ივლისის განჩინებით, საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სსსკ-ის 391-ე მუხლის მიხედვით, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო საჩივარი დაუშვებელია, რადგანაც იგი არ აკმაყოფილებს სსსკ-ის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს.

12. სსსკ-ის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ:

ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებასა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას;

ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია;

გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება;

დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან;

ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე;

ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასა და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს;

ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

13. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სსსკ-ის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი საფუძვლით. ამასთან, საკასაციო საჩივარი დასაშვები რომც ყოფილიყო, მას არა აქვს წარმატების პერსპექტივა, სახელდობრ:

14. სსსკ-ის 407.2 მუხლის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია. დასაბუთებული პრეტენზია გულისხმობს მითითებას იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურსამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით, არ წარმოუდგენია დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

15. იმ სამართლებრივი შედეგის გათვალისწინებით, რისი მიღწევაც მოსარჩელეს სურს, კერძოდ, ქირის ანაზღაურების მოთხოვნის საფუძველია სსკ-ის 531-ე (ქირავნობის ხელშეკრულებით გამქირავებელი მოვალეა, დამქირავებელს სარგებლობაში გადასცეს ნივთი განსაზღვრული ვადით. დამქირავებელი მოვალეა, გამქირავებელს გადაუხადოს დათქმული ქირა) მუხლი.

16. განსახილველ შემთხვეევაში, მოსარჩელის მტკიცებით, მოპასუხესთან დადებული ქირავნობის ხელშეკრულება 2014 წლის 1 ოქტომბრიდან განუსაზღვრელი ვადით გაგრძელდა. მოპასუხეს კი, 2015 წლის აპრილისა და მაისის ქირა (2400 აშშ დოლარი) არ გადაუხდია. აღნიშნულის საპირისპიროდ, მოპასუხის მითითებით, ქირავნობის ხელშეკრულება განსაზღვრული ვადით გაგრძელდა, რასაც საკასაციო სასამართლო არ იზიარებს. სადავო საკითხზე მსჯელობისას საკასაციო სასამართლო მიზანშეწონილად მიიჩნევს მოიხმოს სსკ-ის 559.2 მუხლი, რომლის თანახმად, თუ დამქირავებელი სარგებლობს ნივთით ხელშეკრულების ვადის გასვლის შემდეგაც და გამქირავებელი ამაზე არ ედავება, მაშინ ხელშეკრულება განახლდება განუსაზღვრელი ვადით. კასატორის მითითებით, ქირავნობის ხელშეკრულების ვადის ამოწურვის შემდგომ სახელშეკრულებო ურთიერთობა ერთი თვის ვადით განახლდა, რის შემდეგაც მხარეები ყოველ ჯერზე ხელახლა უნდა შეთანხმებულიყვნენ ქირავნობის ხელშეკრულების მოქმედების ვადაზე. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ საქმეში დაცული მტკიცებულებებით არ დასტურდება კასატორის მითითებისამებრ, ქირავნობის ხელშეკრულების განსაზღვრული ვადით გაგრძელების ფაქტი. ამასთან, კასატორისვე მტკიცებით, მან მოსარჩელეს ქირავნობის ხელშეკრულების შეწყვეტის თაობაზე 2015 წლის მარტში აცნობა, რაც ადასტურებს ვადიანი ქირავნობის ხელშეკრულების ვადის გასვლის შემდგომ მის მიერ ქირავნობის საგნით სარგებლობის ფაქტს არა ერთი, არამედ მრავალი თვის მანძილზე. კასატორს კი, არც ერთი თვით და არც სხვა, უფრო ხანგრძლივი ვადით ხელშეკრულების გაგრძელების მტკიცებულება სასამართლოსთვის არ წარმოუდგენია. ამდენად, ის გარემოება, რომ ხელშეკრულების ვადის გასვლის შემდეგ დამქირავებელმა გააგრძელა დაქირავებულ ფართში ცხოვრება, რასაც გამქირავებელიც დაეთანხმა, მხარეებს შორის ხელშეკრულების განუსაზღვრელი ვადით გაგრძელების პრეზუმფციას ქმნის.

