საქმე №ას-1299-2018 29 ნოემბერი, 2019 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები:

ზურაბ ძლიერიშვილი, ეკატერინე გასიტაშვილი

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი _ სს „ს.რ–ა“ (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე _ შპს „ვ.კ–ა“ (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2018 წლის 12 ივნისის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის უარყოფა

დავის საგანი – ზიანის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. მოსარჩელის მოთხოვნა და სარჩელის ფაქტობრივი საფუძვლები:

1.1. შპს „ვ.კ–ამ“ (შემდგომში _ მოსარჩელე, მოწინააღმდეგე მხარე ან მენარდე) სარჩელი აღძრა სასამართლოში სს „ს.რ–ის“ (შემდგომში _ მოპასუხე, აპელანტი, კასატორი ან შემკვეთი) მიმართ და მოითხოვა მოპასუხისათვის 551 986 ლარის დაკისრება.

1.2. სარჩელი ემყარება შემდეგ ფაქტობრივ გარემოებებს: 2010 წლის 7 ივლისსა და 2013 წლის 19 აპრილს მხარეებს შორის დაიდო #შს/12-314 და #შს/13-104 ხელშეკრულებები სხვადასხვა სახეობის 1 207 ვაგონის მომსახურების ვადის გაგრძელებით კაპიტალური შეკეთების, 290 ახალი ხორბალმზიდი ვაგონის მშენებლობისა და სატვირთო ვაგონების წყვილთვლების საქარხნო კაპიტალური შეკეთებითი მომსახურების შესყიდვის შესახებ. ზემოაღნიშნული ხელშეკრულების შესრულებისას (შს/12-314) შემკვეთმა უკანონოდ, ყოველგვარი სამართლებრივი საფუძვლის გარეშე მენარდეს დაარიცხა გაურკვეველი ოდენობის პირგასამტეხლო, რომელიც არასწორად იქნა დათვლილი, გარდა ამისა, დარიცხული პირგასამტეხლო მოპასუხემ ცალმხრივად, უკანონოდ გაქვითა მხარეთა შორის გაფორმებული #შს/13-104 ხელშეკრულების ფარგლებში არსებულ ვ.კ–ისათვის ასანაზღაურებელ თანხებში. აღნიშნული ხელშეკრულების ფარგლებში დარიცხული და ცალმხრივად გაქვითული პირგასამტეხლოს უკან დაბრუნებაზე მენარდის მიერ აღძრული სარჩელი სრულად დაკმაყოფილდა. გადაწყვეტილება შესულია კანონიერ ძალაში და აღსრულებულია. აღნიშნული გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლის შემდგომ დადასტურდა, რომ მოპასუხე უკანონოდ უკავებდა თანხებს მენარდეს. ამ უკანასკნელს თანხის უკანონოდ დაკავების პერიოდში წარმოეშვა ზიანი, რაც გამოიხატა შემდეგში: მოპასუხის გაანგარიშებით, თანხები იქვითებოდა სამ ეტაპად: 942 962,24 ლარი გაიქვითა 2013 წლის 29 ნოემბერს; 605 109,4 ლარი _ 2014 წლის 2 მაისს; 235 659,68 ლარი _ 2014 წლის 15 მაისს. მითითებულ თარიღებში ხსენებული თანხა უნდა მიეღო მოპასუხეს, თუმცა, ვინაიდან შემკვეთი უკანონოდ აკავებდა მას, მენარდე იძულებული გახდა, არაერთხელ აეღო კრედიტი, ის ასევე ვერ ფარავდა ვალდებულებებს სახელმწიფო ბიუჯეტის წინაშე. რაც შეეხება უშუალო ზიანს, გასათვალისწინებელია, რომ 2016 წლის ბოლოდან მოსარჩელეს აქვს საბანკო კრედიტი წლიური 12,5%-ის, 13%-ისა და 15%-ის დარიცხვის პირობებით. საბიუჯეტო დავალიანების გამო, ყოველდღიურად ერიცხებოდა საურავი 0,05%-ის, 0,06%-ისა და 0,07%-ის ოდენობით, რაც წლიურად 18,25%-ს, 21,9%-სა და 22,55%-ს შეადგენს, გარდა ამისა, კომპანიას ვაგონების მაკომპლექტირებელი დეტალების მიმწოდებელი სხვადასხვა კომპანიის დავალიანებაც ერიცხებოდა და მათთან გაფორმებული ხელშეკრულებებით პირგასამტეხლო ძირითადად 0,1%-ით იყო განსაზღვრული, რაც წლიურად 36,5%-ს შეადგენს. თუკი მოპასუხე მოსარჩელეს უკანონოდ არ დაარიცხავდა პირგასამტეხლოს და არ გაქვითავდა ამ თანხას მოსარჩელის კუთვნილ თანხებში, მაშინ მოსარჩელე შეძლებდა ზემოხსენებული ვალდებულებების შესრულებას. მოპასუხის ინტერესების გათვალისწინებით, მოსარჩელე მოთხოვნილი ზიანის ოდენობას ანგარიშობს ყველაზე უფრო დაბალპროცენტიანი _ საბანკო კრედიტისათვის დარიცხული სარგებლის შესაბამისად, ამასთანავე, ვინაიდან საბანკო ვალდებულებების სარგებლის ოდენობა მერყეობდა 12,5-15%-მდე, ზიანის გამოთვლისას აღებულ იქნა მინიმალური _ წლიური 12,5%, რომლის შესაბამისადაც გამოიანგარიშა ექსპერტიზის ბიურომ მოსარჩელისათვის მიყენებული ზიანის ოდენობა.

