№ას-1053-1014-2016 31 ივლისი, 2017 წელი,

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა/მოსამართლეები:

პაატა ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ბესარიონ ალავიძე,

ზურაბ ძლიერიშვილი

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი (მოსარჩელე) – ზ.ნ–ძე

მოწინააღმდეგე მხარე (მოპასუხე) – ნ.ნ–ძე

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 26 სექტემბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი – ჩუქების ხელშეკრულების ბათილად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

1. 1994 წლის 13 დეკემბერს ზ.ნ–ძემ(შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც მოსარჩელე, მყიდველი, თავდაპირველი გამჩუქებელი, აპელანტი ან კასატორი), ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე, შეიძინა ქ. თბილისში, .....ქუჩის #1 და #5 სახლების მიმდებარედ მდებარე საცხოვრებელი სახლი, საკადასტრო კოდით #..... (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც უძრავი ქონება, სადავო ქონება, სადავო ნივთი ან სადავო მიწის ნაკვეთი). ხელშეკრულება დარეგისტრირდა ქ. თბილისის მერიის ტექნიკური ინვენტარიზაციის ბიუროში.

2. 1996 წლის 21 აგვისტოს მოსარჩელესა და მის ძმას - ა.ნ–ძეს (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც დასაჩუქრებული ან მამკვიდრებელი) შორის სადავო ქონებაზე დაიდო ჩუქების ხელშეკრულება (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც თავდაპირველი სადავო გარიგება).

3. დასაჩუქრებული გარდაიცვალა 2004 წლის 17 მაისს. 2011 წლის 24 ივნისს, ნოტარიუსმა მის დანაშთ სამკვიდროზე გასცა სამკვიდრო მოწმობა გარდაცვლილის მეუღლის - ნ.ნ–ძისა (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც მოპასუხე) და შვილის - გ.ნ–ძის სახელზე.

4. 2005 წლის 6 იანვარს მოპასუხემ მიმართა საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოს 21.08.1996 წლის ჩუქების ხელშეკრულების საფუძველზე, დასაჩუქრებულის სახელზე სადავო ქონების რეგისტრაციის მოთხოვნით. საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 07.06.2006 წლის წერილით, მას უარი ეთქვა რეგისტრაციაზე 1997 წლის 25 ნოემბრამდე მოქმედი სამოქალაქო კოდექსის 239-ე მუხლით დადგენილი რეგულაციების შესაბამისად რეგისტრაციისათვის დადგენილი სამთვიანი ვადის გასვლის გამო.

5. 2011 წლის 15 აგვისტოს სამკვიდრო მოწმობისა და 21.08.1996 წლის ჩუქების ხელშეკრულების საფუძველზე, სადავო ქონება საჯარო რეესტრში თანაბარწილად დარეგისტრირდა მამკვიდრებლის მეუღლისა და შვილის საკუთრებად.

6. 2011 წლის 17 აგვისტოს, ჩუქების ხელშეკრულების(შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც მეორე სადავო გარიგება) საფუძველზე, სადავო ქონების ერთპიროვნულ მესაკუთრედ მოპასუხე დარეგისტრირდა. მისი შვილი გარდაიცვალა 2012 წლის 12 დეკემბერს.

7. 2015 წლის 5 ოქტომბერს მოსარჩელემ სარჩელი აღძრა მოპასუხის მიმართ და 1996 წლის 21 აგვისტოსა და 2011 წლის 17 აგვისტოს დადებული ჩუქების ხელშეკრულებების ბათილად ცნობა მოითხოვა. ის ამტკიცებდა, რომ 1996 წლის 21 აგვისტოს ჩუქების ხელშეკრულება გაფორმებიდან სამი თვის ვადაში არ დარეგისტრირებულა ტექინვენტარიზაციის ბიუროში, რის გამოც ეს გარიგება ბათილი იყო.

8. მოპასუხემ წარდგენილი შესაგებლით სარჩელი არ ცნო და განაცხადა, რომ მოსარჩელემ დაუმალა მარეგისტრირებელ ორგანოს ჩუქების ხელშეკრულების არსებობა და ბინა უკანონოდ დაირეგისტრირა თავის სახელზე, ასევე, მოთხოვნის ხანდაზმულობაზე მიუთითა.

9. თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2016 წლის 23 თებერვლის გადაწყვეტილებით, სარჩელი არ დაკმაყოფილდა. სასამართლომ დავის მოსაწესრიგებლად სსკ-ის 50-ე, 54-ე, 183-ე და 524-ე მუხლები გამოიყენა.

