საქმე №ას-648-648-2018 26 მარტი, 2020 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები:

ეკატერინე გასიტაშვილი, ზურაბ ძლიერიშვილი

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – ბ.მ–ძე (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე _ შპს „რ.ფ–ი“ (მოპასუხე)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2018 წლის 21 მარტის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების, ასევე, მტკიცებულებათა გამოთხოვის შესახებ საოქმო განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი – ბრძანების ბათილად ცნობა, სამუშაოზე აღდგენა, განაცდურის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. მოსარჩელის მოთხოვნა და სარჩელის ფაქტობრივი საფუძვლები:

1.1. ბ.მ–ძემ (შემდგომში _ მოსარჩელე, აპელანტის მოწინააღმდეგე მხარე, კასატორი ან დასაქმებული) სარჩელი აღძრა სასამართლოში შპს „რ.ფ–ის“ (შემდგომში _ მოპასუხე, აპელანტი, კასატორის მოწინააღმდეგე მხარე, კომპანია ან დამსაქმებელი) მიმართ და მოითხოვა შრომითი ხელშეკრულების მოშლის შესახებ დამსაქმებლის 2016 წლის 15 აპრილის ბრძანების ბათილად ცნობა, ჯანმრთელობის, შრომის უსაფრთხოებისა და გარემოს დაცვის სამსახურის შრომის უსაფრთხოების სპეციალისტის თანამდებობაზე აღდგენა, 2016 წლის 22 აპრილიდან სამსახურში აღდგენამდე ყოველთვიურად 480 ლარის, ასევე, 120 ლარის ანაზღაურება, ხსენებული თანხის დაყოვნების გამო, ყოველ ვადაგადაცილებულ დღეზე მისი (480 და 120 ლარის) 0,07%-ის გადახდა.

1.2. სარჩელი ემყარება შემდეგ ფაქტობრივ გარემოებებს: მოსარჩელე 2006 წლიდან დასაქმებული იყო „რ.მ.ქ–ში“, ამჟამად _ შპს „რ.ფ–ში“ ჯანმრთელობის, შრომის უსაფრთხოებისა და გარემოს დაცვის სამსახურის შრომის უსაფრთხოების განყოფილებაში სპეციალისტად. მხარეთა შორის არსებული შრომითი ურთიერთობა იყო უვადო, რადგან კონკრეტული ვადა ხელშეკრულების შეწყვეტისა თანამდებობაზე დანიშვნის შესახებ 2011 წლის 27 დეკემბრის #723/3 ბრძანებაში მითითებული არ ყოფილა. დასაქმებული დაკისრებულ ვალდებულებებს ასრულებდა პირნათლად, ჯეროვნად და კეთილსინდისიერად. მის მიმართ არ ყოფილა გამოყენებული დისციპლინური პასუხისმგებლობის რომელიმე სახე. 2016 წლის 11 თებერვალს საინფორმაციო პორტალ „ამბები.გე-ს“ მან მისცა ინტერვიუ დამსაქმებელ კომპანიაში არსებული მდგომარეობის შესახებ. სწორედ ამ პერიოდიდან დაიწყო მოსარჩელის დევნა საწარმოს ადმინისტრაციის მხრიდან. 2016 წლის 12 თებერვალს, როდესაც საწარმოს ადმინისტრაციისათვის ცნობილი გახდა სტატიის არსებობის შესახებ, დამსაქმებელმა გადაწყვიტა მოსარჩელის სამსახურიდან გათავისუფლება, თუმცა, პროცესებში ჩაერთო პროფესიული კავშირის წარმომადგენელი და რუსთავის საკრებულოს დეპუტატი ლ.ა–ა, რომელმაც გამოხატა პროტესტი ბ.მ–ძის განთავისუფლების გამო. 2016 წლის აპრილში, შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტზე მითითებით, 2016 წლის 15 აპრილს #58 ბრძანების საფუძველზე დამსაქმებელმა გაათავისუფლა მოსარჩელე დაკავებული თანამდებობიდან. კომპანიაში მოსარჩელის მოვალეობები სრულდებოდა 2016 წლის 22 აპრილამდე. სამსახურიდან გათავისუფლებას საფუძვლად უდევს მიცემულ ინტერვიუში დასაქმებულის მხრიდან საკუთარი პოზიციის ღიად დაფიქსირება კომპანიაში არსებულ მდგომარეობასთან მიმართებით. მოსარჩელის ყოველთვიური ანაზღაურება შეადგენდა 480 ლარს. კომპანიამ მას აუნაზღაურა აპრილში ნამუშევარი დღეების ნაწილი, კერძოდ, 2016 წლის 15 აპრილამდე. ხოლო 2016 წლის 15 აპრილიდან 22 აპრილამდე ნამუშევარი დღეები დამსაქმებელს არ აუნაზღაურებია.

