№ას-1057-2019 28 თებერვალი, 2020 წელი,

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა/მოსამართლეები:

პაატა ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ბესარიონ ალავიძე,

ზურაბ ძლიერიშვილი

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი (მოპასუხე) – შპს „ა.მ. და გ.კ–ა“ (საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს სსიპ-საგანგებო სიტუაციების მართვის სააგენტოს უფლებამონაცვლე)

მოწინააღმდეგე მხარეები (მოსარჩელეები) – მ.ბ–ი, ნ.წ–ი

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2019 წლის 16 მაისის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – უკანონო მფლობელობიდან უძრავი ნივთის გამოთხოვა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

1. შპს „ა.მ. და გ.კ–ა“ (შემდეგში -მოპასუხე/მოპასუხის პირველი უფლებამონაცვლე, აპელანტი, კასატორი) ასაჩივრებს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2019 წლის 16 მაისის განჩინებას, რომლითაც უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 2 აგვისტოს გადაწყვეტილება. ამ გადაწყვეტილებით მ.ბ–ისა და ნ.წ–ის (შემდეგში - მოსარჩელეები) სარჩელი დაკმაყოფილდა და საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს სსიპ საგანგებო სიტუაციების მართვის სააგენტოს (შემდეგში - თავდაპირველი მოპასუხე) არამართლზომიერი მფლობელობიდან გამოთხოვილ იქნა მოსარჩელეთა საკუთრებაში არსებული უძრავი ნივთი, კერძოდ, ქ. თბილისში, ...... მდებარე უძრავი ქონების ნაწილი - 27 კვ.მ ფართი (ს/კ ......).

2. საკასაციო საჩივარი ეფუძნება შემდეგ საფუძვლებს:

2.1. კასატორის მტკიცებით, სარჩელი აღძრულია უძრავი ქონების უკანონო მფლობელობიდან გამოთხოვის მოთხოვნით, თუმცა სააპელაციო სასამართლომ დავის განხილვისას არ გაითვალისწინა ის გარემოება, რომ ის უძრავი ნივთის არა მფლობელი, არამედ მესაკუთრეა. კასატორის მითითებით, მის საკუთრებაში რიცხულ უძრავ ნივთს 2017 წლის 30 ნოემბრიდან უზუფრუქტის ხელშეკრულების საფუძველზე ფლობდა სპეციალური პენიტენციარული დაწესებულება (შემდეგში - მოპასუხის მეორე უფლებამონაცვლე), ხოლო 2019 წლის 22 თებერვლიდან ფლობს თავდაპირველი მოპასუხე.

3. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2019 წლის 22 ივლისის განჩინებით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, დასაშვებობის შემოწმების მიზნით.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სსსკ-ის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც ის დაუშვებელია:

4. სსსკ-ის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებასა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასა და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

5. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სსსკ-ის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი საფუძვლით. ამასთან, საკასაციო საჩივარი დასაშვები რომც ყოფილიყო, მას არა აქვს წარმატების პერსპექტივა, სახელდობრ:

5.1. სსსკ-ის 407.2 მუხლის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია. დასაბუთებული პრეტენზია გულისხმობს მითითებას იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურსამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით, არ წარმოუდგენია დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

5.2. საკასაციო პალატის განსჯით, კონკრეტულ შემთხვევაში, სააპელაციო სასამართლომ სწორად დაადგინა საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე, ანუ სამართლებრივი შედეგის განმაპირობებელი ფაქტობრივი გარემოებები, კერძოდ:

5.2.1. საჯარო რეესტრის ამონაწერის თანახმად, მოსარჩელეთა საკუთრების უფლების ობიექტია ქ.თბილისში, ..... მდებარე უძრავი ნივთი - დაზუსტებული ფართი 117 კვ.მ, შენობა-ნაგებობების ჩამონათვალი: შენობა N1 (ს/კ .....).