2. მოპასუხის პოზიცია:

მოთხოვნის გამომრიცხველი შესაგებლით მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და განმარტა, რომ პირგასამტეხლო მოსარჩელეს დაერიცხა ხელშეკრულებით განსაზღვრული წესითა და შეთანხმებული განაკვეთის გათვალისწინებით, ვალდებულების დარღვევის (ვადაგადაცილების) გათვალისწინებით, ისევე, როგორც თანხის გაქვითვა კანონის მოთხოვნათა დაცვით გაგზავნილი შეტყობინების საფუძველზე განხორციელდა. მოსარჩელე ვერ ადასტურებს ზიანის არსებობას, რამდენადაც მის მიერ წარმოდგენილი საკრედიტო ხაზით მომსახურების ხელშეკრულება არ ადგენს მსესხებლის მიერ თანხის ათვისების ფაქტს, არამედ, მასში საუბარია საბანკო პროდუქტით მომსახურების შესაძლებლობაზე, ისევე, როგორც არ დგინდება ის ფაქტობრივი გარემოება, რომ კრედიტის აღება მოპასუხის მხრიდან პირგასამტეხლოს დარიცხვითა და მისი ასანაზღაურებელ თანხაში გაქვითვით იყო გამოწვეული. საქმის მასალებით არ დგინდება საბიუჯეტო დავალიანებაზე საურავის დარიცხვის ფაქტი და ისიც, თუ რა მიზეზობრივი კავშირი არსებობს მოპასუხის ქმედებასთან. 2012 წლიდან 2016 წლამდე მოსარჩელეს მიღებული აქვს 146 000 000 ლარზე მეტი, შესაბამისად, გაურკვეველია სამწლიან პერიოდში ჯამში 1 597 381 ლარის მიუღებლობამ თუ როგორ განაპირობა მოსარჩელის ისეთი მძიმე მდგომარეობა, რომ მას საკმაოდ დიდი ფინანსური ვალდებულებების აღება მოუხდა საბანკო დაწესებულების წინაშე, ისევე, როგორც ვერ შეძლო ვალდებულებათა შესრულება. მოთხოვნის უსაფუძვლობაზე მიუთითებს ისიც, რომ 2014 წლის 22 აგვისტოს შეთანხმების 4.5. მუხლის თანახმად, მოსარჩელეს უარი აქვს გაცხადებული იმ პერიოდისათვის მიმდინარე დავების გარდა ახალი დავის წამოწყებაზე 2012 წლის 7 ივლისის #შს/12-314 ხელშეკრულებიდან გამომდინარე მოთხოვნებზე.

3. პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი:

რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2017 წლის 31 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდა, მოპასუხეს მოსარჩელის სასარგებლოდ დაეკისრა ზიანის _ 551 986 ლარის ანაზღაურება.

4. აპელანტის მოთხოვნა:

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოპასუხემ, მოითხოვა მისი, საქმის წარმოების შეწყვეტაზე უარის თქმის შესახებ 2017 წლის 1 აგვისტოს განჩინების, ასევე, მტკიცებულებების გამოთხოვაზე უარის თქმის შესახებ 2017 წლის 26 სექტემბრისა და 2017 წლის 11 ოქტომბრის განჩინებების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის უარყოფა.

5. გასაჩივრებული განჩინების სარეზოლუციო ნაწილი:

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2018 წლის 12 ივნისის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, ხოლო, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება/განჩინებები დარჩა უცვლელად.

6. კასატორის მოთხოვნა:

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა აპელანტმა, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის უარყოფა.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ შეისწავლა საქმის მასალები, გასაჩივრებული განჩინების დასაბუთებულობა, საკასაციო საჩივრის საფუძვლები და მიიჩნევს, რომ იგი ნაწილობრივ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

1. გასაჩივრებული განჩინების გაუქმების დასაბუთება:

1.1. საკასაციო განაცხადის მოცულობა და საკასაციო განხილვის ფარგლები (კასატორის პრეტენზიები):

საკასაციო პალატის შეფასების საგანს თანხის (მენარდის საზღაურის) დაყოვნების კანონიერება, ზიანის დადგომა და ამ ზიანის ანაზღაურებაზე მოპასუხის ვალდებულების არსებობა წარმოადგენს. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 404-ე მუხლის პირველი ნაწილიდან გამომდინარე (საკასაციო სასამართლო ამოწმებს გადაწყვეტილებას საკასაციო საჩივრის ფარგლებში. საკასაციო სასამართლოს არ შეუძლია, თავისი ინიციატივით შეამოწმოს საპროცესო დარღვევები, გარდა 396-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ვ“ ქვეპუნქტში მითითებული ფაქტებისა), გასაჩივრებული განჩინების კანონიერებას პალატა კასატორის პრეტენზიის ფარგლებში შეამოწმებს. საკასაციო საჩივრის თანახმად:

1.1.1. სასამართლომ არასწორად გამოიყენა სამოქალაქო კოდექსის 394-ე მუხლის პირველი ნაწილი, რადგანაც განსახილველ საქმეში უტყუარად არ დასტურდება მოპასუხის ბრალით ან მისი მიზეზით მოსარჩელისათვის ქონებრივი დანაკლისის მიყენების ფაქტი. ამასთანავე, სასამართლომ არასწორად არ იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 412-ე მუხლით. კონკრეტულ შემთხვევაში არ არსებობს რაიმე მტკიცებულება, რომელიც დაადასტურებდა კასატორის ინფორმირებულობას იმის თაობაზე, რომ 2013-2014 წლებში მოსარჩელემ ვერ მიიღო 1 597 381 ლარის ოდენობით შემოსავალი, რამაც განაპირობა მისთვის ზიანის მიყენება (551 986 ლარით საბანკო სესხების გაზრდა). გასათვალისწინებელია, რომ მენარდეს იმავე პერიოდში მხოლოდ მოპასუხისაგან მიღებული აქვს 15 000 000 აშშ დოლარზე მეტი შემოსავალი;