2. მოპასუხის პოზიცია:

მოთხოვნის გამომრიცხველი შესაგებლით მოპასუხემ არ ცნო სარჩელი და განმარტა, რომ მართალია, მოსარჩელე ნამდვილად მუშაობდა შრომის უსაფრთხოების განყოფილებაში სპეციალისტად, მაგრამ, მისივე განმარტებით, 2014 წლის ბოლოდან ფოლადის წარმოების დარგი კრიზისის ფაზაში შევიდა, ნავთობის ფასების შემცირებასთან ერთად დაიწყო ფოლადის ფასების შემცირება. ეს პროცესი კომპანიაზე უარყოფითად აისახა _ მნიშვნელოვნად შემცირდა შემოსავლები. მთლიანი შემოსავლები 2015 წელს შემცირდა 41%-ით 2014 წელთან შედარებით, 62 000 000-დან 32 000 000-მდე. კრიზისიდან გამოსავალი იყო ხარჯების შემცირება, წინააღმდეგ შემთხვევაში კომპანია გაჩერდებოდა, რადგან ვერ შეძლებდა მიმდინარე ხარჯების დაფარვას, როგორიცაა ხელფასი, ელ.ენერგიის, ბუნებრივი აირის, წყლის ხარჯები და ა.შ. კომპანიამ, უსახსრობის გამო, გადაავადა ქონებისა და სხვა მიმდინარე გადასახადები. აღნიშნულიდან გამომდინარე, გათავისუფლდა მოსარჩელეც და მიიღო შესაბამისი კომპენსაცია. 2016 წლის 15 აპრილის #58 ბრძანება კანონიერია, გამოცემულია შრომის კოდექსის 37-ე და 38-ე მუხლების მოთხოვნების სრული დაცვით, შესაბამისად, არ არსებობს არც მოსარჩელის სამსახურში აღდგენისა და განაცდურის ანაზღაურების წინაპირობები. გარდა ამისა, აღარ არსებობს მისი საშტატო ერთეული. 2016 წლის 15 აპრილამდე მოსარჩელეს მიღებული აქვს შესაბამისი ანაზღაურება, ამასთან, რადგანაც 2016 წლის 18 აპრილიდან გათავისუფლდა იგი, 120 ლარის ანაზღაურების საფუძველი არ არსებობს.

3. პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი:

რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2017 წლის 7 აპრილის გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდა, ბათილად იქნა ცნობილი შრომითი ურთიერთობის მოშლის შესახებ დამსაქმებლის 2016 წლის 15 აპრილის ბრძანება და დამსაქმებელს დაევალა მოსარჩელს აღდგენა ჯანმრთელობის, შრომის უსაფრთხოებისა და გარემოს დაცვის სამსახურის შრომის უსაფრთხოების განყოფილების სპეციალისტის ტოლფას თანამდებობაზე, მასვე დასაქმებულის სასარგებლოდ დაეკისრა 2016 წლის 22 აპრილიდან სამსახურში აღდგენამდე განაცდურის _ ყოველთვიურად 480 ლარისა და კუთვნილი ხელფასის _ 120 ლარის გადახდის დაყოვნებისათვის ყოველ ვადაგადაცილებულ დღეზე მისაცემი თანხის (120 ლარის) 0.07%-ის გადახდა.