10. აღნიშნული გადაწყვეტილება მოსარჩელემ გაასაჩივრა სააპელაციო წესით. მოსარჩელემ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება, სარჩელის ანალოგიური საფუძვლებით მოითხოვა.

11. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2016 წლის 26 სექტემბრის განჩინებით, სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა გასაჩივრებული გადაწყვეტილება.

11.1. სააპელაციო პალატის დასკვნით, სამოქალაქო სამართლის კოდექსის 1964 წლის რედაქციის 239-ე მუხლის მე-2 ნაწილით გათვალისწინებულ სამთვიან ვადაში ხელშეკრულების დაურეგისტრირებლობა სსკ-ის 1507-ე და 183-ე მუხლებისა და „საჯარო რეესტრის შესახებ“ საქართველოს კანონის 35.2 მუხლის დანაწესის გათვალისწინებით, არ შეიძლებოდა გამხდარიყო სადავო ხელშეკრულების ბათილად ცნობის საფუძველი. სააპელაციო პალატამ დადგენილად მიიჩნია ფაქტობრივი გარემოება, რომ სადავო გარიგება შედგენილი იყო კანონით დადგენილი ფორმის დაცვით (სკ-ის 183-ე მუხლი), მოსარჩელის თავისუფალი ნების გამოვლენის საფუძველზე და მისი კანონსაწინააღმდეგოდ მიჩნევის სამართლებრივი საფუძვლები არ არსებობდა.

11.2. სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ სასარჩელო მოთხოვნა, მეორე სადავო გარიგების ბათილად ცნობის შესახებ (აღიარებითი სარჩელი), არ უნდა დაკმაყოფილებულიყო სარჩელის მიმართ იურიდიული ინტერესის არარსებობის გამო (სკ-ის 180-ე მუხლი), რაც იმას ნიშნავდა, რომ მოსარჩელესა და მის ძმას შორის თავდაპირველი სადავო გარიგების ბათილად ცნობის გარეშე ვერ მიიღწეოდა მოსარჩელისათვის სასურველი იურიდიული შედეგი, რაც, თავის მხრივ, საფუძველს აცლიდა აპელანტის იურიდიულ ინტერესს 2011 წლის 17 აგვისტოს ჩუქების ხელშეკრულების ბათილობის მიმართ.

12. აღნიშნული გადაწყვეტილება მოსარჩელემ გაასაჩივრა საკასაციო წესით და გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და, ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება მოითხოვა.

12.1. კასატორის მტკიცებით, სასამართლომ არასწორად განმარტა სსკ-ის 1507-ე მუხლი, არ გამოიყენა სსკ-ს 1964 წლის რედაქციის 239-ე მუხლი და არასწორად გამოიყენა სსკ-ს 183-ე მუხლი, ასევე „საჯარო რეესტრის შესახებ კანონის“ 35-ე მუხლის მე-2 პუნქტი.

12.2. კასატორის მტკიცებით, ჩუქების ხელშეკრულება რომც არ მიჩნეულიყო ბათილად, სასამართლოს მოსარჩელის მიმართ უნდა გაევრცელებინა სსკ-ს 167-ე მუხლის (თუ პირი საჯარო რეესტრში შეტანილია მიწის ნაკვეთის ან სხვა უძრავი ქონების მესაკუთრედ ისე, რომ არ შეუძენია საკუთრების უფლება მათზე, იგი მოიპოვებს ამ საკუთრების უფლებას, თუკი რეგისტრაცია არსებობდა თხუთმეტი წლის განმავლობაში და ამ ხნის მანძილზე პირი ფლობდა მათ, როგორც საკუთარს) მოქმედება. კასატორის განმარტებით, ის მესაკუთრედ 1994 წელს დარეგისტრირდა და 15 წლიანი ვადა გავიდა 2009 წელს. ამ დროის განმავლობაში სადავო ქონების მესაკუთრედ მოსარჩელე იყო რეგისტრირებული.

12.3. კასატორის მტკიცებით, ჩუქების ხელშეკრულება თავიდანვე ფიქციური და ბათილი იყო, რაც მისი ძმის საზღვარგარეთ გასამგზავრებლად აუცილებელი ვიზის უზრუნველყოფას ისახავდა მიზნად.