1.1.2. სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 272-ე მუხლის „ა¹“ ქვეპუნქტი, როდესაც მიუთითა, რომ საქმის წარმოების შეწყვეტის წინაპირობები არ არსებობდა. მოცემულ შემთხვევაში, 2014 წლის 22 აგვისტოს შეთანხმებით მოსარჩელეს უარი ჰქონდა გაცხადებული იმ მოთხოვნაზე, რომლის რეალიზებასაც შეეცადა სასარჩელო წამოების გზით, რაზედაც მიუთითებდა კიდეც აპელანტი. სააპელაციო სასამართლომ საქმის შეწყვეტაზე უარი მიიჩნია კანონიერად, იმ დასაბუთებით, თითქოს პირგასამტეხლოს მოთხოვნით მიმდინარე დავის გაგრძელების სურვილი, ადასტურებს ფაქტს, რომ მოსარჩელეს უარი არ უთქვამს აღნიშნულ პირგასამტეხლოსთან დაკავშირებული ზიანის მოთხოვნაზე. გარდა ამისა, სააპელაციო სასამართლომ დაარღვია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 231-ე და 275-ე მუხლები. 2017 წლის 26 სექტემბრის სხდომაზე არასაპატიო მიზეზით არ გამოცხადდა არცერთი მხარე, რომელთაც შეტყობინება ჩაბარებული ჰქონდათ კანონით დადგენილი წესით, თუმცა, ნაცვლად იმისა, რომ განუხილველად დაეტოვებინა სარჩელი, სრულიად უსაფუძვლოდ საქმე ჩათვალა მომზადებულად და დანიშნა მთავარი სხდომა ამავე წლის 11 ოქტომბერს. სააპელაციო სასამართლო ადგენს საპროცესო კანონის იმპერატიული მოთხოვნის დარღვევის უდავო ფაქტს პირველი ინსტანციის სასამართლოს მხრიდან, თუმცა, ამას მოპასუხე მხარისაგან თითქოსდა ინტერესის არარსებობით ამართლებს, მით უმეტეს იმ ფონზე, როცა არაერთხელ მიუთითა მხარემ ამ გზით მტკიცებულებების წარდგენის შესაძლებლობის მისთვის შეზღუდვის შესახებ. სააპელაციო პალატამ არასწორად განმარტა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 103-ე და 104-ე მუხლები და უარი განაცხადა მტკიცებულებათა გამოთხოვაზე უარის თქმის შესახებ რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2017 წლის 11 ოქტომბრის განჩინების გაუქმებაზე. სააპელაციო სასამართლოს უარი ეფუძნება იმას, თითქოს, შუამდგომლობით მოთხოვნილ მტკიცებულებებს საქმის არსიდან გამომდინარე, არ გააჩნდათ მნიშვნელობა, ეს მაშინ, როდესაც მოპასუხის მიერ მოთხოვნილი იყო ზიანის არარსებობის ფაქტის უდავოდ დამადასტურებელი დოკუმენტები (კერძოდ: ა) 2011 წლიდან 2013 წლამდე საკრედიტო ორგანიზაციებთან დადებული სესხის ხელშეკრულებები; ბ) ინფორმაცია საანგარიშო პერიოდში ბიუჯეტის მიმართ მოსარჩელის ფულადი ვალდებულებების შესახებ (თვეების მიხედვით); გ) 2013 წლიდან 2016 წლამდე მოსარჩელის ყოველწლიური დეკლარაციები მოგება-ზარალისა და დივიდენდის განაწილების შესახებ; დ) 2013-2016 წლებში მოსარჩელის მომსახურებით მოსარგებლე კომპანიებთან გაფორმებული ხელშეკრულებები, რომელთაგან დამატებით შემოსავალი გააჩნდა მოსარჩელეს, რომელიც შეეძლო მიემართა საბანკო სესხების მომსახურების მიზნით);

1.1.3. სასამართლომ გვერდი აუარა საქმის გადაწყვეტისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებასთან დაკავშირებულ მსჯელობას, როდესაც შეეცადა დასაბუთებაში საერთოდ არ ეხსენებინა მხარეთა შორის 2013 წელს დადებული #შს/13-104 ხელშეკრულება. აღნიშნულ ხელშეკრულებაზე, როგორც მოთხოვნის სამართლებრივ საფუძველზე, არაერთგზის უთითებს, როგორც თავად მოსარჩელე (მხოლოდ ბოლო დაზუსტებული სარჩელის წარმოდგენის დღიდან), ასევე _ პირველი ინსტანციის სასამართლო. არცერთი ინსტანციის სასამართლო არ დაინტერესებულა, თუ რას შეადგენდა აღნიშნული ხელშეკრულების ფარგლებში წარმოშობილი ვალდებულების მოცულობა და როდიდან იყო ვალდებული მოპასუხე, განეხორციელებინა ამ ხელშეკრულების ფარგლებში შემხვედრი შესრულება მომსახურების საფასურის ანაზღაურების სახით, მაშინ, როდესაც ამ ფაქტის დადგენის გარეშე შეუძლებელია ზიანის კონკრეტული ოდენობის განსაზღვრა, იმდენად, რამდენადაც ეს პირდაპირ უკავშირდება ვადაგადაცილებულ დღეთა რაოდენობას;