4. აპელანტის მოთხოვნა:

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა დამსაქმებელმა, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის უარყოფა.

5. გასაჩივრებული გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი:

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2018 წლის 21 მარტის გადაწყვეტილებით სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება გაუქმდა და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

6. კასატორის მოთხოვნა:

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება, ასევე, მტკიცებულებათა გამოთხოვის შესახებ განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა აპელანტის მოწინააღმდეგე მხარემ, მოითხოვა მათი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და მიიჩნევს, რომ იგი დაუშვებელია შემდეგ გარემოებათა გამო:

1. საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის დასაბუთება:

1.1. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ ან არაქონებრივ დავაზე დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებასა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასა და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული დანაწესები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

1.2. გასაჩივრებული გადაწყვეტილების დასაბუთება ძირითადად შემდეგ დასკვნებს ეფუძნება:

1.2.1. 2016 წლის 13 აპრილის #50 ბრძანებით კომპანიაში განხორციელდა სტრუქტურული რეორგანიზაცია ეკონომიკური გარემოებებისა და ორგანიზაციული ცვლილებების საფუძვლით, რასაც თან ახლდა შტატების შემცირება;

1.2.2. 2016 წლის 15 აპრილის #58 ბრძანების საფუძველზე, კომპანიაში დასაქმებული პირები გათავისუფლდნენ დაკავებული თანამდებობიდან და მოიშალა მათთან დადებული შრომითი ხელშეკრულებები;

1.2.3. მოპასუხის მიერ 2016 წლის 1 ივლისს გაცემული ცნობის თანახმად, ჯანმრთელობისა და შრომის უსაფრთხოების განყოფილების სპეციალისტი ბ.მ–ძე სამსახურიდან გათავისუფლდა 2016 წლის 18 აპრილს;

1.2.4. სარჩელში გათავისუფლების საფუძვლად მოსარჩელე მიუთითებს, რომ მან ინტერვიუში ღიად დააფიქსირა საკუთარი პოზიცია კომპანიაში არსებულ მდგომარეობასთან დაკავშირებით და მიაჩნია, რომ ადგილი ჰქონდა დისკრიმინაციულ მოპყრობას. მოპასუხე კი, შესაგებელში აპელირებს შრომითი ურთიერთობის მოშლაზე მართლზომიერი საფუძვლით, რადგანაც კომპანიაში განხორციელდა სტრუქუტული რეორგანიზაცია, რასაც შედეგად მოჰყვა სამუშაო ძალის შემცირება;

