საქმე №ას-1326-2019 13 მარტი, 2020 weli,

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ეკატერინე გასიტაშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: ზურაბ ძლიერიშვილი,

ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი – გ.გ–ა (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე – ა(ა)იპ „თ.გ.ფ–ი“ (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2019 წლის 29 მარტის განჩინება და ამავე სასამართლოს 2019 წლის 21 იანვრის განჩინება შუამდგომლობის საქმეზე მტკიცებულების სახით დართვის თაობაზე.

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და, ახალი გადაწყვეტილების მიღებით, სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – ხელშეკრულების შეწყვეტის აღიარება

საკითხი, რომელზედაც მიღებულია განჩინება - საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი

1. 2011 წლის 1 აგვისტოს, ერთი მხრივ, გ.გ–ას (შემდეგში - მესაკუთრე, მოპასუხე, აპელანტი, კასატორი) მინდობილ პირს, ნ.გ–ას და, მეორე მხრივ, ა(ა)იპ „თ.გ.ფ–ს“ (შემდეგში - ფონდი, მოსარჩელე) შორის დაიდო ხელშეკრულება (შემდეგში - სადავო ხელშეკრულება). ხელშეკრულების დადების საფუძველს წარმოადგენდა ის გარემოება, რომ ქ.თბილისის მერიის რეაბილიტაციის პროექტის შესაბამისად, მოპასუხის კუთვნილი უძრავი ქონება, მდებარე ქ. თბილისში ..... მდებარე სახლის (შემდეგში - უძრავი ქონება), რომელიც სარეაბილიტაციო შენობა-ნაგებობათა ნუსხაშია შესული, ფონდის მიერ დემონტაჟისა და ახალი საცხოვრებელი სახლის აშენების შემდეგ, მესაკუთრეს გადაეცემოდა ამავე მისამართზე შესაბამისი ფართის შენობა.

1.1. ხელშეკრულების 1.1 პუნქტით განისაზღვრა მესაკუთრისთვის გადასაცემი ქონების პარამეტრები. კერძოდ, შენობის პირველ სართულზე - არანაკლებ 59 კვ.მ ფართი, ხოლო შენობის მეორე სართულზე, უნდა განთავსებულიყო სრულყოფილი საცხოვრებელი ფართი, რომელიც იქნებოდა პირველ სართულზე არსებული ფართის ანალოგიურ მდგომარეობაში. მზიდი კედლების და ტიხრის კედლების სიგანის სხვაობის შემთხვევაში, სხვაობა მოემატებოდა მისაღებ ფართს.

1.2. ხელშეკრულების 3.4 პუნქტით განისაზღვრა ფონდის ვალდებულება, რომ 2012 წლის 31 დეკემბრამდე დაესრულებინა შენობის მშენებლობა და გადაეცა მესაკუთრისათვის ხელშეკრულებით განსაზღვრულ მდგომარეობაში.

2. ფონდის 2015 წლის 21 ივლისის წერილით მესაკუთრეს ეცნობა, რომ 2011 წლის 1 აგვისტოს გაფორმებული ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულების შესრულება ვერ ხორციელდებოდა, რადგან მესაკუთრეს რეალურად საკუთრებად ერიცხებოდა 56 კვ.მ. მიწის ნაკვეთი, ნაცვლად აზომილი 59 კვ.მ-ისა. ფონდმა განუმარტა მესაკუთრეს, რომ მხოლოდ უძრავი ქონების საკადასტრო მონაცემების დაკორექტირებისა და შესაბამისი უფლების დამადასტურებელი დოკუმენტის საფუძველზე იქნებოდა შესაძლებელი ფონდის მიერ საკუთარი ვალდებულების შესრულება.

2.1. მესაკუთრის მიერ 2015 წლის 27 ივლისს ფონდში წარდგენილი N900 განცხადებით დასტურდება, რომ მან უარი განაცხადა ფონდის შეთავაზებაზე და გაზრდილ მიწის ნაკვეთზე შესაბამისი უფლების დამადასტურებელი დოკუმენტის წარდგენაზე.

3. მესაკუთრისთვის გადასაცემი ფართის პარამეტრების შეუსაბამობამ წარმოშვა შეცვლილ გარემოებებთან ხელშეკრულების მისადაგების აუცილებლობა, რის თაობაზეც ფონდმა აწარმოვა მოლაპარაკება მესაკუთრესთან, რათა შესაძლებელი გამხდარიყო ფონდის მიერ ნაკისრი ვალდებულებების ჯეროვანი შესრულება, თუმცა, მესაკუთრემ კვლავ უარი განაცხადა ყველა შეთავაზებაზე,

4. 2010 წლის 8 თებერვლის მდგომარეობით, მესაკუთრის საკუთრებაში რეგისტრირებული უძრავი ქონების დაზუსტებული ფართობია 56 კვ.მ.

5.სარჩელის საფუძვლები

5.1. ფონდმა სარჩელი აღძრა მოპასუხის წინააღმდეგ და 2011 წლის 1 აგვისტოს ხელშეკრულების შეწყვეტილად აღიარება მოითხოვა.