1.1.4. სააპელაციო სასამართლომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლის დარღვევით, წინასწარ დადგენილი ძალა მიანიჭა სსიპ ლ.სამხარაულის სახელობის ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს დასკვნას მაშინ, როდესაც თავად დასკვნაშია აღნიშნული, რომ მასში გადმოცემული გაანგარიშება იარსებებდა, თუ მოსარჩელე დასკვნაში მითითებულ ფულად სახსრებს დასკვნაშივე მითითებული მოცულობითა და ქრონოლოგიით მიღებისთანავე მიმართავდა საბანკო სესხის შესამცირებლად. გასაჩივრებულ განჩინებაში არ არის წარმოდგენილი არგუმენტაცია, რომლითაც ნათელი გახდება, თუ რა ფაქტებზე დაყრდნობით მივიდა სააპელაციო სასამართლო დასკვნამდე, რომ მოსარჩელე საანგარიშო პერიოდში 1 597 381 ლარის მიღების შემთხვევაში, სრულ თანხას აუცილებლად მიმართავდა საბანკო სესხის შესამცირებლად და არა სხვა დანიშნულებით. გარდა ამისა, სასამართლომ არასწორად მიიჩნია უდავოდ, თითქოს მოსარჩელის მიერ საბანკო სესხის აღება განაპირობა მოპასუხის მხრიდან თანხის გადაუხდელობამ, აღნიშნული დასკვნა შეუსაბამოა და არ გამომდინარეობს საქმის მასალებში არსებული არცერთი მტკიცებულების შინაარსიდან, პირიქით სასამართლოს მსჯელობა ამ ნაწილში ეინააღმდეგება საქმის მასალებში არსებულ დოკუმენტებს, რომელთა მიხედვითაც დასტურდება, რომ მოსარჩელეს, ჯერ კიდევ 2013 წლის ოქტომბრიდან მოყოლებული, უკვე ჰქონდა სასესხო ვალდებულებები საბანკო დაწესებულებების მიმართ და კასატორის მხრიდან, 2013 წლის ნოემბერსა და 2014 წლის მაისში წარმოშობილი (შეუსრულებელი) ფულადი ვალდებულებები, ვერანაირად ვერ განაპირობებდა მოსარჩელის საბანკო მომსახურებით სარგებლობის საჭიროებას. უფრო მეტიც, საქმის განმხილველმა სასამართლომ არც კი სცადა აღნიშნული საკითხის საფუძვლიანი შესწავლა და დაუსაბუთებლად განუცხადა უარი მოპასუხეს შუამდგომლობის დაკმაყოფილებაზე, რომლითაც მოთხოვნილი იყო 2013 წლის ნოემბრამდე მოსარჩელის ფინანსური მდგომარეობის ამსახველი დოკუმენტები, მათ შორის, ბანკიდან და სხვა წყაროებიდან მიღებული ფულადი რესურსის შესახებ ინფორმაცია, რომლითაც ნათელი მოეფინებოდა იმ გარემოებას, რომ საბანკო სესხით სარგებლობა მოსარჩელისათვის არ იყო უცხო, იძულებითი ნაბიჯი, რომელიც განპირობებული იყო მოპასუხის ქმედებით;

1.1.5. მართალია, სასამართლო მუთითებს განსახილველ საქმეში მოსარჩელის მიერ სამტკიცებელ ფაქტებზე, თუმცა, არ ადგენს გაართვა თუ არა მან თავი მტკიცების ტვირთს. აღნიშნულის საპირისპიროდ პალატა ადგენს, რომ მოპასუხემ თავი ვერ გაართვა მასზე დაკისრებული მტკიცების ტვირთს და სასამართლო შესაბამისი მტკიცებულებების წარმოდგენით ვერ დაარწმუნა მის მიერ მითითებული გარემოებების სისწორეში, თუმცა, ვერ მიუთითებს კონკრეტულად რა გარემოებების დადასტურებას ითხოვდა/მოელოდა ის მოპასუხის მხრიდან, მით უფრო, როდესაც მტკიცებულებათა იმ ნაწილის გამოთხოვა, რომლებზეც მოპასუხე უთითებდა შუამდგომლობაში, სასამართლოსთვის უინტერესო აღმოჩნდა;

1.1.6. სასამართლომ საერთოდ არ იმსჯელა მოპასუხის მიერ მითითებულ ფაქტობრივ გარემოებაზე, რომლის თანახმადაც, მხარეებმა 2014 წლის 22 აგვისტოს შეთანხმებით უარი განაცხადეს იმ სამართლებრივი საფუძვლიდან (2012 წლის 7 ივლისის #შს/12-314 ხელშეკრულება) გამომდინარე დავების წარმოებაზე, რომელიც საქმის განმხილველმა სასამართლომ მოსარჩელის მოთხოვნის საფუძვლად მიიჩნია გადაწყვეტილებაში.

1.2. საქმის გადაწყვეტისათვის მნიშვნელობის მქონე ქვემდგომი სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები და მათი სავალდებულობა წინამდებარე განჩინების მიმართ:

საკასაციო სასამართლოს წინამდებარე განჩინების მიმართ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილით განსაზღვრული (სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება)) სავალდებულო ძალა გააჩნიათ სააპელაციო პალატის მიერ დადგენილ იმ ფაქტობრივ გარემოებებს, რომელთა წინააღმდეგაც კასატორს არ მიუთითებია პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც შესაძლოა, დაშვებული იყო საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურსამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება, კერძოდ:

1.2.1. 2012 წლის 7 ივლისს მხარეთა შორის გაფორმდა #შს/12-314 ხელშეკრულება საქონლის მომსახურების შესყიდვის შესახებ, რომლის პირობების თანახმად, მოსარჩელემ აიღო ვალდებულება, მოქმედი ინსტრუქციების, ტექნიკური დავალებისა და ტექნიკური პირობების სრული დაცვით, მოპასუხისათვის მიეწოდებინა 290 ცალი ახალი ხორბალმზიდი ვაგონი, ასევე, კაპიტალურად შეეკეთებინა შემკვეთის კუთვნილი სხვადასხვა ტიპის 1 207 ერთეული სატვირთო ვაგონი. ხელშეკრულების საერთო ღირებულება განისაზღვრა 68 642 238 აშშ დოლარით დღგ-ს გარეშე;