1.2.5. შპს „ჯ.ა–ის“ დასკვნით დგინდება, რომ კომპანიის ფინანსური მდგომარეობა, 2015 წლის მაჩვენებლებით, მნიშვნელოვნად არის გაუარესებული 2014 წელთან შედარებით, რაც ძირითადად განპირობებულია ექსპორტის მოცულობის მკვეთრი შემცირებით (80-90%). ყოველივე აღნიშნული გამოწვეულია კომპანიის მიერ წარმოებულ ძირითად პროდუქციაზე ფასების მკვეთრი ვარდნით რეგიონულ თუ მსოფლიო ბაზარზე. საქმეში წარმოდგენილია მოპასუხის მიმართვები, რომლითაც სს „ე.პ.ჯ–ას“ სთხოვს მოხმარებული ელექტროენერგიის საფასურის გადახდის გადავადებას (2015-2016 წლების მიმართვები). დამსაქმებელი ასევე მიმართავს შემოსავლების სამსახურს, მძიმე ფინანსური მდგომარეობიდან გამომდინარე, ეტაპობრივად გადაიხადოს მიწის გადასახადი. რაც შეეხება, კონკრეტულად მოსარჩელის გათავისუფლებას, საყურადღებოა, რომ ჯანმრთელობისა და შრომის უსაფრთხოების განყოფილების სპეციალისტ ი.კ–ძეს აქვს 32-წლიანი სამუშაო გამოცდილება, იგი მუშაობდა „რ.მ.ქ–ში“ 1986 წლის 25 ნოემბრიდან, ხოლო, ბ.მ–ძე შპს „რ.ფ–ში“ ჯანმრთელობისა და შრომის უსაფრთხოების განყოფილებაში სპეციალისტად მუშაობს 2011 წლის 27 დეკემბრიდან და აქვს 13-წლიანი სამუშაო გამოცდილება, ამასთან, მოწინააღმდეგე მხარე დაკავებული იყო შრომის უსაფრთხოების მონიტორინგით, რისი ფუნქციებიც განყოფილების უფროსზე გადანაწილდა, ვინაიდან ამავე განყოფილების მეორე სპეციალისტი _ ი.კ–ძე მანამდეც და მოსარჩელის განთავისუფლების შემდეგაც ასრულებდა საოფისე საქმიანობას და უფრო მეტად იყო დატვირთული. საქმეში (სააპელაციო სასამართლოში დავის განხილვისას) წარმოდგენილ იქნა საშტატო ნუსხა, რომლითაც ირკვევა, რომ მოსარჩელის მიერ დაკავებული თანამდებობა (შტატი) დღემდე გაუქმებულია. იმავე განყოფილებაში არ არსებობს სხვა ტოლფასი თანამდებობაც, რაც გათავისუფლების შესახებ ბრძანების არამართლზომიერად მიჩნევის შემთხვევაში, სასამართლოს მოსარჩელის სამსახურში აღდგენის შესაძლებლობას მისცემდა.

1.3. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). დასაბუთებული პრეტენზია გულისხმობს მითითებას იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურ-სამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით არ წარმოუდგენია დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