5.2. მოსარჩელემ მიუთითა წინამდებარე განჩინების 1-4 გარემოებებზე და განმარტა, რომ მოპასუხის საცხოვრებელი სახლის მშენებლობა, ხელშეკრულების თანახმად, უნდა დამთავრებულიყო 2012 წლის 31 მარტს, რაც წლების განმავლობაში გაჭიანურებულ იქნა მოპასუხის ბრალეულობით, რადგან მოპასუხე არ აძლევდა მოსარჩელეს მშენებლობის განხორციელების საშუალებას. მოპასუხის მიერ მშენებლობის ხელშეშლის მიზეზს კი წარმოადგენდა - 59 კვ.მ საცხოვრებელი სახლის მშენებლობის მოთხოვნა, რაც შეუძლებელი იყო, რამდენადაც საჯარო რეესტრში რეგისტრირებული მის საკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთის ფართი არ აღემატებოდა 56 კვ.მ-ს. მოპასუხე წლების განმავლობაში ხელს უშლიდა მშენებლობას, ამასთან, ბოროტად სარგებლობდა ბინის ქირის კომპენსაციის მიღების უფლებით ადგილობრივი თვითმმართველობის საბიუჯეტო სახსრებიდან. ფონდმა 2015 წლის 21 ივლისს N01-1048 წერილით აცნობა მოპასუხეს, რომ წარმოედგინა თავისი პოზიცია ფონდის წერილში აღნიშნულ საკითხზე ან ისეთი ალტერნატიული გამოსავალი, რაც ფონდს მისცემდა ვალდებულების შესრულების შესაძლებლობას. წინააღმდეგ შემთხვევაში ფონდი იძულებული იქნებოდა, მიეღო გადაწყვეტილება ხელშეკრულების შეწყვეტისათვის კანონმდებლობით გათვალისწინებული ზომების გამოყენების თაობაზე. მოპასუხის (ქონების მესაკუთრის) მიერ ფონდში წარდგენილი განცხადებით დასტურდება, რომ ის უარს აცხადებდა ფონდის შეთავაზებაზე, რის გამოც, ფონდის 2015 წლის 27 ივლისის N01-1082 წერილობითი გადაწყვეტილების თანახმად, ცალმხრივად იქნა მიღებული გადაწყვეტილება ხელშეკრულების შეწყვეტის თაობაზე, ბინის ქირის გადახდის ვალდებულების ნაწილში. შეწყვეტის საფუძველს წარმოადგენდა ის გარემოება, რომ მშენებლობის დაუსაბუთებელი დაბრკოლება დაკავშირებულია ფონდისთვის გამოყოფილი საბიუჯეტო სახსრებით მოპასუხისთვის წლების განმავლობაში ბინის ქირის გადახდასთან.

6. მოპასუხის შესაგებელი

6.1. მოპასუხემ წერილობით წარდგენილი შესაგებლით სარჩელი არ ცნო და აღნიშნა, რომ სადავო ხელშეკრულების 1.1 პუნქტში მითითებული იყო პირობა, რომ მესაკუთრის მიერ მისაღები საცხოვრებელი ფართი განისაზღვრება შენობის პირველ სართულზე არანაკლებ 59 (ორმოცდაცხრამეტი) კვადრატული მეტრი ფართით, ხოლო შენობის II სართულზე განთავსდებოდა სრულყოფილი საცხოვრებელი ფართი, რომელიც იქნებოდა პირველ სართულზე არსებული ფართის ანალოგიურ მდგომარეობაში ახლადაშენებულ შენობაში. ამასთან, მზიდი კედლების და ტიხრის კედლების სიგანის სხვაობის შემთხვევაში, მომატებული ფართის სხვაობა მოემატებოდა მესაკუთრეს მისაღებ ფართში. მოპასუხემ განმარტა, რომ მისი საცხოვრებელი ფართი 56 კვ.მ -ის ნაცვლად 59 კვ.მ-ს შეადგენს, რადგან საცხოვრებელ ფართში შედის მზიდი კედლების და ტიხრის კედლების სიგანის სხვაობა.

7. თბილისის საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება და დასკვნები

7.1. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 30 ოქტომბირს გადაწყვეტილებით ფონდის სარჩელი დაკმაყოფილდა: 2015 წლის 1 აგვისტოდან შეწყვეტილად იქნა აღიარებული ფონდსა და მესაკუთრეს შორის 2011 წლის 1 აგვისტოს დადებული ხელშეკრულება.

7.1.1. გადაწყვეტილების მიღებისას სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის (შემდეგში: სსკ) 316-ე, 317-ე, 398-ე, მე-8, 115-ე მუხლებით; აგრეთვე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის (შემდეგში: სსსკ) მე- 8, 53-ე, 243-244-ე, 248-249-ე, 257-ე, 259¹-ე, 369-ე მუხლებით.

7.2. საქალაქო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია წინამდებარე განჩინების 1-5 პუნქტებში აღწერილი გარემოებები და განმარტა:

7.2.1. განსახილველ შემთხვევაში საქმეში არსებული მტკიცებულებებისა და მხარეთა ახსნა-განმარტებების ურთიერთშეჯერების შედეგად, სასამართლო დადასტურებულად მიიჩნევს იმ გარემოებას, რომ ფონდმა მის ხელთ არსებული ყველა შესაძლებლობა გამოიყენა, რათა დაერწმუნებინა მესაკუთრე ობიექტურად არსებულ გარემოებებთან ხელშეკრულების მისადაგების აუცილებლობაში. ასევე მოსარჩელემ სარწმუნოდ დაასაბუთა ნაკისრი ვალდებულების შესრულების შეუძლებლობის ობიექტურად არსებული საფუძვლები და შექმნილი ვითარების გადასალახად მესაკუთრეს რამდენიმე ალტერნატივა შესთავაზა. თუმცა, მოპასუხემ უარჰყო შესაძლო თანამშრომლობის ყველა წინადადება.