17. საკასაციო პალატა არ იზიარებს კასატორის მტკიცებას, ხელშეკრულების 2015 წლის მარტში შეწყვეტის თაობაზეც და განმარტავს, რომ სამოქალაქო კანომდებლობის მოწესრიგების ფარგლებში, ნებისმიერ მხარეს შეუძლია, ყოველგვარი (კანონისმიერი ან სახელშეკრულებო) საფუძვლის გარეშე შეწყვიტოს განუსაზღვრელი ვადით დადებული ქირავნობის ხელშეკრულება მეორე მხარისათვის წარდგენილი განცხადებით (სსკ-ის 559.3 მუხლი - თუ ქირავნობის ხელშეკრულების ვადა არ არის განსაზღვრული, ქირავნობის ურთიერთობა შეწყდება ხელშეკრულების მოშლის შესახებ განცხადების გაკეთებით), მაგრამ, მან უნდა დაიცვას ხელშეკრულების შეწყვეტის სამთვიანი ვადა, გარდა იმ შემთხვევებისა, როდესაც საქმის გარემოებებიდან ან მხარეთა შეთანხმებიდან სხვა რამ გამომდინარეობს (სსკ-ის 561-ე მუხლი - ქირავნობის ხელშეკრულების მოშლის ვადა შეადგენს სამ თვეს, გარდა იმ შემთხვევებისა, როცა საქმის გარემოებებიდან ან მხარეთა შეთანხმებიდან სხვა რამ არ გამომდინარეობს). ეს ნორმა დისპოზიციურია, რაც იმას ნიშნავს, რომ განუსაზღვრელი ვადით დადებული ქირავნობის ხელშეკრულების მხარეები შეიძლება, შეთანხმდნენ ამ ხელშეკრულების მოშლის კანონისაგან განსხვავებულ წესზე. თუ ასეთი შეთანხმება არ არსებობს, ქირავნობის ხელშეკრულება შეწყდება ერთ-ერთი მხარის მიერ მეორე მხარისათვის ხელშეკრულების შეწყვეტის შესახებ განცხადების წარდგენიდან სამ თვეში. შესაბამისად, მითითებულ ვადაში ქირავნობის ურთიერთობა გრძელდება და დამქირავებელი ვალდებულია, გადაიხადოს დათქმული ქირა, მიუხედავად იმისა, გააგრძელებს თუ არა იგი დაქირავებული ქონებით სარგებლობას, წინააღმდეგ შემთხვევაში გამქირავებელს უფლება აქვს მოითხოვოს ხელშეკრულების მოშლის პირობების დარღვევით მიყენებული ზიანის ანაზღაურება. განსახილველ შემთხვევაში, კასატორი აპელირებს 2015 წლის მარტში ქირავნობის ხელშეკრულების მოშლის ნების გამოვლენის თაობაზე, თუმცა საქმის მასალებით არ დასტურდება დასახელებულ დროს მან ხელშეკრულების მოშლის თაობაზე შეატყობინა თუ არა გამქირავებელს, რაც ხელშეკრულების მოშლის აუცლებელ სამართლებრივ წინაპირობას წარმოადგენს. ამასთან, ასეც რომ იყოს (აღნიშნული ფაქტი რომც დასტურდებოდეს), დამქირავებელი ვალდებული იყო ხელშეკრულების შეწყვეტისას დაეცვა ხელშეკრულების მოშლის სამთვიანი ვადა.

17.1. მოცემულ შემთხვევაში, კასატორის პრეტენზია ისაა, რომ მხარეები ქირავნობის ხელშეკრულების მოშლისას კანონით დადგენილი სამთვიანი ვადის დაუცველობაზე და ხელშეკრულების მოშლის განსხვავებულ წესზე (კონსიერჟისათვის გასაღების გადაცემა) შეთანხმდნენ. საკასაციო პალატა კასატორის ამ პრეტენზიას არ იზიარებს, ვინაიდან ნებისმიერი გარემოება, რომელზეც მხარე ამყარებს საკუთარ შესაგებელს უნდა დასტურდებოდეს უტყუარი და სარწმუნო მტკიცებულებებით, მოპასუხეს კი მოცემული სამართლწარმოების ფარგლებში, არ წარმოუდგენია სადავო გარემოების დამადასტურებელი მტკიცებულება, რაც მისი მტკიცების საგანს წარმოადგენდა (სსსკ-ის 102-ე და 103-ე მუხლები). ქირავნობის ხელშეკრულების მოშლის განსხვავებულ წესზე შეთანხმების დაუდასტურებლობის პირობებში კი, საკასაციო პალატის განსჯით, სსკ-ის 561-ე მუხლით გათვალისწინებული ხელშეკრულების მოშლის რეგულაცია მოქმედებს, რაც იმას ნიშნავს, რომ 2015 წლის მარტში კასატორს რომც გამოევლინა ქირავნობის ხელშეკრულების შეწყვეტის ნება, განუსაზღვრელი ვადით დადებული ქირავნობის ხელშეკრულების მოშლის პირობების გათვალისწინებით, ქირავნობის ხელშეკრულების სამართლებრივი ძალა და მისგან გამომდინარე ქირის გადახდის ვალდებულება 3 თვის განმავლობაში შენარჩუნდებოდა.საბოლოოდ საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ ქვემდგომი ინსტანციის სასამართლოებმა სწორად შეაფასეს საქმის გარემოებები და მართებულად დააკისრეს დამქირავებელს აპრილისა და მაისის ქირის გადახდა.

