23 სექტემბერი, 2016 წელი,

№ას-627-599-2016 თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა/მოსამართლეები:

პაატა ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ბესარიონ ალავიძე,

ზურაბ ძლიერიშვილი

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი (მოპასუხე) – შპს „უ.კ–ი“

მოწინააღმდეგე მხარე (მოსარჩელე) – ც.ა–ი

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 10 მაისის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – ზიანის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

1. შპს “უ.კ–ი“ (შემდეგში - მოპასუხე, კასატორი) ასაჩივრებს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 10 მაისის განჩინებას, რომლითაც უცლვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 9 თებერვლის გადაწყვეტილება. ამ გადაწყვეტილებით, ც.ა–ის სარჩელი (შემდეგში - მოსარჩელე, პაციენტი, ბენეფიციარი) მოპასუხისათვის 1800 ლარის დაკისრების თაობაზე დაკმაყოფილდა.

2. საკასაციო პრეტენზია ეფუძნება შემდეგ გარემოებებს:

2.1. კასატორის მტკიცებით, სასამართლო გადაწყვეტილებით მას უკანონოდ შეეზღუდა ხელშეკრულების დადების თავისუფლება. სასამართლომ დაუსაბუთებლად გამოიყენა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის (შემდეგში სსკ-ის) 8.3 მუხლი და კეთილსინდისიერების პრინციპზე აპელირებით არასწორად მიიჩნია მოპასუხის ქმედება არამართლზომიერად.

3. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 13 ივლისის განჩინებით, საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სსსკ-ის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც ის დაუშვებელია:

4. სსსკ-ის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ:

ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის;

ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან;

გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე;

დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

5. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სსსკ-ის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი საფუძვლით. ამასთან, საკასაციო საჩივარი დასაშვები რომც ყოფილიყო, მას არა აქვს წარმატების პერსპექტივა, სახელდობრ:

5.1. სსსკ-ის 407.2 მუხლის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია. დასაბუთებული პრეტენზია გულისხმობს მითითებას იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურსამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით, არ წარმოუდგენია დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

5.2. საკასაციო პალატის განსჯით, კონკრეტულ შემთხვევაში, სააპელაციო სასამართლომ სწორად დაადგინა საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე, ანუ სამართლებრივი შედეგის განმაპირობებელი ფაქტობრივი გარემოებები, კერძოდ:

5.2.1. მოსარჩელე საქართველოს მთავრობის 2012 წლის 7 მაისის №165 დადგენილებით (შემდეგში N165 დადგენილება) განსაზღვრული ბენეფიციარია, კერძოდ, 60 წლის ზემოთ ასაკის ქალი და სარგებლობს სს “დაზღვევის საერთაშორისო კომპანია .....“ დაზღვევით, რომელიც სახელმწიფო სადაზღვევო პროგრამაში მონაწილე სუბიექტს წარმოადგენდა.

5.2.2. 2012 წლის 9 ოქტომბერს მოსარჩელემ სამედიცინო მომსახურების მიღების მიზნით მიმართა სამედიცინო დაწესებულება შპს „კ.მ–ს“ (შემდეგში - სამედიცინო დაწესებულება, სამედიცინო მომსახურების მიმწოდებელი). კლინიკო-რენტგენოლოგიური გამოკვლევის შემდეგ დადგინდა დიაგნოზი: მარცხენა მხრის ძვლის თავის და ქირურგიული ყელის მოტეხილობა ცდომით, ოსტეოსინთეზის შ/მ. პაციენტს სამედიცინო დაწესებულებაში ჩაუტარდა ოპერაცია - მარცხენა მხრის ძვლის ოსტეოსინთეზი ფირფიტით და ჭანჭიკებით. მარცხენა კიდური მოთავსდა ფიქსატორში (ტ. I, ს.ფ. 26). მოპასუხე სამედიცინო დაწესებულების უფლებამონაცვლეა. მოპასუხისათვის ცნობილი იყო, რომ მოსარჩელე წარმოადგენდა N165 დადგენილებით განსაზღვრულ ბენეფიციარს და მას სურდა პროგრამით გათვალისწინებული მომსახურებით სარგებლობა.