7.2.2. სასამართლომ განმარტა, რომ ხელშეკრულებით მინიჭებული უფლება-მოვალეობების კეთილსინდისიერად განხორციელება, ხელშეკრულებაში მონაწილე ყოველი მხარის ვალდებულებაა. მეტიც, სსკ-ის 115-ე მუხლი დაუშვებლად მიიჩნევს უფლების ბოროტად გამოყენებას და ადგენს, რომ სამოქალაქო უფლება უნდა განხორციელდეს მართლზომიერად. დაუშვებელია უფლების გამოყენება მარტოოდენ იმ მიზნით, რომ ზიანი მიადგეს სხვას. ასევე საგულისხმოა სსკ-ის 170-ე მუხლის დანაწესი, რომელიც განსაზღვრავს მესაკუთრის უფლებამოსილებათა ფარგლებს, ამასთან, მასაც უკრძალავს თავისი უფლების ბოროტად გამოყენების შესაძლებლობას, მით უფრო, როცა მისი მოქმედების უპირატესობა არ არის გამოკვეთილი. მითითებული ნორმის თანახმად, მესაკუთრეს შეუძლია, კანონისმიერი ან სხვაგვარი, კერძოდ, სახელშეკრულებო შებოჭვის ფარგლებში თავისუფლად ფლობდეს და სარგებლობდეს ქონებით (ნივთით), არ დაუშვას სხვა პირთა მიერ ამ ქონებით სარგებლობა, განკარგოს იგი, თუკი ამით არ ილახება მეზობლების ან სხვა მესამე პირთა უფლებები, ანდა, თუ ეს მოქმედება არ წარმოადგენს უფლების ბოროტად გამოყენებას. უფლების ბოროტად გამოყენებად ჩაითვლება საკუთრებით ისეთი სარგებლობა, რომლითაც მხოლოდ სხვებს ადგებათ ზიანი ისე, რომ არ არის გამოკვეთილი მესაკუთრის ინტერესის უპირატესობა, და მისი მოქმედების აუცილებლობა გაუმართლებელია. ამდენად, ქცევის კეთილსინდისიერება მჭიდროდაა დაკავშირებული უფლების ბოროტად გამოყენების დაუშვებლობასთან, რაც გულისხმობს სამოქალაქო ბრუნვის მონაწილეთა მოქმედებას თვითშეგნებითა და პასუხისმგებლობით, ერთმანეთის უფლებებისადმი პატივისცემით მოპყრობას. მოცემულ შემთხვევაში, კეთილსინდისიერების პრინციპის შინაარსი, უპირველეს ყოვლისა, იმაში გამოიხატება, რომ მხარეს, გარდა ვალდებულების ჯეროვანი შესრულებისა, ევალება ვალდებულების კეთილსინდისიერად შესრულებაც, ანუ კონტრაჰენტის პატივსადები ინტერესების გათვალისწინება და დაცვა. კეთილსინდისიერების ამ სტანდარტიდან გამომდინარეობს, რომ ნებისმიერ ვალდებულებით-სამართლებრივ ურთიერთობაში, კრედიტორს არ შეუძლია უარი თქვას მოვალის მიერ ვალდებულების შესრულების მცირე ხელშეწყობაზე, როდესაც მოვალეს კრედიტორის მხრიდან ესაჭიროება ასეთი ხელშეწყობა მასზე ნაკისრი ვალდებულების ჯეროვნად შესრულებისათვის;

7.2.3. საქალაქო სასამართლოს შეფასებით, მოცემულ შემთხვევაში სწორედ ისეთ ვითარებასთან გვაქვს საქმე, როცა ხელშეკრულების ერთ მხარეს ხელშეკრულებით ნაკისრი - საცხოვრებელი სახლის აშენებისა და მესაკუთრისათვის გადაცემის - ვალდებულების ჯეროვნად შესრულებისათვის, ობიექტურად ესაჭიროებოდა ხელშეკრულების პირობებში კორექტირების შეტანა, რაზეც მესაკუთრემ დამაჯერებელ არგუმენტებზე მითითების გარეშე უარი განაცხადა. მოპასუხის ასეთი ქმედება სასამართლოს მიერ უფლების ბოროტად გამოყენებად ფასდება, ვინაიდან არ არის გამოკვეთილი არც უფლების მატარებელი პირის უპირატესობა და, არც მისი მოქმედების აუცილებლობაა გამართლებული, მით უფრო, იმ გარემოების გათვალისწინებით, რომ მოპასუხის საკუთრების უფლება რეგისტრირებულია მხოლოდ 56 კვ. მ ფართის მქონე მიწის ნაკვეთზე.

8. სააპელაციო საჩივარი

8.1. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოპასუხემ.

8.2. აპელანტმა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და, ახალი გადაწყვეტილების მიღებით, სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

9. სააპელაციო სასამართლოს განჩინება და დასკვნები

9.1. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2019 წლის 29 მარტის განჩინებით მოპასუხის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა;

9.2. სააპელაციო სასამართლომ სრულად გაიზიარა საქალაქო სასამართლის მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები, ასევე სამართლებრივი მსჯელობა და დამატებით განმარტა: სახელშეკრულებო ურთიერთობათა სამართლებრივი მდგომარეობის განვითარება და რეალიზება სამოქალაქო ბრუნვის სტაბილურობის მიზნებით შემოიფარგლება. ეს იმას ნიშნავს, რომ კონტრაჰენტთა სახელშეკრულებო ურთიერთობების მიმართ დამოკიდებულებების ცალმხრივად ცვლა თუ ტრანსფორმაცია ზოგჯერ უპირობოდ ვერ რეალიზდება. მხარეს უფლება აქვს, უარი თქვას ხელშეკრულებაზე, ან შეწყვიტოს ის, მაგრამ მხოლოდ გარკვეული პირობებითა და წესით. მოცემულ შემთხვევაში, დადგენილია, რომ მოსარჩელემ (ფონდმა) დაკარგა ხელშეკრულების შემდგომი გაგრძელების ინტერესი და მას ვერ მოეთხოვებოდა ხელშეკრულებაში დარჩენა;

9.3.სააპელაციო სასამართლოს შეფასებით, შემკვეთის მხრიდან ხელშეკრულების შეწყვეტა განპირობებული იყო აპელანტის ბრალეული მოქმედებით. სსკ-ის 369-ე მუხლის თანახმად, იმ პირს, რომელსაც ვალდებულება აკისრია ორმხრივი ხელშეკრულებიდან გამომდინარე, შეუძლია უარი თქვას ვალდებულების შესრულებაზე საპასუხო მოქმედების განხორციელებამდე, გარდა იმ შემთხვევებისა, როცა იგი ვალდებული იყო თავისი ვალდებულება წინასწარ შეესრულებინა. მოცემულ შემთხვევაში სასამართლოს მიაჩნია, რომ ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულების ჯეროვნად შესრულებისათვის, ფონდს ესაჭიროებოდა ხელშეკრულების პირობებში კორექტირების შეტანა, რაზეც მესაკუთრემ დაუსაბუთებლად განაცხადა უარი. ეს კი შეუძლებელს ხდიდა ფონდის მიერ ხელშეკრულების შესრულებას და შესაბამისად, გამართლებული იყო მისი მოთხოვნა ხელშეკრულების შეწყვეტის თაობაზე.