5.2.2. ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს დასკვნის თანახმად, ქ.თბილისში, ..... ს/კ ....... მიწის ნაკვეთის ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილში მდებარე ღობის ნაწილი სიგრძით 13,23 მ განთავსებულია ს/კ ...... მიწის ნაკვეთის საკადასტრო საზღვრებში (წითელ ხაზებში) და, შესაბამისად, ღობის მოწყობით გამოწვეული გადაფარვის ფართი შეადგენს 27 კვ.მ-ს. აქვე მოწყობილია შლაგბაუმი. დასკვნის შესატყვისად, ქ.თბილისში, ......ში ...... ს/კ მიწის ნაკვეთის ფაქტობრივ სარგებლობაში არსებული დამაკავშირებელი მისასვლელი მოასფალტებული გზის ნაწილი ხვდება ს/კ ...... მიწის ნაკვეთის საკადასტრო საზღვრებში (წითელ ხაზებში). ექსპერტი მიუთითებს, რომ ს/კ ...... მიწის ნაკვეთის აღმოსავლეთ ნაწილში მდებარეობს მოასფალტებული მისასვლელი გზა, რომელიც ფაქტობრივად ს/კ ...... მიწის ნაკვეთებს საჯარო გზასთან აკავშირებს და რომლის ნაწილიც ხვდება ს/კ ..... მიწის ნაკვეთის საზღვრებში.

5.2.3. 2016 წლის 28 იანვრის საჯარო რეესტრის ამონაწერის თანახმად, სახელმწიფო საკუთრებაში ირიცხებოდა ქ.თბილისში, ..... მდებარე 4635.00 კვ.მ მიწის ნაკვეთი მასზე განთავსებული 8 შენობა-ნაგებობით. 1,#2, #5, #6, #7, #8 შენობა-ნაგებობაზე მოსარგებლის არსებობის ვადით, რეგისტრირებული იყო საქართველოს სასჯელაღსრულებისა და პრობაციის სამინისტროს (შემდეგში -სამინისტროს), ხოლო #3, #4 შენობა-ნაგებობაზე თავდაპირველი მოპასუხის შეზღუდული სარგებლობის უფლება.

5.2.4. 2017 წლის 4 აპრილის საჯარო რეესტრის ამონაწერის თანახმად, ქ.თბილისში, ..... სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონება ს/კ ...... გაიყო ორ ნაწილად. ერთ ნაწილს, დაზუსტებული ფართი 2642 კვ.მ, შენობა-ნაგებობის ჩამონათვალი #1,#2, #5, #6, #7, #8 მიენიჭა საკადასტრო კოდი: ...... და მასზე გავრცელდა სამინისტროს შეზღუდული სარგებლობის უფლება. მეორე ნაწილს, დაზუსტებული ფართი 1994,00 კვ.მ, შენობა-ნაგებობის ჩამონათვალი #1,#2, #3 მიენიჭა საკადასტრო კოდი: ...... და მასზე დარჩა თავდაპირველი მოპასუხის შეზღუდული სარგებლობის უფლება.

5.2.5. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2018 წლის 21 თებერვლის განჩინებით, მოპასუხის უფლებამონაცვლედ ცნობილ იქნა სსიპ სახელმწიფო ქონების ეროვნული სააგენტო, ხოლო ამავე სასამართლოს 2019 წლის 14 თებერვლის განჩინებით ამ უკანასკნელის უფლებამონაცვლეებად განისაზღვრნენ მოპასუხის პირველი და მეორე უფლებამონაცვლე სუბიექტები.