1.2.2. 2013 წლის 19 აპრილს მხარეებს შორის დაიდო მომსახურების შესყიდვის შესახებ #შს/13-104 ხელშეკრულება, რომლის თანახმად მენარდემ აიღო ვალდებულება, საქარხნო პირობებში კაპიტალურად შეეკეთებინა ლოტი #1-ით გათვალისწინებული 2 000 ცალი სატვირთო ვაგონის წყვილთვლები (დაკომპლექტებული) და ლოტი #2-ით გათვალისწინებული 200 ცალი სატვირთო ვაგონის წყვილთვლები (დაუკომპლექტებელი). ლოტების მიხედვით მომსახურების ღირებულება განისაზღვრა შემდეგნაირად: ლოტი #1- 5 262 200 აშშ დოლარი დღგ-ს გარეშე; ლოტი #2 - 716 960 აშშ დოლარი დღგ-ს გარეშე;

1.2.3. 2012 წლის 7 ივლისს მხარეთა შორის გაფორმებული #შს/12-314 ხელშეკრულებიდან გამომდინარე ნაკისრი ვალდებულების ვადის დარღვევით შესრულების გამო, შემკვეთმა მენარდეს პირგასამტეხლოს სახით დაარიცხა 1 783 731,35 ლარი, რომელიც მან სამ ეტაპად, 2013 წლის 29 ნოემბერს, 2014 წლის 2 მაისსა და 2014 წლის 15 მაისს #შს/12-314 და #შს/13-104 ხელშეკრულებების საფუძველზე მის მიმართ არსებული მენარდის მოთხოვნებთან გაქვითა;

1.2.4. რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2015 წლის 16 აპრილის გადაწყვეტილებით, მენარდის სარჩელი დაკმაყოფილდა. 2012 წლის 7 ივლისის #შს/12-314 ხელშეკრულების ფარგლებში დარიცხული პირგასამტეხლოდან 1 597 381.75 ლარი შემკვეთს დაეკისრა მოსარჩელის სასარგებლოდ. აღნიშნული გადაწყვეტილება უცვლელად დარჩა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 13 მაისის განჩინებით და საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2016 წლის 13 ოქტომბრის განჩინებით;

1.2.5. სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 2017 წლის 14 მარტის #001391817 დასკვნის დასკვნითი ნაწილის თანახმად: „ექსპერტიზაზე წარმოდგენილი მასალების მიხედვით დადგენილია, რომ იმ შემთხვევაში, თუ სს „ს.რ–ის“ მიერ გაქვითულ თანხებს შესაბამისი პერიოდების მიხედვით, სულ 15 973 812 ლარის ოდენობით შპს „ვ.კ–ა“ გამოიყენებდა კრედიტის შესამცირებლად, მას არ მოუწევდა ბანკისათვის პროცენტის სახით 551 986 ლარის გადახდა“. კვლევითი ნაწილის თანახმად კი, დასკვნის შედგენისას ექსპერტმა იხელმძღვანელა საკრედიტო ხაზის ხელშეკრულებებით, ხელშეკრულებებით მიმწოდებლებთან და შპს „ვ.კ–ის“ საგადასახადო ვალდებულებების შესახებ ინფორმაციით.

1.3. საკასაციო სასამართლოს შეფასებები და სამართლებრივი დასკვნები:

საკასაციო პრეტენზიათა წარმატებულობის შემოწმების მიზნით, პალატა უპირველესად ყურადღებას გაამახვილებს განსახილველი სარჩელის ფაბულაზე, მოთხოვნის სამართლებრივ საფუძველზე, მტკიცების საგანსა და მასში შემავალი გარემოებების დამტკიცებაზე ვალდებული პირის საკითხებზე:

1.3.1. განსახილველ შემთხვევაში, უდავოა, რომ მხარეები იმყოფებოდნენ ნარდობის სამართლებრივ ურთიერთობაში, რომლის ფარგლებშიც, დადებული ხელშეკრულებებისა და სამოქალაქო კოდექსის 629-ე მუხლის თანახმად, მოსარჩელეს ეკისრებოდა სამუშაოს შესრულება, ხოლო მოპასუხეს _ მისი მიღება და საზღაურის ანაზღაურება. ამავე ხელშეკრულებებით მხარეები, სამოქალაქო კოდექსის 417-ე-418-ე მუხლების შესაბამისად, შეთანხმდნენ მოთხოვნის უზრუნველყოფის სახელშეკრულებო საშუალებაზე. შემკვეთის მტკიცებით, მენარდემ გადააცილა ვალდებულების შესრულების ვადას, რის გამოც, დაარიცხა პირგასამტეხლო და სამოქალაქო კოდექსის 442-ე მუხლის შესაბამისად, გაუქვითა ნარდობის საზღაურში. სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით მენარდის სარჩელი გაქვითული თანხის შემკვეთისათვის დაკისრების თაობაზე დაკმაყოფილდა და გადაწყვეტილება აღსრულდა, თუმცა, ამჯერად მენარდე თანხის დაყოვნებით გამოწვეული ზიანის ანაზღაურებას მოითხოვს, რომელსაც უკავშირებს საბანკო ვალდებულებების წარმოშობას, სახელმწიფოსა და სხვა კონტრაქტორების წინაშე ნაკისრი ვალდებულებების შეუსრულებლობას, რის გამოც, მას, ერთ შემთხვევაში, მოუწია დამატებით სარგებლის, ხოლო, მეორე და მესამე შემთხვევაში _ საურავისა და პირგასამტეხლოების ანაზღაურება.