10. საკასაციო საჩივრის საფუძვლები

10.1 მოპასუხემ საკასაციო წესით გაასაჩივრა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის განჩინება, მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და, ახალი გადაწყვეტილების მიღებით, სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

10.2 კასატორის მოსაზრებით, ქვემდგომი ინსტანციის სასამართლოებმა არასწორად დაადგინეს, რომ შეცვლილი გარემოებებისადმი მისადაგების აუცილებლობა ხელშეკრულების დადების შემდგომ წარმოიშვა. კასატორის განმარტებით, ხელშეკრულების დადებამდე თავად ფონდის წარმომადგენლებმა აზომეს ფართი და თავად დაადგინეს, რომ იგი 59 კვ.მ-ს წარმოადგენდა მზიდი კედლებისა და ტიხრების გათვალისწინებით. სასამართლომ მცდარად დაადგინა, რომ 2010 წლის მონაცემებით მოპასუხის საკუთრებად რეგისტრიებულია 56 კვ.მ დაზუსტებული ფართი, რადგან ის საკადასტრო რუკა, რომელიც საფუძვლად დაედო იმ დროის მონაცემებს, არ არის შესრულებული მაღალი სიზუსტის გეოდეზიური ხელსაწყოებით;

10.3. სააპელაციო სასამართლომ დაუსაბუთებლად არ დაურთო საქმეს შპს „დ.ს.ე–ის“ 22.10.2018 წლის დასკვნა, რომელიც კასატორის მიერ მომზადდა სააპელაციო სასამართლოში საქმისწარმოების ეტაპზე. კასატორის განმარტებით, ექსპერტიზის დასკვნა იმიტომ წარადგინა სააპელაციო სამართალწარმოების ეტაპზე, რომ ეს უკანასკნელი მხოლოდ 2018 წლის 28 ივლისს გასცა იუსტიციის სამინისტროს უფლებამოსილმა პირმა. კასატორის მტკიცებით, ეს წერილი იმას ადასტურებს, რომ მოპასუხის საკუთრებაში არსებული ქონების ფართია 89 კვ.მ; სწორედ ამ წერილისა და საჯარო რეესტრის არქივში დაცული სხვა დოკუმენტების საფუძველზე გაიცა ზემოხსენებული დასკვნა. კასატორის მოსაზრებით, ამ დასკვნის დაუშვებლობამ მიიყვანა სასამართლო მცდარ შედეგამდე. კასატორმა აღნიშნული მტკიცებულების საკასაციო სამართალწარმოებაში დართვაზე იშუამდგომლა.

11. საკასაციო სამართალწარმოების ეტაპი

11.1. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2019 წლის 7 ოქტომბრის განჩინებით მოპასუხის საკასაციო საჩივარი წარმოებაშია მიღებული სსსკ-ის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის წინაპირობების შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის იურიდიული დასაბუთებულობის შემოწმების შედეგად, მივიდა დასკვნამდე, რომ მოპასუხის საკასაციო განაცხადი არ აკმაყოფილებს სსსკ-ის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, ამიტომ იგი დაუშვებელია შემდეგი არგუმენტაციით:

12. სსსკ-ის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

13. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სსსკ-ის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოხსენებული საფუძვლით.

14. საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით (იხ. სუსგ-ები: ას-838-796-2013; ას-72-448-2013, ას-678-649-2016; ას-1276-1196-2017; 505-473-2017(ბ)).

15. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ საკასაციო საჩივარი დასაშვებიც რომ ყოფილიყო, მას არა აქვს წარმატების პერსპექტივა შემდეგ გარემოებათა გამო:

ა) განსახილველ შემთხვევაში, არ არსებობს სსსკ-ის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის "ე" ქვეპუნქტით დადგენილი საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის წინაპირობაც, რომლის მიხედვითაც, საკასაციო საჩივარი დასაშვებია, თუ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე;

ბ) სსსკ-ის 407.2-ე მუხლის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია. სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილად ცნობილ ფაქტობრივ გარემოებებთან დაკავშირებით კასატორს ასეთი დასაბუთებული პრეტენზია არ წარმოუდგენია.

16. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი პარაგრაფი ავალდებულებს სასამართლოს, დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, # 7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

17. წარმოდგენილი საკასაციო შედავების მართებულობის საკითხის შემოწმებამდე, საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ სააპელაციო სასამართლოს გამოკვლეული აქვს სამართლებრივი მნიშვნელობის მქონე ყველა ფაქტობრივი გარემოება, რაც აუცილებელია საქმის სამართლებრივად სწორი კვალიფიკაციისათვის.