12.4. კასატორის პრეტენზიით, მოსარჩელის უფლება დაირღვა მაშინ, როცა ბათილი ხელშეკრულება დარეგისტრირდა საჯარო რეესტრში, ამიტომაც მოთხოვნის წარმოშობის მომენტად უნდა ჩაითვალოს მოსარჩელის მიერ საკუთრების უფლების დარღვევის შეტყობინების მომენტი, რაც მას საჯარო რეესტრმა აცნობა 2015 წლის 8 ივნისს, ასევე მან არ გაიზიარა არგუმენტი, რომ ხანდაზმულობის ვადის დენა არ გაუპროტესტებია, რადგან პირველი ინსტანციის გადაწყვეტილება სრულად გაასაჩივრა.

12.5. საკასაციო საჩივრის ავტორის მტკიცებით, 2011 წლის 17 აგვისტოს ხელშეკრულება ბათილი იყო, რადგან განიკარგა სხვისი, მოსარჩელის საკუთრების ობიექტი, რაც ხელშეკრულების ორივე მხარისათვის იყო ცნობილი. ამ ქმედებით კი, შეილახა მოსარჩელის საკუთრების უფლება.

13. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 28 ნოემბრის განჩინებით, საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სსსკ-ის 391-ე მუხლის მიხედვით, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სსსკ-ის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც ის დაუშვებელია:

14. სსსკ-ის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებასა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასა და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

15. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სსსკ-ის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი საფუძვლით. ამასთან, საკასაციო საჩივარი დასაშვები რომც ყოფილიყო, მას არა აქვს წარმატების პერსპექტივა, სახელდობრ:

16 სსსკ-ის 407.2 მუხლის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია. დასაბუთებული პრეტენზია გულისხმობს მითითებას იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურსამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება.

17. მოცემულ შემთხვევაში, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები (იხ. წინამდებარე განჩინების 1-6 პუნქტები) სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, ვინაიდან კასატორს მათ წინააღმდეგ დასაბუთებული პრეტენზია არ წარმოუდგენია (სსსკ-ის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილი).

18. უწინარესად, საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ მოსარჩელეს აღძრული აქვს აღიარებითი სარჩელი. ასეთი სარჩელის დასაშვებობის წინაპირობებს ადგენს სსსკ-ის 180-ე მუხლი. ამ ნორმის შინაარსიდან გამომდინარე, აღიარებითი სარჩელის დასაშვებობის განმსაზღვრელი კრიტერიუმებია: ა) მოსარჩელეს უნდა ედავებოდნენ უფლებაში; ბ) დავის არსებობა უნდა ქმნიდეს მოსარჩელის უფლების მომავალში დარღვევის რეალურ საშიშროებას; გ) აღიარებითი სარჩელის გადაწყვეტა დავის გადაწყვეტის საუკეთესო საშუალება უნდა იყოს, კერძოდ, გადაწყვეტილების შედეგად სრულად გარკვეული შედეგი უნდა დგებოდეს მხარისათვის, აღიარებითი სარჩელის დაკმაყოფილება უნდა ქმნიდეს იმ უფლებისა თუ ურთიერთობის განსაზღვრულობას, რაც მოსარჩელესა და მოპასუხეს შორის წარმოშობილი დავის გამო ირღვევა (შდრ:იხ. სუსგ # ას-838-802-2014, 19.03.2015წ.).