6. უკანონოდ დაკავებული ფართის გამოთავისუფლებულ მდგომარეობაში გადაცემის მოთხოვნის სამართლებრივი საფუძველია სსკ-ის 172-ე მუხლის პირველი ნაწილი, რომლის მიხედვით, მესაკუთრეს შეუძლია, მფლობელს მოსთხოვოს ნივთის უკან დაბრუნება, გარდა იმ შემთხვევებისა, როცა ამ უკანასკნელს ჰქონდა ამ ნივთის ფლობის უფლება. შესაბამისად, არამფლობელი მესაკუთრის მიერ უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვის მართლზომიერებისთვის უნდა არსებობდეს შემდეგი წინაპირობები: ა) მოსარჩელე უნდა იყოს მესაკუთრე, ბ) მოპასუხე უნდა იყოს ნივთის მფლობელი და გ) მოპასუხეს არ უნდა ჰქონდეს ამ ნივთის ფლობის უფლება.

7. განსახილველ შემთხვევაში, მოსარჩელე წარმოადგენს სადავო უძრავი ქონების მესაკუთრეს, რაც დასტურდება საქმეში წარმოდგენილი ამონაწერით საჯარო რეესტრიდან, რომლის მიმართაც, სსკ-ის 312-ე მუხლის თანახმად, მოქმედებს უტყუარობისა და სისრულის პრეზუმფცია. დავაზე დადგენილია, რომ თავდაპირველი მოპასუხე და შემდგომ უკვე მისი უფლებამონაცვლეები მოსარჩელის საკუთრებაში რიცხული უძრავი ქონების ნაწილს ფლობენ თვითნებურად, კერძოდ, ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს დასკვნის თანახმად, მოპასუხის უფლებამონაცვლეთა საკუთრებაში/სარგებლობაში მყოფ მიწის ნაკვეთზე განთავსებული სადავო ღობის ნაწილი სიგრძით 13,23 მ შეჭრილია მოსარჩელის საკუთრებაში რეგისტრირებული მიწის ნაკვეთის საკადასტრო საზღვრებში (წითელ ხაზებში) და, შესაბამისად, ღობის მოწყობით გამოწვეული გადაფარვის ფართი შეადგენს 27 კვ.მ-ს, ანუ მოსარჩელის უძრავი ნივთის მითითებულ ფართს სამართლებრივი საფუძვლის გარეშე განაგებენ მოპასუხის უფლებამონაცვლე სუბიექტები.

8. სსკ-ის 168-ე მუხლის თანახმად, მესაკუთრის პრეტენზიის გამო, ნივთის მფლობელობა წყდება, თუ მესაკუთრე მფლობელს წაუყენებს დასაბუთებულ პრეტენზიას. ამდენად, რადგანაც განხორციელებულია სსკ-ის 172-ე მუხლის პირველი ნაწილით გათვალისწინებული სამართლებრივი შედეგის განმაპირობებელი ყველა ფაქტობრივი წინაპირობა, მოსარჩელეს უფლება აქვს, მფლობელობის შეწყვეტა და ნივთის გადაცემა მოითხოვოს.

9. კონკრეტულ შემთხვევაში, კასატორი სადავოდ ხდის მოსარჩელის წინაშე მისი პასუხისმგებლობის საკითხს, იმ მოტივით, რომ ის მხოლოდ უძრავი ნივთის მესაკუთრეა, ქონებას კი, უზუფრუქტუარი განაგებს, შესაბამისად, რადგანაც ის არ ახორციელებს მოსარჩელის საკუთრების არამართლზომიერ მფლობელობას, მოსარჩელის წინაშე პასუხისმგებელ პირსაც არ წარმოადგენს და ამ დავის სამართლებრივი შედეგები მის მიმართ არ უნდა გავრცელდეს.