5.2.3. შპს „ტ–ის“ 11.06.2013წ. წერილის თანახმად, ორთოპედიულმა კლინიკამ მედიაციის სამსახურის მიმართვის საფუძველზე შეისწავლა პაციენტის სამედიცინო ბარათი და მედიაციის სამსახურს აცნობა, რომ მხრის ძვლის პროქსიმალური ბოლოს მოტეხილობის (შეცილებით) დროული ოპერაციული მკურნალობა წარმოადგენს მხრის სახსარში შემდგომი გართულების თავიდან აცილების გარანტიას, რაც ამ კონკრეტულ შემთხვევაში განხორციელდა გადაუდებელი მომსახურების გაწევის მიზნით, მოტეხილობიდან 48 საათის ინტერვალში (ტ. I, ს.ფ. 27 ).

5.2.4. მოსარჩელისათვის სამედიცინო დაწესებულების მიერ გაწეული სამედიცინო მომსახურების ღირებულება შეადგენდა 2000 ლარს. მოსარჩელემ სამედიცინო დაწესებულებას სრულად (2000 ლარის ღირებულების) აუნაზღაურა სამედიცინო მომსახურების საფასური. ჯანმრთელობის დაზღვევის სახელმწიფო პროგრამების ფარგლებში 0-5 წლის (ჩათვლით) ასაკის ბავშვების, 60 წლის და ზემოთ ასაკი ქალების და 65 წლის და ზემოთ ასაკის მამაკაცების (საპენსიო ასაკის მოსახლეობა), სტუდენტების, შეზღუდული შესაძლებლობების მქონე ბავშვთა და მკვეთრად გამოხატული შეზღუდული შესაძლებლობების მქონე პირთა ჯანმრთელობის დაზღვევის მიზნით გასატარებელი ღონისძიებებისა და სადაზღვევო ვაუჩერის პირობების განსაზღვრის შესახებ, 2012 წლის 7 მაისის საქართველოს მთავრობის N165 დადგენილების (შემდეგში N165 დადგენილება) მიხედვით, სამედიცინო მომსახურების ღირებულებიდან მოსარჩელის თანადაფინანსების წილი შეადგენდა 200 ლარს.

5.2.5. სამედიცინო დაწესებულებას სადაზღვევო კომპანიისათვის არ შეუტყობინებია პაციენტისთვის გადაუდებელი სამედიცინო მომსახურების გაწევის თაობაზე.

5.2.6. სსიპ სამედიცინო მედიაციის სამსახურის 2014 წლის 28 ნოემბრის სარეკომენდაციო გადაწყვეტილებით პაციენტის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფლდა და სამედიცინო დაწესებულებას მის სასარგებლოდ დაეკისრა 1 800 ლარის ანაზღაურება.

6. განსახილველ შემთხვევაში, სამედიცინო დაწესებულებისათვის 1800 ლარის ანაზღაურების დაკისრების თაობაზე სასარჩელო მოთხოვნის საფუძვლიანობა სსკ-ის 992-ე (პირი, რომელიც სხვა პირს მართლსაწინააღმდეგო, განზრახი ან გაუფრთხილებელი მოქმედებით მიაყენებს ზიანს, ვალდებულია, აუნაზღაუროს მას ეს ზიანი), 408.1-ე (იმ პირმა, რომელიც ვალდებულია აანაზღაუროს ზიანი, უნდა აღადგინოს ის მდგომარეობა, რომელიც იარსებებდა, რომ არ დამდგარიყო ანაზღაურების მავალდებულებელი გარემოება) და 409-ე (თუ ზიანის ანაზღაურება პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენით შეუძლებელია ან ამისათვის საჭიროა არათანაზომიერად დიდი დანახარჯები, მაშინ კრედიტორს შეიძლება მიეცეს ფულადი ანაზღაურება.) მუხლები.

