საქმე №ას-909-2019 13 იანვარი, 2020 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები:

ეკატერინე გასიტაშვილი, ზურაბ ძლიერიშვილი

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – ი.მ–ი (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე – ქ.მ–ი (მოპასუხე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2019 წლის 10 აპრილის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება

დავის საგანი – ხელშეშლის აღკვეთა, ზიანის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. მოსარჩელის მოთხოვნა და სარჩელის ფაქტობრივი საფუძვლები:

1.1. ა.მ–მა (უფლებამონაცვლე ი.მ–ი, იხ. 25.04.2018წ. განჩინება, შემდგომში ხსენებული, როგორც მოსარჩელე, აპელანტი ან კასატორი) სარჩელი აღძრა სასამართლოში ქ.მ–ის (შემდგომში _ მოპასუხე ან მოწინააღმდეგე მხარე) მიმართ და მოითხოვა მოპასუხის დავალდებულება, განახორციელოს ქ.თბილისში, ...... მდებარე, მოსარჩელის კუთვნილ 88 კვ.მ # ...... ფართის შესასვლელში ამოშენებული კარის ღიობის დემონტაჟი, რომლითაც მოსარჩელეს ხელი ეშლება, დაუკავშირდეს კუთვნილ ბინას, მანვე მოითხოვა მოპასუხისათვის მორალური ზიანის _ 3 000 ლარის დაკისრება.

1.2. სარჩელი ემყარება შემდეგ ფაქტობრივ გარემოებებს: მოსარჩელე არის ქ.თბილისში, ..... მდებარე 88 კვ.მ უძრავი ქონების მესაკუთრე. ონკოლოგიური დაავადების გამო, ის ვერ სარგებლობდა საკუთარი ბინით. აღნიშნულის გამო, მოპასუხემ ამოაშენა ბინაში შესასვლელი კარები, რაც გამორიცხავს მესაკუთრის მიერ ქონებაში შესვლის შესაძლებლობას. ამოშენებული კედლის დემონტაჟის მოთხოვნით მოსარჩელემ მიმართა პოლიციას, მერიას, თუმცა, რაიმე შედეგი ამას არ მოჰყოლია.

2. მოპასუხის პოზიცია:

მოთხოვნის გამომრიცხველი, მისი განხორციელების შემაფერხებელი შესაგებლით მოპასუხემ არ ცნო სარჩელი და განმარტა, რომ ქ.თბილისში, ..... მდებარე 13.57 კვ.მ და 40.01 კვ.მ ფართები საჯარო რეესტრში რეგისტრირებულია მის საკუთრებად. ქონება ამავე მდგომარეობაში შეიძინა ყოფილი მესაკუთრისგან. მოსარჩელის მიერ მოთხოვნილი კარის ღიობის გახსნის შემთხვევაში იგი დაუკავშირდება მოპასუხის საკუთრებად საჯარო რეესტრში რეგისტრირებულ ფართს. მოსარჩელემ 1995 წელს თანხმობა განაცხადა აღნიშნული ღიობის ამოშენებაზე, რადგან მის ბინას აქვს დამოუკიდებელი შესავლელი, არსებობს ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის კრების 2009 წლის 25 სექტემბრის გადაწყვეტილებაც. მოსარჩელის მოთხოვნა ხელშეშლის აღკვეთის შესახებ ხანდაზმულიცაა. გარდა ამისა, უსაფუძვლოა მორალური ზიანის ანაზღაურების შესახებ მოთხოვნაც.

3. პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი:

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 24 მაისის გადაწყვეტილებით სარჩელი უარყოფილ იქნა.

4. აპელანტის მოთხოვნა:

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოსარჩელემ, მოითხოვა მისი კარის ღიობის დემონტაჟის ნაწილში შეცვლა და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

5. გასაჩივრებული განჩინების სარეზოლუციო ნაწილი:

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2019 წლის 10 აპრილის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, ხოლო გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად.