1.3.2. მოცემული ფაბულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სასარჩელო მოთხოვნის დამფუძნებელ ნორმებს სამოქალაქო კოდექსის 394.1, 408.1, 409-ე და 412-ე მუხლები წარმოადგენს, რომელთა საფუძველზეც მოთხოვნა განხორციელებადია, თუ: მხარეები იმყოფებოდნენ სახელშეკრულებო ურთიერთობაში; მოპასუხემ ბრალეულად დაარღვია ვალდებულება, რის შედეგადაც დადგა ზიანი/კრედიტორის ქონებრივი დანაკლისი, რომელიც მოვალის მართლსაწინააღმდეგო ქმედების პირდაპირი შედეგია; ზიანი სავარაუდო იყო მოვალისათვის. ჩამოთვლილი ფაქტების მითითების ტვირთი ეკისრება მოსარჩელეს, ხოლო იმის მიხედვით, თუ რომელ ფაქტს შეედავება მოპასუხე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის შესაბამისად, ამ ფაქტის დამტკიცება ასევე მოსარჩელის ვალდებულებაა. მტკიცების ტვირთი მოპასუხის მხარეს გადადის მას შემდეგ, რაც მოსარჩელე დაძლევს მასზე დაკისრებულ მოვალეობებს. იმ შემთხვევაში კი, თუ მოსარჩელე ვერ დაადასტურებს ვალდებულების დარღვევით გამოწვეული ზიანის ანაზღაურების მტკიცების საგანში შემავალ რომელიმე წინაპირობას, სარჩელი წარუმატებლად მიიჩნევა და დაკმაყოფილებას არ ექვემდებარება.

1.3.3. განსახილველ შემთხვევაში, საკასაციო პალატა იზიარებს კასატორის პრეტენზიას სასამართლოს მხრიდან საპროცესო სამართლის ნორმათა დარღვევის თაობაზე და მიიჩნევს, რომ სახეზეა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმების სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე მუხლის მე-3 ნაწილით განსაზღვრული შემთხვევა, კერძოდ, გასაჩივრებული განჩინებით არ დგინდება პირდაპირი კავშირი მოპასუხის ქმედებასა და მოსარჩელის ქონებრივ დანაკლისს შორის, არ ირკვევა, მართლაც საზღაურის დაგვიანებამ განაპირობა თუ არა მოსარჩელის მიერ საბანკო კრედიტის აღება, სახელმწიფოსა და სხვა კონტრაქტორების მიმართ ვალდებულების შესრულების შეუძლებლობა და სხვა. ამ გარემოებათა მტკიცება, როგორც ითქვა, მოსარჩელეს ეკისრება. საკასაციო პალატა ყურადღებას გაამახვილებს კასატორის პრეტენზიაზე, რომელიც სასამართლოს მხრიდან სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე და 103-ე მუხლების დარღვევას და მტკიცებულებათა გამოთხოვაზე უარს შეეხება და ნაწილობრივ იზიარებს მას. თავად საჩივრის საფუძვლებიდან ირკვევა, რომ მოპასუხეს სურდა იმ მტკიცებულებათა გამოთხოვა, რომელთა ანალიზი სასამართლოს მისცემდა შესაძლებლობას, შეეფასებინა კომპანიის ფინანსური მდგომარეობა და გამოეტანა დასკვნა ზიანის მოპასუხის მიერ მიუყენებლობის თაობაზე. საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ მოქმედი საპროცესო კანონმდებლობა ნეგატიური მტკიცების ტვირთს არ ითვალისწინებს, შესაბამისად, ზიანის მიუყენებლობის მტკიცება არ შეიძლება დაეკისროს პირს, რომელსაც მართლსაწინააღმდეგო ქმედებიდან ნაწარმოებ მოთხოვნას უყენებენ, არამედ, როგორც ითქვა, მოთხოვნის წინაპირობების მითითება და დამტკიცება მოთხოვნის ინიციატორს ეკისრება, ხოლო მოპასუხეს, მხოლოდ მას შემდეგ, რაც მოსარჩელე თავს გაართმევს მტკიცების საპროცესო ვალდებულებას, შეუძლია მიუთითოს ფაქტებზე და წარადგინოს მტკიცებულებები, რომლებიც მის მართლსაწინააღმდეგო ქმედებას გამორიცხავენ (ვალდებულების დარღვევის თავიდან აცილების შეუძლებლობა; მისი მართლზომიერი მოქმედება; ზიანის ოდენობა და სხვა). ამდენად, ქვემდგომი სასამართლოების მხრიდან სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე და 103-ე მუხლების დარღვევა დასტურდება იმ კონტექსტში, რომ სასამართლომ დაარღვია მტკიცების ტვირთის დაძლევის სტანდარტი და მტკიცებულებათა შეგროვების წესი.