7. განსახილველ შემთხვევაში, დადგენილია, რომ მოსარჩელე სახელმწიფო სამედიცინო სადაზღვევო პროგრამით მოსარგებლე ბენეფიცირს წარმოადგენდა, რომელმაც გადაუდებელი სამედიცინო მომსახურების მიღების მიზნით მიმართა სამედიცინო დაწესებულებას. სახელმწიფო სამედიცინო დაზღვევით მოსარგებლე პაციენტი 60 წელს გადაცილებულ პირთა ასაკობრივ ჯგუფს განეკუთვნება. შესაბამისი ასაკობრივი ჯგუფისათვის სახელმწიფო სამედიცინო დაზღვევით სარგებლობის წესს და ფარგლებს განსაზღვრავს საქართველოს მთავრობის N165 დადგენილება. მოხმობილი კანონქვემდებარე აქტის 3.1. მუხლის „გ.ა“ ქვეპუნქტის თანახმად, გადაუდებელი სტაციონარული მომსახურების ხარჯებს ფარავს მზღვეველი. ამასთან, სამედიცინო მომსახურების ხარჯების ანაზღაურების ანგარიშში საპენსიო ასაკს მიღწეული პირის თანადაფინანსების კვოტა შეადგენს 10%-ს. საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემობები, რომელთა მიმართ კასატორს დასაბუთებული საკასაციო პრეტენზია არ წარმოუდგენია, ცხადყოფს, რომ მოსარჩელეს გაეწია გადაუდებელი სტაციონარული სამედიცინო მომსახურება მარცხენა მხრის ძვლის მოტეხილობის თანამდევი სამედიცინო გართულების თავიდან აცილების მიზნით, რაც ზემოხსენებული ნორმატიული დანაწესის შესატყვისად, შესაბამისი ასაკობრივი კატეგორიისათვის სახელმწიფოს 90%-იანი თანადაფინანსებით დაზღვეულ სამართლებრივ სიკეთეს წარმოადგენდა. სახელმწიფო სადაზღვევო პროგრამების ფარგლებში სამედიცინო და სადაზღვევო მომსახურების მიწოდების წესების დამტკიცების შესახებ 2012 წლის 14 მაისის საქართველოს მთავრობის N177 დადგენილების (შემდეგში - N177 დადგენილება) 3.1 მუხლის „ბ“ და „ბ.ა“ ქვეპუნქტები (ბ)მიმწოდებელი ვალდებულია: დაზღვეულის იდენტიფიცირების შემთხვევაში სადაზღვევო შემთხვევის შესახებ (გარდა გეგმური ამბულატორიისა) მოახდინოს შეტყობინება დაუყოვნებლივ ან მისი სამედიცინო დაწესებულებაში შემოსვლიდან არა უგვიანეს 24 (ოცდაოთხი) საათისა, ხოლო თუ იდენტიფიცირებული დაზღვეულის სამედიცინო დაწესებულებაში დაყოვნება არ აღემატება 24 (ოცდაოთხი) საათს, მაშინ არა უგვიანეს დაზღვეულის სამედიცინო დაწესებულებიდან გაწერამდე). ბ.ა) (თუ ამ პუნქტის „ბ“ ქვეპუნქტით განსაზღვრული პირობის დარღვევა ხდება მიმწოდებლის მიზეზით, მაშინ დაზღვეული და მზღვეველი თავისუფლდებიან ამ სადაზღვევო შემთხვევების ანაზღაურების ვალდებულებისაგან)) კი, განსაზღვრავს სამედიცინო მომსახურების მიმწოდებლის ვალდებულებას, სახელმწიფო დაზღვევით მოსარგებლე პირისთვის სამედიცინო მომსახურების გაწევის თაობაზე დაუყოვნებლივ შეატყობინოს მზღვეველს. განსახილველ შემთხვევაში, საქმის გარემოებებით ერთმნიშვნელოვნად დასტურდება, რომ სამედიცინო დაწესებულებამ შესაბამისი ნორმატიული აქტით დადგენილი ეს ვალდებულება დაარღვია და უფრო მეტიც, მზღვეველს არათუ შეატყობინა სახელმწიფო დაზღვევით მოსარგებლე პირის მკურნალობის თაობაზე, არამედ პაციენტი დაავალდებულა სრულად (2000 ლარის ფარგლებში) აენაზღაურებინა მიღებული სამედიცინო მომსახურების ღირებულება. პალატის განმარტებით, სამედიცინო დაწესებულების ეს ქმედება ეწინააღმდეგება ამავე ნორმის „თ“ ქვეპუნქტის (მიმწოდებელი ვალდებულია: არ დაუშვას დაზღვეულისათვის ისეთი მომსახურებისათვის ანაზღაურების მოთხოვნა, რომელსაც ითვალისწინებს შესაბამისი სახელმწიფო სადაზღვევო პროგრამა) დანაწესს, რომელიც იმპერატიულად ავალდებულებს სამედიცინო მომსახურების მიმწოდებელს, დაზღვეულს არ დააკისროს იმ მომსახურების ანაზღაურება, რომელსაც ფარავს სახელმწიფო სადაზღვევო პროგრამა და სამოქალაქო კოდექსის 992 მუხლის საფუძველზე სამედიცინო დაწესებულებისათვის პასუხისმგებლობის დაკისრების შემადგენლობას (მართლსაწინააღმდეგო და ბრალეული ქმედება, ზიანი, მიზეზობრივი კავშირი დამრღვევის ქმედებასა და და დამდგარ შედეგს შორის) ქმნის.