1.4. საკასაციო პალატა უარყოფს კასატორის პრეტენზიებს და განმარტავს, რომ მოთხოვნის სამართლებრივი საფუძვლის მოძიება სასამართლოს პრეროგატივაა, თუმცა, სამართლებრივი საფუძვლის განსაზღვრა განპირობებულია იმ ფაქტებით, რომელთაც მოსარჩელე ამყარებს საკუთარ მოთხოვნებს, შესაბამისად, მოსარჩელე ვალდებულია, სარჩელში მიუთითოს მოთხოვნის ფაქტობრივი საფუძვლები (სსსკ-ის 178.1 მუხლის „ე“ ქვეპუნქტი), რომლებსაც, განსხვავებით მოთხოვნის სამართლებრივი საფუძვლისა, ვერ გასცდება სასამართლო. სარჩელის შესწავლით ირკვევა, რომ მოსარჩელე უფლების დარღვევას უკავშირებს მისი მხრიდან გამოხატვის თავისუფლების ფარგლებში გაკეთებულ საჯარო განცხადებას და მიიჩნევს, რომ წარმოადგენს არსებითად თანასწორ პირებს შორის უთანასწოროდ მოპყრობის მსხვერპლს, ანუ მის მიმართ განხორციელდა დისკრიმინაცია აზრის გამო, ამდენად, სასარჩელო მოთხოვნის დამფუძნებელ ნორმებს წარმოადგენს შრომის კოდექსის მე-2 მუხლის მე-3 ნაწილი, 37-ე მუხლის მე-3 ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტი, 38-ე მუხლის მე-8 ნაწილი, 44-ე მუხლი, სამოქალაქო კოდექსის 394-ე მუხლი, 408-ე მუხლის პირველი ნაწილი, ასევე, შრომის კოდექსის 31-ე მუხლის მე-3 ნაწილი, რამდენადაც, შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის მე-3 ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტის თანახმად, დაუშვებელია შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტა სხვა საფუძვლით, გარდა ამ მუხლის პირველი პუნქტით გათვალისწინებული საფუძვლებისა. საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ დისკრიმინაციის, როგორც მიუღებელი ქმედების აკრძალვა რეგლამენტირებულია არა მხოლოდ ორგანული კანონით _ შრომის კოდექსით, არამედ, საქართველოს კონსტიტუციით, „დისკრიმინაციის ყველა ფორმის აღმოფხვრის შესახებ“ საქართველოს კანონითა და არაერთი საერთაშორისო სამართლის აქტით. აზრის გამოხატვის გამო არათანაბარი მოპყრობა წარმოადგენს პირდაპირ დისკრიმინაციას და ამ შემთხვევაში მტკიცების ტვირთი შემდეგია: მოსარჩელე ვალდებულია მიუთითოს ფაქტებსა და მტკიცებულებებზე, რომლებიც განსხვავებულ მოპყრობას ადასტურებენ, ხოლო, მოპასუხეს ეკისრება სადავო მოპყრობის კანონიერების დამტკიცების ვალდებულება (იხ. სსსკ-ის 363³ მუხლი), ანუ მოსარჩელეს ეკისრება მითითების ვალდებულება, ხოლო, მოპასუხეს მართლზომიერი ქმედების მტკიცების ტვირთი (იხ. ECHR: Willis v. the United Kingdom, #36042/97; Konstantin Markin v. Russia, #30078/06). კონვენციური სამართალწარმოება ყველა საქმეში მკაცრად არ იყენებს affirmanti incumbit probatio პრინციპს ( ის ვინც ბრალს დებს ვალდებულია თავად დაამტკიცოს ბრალდება - affirmanti incumbit probatio (ამონარიდები), Aktas v. Turkey no.24351/94, § 272, ECHR 2003 V). რიგ შემთხვევებში, როდესაც საქმის საფუძველში არსებული მოვლენები სრულიად ან დიდწილად არასწორია, რის შესახებაც მხოლოდ სახელმწიფო ორგანოებმა იციან, მტკიცების ტვირთი შესაძლოა ხელისუფლებას დაეკისროს რათა წარმოადგინოს დამაკმაყოფილებელი და დამარწმუნებელი განმარტება ( Salman v. Turkey [GC], no. 21986/93, § 100, ECHR 2000-VII; და Anguelova v. Bulgaria, no. 38361/97, § 111, ECHR 2002-IV). საკასაციო სასამართლო კრიტიკული აზრის გამოხატვის გამო პირის მიმართ დისკრიმინაციული მოპყრობის განხორციელებას ზოგადად არ გამორიცხავს, თუმცა, მოცემულ შემთხვევაში, უდავოა, რომ შრომითი ურთიერთობის მოშლის სამართლებრივ საფუძველს წარმოადგენდა შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტი, ამასთანავე, მოპასუხემ წარადგინა მტკიცებულებები, რომლებიც კომპანიაში სტრუქტურული რეორგანიზაციის რეალურად ჩატარებას და შტატების შემცირების ფაქტს ადასტურებს, გარდა ამისა, დასაბუთებულია მისი მტკიცება ეკონომიკური მდგომარეობის გაუარესების გამო სამუშაო ძალის შემცირების თაობაზე. ამ მხრივ გასაზიარებელია დამსაქმებელის ნება მოსარჩელესა და მისი თანადებობის ტოლფას თანამდებობაზე დასაქმებულ პირს შორის არჩევანის გაკეთების შესახებ. დამსაქმებელმა გაითვალისწინა სამუშაო გამოცდილება და ის გარემოება, რომ ი.კ–ძე იყო უფრო დატვირთული. ხსენებული გარემოებები ამართლებს დამსაქმებლის პოზიციას, საწარმოში განხორციელებული ცვლილებების გამო, რომელსაც მოჰყვა შტატების შემცირება, შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, მოსარჩელესთან შრომითი ურთიერთობის მოშლის თაობაზე. ვინაიდან სახელშეკრულებო ურთიერთობის მოშლის შესახებ დამსაქმებლის ნება კანონიერია, საკასაციო პალატა აღარ ამოწმებს დანარჩენი სასარჩელო მოთხოვნების საფუძვლიანობას. რაც შეეხება მტკიცებულებათა გამოთხოვის საკითხს, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 404-ე მუხლის მე-2 ნაწილის ფარგლებში საკასაციო პალატამ შეამოწმა საკასაციო საჩივრით შედავებული განჩინება და მიიჩნევს, რომ იგი გავლენას არ ახდენს გადაწყვეტილების კანონიერებაზე: ჯერ კიდევ საქმის პირველი ინსტანციის წესით განხილვისას სადავოს არ წარმოადგენდა რეორგანიზაციის შედეგად მოსარჩელის მიერ ადრე დაკავებული თანამდებობის გაუქმების ფაქტი, პირველი ინსტანციის სასამართლომ ისე აღადგინა მოსარჩელე ტოლფას თანამდებობაზე, რომ არ დაუდგენია, თუ რომელი წარმოადგენდა ტოლფასს. უფრო მეტიც, სააპელაციო განხილვის ეტაპზე მიღებული დოკუმენტები ემსახურებოდა საშტატო ნუსხისა და ტოლფასი თანამდებობის გარკვევის საკითხს, რაც, საკასაციო სასამართლოს ერთგვაროვანი პრაქტიკის გათვალისწინებით, მოსარჩელის მტკიცების ტვირთს წარმოადგენს (მრავალთა შორის იხ. სუსგ №ას-1535-1455-2017, 26 მარტი, 2018 წელი) და ამგვარი დოკუმენტების წარდგენა მისი მოვალეობაა, მოპასუხის მხრიდან საშტატო ნუსხის განმსაზღვრელი დოკუმენტების წარდგენა მოსარჩელის ინტერესებს შეესაბამება, რის გამოც, ხსენებული განჩინების გაუქმების წინაპირობები არ დგინდება. საბოლოოდ, პალატა ასკვნის, რომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილება/განჩინება კანონიერია და არ არსებობს მათი გაუქმების სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე-394-ე მუხლებით გათვალისწინებული წინაპირობები.