18. საკასაციო სასამართლოს მიერ არაერთ გადაწყვეტილებაშია დადგენილი, რომ სასარჩელო მოთხოვნის საფუძვლიანობის შემოწმებისას სასამართლო იკვლევს, რამდენად ვლინდება სამართლებრივი და ფაქტობრივი გარემოებების ის ერთობლიობა, რომლებიც სასარჩელო მოთხოვნის, ან მოთხოვნის გამომრიცხველი შესაგებლის წარმატებას განაპირობებს. სასამართლო ვალდებულია, განსაზღვროს მოთხოვნის ფარგლები (ისე რომ არ გასცდეს მას), მოძებნოს დავის მომწესრიგებელი შესატყვისი სამართლის ნორმა (სპეციალური ან ზოგადი წესი) და დაადგინოს იმ გარემოებათა არსებობა/არარსებობა (ფაქტობრივი გარემოებები), რომლებიც ამ ნორმის გამოყენებისთვის აუცილებელ წინაპირობებს წარმოადგენენ. საკასაციო სასამართლომ არაერთ საქმეზე განმარტა: „სასამართლოს უპირველესი ამოცანაა, დაადგინოს, თუ რას ითხოვს მოსარჩელე მოპასუხისაგან და რის საფუძველზე, ანუ რომელ ფაქტობრივ გარემოებებზე ამყარებს თავის მოთხოვნას. სასამართლომ მხარის მიერ მითითებული მოთხოვნის ფარგლებში უნდა მოძებნოს ის სამართლებრივი ნორმა (ნორმები), რომელიც იმ შედეგს ითვალისწინებს, რისი მიღწევაც მხარეს სურს. ამასთან, მოთხოვნის სამართლებრივ საფუძვლად განხილული ნორმა (ან ნორმები) შეიცავს იმ აღწერილობას (ფაქტობრივ შემადგენლობას), რომლის შემოწმებაც სასამართლოს პრეროგატივაა და რომელიც უნდა განხორციელდეს ლოგიკური მეთოდების გამოყენების გზით, ანუ სასამართლომ უნდა დაადგინოს, ნორმაში მოყვანილი აბსტრაქტული აღწერილობა რამდენად შეესაბამება კონკრეტულ ცხოვრებისეულ სიტუაციას და გამოიტანოს შესაბამისი დასკვნები. ის მხარე, რომელსაც აქვს მოთხოვნა მეორე მხარისადმი, სულ მცირე, უნდა უთითებდეს იმ ფაქტობრივ შემადგენლობაზე, რომელსაც სამართლის ნორმა გვთავაზობს. აქედან გამომდინარე, შეგვიძლია დავასკვნათ, რომ მოთხოვნის სამართლებრივი საფუძვლის რომელიმე ფაქტობრივი წანამძღვრის (სამართლებრივი წინაპირობის) არარსებობა გამორიცხავს მხარისათვის სასურველი სამართლებრივი შედეგის დადგომას (იხ. სუსგ-ები: #ას- 15-29-1443-2012; #ას-973-1208-04; # ას- 664-635-2016).

19. განსახილველ შემთხვევაში, სასარჩელო მოთხოვნის შინაარსისა და სარჩელში მითითებული ფაქტებისა და გარემოებების გათვალისწინებით, წარმოდგენილია აღიარებითი სარჩელი, რომლის ფარგლებშიც მოსარჩელის იურიდიულ ინტერესს წარმოადგენს ფონდის მიმდინარე თუ სამომავლო ვალდებულებებისგან გათავისუფლება, რომლებიც, რიგ შემთხვევებში, თან სდევს სახელშეკრულებო ურთიერთობათა შეწყვეტას.

19.1. საკასაციო სასამართლოს მიერ არაერთ საქმეშია განმარტებული, რომ აღიარებითი სარჩელი დარღვეული თუ სადავოდ ქცეული უფლების დაცვის საპროცესო საშუალებაა, აღიარებითი სარჩელის ლეგალურ დეფინიციას შეიცავს სსსკ-ის 180-ე მუხლი, რომლის თანახმადაც, სარჩელი შეიძლება, აღიძრას უფლებისა თუ სამართლებრივი ურთიერთობების არსებობა-არარსებობის დადგენის, დოკუმენტების ნამდვილობის აღიარების ან დოკუმენტების სიყალბის დადგენის შესახებ, თუ მოსარჩელეს აქვს იმის იურიდიული ინტერესი, რომ ასეთი აღიარება სასამართლოს გადაწყვეტილებით მოხდეს. აღიარებითი სარჩელი უნდა შეესაბამებოდეს სსსკ-ის 178-ე მუხლით განსაზღვრულ ფორმალურ-შინაარსობრივ მოთხოვნებს. ამავე მუხლის პირველი ნაწილის „ლ“ ქვეპუნქტით დაწესებულია დამატებითი მოთხოვნა ამ ტიპის სარჩელებისათვის - იურიდიული ინტერესი, რომელსაც სასამართლო სარჩელის დასაშვებობისას ფორმალურ-სამართლებრივი თვალსაზრისით ამოწმებს, ხოლო, დაშვების შემთხვევაში, სწორედ ამ ინტერესის ნამდვილობაზეა დამოკიდებული სარჩელის წარმატებულობა. გასათვალისწინებელია, რომ დავის მიმართ იურიდიული ინტერესის არსებობის შემოწმება განეკუთვნება სამართლის საკითხს, რა დროსაც, პასუხი უნდა გაეცეს მთავარ კითხვებს: აქვს მოსარჩელეს ნამდვილი იურიდიული ინტერესი დავის მიმართ? უზრუნველყოფს მოსარჩელის მოთხოვნა ამ ინტერესის დაკმაყოფილებას? იურიდიული ინტერესის არსებობა განპირობებულია არა ზოგადად მხარის სუბიექტური ინტერესით, არამედ მატერიალურ-სამართლებრივი დანაწესით, რომლის შედეგის რეალიზაცია შესაძლებელია აღიარებითი სარჩელის აღძვრით (იხ. სუსგ-ები #ას-937-887-2015, 10.11.2015წ; # ას17-14-2015, 01.07.2015წ.; # ას-1069-1008-2015, 16.12.2015წ.; # ას-869-819-2015, 11.12.2015წ.; # ას773-730-2015, 08.09.205წ.; # ას-181-174-2016, 06.05.2016წ.; # ას-1025-967-2015, 23.12.2015წ.; # ას323-308, 2016, 03.06.2016წ.; #ას-407-390-2016, 10.6.2016წ; # ას-375-359-2016, 17.06.2016წ.“).