8. საკასაციო პალატა ვერ გაიზიარებს კასატორის პრეტენზიას მისთვის სახელშეკრულებო თავისუფლების შეზღუდვის თაობაზე და განმარტავს, რომ სახელშეკრულებო თავისუფლება სამოქალაქო ურთიერთობების მომწესრიგებელი კანონმდებლობის ფუნდამენტური პრინციპია, თუმცა ეს თავისუფლება აბსოლუტური არ არის და იგი შესაძლებელია სამართლებრივი საფუძვლით შეიბოჭოს. თავისუფლების შეზღუდვის ფარგლები საკანონმდებლო აქტით განისაზღვრება. ამ მხრივ, საკასაციო პალატა კასატორის ყურადღებას სსკ-ის 10.2. მუხლს მიაქცევს, რომლითაც დეკლარირებულია კანონით აუკრძალავი ნებისმიერი ქმედების განხორცილება, რაც იმას ნიშნავს, რომ მხარეთა სამართლებრივი ურთიერთობის (მათ შორის ხელშეკრულების) თავისუფლების ფარგლები კანონიერების ფარგლებშია მოქცეული. ამასთან, ვალდებულება კანონისმიერი იქნება ეს, თუ სახელშეკრულებო უნდა განხორციელდეს კეთილსინდისიერად. კეთილსინდისიერების დარღვევამ გარკვეულ შემთხვევაში შესაძლებელია ვალდებულების დარღვევაც გამოიწვიოს. ასეთ დროს საუბარია მხოლოდ ისეთი სახის ვალდებულებაზე, რომელიც პირს უკვე ნაკისრი აქვს ხელშეკრულებით ან კანონის საფუძველზე ევალება ქმედების განხორციელება (მაგალითად კონტრაჰირების იძულება). ამდენად, კეთილსინდისიერების პრინციპი ხელშეკრულების თავისუფლებას ზღუდავს, თუმცა ასეთი შეზღუდვა კანონიერ ფარგლებში ექცევა (სერგი ჯორბენაძე, ხელშეკრულების თავისუფლების ფარგლები სამოქალაქო სამართალში, გვ. 50).