18. საკასაციო პალატა კასატორის ვერც იმ პრეტენზიას ვერ გაიზიარებს, რომელიც ქირავნობის ხელშეკრულების საჯარო რეესტრში რეგისტრაციის კანონისმიერ ვალდებულებას უკავშირდება. ამ საკითხზე არსებობს საქართველოს უზენაესი სასამართლოს პრაქტიკა, კერძოდ, ერთ-ერთ საქმეზე საკასაციო პალატამ განმარტა შემდეგი: „საჯარო რეესტრის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-11 მუხლის მე-5 პუნქტით (ამ მუხლის პირველი პუნქტის „ა“–„ე“ ქვეპუნქტებით (მათ შორის ქირავნობა) გათვალისწინებული უფლებების, ხოლო კერძო სამართლის იურიდიული პირის მონაწილეობით 1 წელზე მეტი ვადით დადებული გარიგებების (მათ შორის, გარიგებებისა, რომელთა საერთო ვადა აღემატება 1 წელს) საფუძველზე − აგრეთვე ამ მუხლის პირველი პუნქტის „ვ“–„ი“ და „ლ“ ქვეპუნქტებით გათვალისწინებული უფლებების წარმოშობისათვის აუცილებელია მათი საჯარო რეესტრში რეგისტრაცია) გათვალისწინებულ შემთხვევაში, გასათვალისწინებელია თავად კანონის მიზანი, რომლის პირველი მუხლის პირველი პუნქტის თანახმად, იგი განსაზღვრავს საჯარო რეესტრის წარმოების ორგანიზაციულ-სამართლებრივ საფუძვლებს, საჯარო რეესტრის მწარმოებელი ორგანოს – საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს მმართველობის სფეროში მოქმედი საჯარო სამართლის იურიდიული პირის – საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს უფლება-მოვალეობებს. მოცემული საკანონმდებლო ცვლილება რეალურად მიზნად ისახავდა უძრავ ნივთებთან დაკავშირებულ უფლებათა საჯაროობის უზრუნველყოფასა და მესამე პირთა ინტერესების დაცვას, ამდენად, ის ფაქტი, რომ ქირავნობის ხელშეკრულება საჯარო რეესტრში არ დარეგისტრირებულა, მის ნამდვილობაზე გავლენას ვერ იქონიებს (შდრ. სუსგ, ას-797-764-2016, 3.10.2016წ; ას-ას-774-723-2017, 11.10.2017წ).

19. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ მართებულად განსაზღვრა დავის საგნის გამოსაკვლევად სამართლებრივად მნიშვნელოვანი ფაქტობრივი გარემოებები და სწორად გაანაწილა მხარეთა შორის მტკიცების ტვირთი, შესაბამისად, კასატორმა არაკვალიფიციური შედავების ფარგლებში ვერ დაძლია გასაჩივრებული გადაწყვეტილების მსჯელობა და დასკვნები.

20. საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს არსებული პრაქტიკისაგან (შდრ. სუსგ.#ას-ას-489-457-2017, 13.10.2017წ; #ას-774-723-2017, 11.10.2017წ).

21. საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

22. სსსკ-ის 401.4 მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებელია, ხოლო კასატორს გადახდილი აქვს საკასაციო სამართალწარმოებისათვის განსაზღვრული სახელმწიფო ბაჟი - 300 ლარი, მას უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 300 ლარის (საგადახდო დავალება #2008, გადახდის თარიღი 21.06.2018) 70% – 210 ლარი;

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 399-ე, 372-ე, 264.3-ე, 391-ე მუხლებით, 401-ე მუხლის მე-3 და მე-4 ნაწილებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. „დ. ე. კ. ლ.-ს წარმომადგენლობა საქართველოში“

საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორ „დ. ე. კ. ლ.-ს წარმომადგენლობა საქართველოში“ (404916…) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 300 ლარის (საგადახდო დავალება #2008, გადახდის თარიღი 21.06.2018) 70% – 210 ლარი;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ.თოდუა

მოსამართლეები: პ.ქათამაძე

ე.გასიტაშვილი