6. კასატორის მოთხოვნა:

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა აპელანტმა, მოითხოვა მათი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ შეისწავლა საქმის მასალები, გასაჩივრებული განჩინების დასაბუთებულობა, საკასაციო საჩივრის საფუძვლები და მიიჩნევს, რომ იგი ნაწილობრივ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

1. გასაჩივრებული განჩინების გაუქმების დასაბუთება:

1.1. საკასაციო პრეტენზიების მოცულობა და საკასაციო განხილვის ფარგლები:

საკასაციო სასამართლოს შეფასების საგანს წარმოადგენს ხელშეშლის აღკვეთისა და პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენის შესახებ მოთხოვნის კანონიერება. ქვემდგომი სასამართლოების დასკვნით, მოთხოვნა განუხორციელებადია, რადგანაც 40 კვ.მ ფართი, სადაც მდებარეობს კარის ღიობი, მოპასუხის ინდივიდუალური საკუთრებაა, მას მოწყობილი აქვს სველი წერტილი, ამ კარის გახსნის შემთხვევაში მოსარჩელე მოხვდება არა საკუთარ უძრავ ქონებაში, არამედ, მოპასუხის საკუთრებად რეგისტრირებულ ფართში, გარდა ამისა, სასამართლოებმა დაადგინეს, რომ მოსარჩელეს აქვს საკუთრებაში მოხვედრის სხვა საშუალება. კასატორი არ ეთანხმება სააპელაციო სასამართლოს შეფასებებსა და დასკვნებს და პრეტენზიას აცხადებს სასამართლოს მხრიდან, როგორც მატერიალური, ისე _ საპროცესო სამართლის ნორმების დარღვევაზე. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 404-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად (საკასაციო სასამართლო ამოწმებს გადაწყვეტილებას საკასაციო საჩივრის ფარგლებში. საკასაციო სასამართლოს არ შეუძლია თავისი ინიციატივით შეამოწმოს საპროცესო დარღვევები, გარდა 396-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ვ“ ქვეპუნქტში მითითებული ფაქტებისა), საკასაციო სასამართლო გასაჩივრებული განჩინების კანონიერებას სწორედ საკასაციო საჩივარში გამოთქმული პრეტენზიების შესაბამისად შეამოწმებს. საკასაციო საჩივრის თანახმად კი:

- სააპელაციო სასამართლომ არასწორად შეაფასა ექსპერტიზის დასკვნა, რომელიც კატეგორიული შინაარსისაა;

- სასამართლომ არასწორად გაანაწილა მტკიცების ტვირთი: იმ გარემოების მტკიცება, რომ სადავო დერეფანი წარმოადგენს ბინათმესაკუთრეთა თანასაკუთრებას, დაეკისრა აპელანტს, მაშინ, როდესაც „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-5 მუხლის „დ“ ქვეპუნქტის თანახმად, დერეფანი სწორედ ამხანაგობის საზიარო საგანია, ხოლო, საპირისპიროს მტკიცება ეკისრებოდა მოწინააღმდეგე მხარეს, რომელსაც არ წარმოუდგენია ამავე კანონის მოთხოვნათა შესაბამისად, ამხანაგობის 100%-იანი თანხმობით შედგენილი კრების ოქმი. ამ მხრივ სასამართლომ არასწორად არ იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 115-ე და 170-ე მუხლებით, ამასთანავე, არასწორად განმარტა ამავე კოდექსის 172-ე მუხლი და მცდარად გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს დასკვნა, რომლის თანახმადაც, კარის ღიობის გახსნის შემთხვევაში, მოსარჩელე არა საკუთარ, არამედ, მოპასუხის ინდივიდუალური საკუთრების საგანში მოხვდება.

1.2. ქვემდგომი სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები და მათი სავალდებულობა საკასაციო პალატის წინამდებარე განჩინების მიმართ:

საკასაციო პალატის წინამდებარე განჩინების მიმართ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილით განსაზღვრული (სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება)) სავალდებულო ძალა გააჩნია სააპელაციო პალატის მიერ დადგენილ იმ ფაქტობრივ გარემოებებს, რომელთა წინააღმდეგაც საკასაციო საჩივარი არ შეიცავს მითითებას იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურ-სამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება.