1.3.4. საკასაციო სასამართლო არ იზიარებს გასაჩივრებული განჩინების დასკვნას საპროცესო ნორმების დარღვევის ფონზე სარჩელის წარმატებულობის თაობაზე. ქვემდგომი სასამართლოს დასკვნები ძირითადად ორ მტკიცებულებას ემყარება: სასამართლოს დასკვნით, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 106-ე მუხლის „ბ“ ქვეპუნქტის თანახმად, მოპასუხის მართლსაწინააღმდეგო, ბრალეული ქმედება პრეიუდიციულად იყო დადგენილი ამავე მხარეებს შორის მიმდინარე ზემოხსენებულ დავაზე მიღებული სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით, შესაბამისად, მოთხოვნის წინაპირობების მტკიცებისაგან გათავისუფლებული იყო მოსარჩელე. გარდა ამისა, ზიანის ოდენობა მენარდემ დაამტკიცა სასამართლოსათვის საექსპერტო კვლევის წარდგენით. საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 106-ე მუხლის „ბ“ ქვეპუნქტით განსაზღვრული ფაქტის პრეიუდიციული მნიშვნელობის დადგენისას სასამართლომ ყურადღება უნდა გაამახვილოს სასამართლოს გადაწყვეტილებაზე, როგორც პროცესუალური, ისე _ მატერიალურსამართლებრივი კუთხით. პირველი მოიაზრებს იმას, რომ უნდა არსებობდეს ამავე მხარეებს შორის სამოქალაქო დავაზე მიღებული, კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილება; რაც შეეხება მეორე კრიტერიუმს, ამ მხრივ სავალდებულო ძალის მატარებელია არა კანონიერ ძალაში შესულ გადაწყვეტილებაში ასახული სასამართლოს შეფასებები და სამართლებრივი დასკვნები, არამედ მხოლოდ ის ფაქტები, რომლებიც იურიდიულად ამართლებენ გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილს. სწორედ ამ ფაქტების შეფასებით უნდა განსაზღვროს მოსამართლემ მხარის ქმედების კანონიერება და სხვა. ამ თვალსაზრისით, გასაჩივრებულ განჩინებაში არ არის საკმარისად გამოკვეთილი სააპელაციო პალატის მხრიდან რუსთავის საქალაქო სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით დადგენილი ფაქტების კვლევის საკითხი. საკასაციო სასამართლო მიუთითებს იმ გარემოებაზე, რომ კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით მოთხოვნილი იყო იმ თანხის ანაზღაურება, რომელიც, შემკვეთის მტკიცებით, გაიქვითა პირგასამტეხლოში, ანუ ხსენებული დავის სამართლებრივ საფუძველს სამოქალაქო კოდექსის 629-ე მუხლის პირველი ნაწილი წარმოადგენდა, რომლის ფარგლებშიც მენარდე მოითხოვდა საზღაურის გადახდას, რომელიც, მისი მტკიცებით, არასწორად გაიქვითა პირგასამტეხლოს დავალიანებაში. სასამართლოების დასკვნებით, პირგასამტეხლოს დაანგარიშებისას შემკვეთი და ექსპერტი სხვადასხვაგვარად განმარტავდნენ მხარეთა მიერ შეთანხმებულ პირგასამტეხლოს გამოთვლის წესს, რომელთაგანაც სასამართლომ სამართლიანად მიიჩნია ექსპერტის მიერ შეთავაზებული გამოანგარიშების წესი და გაიზიარა იგი. ამ ფაქტობრივ მოცემულობაში კი, სააპელაციო სასამართლომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 106-ე მუხლის „ბ“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, უნდა განსაზღვროს თანხის დაყოვნებით გამოწვეული ზიანის ანაზღაურების შესახებ დავისათვის რომელ გარემოებას გააჩნია პრეიუდიციული მნიშვნელობა.

1.3.5. რაც შეეხება საექსპერტო კვლევას, საკასაციო სასამართლო განსახილველ დავაში ჯერ კიდევ სარჩელის წინააღმდეგ წარდგენილ შესაგებელში გამოთქმული შედავების გათვალისწინებით, მიიჩნევს, რომ მტკიცების საგანში შემავალ გარემოებას, მათ შორის, ზიანის ოდენობა წარმოადგენდა. ამ თვალსაზრისით, სააპელაციო პალატამ უკრიტიკოდ გაიზიარა ექსპერტიზის დასკვნა და ზიანის ოდენობა დადგენილად ჩათვალა. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ხსენებული მტკიცებულების შეფასების კუთხით საკასაციო საჩივარი დასაბუთებულ შედავებას შეიცავს, რამდენადაც სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 172-ე (სსსკ-ის 105-ე) მუხლის მიზნებისათვის ზიანის ოდენობის განსაზღვრისას სასამართლომ მხედველობაში არ მიიღო მოპასუხის შედავებები და დასკვნის კვლევით ნაწილში გადმოცემული გარემოებები, კერძოდ: ექსპერტმა იხელმძღვანელა საკრედიტო ხაზის ხელშეკრულებებით; ხელშეკრულებებით მიმწოდებლებთან და შპს „ვ.კ–ის“ საგადასახადო ვალდებულებების შესახებ ინფორმაციით. დასკვნაში ასახულია, რომ მოთხოვნილი ზიანი არ წარმოიშობოდა, თუკი მოპასუხე თანხას დროულად გადაუხდიდა მოსარჩელეს, რადგანაც ეს უკანასკნელი გადარიცხული თანხით შეამცირებდა საბანკო ვალდებულებას. ამ შემთხვევაში, საკასაციო პალატის მოსაზრებით, სახეზეა სამოქალაქო საპორცესო კოდექსის 393-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არსებითი ხასიათი საპროცესო დარღვევა: გასათვალისწინებელია, რომ მოპასუხემ დასაბუთებული შედავება წარადგინა ექსპერტიზის დასკვნის კვლევით ნაწილთან მიმართებაში და გააკრიტიკა იმ დოკუმენტების ნამდვილობა, რომლებსაც ექსპერტმა საკუთარი მოსაზრებები დააფუძნა, ასეთ ვითარებაში, საკასაციო სასამართლოს დასკვნით, მოსარჩელე არ შეიძლება გათავისუფლდეს მტკიცებულებათა წარდგენის ტვირთისაგან, რამდენადაც მოპასუხის შედავების ფარგლებში, მასვე ეკისრება იმ მტკიცებულებების წარდგენის ვალდებულება (სსსკ-ის მე-4 მუხლი), რომელზეც ამყარებს ზიანის არსებობის ფაქტს, წინააღმდეგ შემთხვევაში, სასამართლოსათვის გაურკვეველი რჩება, რა ქონებრივი დანაკლისი განიცადა მხარემ, ამასთანავე, მოპასუხეს არ ეძლევა შედავებისა და თავის დაცვის შესაძლებლობა.