10. საკასაციო პალატა კასატორის ყურადღებას საქმეზე დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებზე მიაპყრობს და განმარტავს, რომ მიწის ნაკვეთი, რომლის მომიჯნავედ განთავსებული ღობითაც შეილახა მოსარჩელის საკუთრების უფლება, სხვა მიწის ნაკვეთებთან გაერთიანების გზით აღირიცხა კასატორის საკუთრებად. მითითებული მიწის ნაკვეთის ნაწილის მოსარგებლეს სააპელაციო სამართალწარმოების დროს წარმოადგენდა მოპასუხის მეორე უფლებამონაცვლე, შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ ორივე სუბიექტი თავდაპირველი მოპასუხის უფლებამონაცვლეებად ცნო. დავაზე უფლებამონაცვლედ ჩაბმულ არცერთ სუბიექტს მათი უფლებამონაცვლეობის საკითხი საპროცესო კანონმდებლობით დადგენილი წესით არ გაუსაჩივრებიათ, შესაბამისად, მოპასუხის უფლებამონაცვლედ კასატორის დამდგენი განჩინება კანონიერ ძალაში შევიდა. საკასაციო სასამართლოს შეფასებით, კასატორის მიერ წარმოდგენილი შედავება არ შეიცავს მატერიალურ სამართლებრივ დასაბუთებას, რაც მოსარჩელის საკუთრებაში რიცხული ქონების ნაწილის მოპასუხის მიერ დაუფლებას სამართლებრივად გაამრთლებდა, არამედ კასატორი აპელირებს მხოლოდ იმ ფაქტზე, რომ ქონებას რეალურად არა თავად, არამედ უზუფრუქტუარი ფლობს, რაც ერთგვარად მოპასუხის უფლებამონაცვლედ კასატორის ჩართვის თაობაზე შედავებას წარმოადგენს, რისი პროცესუალური უფლებაც კასატორს გაქარწყლებული აქვს.

11. საკასაციო პალატა გაეცნო რა საქმეზე დადგენილ გარემოებებს გამოარკვია, რომ სადავო 27 კვ.მ ფართი, კასატორის უფლებრივი წინამობედის ფაქტობრივ მფლობელობაში იმყოფებოდა, კერძოდ, თავდაპირველი მოპასუხის შესაგებლიდან ირკვევა, რომ მიწის ნაკვეთი შემოსაზღვრული იყო სადავო ღობით, ამასთან, მოპასუხე აღიარებდა მოსარჩელის ქონებით სარგებლობის ფაქტს, თუმცა ამ გარემოების გასამართლებლად სსკ-ის 180-ე მუხლის მოხმობით, აუცილებელი გზის საჭიროებაზე აპელირებდა. მოგვიანებით, ეს მიწის ნაკვეთი ზემოხსენებული სახით გადაეცა კასატორს, რაც იმას ნიშნავს, რომ მან სადავო ფართის ფაქტობრივი ფლობაც გააგრძელა, სხვაგვარად შეუძლებელიც იყო, ვინაიდან სადავო ფართი კასატორის უფლებრივი წინამორბედის მიერ მოწყობილი ღობის შიგნით იყო მოქცეული, რომელიც კასატორს არ მოუშლია. კასატორის მითითება უზუფრუქტის ხელშეკრულებაზე, არ გამორიცხავს სადავო ფართზე კასატორის მფლობელობას. ამასთან, რაკი ცხადია, რომ კასატორმა ფართის ფაქტობრივი ფლობა გააგრძელა უფლებრივი წინამორბედისგან მიწის ნაკვეთის საკუთრებაში მიღების შემდეგ, სწორედ მას უნდა ემტკიცებინა, რომ სადავო ფართს აღარ ფლობს. კონკრეტულ შემთხვევაში, როგორც უკვე აღინიშნა, კასატორის საკუთრებაში რიცხული ქონება იმგვარი სახით გადაეცა უზუფრუქტუარს, როგორი სახითაც ის საკუთრებაში მიიღო თავად კასატორმა, ანუ მოსარჩელის საკუთრებაში რიცხული მიწის ნაკვეთის ნაწილობრივ დაკავების ფაქტობრივი მოცემულობით. საკასაციო პალატის განსჯით, ვინაიდან განსახილველი დავის საგანი მოსარჩელის მიწის ნაკვეთზე მოპასუხის მიერ აღმართული ღობის მოშლით, უკანონო მფლობელობიდან მოსარჩელის მიწის ნაკვეთის, კვლავ მისი მესაკუთრის მფლობელობაში დაბრუნებაა, კასატორის სამოქალაქო პასუხისმგებლობისგან გათავისუფლების საფუძველი არ იკვეთება. ასეთ ვითარებაში მესაკუთრემ უნდა გაატაროს ის ღონისძიებები, რომელიც სხვისი საკუთრების ხელშეშლის აღმოფხვრას ემსახურება - მოშალოს სადავო ღობე ან ამგვარი მითითება მისცეს უზუფრუქტუარს და გაათავისუფლოს მოსარჩელის კუთვნილი ტერიტორია. ამდენად, მითითება, იმ ფაქტზე, რომ ქონებას უზუფრუქტუარი განკარგავს, დავაზე მოპასუხედ ჩაბმულ მესაკუთრეს არ ათავისუფლებს პასუხისმგებლობისგან. საკასაციო პალატა ყურადღებას მიაქცევს იმ გარემოებასაც, რომ თავად კასატორისვე განმარტებით, სადავო ქონებაზე მოპასუხის მეორე უფლებამონაცვლის სარგებლობის უფლება შეწყვეტილია და მას ახალი უზუფრუქტუარი, ფლობს. საგულისხმოა, რომ მოპასუხის მეორე უფლებამონაცვლის, ქონების ახალი მოსარგებლით ჩანაცვლების საკითხი სამართალწარმოების პროცესში არ წამოჭრილა, რაც იმას ნიშნავს, რომ ამ გადაწყვეტილებით განსაზღვრული სამართლებრივი შედეგის აღსრულება მხოლოდ ქონების მესაკუთრეს ხელეწიფება.