9. ხელშეკრულების თავისუფლების შეზღუდვის საუკეთესო მაგალითს კონტრაჰირების იძულება წარმოადგენს. კონტრაჰირების იძულებით შებოჭილი პირი არა მხოლოდ ქმედების განხორციელების ვალდებულებას იძენს, არამედ მას ეკისრება დამატებითი მოთხოვნა, აღნიშნული ქმედება განახორციელოს მხოლოდ განსაზღვრული პირობების შესაბამისად. (იქვე, გვ.165). განსახილველ შემთხვევაში, სამართალურთიერთობის მონაწილეებს სამედიცინო მომსახურების მიმწოდებელი, დაზღვეული პაციენტი და მზღვეველი წარმოადგენენ. მთავრობის N165 დადგენილების მე-2 მუხლის „გ“ ქვეპუნქტის შესატყვისად, სამედიცინო მომსახურების მიმწოდებელს განეკუთვნება ნებისმიერი იურიდიული ან ფიზიკური პირი, რომელიც საქართველის კანონმდებლობით დადგენილი წესით ახორციელებს სამედიცინო საქმიანობას და სახელმწიფო სადაზღვევო პროგრამის ფარგლებში დაზღვეულ მოსახლეობას უწევს მომსახურებას. მითითებული ნორმატიული დანაწესი ცხადყოფს, რომ ნებისმიერი ლიცენზირებულ სამედიცინო დაწესებულება, თუკი მას მიმართავს სახელმწიფო სადაზღვევო პროგრამის ბენეფიციარი, ვალდებულია მას სამედიცინო მომსახურება გაუწიოს საქართველოს მთავრობის N165 და N177 დადგენილებებით განსაზღვრული წესის დაცვით, რაც კონრეტულ შემთხვევაში მოიაზრებდა სადაზღვევო კომპანიის ინფორმირებას სახელმწიფო დაზღვევის ბენეფიციარი პირისთვის გადაუდებელი სამედიცინო მომსახურების გაწევის თაობაზე. სამედიცინო მომსახურების ანაზღაურების ფარგლებში კი, მოსარგებლეს 2000 ლარის ნაცვლად, 200 ლარი უნდა გადაეხადა, ხოლო სახელმწიფოს თანადაფინანსების ფარგლებში ოპერაციის ღირებულების დარჩენილ თანხას 1800 ლარს, შედგომში სახელმწიფო სადაზღვევო პროგრამაში ჩართული სადაზღვევო კომპანია აუნაზღაურებდა სამედიცინო დაწესებულებას. თავისთავად, სახელმწიფო სამედიცინო დაზღვევის არსიც, სწორედ იმაში მდგომარეობს, რომ ბენეფიციარს გადახდეს მხოლოდ მისი წილი თანადაფინანსების შესატყვისი თანხა, რაც მოქალაქეთა შესაბამისი სეგმენტისათვის სამედიცინო მომსახურების ადვილად ხელმისაწვდომობას უზრუნველყოფს. საქმის გარემოებათა და სადავო ურთიერთობის მომსწესრიგებელ ნორმატიულ დანაწესთა გაანალიზება ქმნის დასკვნის გამოტანის შესაძლებლობას, რომ მოპასუხის პრეტენზიას (მას არ სურდა სადაზღვევო კომპანიასთან კონტრაჰირება, ვინაიდან ის დროულად არ უნაზღაურებდა მას გაწეული სამედიცინო მომსახურების ხარჯებს და ამ მიზნით არ განახორციელა სადაზღვევო შეტყობინება, იხ. 10.05.2016 სხდომის ოქმი) სასამართლოსათვის გასაზიარებელი და მოპასუხის ქმედების მართლზომიერად მიჩნევის სამართლებრივი საფუძველი არ გააჩნია. პირიქით, მოპასუხის მითითებული განმარტება ადასტურებს სამედიცინო დაწესებულების ბრალეულ და მართლსაწინააღმდეგო ქმედებას. საკასაციო პალატის განმარტებით, სახელმწიფო სამედიცინო დაზღვევის ფარგლებში მონაწილე პირთა ურთიერთობის მომწესრიგებელი ნორმატიული ბაზის დათქმები ამ ტიპის ხელშეკრულებებში სამედიცინო დაწესებულებათა საკანონმდებლო აქტის საფუძველზე იძულებით კონტრაჰირებას ცხადყოფს და შესაბამისად, მოსარჩელისათვის N177 დადგენილებით გათვალისწინებულ სადაზღვევო კომპანიის შესტყობინების ვალდებულების დარღვევასა და ბენეფიციარისთვის მიყენებული მატერიალური ზიანის ანაზღაურებაზე ვალდებულ პირსაც, სწორედ მოპასუხე წარმოადგენს. საკასაციო პალატის განსჯით, მოპასუხემ ამ დავის ფარგლებში სარწმუნო მტკიცებულებებისა და სამართლებრივი არგუმენტაციის წარმოდგენით ვერ გააქარწყლა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების სამართლებრივი დასკვნების სისწორე. დავის გადაწყვეტის მიზნებისათვის გასათვალისწინებელია, ის გარემოებაც, რომ სამედიცინო მედიაციის სამსახურის სარეკომენდაციო გადაწყვეტილებით მოპასუხის ქმედება არამართლზომიერად შეფასდა და მისთვის 1800 ლარის დაკისრების ვალდებულება განისაზღვრა, მოსარჩელის სასარგებლოდ.

10. საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

11. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

12. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლოს დასკვნები არსებითად სწორია. რადგანაც კასატორმა ვერ დაძლია გასაჩივრებული გადაწყვეტილების დასაბუთება დამაჯერებელი და სარწმუნო მტკიცებულებებით, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის კანონისმიერი საფუძველი.

14. სსსკ-ის 401.4 მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებელია, ხოლო კასატორს, საკასაციო სამართალწარმოებისათვის გადახდილი აქვს სახელმწიფო ბაჟი - 300 ლარი, მას უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300.00 ლარის, საგადახდო დავალება #458, გადახდის თარიღი 29.06.2016) 70% – 210.00 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 399-ე, 372-ე, 7.2-ე, 257.1-ე, 264.3-ე, 391-ე მუხლებით, 401-ე მუხლის მე-3 და მე-4 ნაწილებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. შპს „უ.კ–ის“ საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორ შპს „უ.კ–ს“ დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300.00 ლარის, საგადახდო დავალება #458, გადახდის თარიღი 29.06.2016) 70% – 210.00 ლარი;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე პ. ქათამაძე

მოსამართლეები: ბ. ალავიძე

ზ. ძლიერიშვილი