1.2.1. ქ.თბილისში, ...... მდებარე 88 კვ.მ ფართი (ს/კ #......) 1995 წლის 21 ივლისის #4-2039 ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე რეგისტრირებული იყო მოსარჩელის საკუთრებად (2018 წლის 17 აპრილს მომზადებული საჯარო რეესტრის ამონაწერის მიხედვით აღნიშნული უძრავი ქონება სამკვიდრო მოწმობის საფუძველზე რეგისტრირებულია მოსარჩელის უფლებამონაცვლის საკუთრებად);

1.2.2. ამავე მისამართზე მდებარე 13.57 კვ.მ ფართი (ს/კ # .....), 1999 წლის 16 ივნისის #1-284 ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე, რეგისტრირებულია მოპასუხის საკუთრებად, ისევე, როგორც 1999 წლის 16 ივნისის #1-284 ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე, მის საკუთრებას წარმოადგენს 40.01 კვ.მ ფართი (ს/კ #......);

1.2.3. ქ.თბილისში, ..... მდებარე უძრავი ქონება წარმოადგენს მრავალბინიან საცხოვრებელ სახლს;

1.2.4. ქ.თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 2016 წლის 08 ივლისის #16/177701 წერილით ეცნობა მოსარჩელეს, რომ სამსახურის სპეციალისტების მიერ ქ.თბილისში, ..... არსებული საკითხის ადგილზე შესწავლის შედეგად აღმოჩნდა, რომ რ.მ–ის მიერ სამშენებლო სამუშაოები ჩატარებულია შენობა-ნაგებობის შიდა ფართში, რაც წარმოადგენს ისეთ სამშენებლო საქმიანობას, რომლის განხორციელება არ საჭიროებს მშენებლობის ნებართვას;

1.2.5. სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 2017 წლის 17 ივლისის დასკვნის თანახმად, #...... საკადასტრო კოდით რეგისტრირებული 88 კვ.მ ფართის მქონე ბინა მდებარეობს #...... საკადასტრო კოდით რეგისტრირებულ მიწის ნაკვეთზე განთავსებულ #3 შენობის (ნაწილის) მე-2 სართულზე. აღნიშნულ ბინას ფაქტობრივი მდგომარეობით გააჩნია ორი შესასვლელი კარი, რომელთაგან ერთი კარის ღიობი, რომელიც დანართ #2-ზე ნაჩვენებია წითელი ფერით, ამოქოლილი აქვს მეზობელს. კერძოდ, აღნიშნულ ადგილას მეზობელს მოწყობილი აქვს სველი წერტილი და სათავსი, შესაბამისად, აღნიშნული კარით საკვლევ ბინაში მოხვედრა შეუძლებელია. აღნიშნულ ბინაში მოხვედრა ფაქტობრივი მდგომარეობით შესაძლებელია მხოლოდ დანართ #2-ზე მწვანე ფერით ნაჩვენები კარის ღიობით, ხოლო აღნიშნულ კართან მოხვედრა შესაძლებელია ....ქ#10-ში მდებარე #...... საკადასტრო კოდით რეგისტრირებული მიწის ნაკვეთის და მასზე განთავსებული #1 შენობის ვერანდის და მასზე მოწყობილი კიბის გავლით.

1.3. საკასაციო სასამართლოს შეფასებები და სამართლებრივი დასკვნები:

1.3.1. საკასაციო სასამართლო, საქმეში მითითებული ფაქტების გათვალისწინებით მიიჩნევს, რომ სახეზეა სანივთო სამართლიდან ნაწარმოები მოთხოვნა, კერძოდ, მოსარჩელე, როგორც მესაკუთრე, მოითხოვს საკუთრებით სარგებლობის ხელშეშლის აღკვეთას, რაც გამოიხატება მის ინდივიდუალურ საკუთრებაში არსებულ უძრავ ქონებაში მოსახვედრად მეზობლის მიერ თვითნებურად ამოქოლილი კარის გახსნაში. ამდენად, განსახილველი მოთხოვნის დამფუძნებელ ნორმას სამოქალაქო კოდექსის 172-ე მუხლის მე-2 ნაწილი წარმოადგენს, რომლის თანახმადაც, თუ საკუთრების ხელყოფა ან სხვაგვარი ხელშეშლა ხდება ნივთის ამოღების ან მისი ჩამორთმევის გარეშე, მაშინ მესაკუთრეს შეუძლია ხელის შემშლელს მოსთხოვოს ამ მოქმედების აღკვეთა. თუ ამგვარი ხელშეშლა კვლავ გაგრძელდება, მესაკუთრეს შეუძლია მოითხოვოს მოქმედების აღკვეთა სასამართლოში სარჩელის შეტანის გზით.