1.5. ამდენად, განსახილველი დავა არ წარმოადგენს იშვიათ სამართლებრივ პრობლემას, რომელიც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას, რადგანაც სტრუქტურული რეორგანიზაციის გამო შრომითი ხელშეკრულების მოშლის კანონიერების საკითხზე არსებობს საკასაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკა. კასატორი ვერ მიუთითებს იმგვარ გარემოებებზე, რაც სასამართლოს მისცემდა ვარაუდის საფუძველს, რომ საქმის არსებითი განხილვის შედეგად მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილება შეიძლება ყოფილიყო მიღებული. სააპელაციო სასამართლოს მიერ მოცემული საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი მატერიალური ან საპროცესო სამართლის ნორმების დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე. გარდა ამისა, საკასაციო სასამართლოს შეფასების საგანს არ წარმოადგენს სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე, ხოლო კასატორი ვერც ქვემდგომი სასამართლოს შეფასებებისა და დასკვნების წინააღმდეგობრიობას ვერ ამტკიცებს მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციის დებულებებთან და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალთან, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

1.6. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

2. სასამართლო ხარჯები:

საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის გამო, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახამად (საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის შემთხვევაში პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი), კასატორს სახელმწიფო ბიუჯეტიდან უნდა დაუბრუნდეს თ.ს–ას მიერ 18.06.2018წწ. #1 საგადახდო დავალებით სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი 300 ლარის 70% _ 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე, 404-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ბ.მ–ძის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

2. კასატორის მოთხოვნა მტკიცებულების გამოთხოვის შესახებ განჩინების გაუქმების თაობაზე არ დაკმაყოფილდეს.

3. ბ.მ–ძეს (პ/#.......) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეს თ.ს–ას მიერ 18.06.2018წწ. #1 საგადახდო დავალებით სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი 300 ლარის 70% _ 210 ლარი.

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ბ. ალავიძე

მოსამართლეები: ე. გასიტაშვილი

ზ. ძლიერიშვილი