19.2. განსახილველ შემთხვევაში სასამართლოს კვლევის საგანს წარმოადგენს როგორც ხელშეკრულების შეწყვეტისთვის მნიშვნელოვანი მართლზომიერი საფუძვლების დადასტურება, ასევე იმ იურიდიული ინტერესის გამოკვლევა, რაც ამ ხელშეკრულების შეწყვეტის მიმართ მოსარჩელეს გააჩნია. ამ უკანასკნელი გარემოების დამტკიცება მოსარჩელემ უზრუნველჰყო იმაზე მითითებით, რომ მოპასუხის მიზეზით ხელშეკრულების შეწყვეტის დადასტურების შემთხვევაში, მას აღარ დაეკისრება მესაკუთრის მიმართ ქირავნობის თანხის გადახდის ვალდებულება, ამასთან, ვინაიდან ფონდის დამფუძნებელი სახელმწიფოა, ზიანი ადგება ქვეყნის საბიუჯეტო ინტერესებსაც. მოსარჩელე მიუთითებს, რომ მოპასუხის მხრიდან ადგილი აქვს საკუთრების უფლების ბოროტად გამოყენებას, რადგან იგი თავს არიდებს გარკვეული ქმედების განხორციელებას. როგორც საქმის მასალებითაა დადგენილი, სახელშეკრულებო ვალდებულებათა ფარგლებში მოსარჩელეს კონკრეტული სამუშაოები უნდა ჩაეტარებინა მოპასუხის საკუთრებად რიცხულ უძრავ ქონებაზე, თუმცა, ქონების აღწერისას არსებული მონაცემების საჯარო რეესტრთან შეუსაბამობის გამო, წარმოიშვა გარკვეულ ქმედებათა განხორციელების ვალდებულება მოპასუხის მხრიდან, თუმცა ამ ვალდებულებასა და ხელშეკრულების შეცვლილი გარემოებებისადმი მისადაგებაზე ამ უკანასკნელმა უარი განაცხადა.

20. საკასაციო სასამართლო იზიარებს გასაჩივრებულ განჩინებაში ასახულ მსჯელობას იმასთან დაკავშირებით, რომ მესაკუთრეს არ გააჩნია პატივსადები საფუძველი ხელშეკრულების შეცვლილი გარემოებებისადმი მისადაგებაზე უარის გამართლებულად მისაჩნევად.

20.1. საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საკუთრების უფლების განმამტკიცებელ ნორმებზე: სსკ-ის 170-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, „მესაკუთრეს შეუძლია, კანონისმიერი ან სხვაგვარი, კერძოდ, სახელშეკრულებო შებოჭვის ფარგლებში თავისუფლად ფლობდეს და სარგებლობდეს ქონებით (ნივთით), არ დაუშვას სხვა პირთა მიერ ამ ქონებით სარგებლობა, განკარგოს იგი, თუკი ამით არ ილახება მეზობლების ან სხვა მესამე პირთა უფლებები, ანდა, თუ ეს მოქმედება არ წარმოადგენს უფლების ბოროტად გამოყენებას“. ამავე კოდექსის 115-ე მუხლით განსაზღვრულია, რომ „სამოქალაქო უფლება უნდა განხორციელდეს მართლზომიერად. დაუშვებელია უფლების გამოყენება მარტოოდენ იმ მიზნით, რომ ზიანი მიადგეს სხვას.“

20.2. ზოგადად, ყველა მართლწესრიგი სამართლის სუბიექტთა ქცევის წესს კეთილსინდისიერების პრინციპზე დაფუძნებული და ამ პრინციპს ნორმატიულ კონცეფციად განიხილავს. კეთილსინდისიერების პრინციპი სათავეს იღებს რომის სამართლიდან. პრინციპი “bona fides“, რომელიც კეთილსინდისიერებას ნიშნავს, მნიშვნელოვან ადგილს იკავებდა „ius civile“-სა და რომაულ სამართლებრივ აზროვნებაში. კეთილსინდისიერების პრინციპი თანამედროვე განვითარებული ქვეყნების კანონმდებლობასა და დოქტრინაში დიდწილად დაკავშირებულია მორალურ სტანდარტებთან. ეს პრინციპი განმტკიცებულია ეროვნული კანომდებლობის დონეზეც: სსკ-ის 8.3 და 115-ე მუხლი მთელი სამოქალაქო ბრუნვის ქვაკუთხედია. აღნიშნული ნორმები საშუალებას იძლევა, რომ ნებისმიერი ურთიერთობა სამართლებრივი თვალსაზრისით შეფასდეს. კერძო სამართლებრივ ურთიერთობათა კეთილსინდისიერად წარმართვის ვალდებულებას სამოქალაქო კოდექსის არაერთი ნორმა ზოგჯერ პირდაპირ ადგენს, ხოლო ნორმათა უმრავლესობა, მართალია, პირდაპირ არ უთითებს მასზე, მაგრამ უპირობოდ მაინც მას ეფუძნება. საკასაციო სასამართლოს მიერ არაერთ საქმეშია განმარტებული, რომ კეთილსინდისიერების პრინციპის ძირითადი ფუნქციაა ურთიერთობის მონაწილეთა ინტერესების არა დაპირისპირება, არამედ მათი სოლიდარობაა, რაც ნორმალური სამოქალაქო ბრუნვის საფუძველია. კეთილსინდისიერება არა მარტო უფლების არსებობის, არამედ მოვალეობის შესრულების ვარაუდიცაა (შდრ>სუსგ-ას №ას-1338-1376-2014 29 ივნისი, 2015წ.). კეთილსინდისიერების ჭრილში ერთმანეთის უფლებებისადმი პატივისცემით მოპყრობას აზუსტებს საკუთრების მარეგულირებელი სანივთო-სამართლებრივი ნორმებიც, რომლებიც კრძალავენ საკუთრებით ბოროტად სარგებლობის შემთხვევას და ასეთად განიხილავენ საკუთრებით ისეთ სარგებლობას, რომლითაც მხოლოდ სხვებს ადგებათ ზიანი ისე, რომ არ არის გამოკვეთილი მესაკუთრის ინტერესის უპირატესობა და მისი მოქმედების აუცილებლობა გაუმართლებელია (სსკ-ის 170-ე მუხლის მეორე ნაწილი). ამ მუხლის დანაწესი მესაკუთრეს უფლებას აძლევს, განკარგოს თავისი ნივთი შეხედულებისამებრ, არ დაუშვას სხვა პირთა მიერ ამ ქონებით სარგებლობა, თუმცა, ამავე მუხლით დგინდება, რომ საკუთრების უფლება აბსოლუტურ უფლებას არ წარმოადგენს და მისი შეზღუდვა კანონით დადგენილ შემთხვევაში შესაძლებელია.