1.3.2. განსახილველი ნორმის აღწერილობითი ნაწილიდან გამომდინარე, მოთხოვნის წარმატებას განაპირობებს შემდეგი ფაქტების არსებობა: მოსარჩელე უნდა იყოს მესაკუთრე; მესაკუთრეს მოპასუხე ხელს უნდა უშლიდეს საკუთრებით სარგებლობაში უფლების ობიექტის ჩამორთმევის გარეშე. სარჩელის თანახმად, მოსარჩელე წარმოადგენს ქონების მესაკუთრეს, მოპასუხემ თვითნებურად ამოქოლა ბინაში შესასვლელი კარი, რაც დაუშვებლად ხელყოფს მესაკუთრის უფლებებს. მოპასუხემ შესაგებლით უარყო რეკონსტრუქციის თვითნებური წარმოება და განმარტა, რომ ნივთი ამ მდგომარეობაში შეიძინა წინა მესაკუთრისგან. კარის ღიობის გახსნის შემთხვევაში, მოსარჩელე მოხვდება მის ინდივიდუალურ საკუთრებაში, ამასთანავე, მიუთითა, რომ სწორედ მან გასცა 1995 წელს თანხმობა კარის ღიობის ამოშენებაზე, ამასთანავე, არსებობს ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის კრების 2009 წლის 25 სექტემბრის გადაწყვეტილებაც.

1.3.3. განსახილველ შემთხვევაში, უდავოა, რომ უძრავი ნივთი, რომელშიც მდებარეობს მხარეთა ინდივიდუალური საკუთრების საგნები, წარმოადგენს მრავალბინიან სახლს, ამასთანავე, სარჩელსა და შესაგებელში გამოთქმული შედავებებიდან გამომდინარე, მტკიცების საგანში შემავალ უმთავრეს გარემოებას წარმოადგენს, გააჩნია თუ არა მოსარჩელეს სახლში შესასვლელი ალტერნატიული საშუალება და უკვე არსებული დაკავშირება გაუქმებულია თუ არა მოსარჩელის თანხმობის საფუძველზე (სადავო კარის ღიობის ამოშენების კანონიერება).

1.3.4. საკასაციო სასამართლო იზიარებს კასატორის მოსაზრებას სასამართლოს მხრიდან მტკიცების ტვირთის განაწილების კანონიერების თაობაზე. უნდა აღინიშნოს, რომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლი ადგენს მტკიცების ტვირთის მხარეთა შორის განაწილების ზოგადპროცესუალურ სტანდარტს და განსაზღვრავს, რომ მოსარჩელემ უნდა დაადასტუროს სარჩელის საფუძვლად მითითებული ფაქტები, ხოლო, მოპასუხემ _ შესაგებელში გადმოცემული გარემოებები, თუმცა, რიგ შემთხვევაში, თუკი ურთიერთობის მომწესრიგებული მატერიალური სამართლის დანაწესი განსხვავებულ სტანდარტს ადგენს, ზოგადპროცესუალურთან შედარებით, მას უპირატესობა ენიჭება და მტკიცების ტვირთის გადანაწილებაც სასამართლომ შესაბამისად უნდა განახორციელოს. მტკიცების ტვირთის მხარეთა შორის განაწილების საკითხი სასამართლოს უმთავრესი მოვალეობაა, რომელიც პირდაპირ უკავშირდება პროცესის ფუნდამენტური პრინციპის _ შეჯიბრებითობის დაცვას. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4 მუხლის პირველი ნაწილიდან გამომდინარე, მხარეები თვითონვე განსაზღვრავენ, თუ რომელი ფაქტები უნდა დაედოს საფუძვლად მათ მოთხოვნებს ან რომელი მტკიცებულებებით უნდა იქნეს დადასტურებული ეს ფაქტები, ხოლო, მოსამართლე, სასამართლოს მთავარ სხდომაზე, ამავე კოდექსის 223-ე მუხლის შესაბამისად, წარმართავს შეჯიბრებითობას და საბოლოოდ უყალიბდება შინაგანი რწმენა მტკიცების საგანში შემავალი ფაქტების დადასტურებულად მიჩნევის თაობაზე.