19. აღიარებით სარჩელთან დაკაშირებით არსებობს საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მყარად დადგენილი პრაქტიკა, სადაც საკასაციო სასამართლომ განმარტა შემდეგი: „აღიარებითი სარჩელის დასაშვებობის, ისევე, როგორც მისი დასაბუთებულობის, საკითხის შემოწმება სამართლის საკითხია და აქედან გამომდინარე, სასამართლომ პროცესის მონაწილე მხარის პრეტენზიის არარსებობის პირობებშიც, საკუთარი ინიციატივით უნდა შეამოწმოს სარჩელის დასაშვებობა საქმისწარმოების ნებისმიერ ეტაპზე. კანონის დანაწესიდან გამომდინარე, აღიარებითი მოთხოვნა დასაშვებია, თუ იკვეთება მოსარჩელის იურიდიული ინტერესი, რომ ასეთი აღიარება სასამართლოს გადაწყვეტილებით მოხდეს, მაგალითად, მამად ცნობა, მამობის დადგენა, ქორწინების ბათილად ცნობა, ლიტერატურული ნაწარმოების ავტორად აღიარება და ა.შ. ამ სახის სარჩელების მიზანია არა სუბიექტური უფლების მიკუთვნება, არამედ უფლების სადავოობის აღმოფხვრა. ამ დროს სულაც არ არის აუცილებელი, რომ პირის უფლება დარღვეული იყოს, მაგრამ ვარაუდი იმისა, რომ მომავალში შეიძლება დაირღვეს, წარმოადგენს პირის იურიდიულ ინტერესს. ამიტომაც, ამ ტიპის სარჩელებს „უფლების დამდგენ“ სარჩელებსაც უწოდებენ. მიკუთვნებითი სარჩელებისგან განსხვავებით, აღიარებითი სარჩელის დავის საგანია თვით მატერიალურსამართლებრივი ურთიერთობა, რომელიც სუბსიდიური ხასიათის მატარებელია და იურიდიული ინტერესის არსებობა გამორიცხულია, თუ შესაძლებელია მოპასუხის მიმართ მიკუთვნებითი მოთხოვნის წარდგენა (იხ.: სუსგ: # ას- 17-14-2015, 01.07.2015წ.; # ას-1069-1008-2015, 16.12.2015წ.; # ას-869-819-2015, 11.12.2015წ.; # ას- 773-730-2015, 08.09.205წ.; # ას-181-174-2016, 06.05.2016წ.; # ას-1025-967-2015, 23.12.2015წ.; # ას- 323-308, 2016, 03.06.2016წ.; #ას-407-390-2016, 10.6.2016წ; # ას-375-359-2016, 17.06.2016წ.; დიდი პალატის გადაწყვეტილება საქმეზე # ას-664-635-2016, 02.03.2017წ).

20. მოცემულ შემთხვევაში, სარჩელის შინაარსით ირკვევა, რომ მოსარჩელეს სურს მოპასუხის მამკვიდრებელზე გაჩუქებული ქონების კვლავ მის საკუთრებაში აღრიცხვა. ამ სამართლებრივი შედეგის მიღწევა კი, მხოლოდ მიკუთვნებითი სარჩელითაა შესაძლებელი. სადავო ჩუქების ხელშეკრულებების ბათილად ცნობა, მოცემულ შემთხვევაში, მიკუთვნებითი მოთხოვნის დაკმაყოფილების წინაპირობას წარმოადგენს, შესაბამისად, ის დამოუკიდებელი სარჩელის დავის საგანი ვერ იქნება. აქედან გამომდინარე, წარმოდგენილი აღიარებითი სარჩელის მიმართ მოსარჩელის იურიდიული ინტერესის არსებობა გამორიცხულია, ვინაიდან მას შეეძლო მიკუთვნებითი მოთხოვნის წარდგენა.

21. ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სარჩელი განუხილველად უნდა დარჩენილიყო საქმის წარმოების პირველივე ეტაპზე. მიუხედავად ამისა, აქვე საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ სარჩელი დასაშვებიც რომ ყოფილიყო, იგი ვერ დაკმაყოფილდებოდა, ვინაიდან, მოცემულ შემთხვევაში, სადავო გარიგებების ბათილად ცნობის კანონით გათვალისწინებული წინაპირობები არ იკვეთება.

22. „საჯარო რეესტრის შესახებ“ საქართველოს კანონის 35-ე მუხლის მე-2 პუნქტის თანახმად, სამოქალაქო კოდექსის ამოქმედებამდე დადებული გარიგებები უძრავ ნივთებზე უფლების რეგისტრაციის პირდაპირ საფუძველს წარმოადგენს. შესაბამისად, საჯარო რეესტრმა სადავო უძრავი ქონება მართებულად დაარეგისტრირა დასაჩუქრებულის მემკვიდრეთა თანასაკუთრებად. პალატა უსაფუძვლოდ მიიჩნევს კასატორის პრეტენზიას, რომ ჩუქების ურთიერთობის შეწყვეტა დადასტურებული იყო საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 07.06.2006 წლის ადმინისტრაციული აქტით, რომლითაც მოპასუხეს უარი ეთქვა საჯარო რეესტრში რეგისტრაციაზე ამ ხელშეკრულების ბათილობის გამო. საკასაციო პალატის განმარტებით, ჩუქების ხელშეკრულების ბათილად ცნობა სცილდება მარეგისტრირებელი ორგანოს კომპეტენციის ფარგლებს და კასატორს მიუთითებს, რომ ხელშეკრულების ნამდვილობის, მისი არსებობა/არასებობის გამორკვევა სასამართლო განხილვის საგანია. ამასთან, მარეგისტრირებელმა ორგანომ შემდგომში, 2011 წელს დასაჩუქრებულთა მემკვიდრეებზე აღირცხა სადავო ქონება. მარეგისტრირებელმა ორგანომ ამ უკანასკნელ შემთხვევაში, 2008 წელს ამოქმედებული "საჯარო რეესტრის შესახებ" კანონის ზემოხსენებული დანაწესით იხელმძღვანელა, რომელმაც განსაზღვრა სამოქალაქო კოდექსის ამოქმედებამდე დადებული გარიგებების მიხედვით უძრავ ნივთებზე უფლებათა საჯარო რეესტრში რეგისტრაციის წესი. აქედან გამომდინარე, კასატორის პრეტენზია გაჩუქებულ ქონებაზე დასაჩუქრებულის დაურეგისტრირებლობის თაობაზე, დაუსაბუთებელია, ვინაიდან განხილული საკანონმდებლო მოწესრიგების გათვალისწინებით, მითითებული გარემოება ჩუქების ხელშეკრულების ბათილობისათვის სამართლებრივად ვარგის საფუძვლად არ განიხილება.