12. საბოლოოდ, საკასაციო პალატის განსჯით, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტების ფარგლებში, რაც სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის (სსსკ-ის 407-ე მუხლი), კასატორმა ვერ შეძლო დასაბუთებული საკასაციო პრეტენზიის წარმოდგენა, რითაც ვერ დაძლია გასაჩივრებული განჩინების ფაქტობრივსამართლებრივი დასაბუთება და ვერ შეძლო მისი გაბათილება სარწმუნო მტკიცებულებებით.

13. საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. ასეთ საფუძველზე ვერც კასატორი ვერ მიუთითებს. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან (შდრ. 2017 წლის 14 თებერვლის განჩინება; № ას-1043-1004-2016, 2016 წლის 12 დეკემბრის განჩინება; №ას-901-867-2016, 2016 წლის 9 დეკემბრის განჩინება; №ას-750-718-2016, 2016 წლის 13 ოქტომბრის განჩინება; №ას-3-3-2016, 2016 წლის 9 მარტის განჩინება).

14. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

15. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება კანონიერია, ხოლო საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის წინაპირობები არ არსებობს, რაც მისი დაუშვებლად ცნობის სამართლებრივი საფუძველია.

16. სსსკ-ის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, ხოლო კასატორს გადახდილი აქვს საკასაციო სამართალწარმოებისათვის განსაზღვრული სახელმწიფო ბაჟი - 300 ლარი, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის, 300 ლარის (საგადახდო დავალება #1562233918, გადახდის თარიღი 04.07.2019), 70% - 210 ლარი;

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 399-ე, 372-ე, 7.2-ე, 257.1-ე, 264.3-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. შპს „ა.მ. და გ.კ–ის“ (საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს სსიპ-საგანგებო სიტუაციების მართვის სააგენტოს უფლებამონაცვლე) საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. შპს „ა.მ. და გ.კ–ას“ (.....) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 300 ლარის (საგადახდო დავალება #1562233918, გადახდის თარიღი 04.07.2019) 70% - 210 ლარი;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე პ. ქათამაძე

მოსამართლეები: ბ. ალავიძე

ზ. ძლიერიშვილი