1.3.5. განსახილველ შემთხვევაში, საქმის მომზადების ეტაპზე მოსარჩელის მიერ წარდგენილ იქნა ექსპერტიზის დასკვნა. დასკვნის თანახმად, ქ.თბილისში, ...... მდებარე # ...... საკადასტრო კოდით რეგისტრირებული 88 კვ.მ ფართის მქონე ბინაში ერთადერთი შესასვლელი კარი #...... საკადასტრო კოდით რეგისტრირებული მიწის ნაკვეთიდან, ფაქტობრივი მდგომარეობით ამოქოლილი აქვს მეზობელს. ხსენებულ დასკვნას ერთვის #1 დანართი _ შპს „ს–ის“ მიერ 2016 წლის 19 მაისს შესრულებული მოსარჩელის კუთვნილი ქონების შიდა აზომვითი ნახაზი, სადაც სადავო ფართში ფიქსირდება კარის ღიობები, რომელიც, დღეის მდგომარეობით ამოქოლილია მოპასუხის მიერ და მოწყობილია სველი წერტილი და სათავსი. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ხსენებული დასკვნა არ არის შეფასებული სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 172-ე (105-ე) მუხლით დადგენილი წესით, კერძოდ, იმ კუთხით, ექსპერტიზაზე დართული მასალები ადასტურებს თუ არა მოსარჩელის ინდივიდუალური საკუთრების საგანში სადავო კარით დაკავშირების აუცილებლობას, მით უფრო, რომ ამავე დასკვნის კვლევითი ნაწილის თანახმად, მოსარჩელის ბინაში შესვლა ფაქტობრივი მდგომარეობით შესაძლებელია ..... ქ#10-ში მდებარე სხვა მიწის ნაკვეთის, მასზე განთავსებული #1 შენობის ვერანდისა და ამ ვერანდასთან დასაკავშირებლად მოწყობილი კიბის გავლით, მაშინ, როდესაც სამოქალაქო კოდექსის 149-ე მუხლის ფარგლებში უძრავ ქონებად განიხილება #...... მიწის ნაკვეთი და მასზე არსებული მრავალბინიანი სახლი, სადაც განთავსებულია მხარეთა ინდივიდუალური საკუთრების საგნები.

1.3.6. საკასაციო პალატა ვერ გაიზიარებს გასაჩივრებული განჩინების დასკვნას იმის თაობაზე, რომ მოსარჩელეს პირველი ინსტანციის სასამართლოში სადავო არ გაუხდია 40 კვ.მ ქონების მოსარჩელისათვის კუთვნილები ფაქტი და ის ვეღარ მიიღებდა აპელანტის შედავებას, რომ არ დგინდებოდა თუ სად მდებარეობდა ეს ფართი. მართალია, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 380-ე მუხლით სააპელაციო განხილვის ეტაპზე ახალი ფაქტების/შედავებების მიღება კანონით პირდაპირ გათვალისწინებულ შემთხვევაში დაიშვება, თუმცა, ამ შედავების დაუშვებლად ცნობის პირობებშიც კი, იგი ვერ დააბრკოლებს სარჩელის წარმატებას.