23. საკასაციო სასამართლო არ იზიარებს კასატორის პრეტენზიას, რომ თავდაპირველი ჩუქების ხელშეკრულება თავიდანვე ფიქციური და ბათილი იყო, რაც მისი ძმის საზღვარგარეთ გასამგზავრებლად აუცილებელი ვიზის უზრუნველყოფას ისახავდა მიზნად. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის (შემდგომ – სსსკ) 102-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, მოსარჩელის მტკიცების ტვირთს წარმოადგენდა ისეთი ფაქტობრივი გარემოებების დადასტურება, რომლებიც მიუთითებდნენ ნების გამოვლენის ნაკლზე, ფიქციური გარიგების შესახებ მხარეთა „ურთიერთშეთანხმებაზე“, მათ საერთო მიზანზე, თუმცა ასეთი მტკიცება მოსარჩელე მხარემ სასამართლოს ვერ წარუდგინა.

24. სარჩელის ხანდაზმულობის უსაფუძვლობასა და სხვა საკასაციო პრეტენზიებთან დაკავშირებით, საკასაციო პალატა დამატებით აღარ იმსჯელებს. პალატის განსჯით, იმ მოცემულობის გათვალისწინებით, რომ დავაზე არ გამოიკვეთა 1996 წლის 21 აგვისტოს ჩუქების ხელშეკრულების ბათილობის სამართლებრივი საფუძველი, წინამდებარე განჩინების 12.2, 12.4 და 12.5 პუნქტებში მითითებულ გარემოებათა სამართლებრივ შეფასებას ამ დავის გადაწყვეტის მიზნებისთვის მიკუთვნებითი სარჩელის აღძვრის შემთხვევაშიც არ ექნებოდა სამართლებრივი მნიშვნელობა.

25. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი პარაგრაფი ავალდებულებს სასამართლოს, დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81); Boldea v. Romania, par. 30). ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა დეტალურად აღარ იმსჯელებს განსახილველი საკასაციო საჩივრის ყველა პრეტენზიაზე.

26. საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც იმ საფუძვლით, რომ სააპელაციო სასამართლოს განჩინება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

27. საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

28. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლოს დასკვნები არსებითად სწორია. რადგანაც კასატორმა ვერ დაძლია გასაჩივრებული განჩინების დასაბუთება დამაჯერებელი და სარწმუნო მტკიცებულებებით, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის კანონისმიერი საფუძველი.

29. სსსკ-ის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის შემთხვევაში, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი. ვინაიდან, საკასაციო პალატის 2016 წლის 28 ნოემბრის განჩინებით, კასატორს გადავადებული ჰქონდა სახელმწიფო ბაჟის - 2500 ლარის გადახდა, სასამართლო მიიჩნევს, აღნიშნული ნორმიდან გამომდინარე, მას უნდა დაეკისროს გადავადებული თანხის 30%-ის - 750.00 ლარის გადახდა სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 399-ე, 372-ე, 7.2-ე, 257.1-ე, 264.3-ე, 391-ე მუხლებით, 401-ე მუხლის მე-3 და მე-4 ნაწილებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ზ.ნ–ძის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორ ზ.ნ–ძეს, სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ, დაეკისროს საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 28 ნოემბრის განჩინებით გადავადებული სახელმწიფო ბაჟის (2500.00 ლარის) 30%-ის - 750.00 ლარის გადახდა;

3. სახელმწიფო ბაჟი განთავსდეს შემდეგ ანგარიშზე: ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე პ. ქათამაძე

მოსამართლეები: ბ. ალავიძე

ზ. ძლიერიშვილი