20.3. მოცემულ შემთხვევაში, საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით იქმნება ისეთი ვითარება, როდესაც ერთ მხარეს დგას ფონდის, როგორც ხელშემკვრელი მხარის ინტერესი, დროულად დაასრულოს ხელშეკრულებით ნაკისრი მშენებლობა (და შესაბამისად დაზოგოს ის საბიუჯეტო სახსრები, რომელიც, ხელშეკრულების თანახმად მესაკუთრის სასარგებლოდ ქირის სახით არის გადასახდელი, რადგან უძრავი ქონების მესაკუთრე რეაბილიტაციის მთელი პერიოდის განმავლობაში ქირაობს საცხოვრებელ ფართს), ხოლო მეორე მხარეს – მესაკუთრე, რომლის ვალდებულებასაც წარმოადგენს, ან შესაბამისობაში მოიყვანოს მისი საკუთრების ფაქტობრივი მონაცემები რეგისტრირებულ მონაცემებთან, ან სხვაგვარად ითანამშრომლოს ფონდთან, ისე, რომ ორივე მხარის ინტერესების გათვალისწინებით, ხელი შეეწყოს ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულებების შესრულებას. საქმის მასალებით ირკვევა და ამას არც კასატორი უარყოფს, რომ მან ყველანაირ შეთავაზებაზე, მათ შორის საჯარო რეესტრში დაცული მონაცემების კორექტირებაზე, უარი განაცხადა.

20.4. მოპასუხე საკასაციო საჩივარში შედავებას წარმოადგენს მხოლოდ იმასთან დაკავშირებით, რომ სააპელაციო სასამართლომ მცდარად დაადგინა ფაქტობრივი გარემოება მის საკუთრებაში რეგისტრირებული ქონების ფართთან მიმართებით, რადგან არ დაუშვა საქმეში მტკიცებულება (ექსპერტიზის დასკვნა), რომელსაც, მისი მოსაზრებით, არსებითი მნიშვნელობა ჰქონდა საქმისთვის.