1.3.6. გარდა ზემოაღნიშნულისა, საკასაციო პალატა იზიარებს კასატორის პრეტენზიას სასამართლოს მხრიდან საქმეში წარმოდგენილი მხარეთა #4 შეთანხმების შეფასების გარეშე დატოვების თაობაზე. ჯერ კიდევ საქმის მომზადების დასრულებამდე ამ მტკიცებულებაზე მითითებით მოპასუხემ არსებითი შედავება განახორციელა და აღნიშნა, რომ ხსენებული შეთანხმება სარჩელის დაკმაყოფილებას გამორიცხავდა, ვინაიდან მისი 4.5. პუნქტით, მხარეებმა უარი განაცხადეს #შს/12-314 ხელშეკრულებიდან გამომდინარე ახალი დავის წამოწყებაზე. განსახილველი სარჩელის საგანს ხსენებული ხელშეკრულებით გათვალისწინებული საზღაურის ანაზღაურების დაგვიანებით წარმოშობილი ზიანი წარმოადგენს, შესაბამისად, სასამართლომ, სამოქალაქო კოდექსის 52-ე მუხლის ფარგლებში ნების გონივრული და ლოგიკური განმარტების მეთოდების გათვალისწინებით, შეთანხმების მთელ ტექსტთან მიმართებით უნდა დაადგინოს მისი 4.5. მუხლის შინაარსი ხომ არ ნიშნავს კრედიტორის მხრიდან ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნაზე წინასწარ უარის თქმას, რამდენადაც, სამოქალაქო კოდექსის 410-ე მუხლის თანახმად, აღნიშნული კრედიტორის უფლებას წარმოადგენს და ზიანის ანაზღაურების შესახებ სარჩელის უარყოფის საფუძველია.

1.3.7. საკასაციო პალატა აქვე განმარტავს, რომ არ იზიარებს კასატორის მტკიცებას ამ საფუძვლიდან გამომდინარე საქმის წარმოების შეწყვეტისა და სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 272-ე მუხლის „ა¹“ ქვეპუნქტის არასწორი განმარტების თაობაზე და აღნიშნავს, რომ დავის საგნის არარსებობის მოტივით საქმის წარმოების შეწყვეტა დაიშვება მხოლოდ მაშინ, თუ სასამართლო დაადგენს, რომ მატერიალურ-სამართლებრივი ურთიერთობის მომწესრიგებელი წესები გამორიცხავს დავის საგნის არსებობას (მაგ: ვალდებულების შეწყვეტის წესები, იხ. სკ-ის 427-ე და შემდგომი ნორმები), რაც შეეხება სამოქალაქო კოდექსის 410-ე მუხლს, თუკი დადგინდა, რომ კრედიტორმა ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნის უფლება შეიზღუდა, დადასტურების შემთხვევაში დავის საგანი კი იარსებებს, თუმცა, თავად კრედიტორის ნება გამოაცლის მოთხოვნას საფუძველს, რაც არსებითად განასხვავებს მას სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 272-ე მუხლის „ა¹“ ქვეპუნქტის შინაარსისაგან. პალატა იზიარებს კასატორის პრეტენზიას სასამართლოს მხრიდან სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 231-ე მუხლისა და 275-ე მუხლის პირველი ნაწილის „დ“ ქვეპუნქტის დარღვევის თაობაზე, თუმცა, განმარტავს, რომ ამავე კოდექსის 278-ე მუხლის დისპოზიციიდან გამომდინარე, სარჩელის განუხილველად დატოვება მოსარჩელეს არ უზღუდავს სასამართლოსადმი მიმართვის უფლებას. მოცემულ შემთხვევაში, მართალია, სასამართლოს სხდომაზე ორივე მხარის გამოუცხადებლობა საკმარისი საფუძველი იყო სარჩელის განუხილველად დატოვებისათვის, თუმცა, ვინაიდან მოსარჩელე აგრძელებს დავას, ხსენებული ნორმის გამოყენება საქმის ზემდგომი ინსტანციის წესით განხილვის ეტაპზე მხოლოდ გააჭიანურებდა საქმეს.

1.4. საქმის იმავე სასამართლოსათვის ხელახლა განსახილველად დაბრუნების პროცესუალურსამართლებრივი დასაბუთება:

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ მატერიალური და საპროცესო სამართლის წესების დარღვევით დაადგინა დავის გადაწყვეტისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებები, შესაბამისად, სახეზეა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე მუხლის მე-2 და მე-3 ნაწილებით გათვალისწინებული გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძველი. ამასთანავე, რადგანაც საჭიროა მტკიცებულებათა დამატებითი გამოკვლევა, ამავე კოდექსის 412-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, პალატა საქმეს ხელახლა განსახილვად უბრუნებს იმავე სასამართლოს, რომელმაც ამ განჩინებაში განვითარებული მსჯელობის შესაბამისად უნდა გაანაწილოს მხარეთა შორის მტკიცების ტვირთი, უზრუნველყოს მტკიცებულებათა შეგროვება, შეაფასოს საქმის მასალები, დაადგინოს დავის გადაწყვეტისათვის მნიშვნელობის მქონე ფაქტობრივი გარემოებები და შემდგომ გადაწყვიტოს უფლების საკითხი.

2. პროცესის ხარჯები:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 53-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ სააპელაციო ან საკასაციო სასამართლო დააბრუნებს საქმეს ხელახლა განსახილველად, მთელი სასამართლო ხარჯები, რაც გაწეულია ამ საქმის განხილვასთან დაკავშირებით, სარჩელის აღძვრიდან დაწყებული, უნდა შეჯამდეს და შემდეგ განაწილდეს მხარეთა შორის ამ მუხლის მიხედვით. ვინაიდან მოცემული საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდა ქვემდგომ სასამართლოს, პროცესის ხარჯების საკითხი უნდა გადაწყდეს შემაჯამებელი გადაწყვეტილების გამოტანისას.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 53-ე, 412-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. სს „ს.რ–ის“ საკასაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდეს.

2. გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2018 წლის 12 ივნისის განჩინება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ბ. ალავიძე

მოსამართლეები: ზ. ძლიერიშვილი

ე. გასიტაშვილი