1.3.7. მხარეთა შორის უდავოა და საქმის მასალებითაც დასტურდება ის გარემოება, რომ სადავო კარის ღიობი განთავსებულია დერეფანში. „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-5 მუხლის მე-4 პუნქტის „დ“ ქვეპუნქტის თანახმად, ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონებას წარმოადგენს მრავალბინიანი სახლის ვესტიბიულები, სადარბაზოები, დერეფნები, კიბის უჯრედები, სარდაფები, სხვენები, საქვაბეები, ტექნიკური სართულები, სახურავები, ლიფტები, სხვადასხვა დანიშნულების შახტები, არხები, ნაგავგამტარები, ბუნკერები და ა.შ, რომლებიც არ იმყოფება ინდივიდუალურ საკუთრებაში. ამავე კანონის მე-10 მუხლის პირველი პუნქტის თანახმად კი, ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონების ისეთი განვითარება, რომელიც მნიშვნელოვნად ცვლის ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონებას და გავლენას ახდენს სხვა ბინის მესაკუთრეთა მიერ საერთო ქონების გამოყენებაზე, ხორციელდება ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა კრებაზე ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის ყველა წევრის მიერ ერთხმად მიღებული გადაწყვეტილების საფუძველზე. ხსენებული ნორმიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა სრულად იზიარებს კასატორის პრეტენზიას, რომ კარის ამოქოლვისა და სველი წერტილის/სათავსის მოწყობის კანონიერების მტკიცების ტვირთი სწორედ მოპასუხეს ეკისრებოდა, რომელიც, სარჩელის წინააღმდეგ წარდგენილ შეპასუხებაში მიუთითებდა ამ რეკონსტრუქციის მოსარჩელის თანხმობით განხორციელების ფაქტზე. უფრო მეტიც, საკასაციო სასამართლო ითვალისწინებს მოცემულ საქმეზე პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილ გარემოებას, რომ მოპასუხემ სასამართლოს მთავარ სხდომაზე წარადგინა ამხანაგობის კრების გადაწყვეტილება და არა საქმის მომზადების დასრულების ეტაპზე, რაც, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 201-ე მუხლის მე-4 და 219-ე მუხლის პირველი ნაწილიდან გამომდინარე, დაუშვებელია.

1.3.8. სასამართლოს მხრიდან შეფასებას მოითხოვს ასევე მოპასუხის განმარტება იმის თაობაზე, რომ მან სადავო ქონება მოცემული სახით 1999 წლის 16 ივნისის #1-284 ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე შეიძინა, მაშინ, როდესაც მოსარჩელე სადავო ქონების მესაკუთრეა 1995 წლიდან, ამ მხრივ მოსარჩელის მტკიცების საგანში შემავალი ფაქტია ჩანაწერის მიმართ კეთილსინდისიერების განმსაზღვრელი წიპირობები, რამდენადაც, შესაფასებელია 40 კვ.მ ფართის მიმართ, უფლების ხარვეზის არსებობის შემთხვევაში სამოქალაქო კოდექსის 312-ე მუხლის მე-2 ნაწილის წინაპირობები.

1.4. საქმის იმავე სასამართლოსათვის ხელახლა განსახილველად დაბრუნების პროცესუალური დასაბუთება:

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა აკმაყოფილებს საკასაციო საჩივარს, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე მუხლის შესაბამისად, აუქმებს გასაჩივრებულ განჩინებას და ვინაიდან საჭიროა მტკიცებულებათა ხელახალი გამოკვლევა, ამავე კოდექსის 412-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტის საფუძვლით, საქმეს ხელახლა განსახილველად უბრუნებს იმავე სასამართლოს, რომელმაც უნდა დაადგინოს დავის გადაწყვეტისათვის მნიშვნელობის მქონე ფაქტობრივი გარემოებები და შემდგომ გადაწყვიტოს უფლების საკითხი.

2. პროცესის ხარჯები:

ვინაიდან საქმე ხელახლა განსახილველად უბრუნდება სააპელაციო სასამართლოს, პროცესის ხარჯების საკითხი, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 53-ე მუხლის შესაბამისად, უნდა გადაწყდეს შემაჯამებელი გადაწყვეტილების გამოტანისას.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 53-ე, 412-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ი.მ–ის საკასაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდეს.

2. გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2019 წლის 10 აპრილის განჩინება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ბ. ალავიძე

მოსამართლეები: ე. გასიტაშვილი

ზ. ძლიერიშვილი