20.4.1. საკასაციო სასამართლო არ ეთანხმება კასატორის მოსაზრებას, რომ სასამართლოს მიერ დადგენილ გარემოებებზე არსებითი გავლენის მოხდენა შეეძლო ექსპერტიზის დასკვნას. სასამართლო განმარტავს, რომ ნივთზე არსებული როგორც სანივთო უფლებები, აგრეთვე ნივთის მახასიათებელი ისეთი თვისება, როგორიცაა უძრავი ქონების ადგილმდებარეობა და ფართობი, საკადასტრო მონაცემები და ა.შ. დასტურდება ამონაწერით საჯარო რეესტრიდან. „საჯარო რეესტრის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-10 მუხლის თანახმად, „უძრავ ნივთებზე უფლებათა რეესტრიდან ამონაწერი მზადდება უძრავ ნივთებზე უფლებათა, საჯარო-სამართლებრივი შეზღუდვის, საგადასახადო გირავნობის/იპოთეკისა და მოვალეთა რეესტრების მონაცემთა ერთიანი ბანკის საფუძველზე და ასახავს მისი მომზადების მომენტისათვის უძრავი ნივთის შესახებ ამ რეესტრებში რეგისტრირებულ, ძალაში მყოფ მონაცემებს“. სსკ-ის 312-ე მუხლის თანახმად, საჯარო რეესტის მონაცემების მიმართ მოქმედებს უტყუარობისა და სისრულის პრეზუმფცია. რეესტრის ჩანაწერები ითვლება სწორად, ვიდრე არ დამტკიცდება მათი უზუსტობა. მოპასუხის შედავება ქონების დაზუსტებულ ფართთან დაკავშირებით დაფუძნებულია მხოლოდ იმაზე, რომ ექსპერტიზის დასკვნით დადგენილია ქონების მოცულობა, რაც სასამართლოს მიერ დადგენილ გარემოებას საჯარო რეესტრის მონაცემების საფუძველზე ამავე ქონების მოცულობასთან დაკავშირებით, სხვაგვარად წარმოაჩენს. საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ როგორც სსკ-ის 312-ე მუხლით, ასევე „საჯარო რეესტრის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-5 მუხლით დადგენილია, რომ „საჯარო რეესტრში რეგისტრირებულ მონაცემთა მიმართ მოქმედებს უტყუარობის პრეზუმფცია, ვიდრე ისინი საქართველოს კანონმდებლობით დადგენილი წესით ძალადაკარგულად, ბათილად ან არარად არ იქნება ცნობილი“. მაშასადამე, როდესაც კანონმდებლობა ჩამოთვლის რეესტრში დაცული მონაცემების პრეზუმფციის საწინააღმდეგო გარემოებებს, მიუთითებს იმაზეც, რომ მის გაბათილება კანონმდებლობით დადგენილი წესითაა შესაძლებელი. ამ მსჯელობის შესაბამისად, თუ მოპასუხეს საჯარო რეესტრის ჩანაწერის საწინააღმდეგოდ სხვაგვარი მტკიცებულება გააჩნდა, მას შესაბამისი ცვლილების მოთხოვნით, კანონმდებლობის დაცვით, სწორედ საჯარო რეესტრისთვის უნდა მიემართა და ამგვარად მოეხდინა თავისი უფლების რეალიზება და არა სასამართლოსთვის წარედგინა ისინი. სასამართლო, თავის მხრივ, სანივთო უფლებათა მარეგისტრირებელ ორგანოს არ წარმოადგენს, არამედ იგი სამოქალაქო უფლებათა განსაზღვრისას ხელმძღვანელობს მხოლოდ საჯარო რეესტრში პუბლიცირებულ უფლებათა უტყუარობით და არ შეაფასებს ექსპერტიზის თუნდაც განსხვავებულ დასკვნას (გარდა იმ შემთხვევისა, თუ რეესტრის ჩანაწერის საწინააღმდეგოდ შეტანილია სარჩელი მარეგისტრირებელი ორგანოს მიმართ და დავის საგანს სასამართლოსთვის სწორედ ეს გარემოება წარმოადგენს, რაც განსახილველ შემთხვევაში არ იკვეთება). მოპასუხის მხრიდან შესასრულებელ ქმედებაზე მითითებულია „საჯარო რეესტრის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-11 მუხლში, რომლის 4.1. პუნქტი ადგენს, რომ უძრავ ნივთზე რეგისტრირდება რა საკუთრების უფლება, სარეგისტრაციო წარმოების დაწყების საფუძველია განცხადება ან უფლებამოსილი ორგანოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილება. განსახილველ შემთხვევაში ამგვარი განცხადების შეტანა სწორედ ქონების მესაკუთრის ინტერესს და ვალდებულებას წარმოადგენს, რადგან მას შეუძლია იმოქმედოს თავისი საკუთრების შესახებ დაცული მონაცემების შესახებ, მათ შორის ადმინისტრაციული ღონისძიებების განხორციელების გზითაც და ეცადოს, რომ შეიტანოს სიზუსტე რეგისტრირებულ მონაცემებში. თუმცა, როგორც საქმის მასალებით ირკვევა, მოპასუხეს ამგვარი ქმედება საჯარო რეესტრში არ განუხორციელებია და შემდეგ სწორედ ეს გარემოება გახდა ერთერთი საფუძველი მოსარჩელის მხრიდან ხელშეკრულების შეწყვეტისა. ამდენად, კასატორის მითითება ექსპერტიზის დასკვნის, როგორც სამართლებრივად მნიშვნელოვანი გარემოების დამდგენი მტკიცებულების მიმართ, დაუსაბუთებელია და სამართლებრივ საფუძვლებს მოკლებულია. ექსპერტიზის დასკვნა ვერ უზრუნველყოფს სასამართლოსთვის საჯარო რეესტრის მიხედვით აღრიცხული მონაცემების მიმართ განსხვავებულ დასკვნას.

20.4.2. გარდა ზემოაღნიშნული მსჯელობისა, სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობას ექსპერტიზის დასკვნის, როგორც პროცესუალური ხარვეზის მქონე დოკუმენტის, ანუ დაგვიანებით წარდგენილი და დაუშვებელი მტკიცებულების შესახებ და განმარტავს, რომ არც ერთ ეტაპზე მოპასუხეს არ წარუდგენია სსსკ-ის 380-ე მუხლით განსაზღვრული ის საპატიო მიზეზი, რამაც მტკიცებულების დაგვიანებით წარდგენა განაპირობა. მოპასუხეს არც ის მიუთითებია, თუ რატომ ვერ მოიძია მან უფრო ადრე ის დასკვნები რომლებიც შემდეგ 22.10.2018 წლის აუდიტის დასკვნის გაცემის საფუძელი გახდა. ამდენად, დოკუმენტი, რომელზეც აგებულია კასატორის შედავება, გარდა იმისა, რომ პროცესუალურად დაუშვებელ მტკიცებულებას წარმოადგენს, მისი დაშვების შემთხევაშიც, იგი სამართლებრივად ვერ გადასწონის საჯარო რეესტრის მონაცემების სისრულისა და უტყუარობის პრეზუმფციას.

21. ზემოხსენებული მსჯელობიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ არ არსებობს სსსკ-ის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი წინაპირობა, რომლის საფუძველზე საკასაციო სასამართლო დასაშვებად ცნობს მოპასუხის მიერ წარმოდგენილ საკასაციო საჩივარს. შესაბამისად, უარყოფილია საკასაციო განაცხადის დასაშვებად ცნობა და უცვლელად უნდა დარჩეს სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის გასაჩივრებული განჩინება.

22. სსსკ-ის 401-ე მუხლის მე-4 პუნქტის საფუძველზე, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება ცნობილი, პირს დაუბრუნდება, მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 284-ე, 285-ე, 391-ე, 401-ე, 408.3-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. გ.გ–ას საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. გ.გ–ას შუამდგომლობა, თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2019 წლის 6 მარტის განჩინების გაუქმების თაობაზე, (რომლითაც არ დაკმაყოფილდა გ.გ–ას შუამდგომლობა 2019 წლის 1 იანვარს შუამდგომლობაზე დართული მტკიცებულებების დართვის თაობაზე), არ დაკმაყოფილდეს;

2. გ.გ–ას (პ/ნ ......) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე ნ.გ–ას (პ/ნ .......) მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 300 ლარის (საგადახდო დავალება N8305223647, გადახდის თარიღი 2019 წლის 15 აგვისტო), 70% – 210 ლარი;

3. განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე ე. გასიტაშვილი

მოსამართლეები: ზ. ძლიერიშვილი

ბ. ალავიძე