№ას-1266-2018 30 აპრილი, 2020 წელი,

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა/მოსამართლეები:

პაატა ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ბესარიონ ალავიძე,

ზურაბ ძლიერიშვილი

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი (მოპასუხე) – ნ.ჯ–ა

მოწინააღმდეგე მხარე (მოსარჩელე) – ნ.ც–ძე

გასაჩივრებული განჩინება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2018 წლის 29 ივნისის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი _ საზიარო უფლების გაუქმება, ქონების რეალიზაცია

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

1. ქ.ქუთაისში, ...... ქ.#19-ში მდებარე უძრავი ქონება (შემდეგში: უძრავი ქონება, საზიარო საგანი, სადავო მისამართი) ნ.ც–ძისა (შემდეგში: მოსარჩელე, მოწინააღმდეგე მხარე) და ნ.ჯ–ას (შემდეგში: მოპასუხე, კასატორი) თანასაკუთრებაა, თითოეულს ამ ქონებიდან ეკუთვნის ½-½ წილი.

2. მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილი მტკიცებულებით, კერძოდ, სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 2017 წლის 3 ივლისის დასკვნით დადგენილია, რომ სადავო მისამართზე მდებარე მიწის ნაკვეთის კონფიგურაციისა და მასზე არსებული შენობა-ნაგებობების განლაგების გათვალისწინებით, უძრავი ქონების მოდავე მხარეებს შორის ორ თანაბარ ნაწილად გამიჯვნა ტექნიკურად შეუძლებელია ღირებულებისა და დანიშნულების შემცირების გარეშე.

3. მოპასუხის მიერ სასამართლოსათვის წარმოდგენილი მტკიცებულებით, კერძოდ, სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 2013 წლის 30 მაისის ექსპერტიზის დასკვნით დადგენილია, რომ სადავო მისამართზე მდებარე შენობა-ნაგებობების საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი ფართები შეიძლება, გაიყოს ფაქტობრივი ფლობის მიხედვით, თუმცა დამხმარე ნაგებობის კუთხესთან არსებული ცალკე მდგომი საპირფარეშო და საცხოვრებელი სახლის ქვეშ გასასვლელი უნდა დარჩეს საერთო საკუთრებაში. ამავე დასკვნის თანახმად, ეზოს განაშენიანებისგან თავისუფალი ტერიტორიის მოდავე მხარეებს შორის ორ თანაბარწილად გაყოფა ტექნიკურად შეუძლებელია.

4. მოსარჩელემ სასამართლოში სარჩელი აღძრა მოპასუხის წინააღმდეგ. მან მოითხოვა საზიარო საგნის გაყოფა მისი გაყიდვით იმ საფუძვლით, რომ მის მიერ მოპოვებული ექსპერტიზის დასკვნის მიხედვით, უძრავი ქონება ვერ გაიმიჯნებოდა იზოლირებულად, ორ თანაბარ ნაწილად, ღირებულებისა და დანიშნულების შემცირების გარეშე.

5. ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2018 წლის 29 მარტის გადაწყვეტილებით: სარჩელი დაკმაყოფილდა; უძრავ ქონებაზე მხარეთა საზიარო უფლება გაუქმდა; დადგინდა, რომ ქონების გაყიდვით ამონაგები თანხა მათ შორის განაწილდებოდა საზიარო საგნის კუთვნილი წილების შესაბამისად, კერძოდ, მოსარჩელეს გადაეცემოდა ამონაგები თანხის ½ ნაწილი, ხოლო მოპასუხეს - ½ ნაწილი.

5.1. სასამართლომ გაიზიარა მოსარჩელის მიერ წარდგენილი ექსპერტიზის დასკვნა, რომლითაც დადგინდა, რომ მიწის ნაკვეთის კონფიგურაციისა და მასზე არსებული შენობა-ნაგებობების განლაგების გათვალისწინებით ტექნიკურად შეუძლებელია მხარეებს შორის საზიარო საგნის ნატურით გამიჯვნა, მისი სამეურნეო ღირებულებისა და დანიშნულების შემცირების გარეშე. ამასთან, სასამართლომ არ გაიზიარა უძრავი ქონების ნატურით გამიჯვნის შესაძლებლობის შესახებ მოპასუხის განმარტება, რადგან მას სასამართლოსათვის არ წარუდგენია სარწმუნო და დამაჯერებელი მტკიცებულება, რომელიც საზიარო უფლების ნატურით გაყოფის გზით გაუქმების შესაძლებლობას დაადასტურებდა. სასამართლომ დავის მოსაწესრიგებლად გამოიყენა სსკ-ის 963-ე და 964-ე მუხლები.

8. პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოპასუხემ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და, ახალი გადაწყვეტილებით, სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

9. ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს 2018 წლის 29 ივნისის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, გასაჩივრებული განჩინება უცვლელად დარჩა.

9.1. სასამართლომ დადგენილად ცნო წინამდებარე განჩინების 1-3 პუნქტებში მითითებული ფაქტობრივი გარემოებები. სასამართლომ განმარტა, რომ სსკ-ის 961.1 მუხლით კანონმდებელი მესაკუთრეს უპირობოდ ანიჭებს საზიარო უფლების გაუქმების მოთხოვნის უფლებას, თუმცა საამისოდ ადგენს შემდეგ წინაპირობას: ნივთი უნდა დაიყოს ერთგვაროვან ნაწილებად მისი ღირებულების შემცირების გარეშე. ამდენად, კანონის დასახელებული ნორმა არ გულისხმობს უძრავი ნივთის გაყოფას მხოლოდ თანაბარი ფართების გათვალისწინებით. კანონმდებლის მიზანია, მაქსიმალურად დააბალანსოს ყველა მესაკუთრის უფლება იმისათვის, რომ საზიარო საგნის გაყოფისას რომელიმე მათგანი არ აღმოჩნდეს არახელსაყრელ პირობებში და მისთვის ინდივიდუალურ საკუთრებაში გამოყოფილი ნივთი აღჭურვილი იყოს ყველა იმ თვისებით, რაც აუცილებელია შემდეგში დამოუკიდებლად, სრულფასოვნად ფუნქციონირებისათვის. თუ საზიარო საგნის გაყოფით ამ მიზნის მიღწევა შეუძლებელია, მაშინ, სსკ-ის 964.1 მუხლის თანახმად, საზიარო უფლება გაუქმდება საზიარო საგნის გაყიდვითა და ამონაგების განაწილებით.

9.2. სასამართლომ საქმეში არსებული ექსპერტიზის დასკვნით დადგენილად მიიჩნია, რომ უძრავ ქონებაზე საზიარო უფლების გაუქმება ნატურით გაყოფით შეუძლებელია. ამდენად, ეს უფლება უნდა გაუქმებულიყო ალტერნატიული გზით - საზიარო საგნის აუქციონზე რეალიზაციით. რაც შეეხებოდა მოპასუხის მიერ წარდგენილ ექსპერტიზის დასკვნას, სასამართლომ არ გაიზიარა და აღნიშნა, რომ თვით ამ დასკვნითაც ერთმნიშვნელოვნად დგინდებოდა საზიარო უფლების ნატურით გაყოფით შეუძლებლობა, რამდენადაც საზიარო უფლების ქვეშ რჩებოდა ტუალეტი, საცხოვრებელი სახლის ქვეშ გასასვლელი და ეზოს განაშენიანებისგან თავისუფალი ტერიტორია. აქვე სასამართლომ მიუთითა მსგავს საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ერთგვაროვან პრექტიკაზე, სადაც განმარტებულია შემდეგი: საზიარო უფლების გაუქმება, ნატურით გაყოფის გზით, ნიშნავს თანასაკუთრების რეჟიმიდან ინდივიდუალური საკუთრების რეჟიმზე გადასვლას, ანუ დაუშვებელია საზიარო საგანი ისე გაიყოს, რომ ნივთის ნაწილზე ვრცელდებოდეს ინდივიდუალური საკუთრება, ხოლო სხვა ნაწილზე საერთო საკუთრება (სუსგ #ას-39-39-2016, 2016 წლის 1 მარტის განჩინება).

10. სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა მოპასუხემ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და, ახალი გადაწყვეტილებით, სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

10.1. კასატორს მიაჩნია, რომ გონივრულობის ფარგლებში ნებისმიერი მოტივით საზიარო უფლების გაუქმების მოთხოვნის გაცხადებისას, მოთხოვნის დამყენებელმა მხარემ არსებულთან შედარებით გარკვეული სიკეთე უნდა მიიღოს. მოსარჩელემ სასამართლოს ვერ წარუდგინა მტკიცებულება, რომლითაც დადასტურდებოდა, რომ იგი თავის უფლებას სრულფასოვნად ვერ ახორციელებდა ან სხვა რაიმე მიზეზით მისთვის მოუხერხებელი იყო სხვა თანამესაკუთრესთან საერთო უფლების ქონა. უფრო მეტიც, მას საზიარო უფლების გაუქმების არანაირი მოტივი არ დაუსაბუთებია.

10.2. სსკ-ის 170.2 მუხლის მიხედვით, უფლების ბოროტად გამოყენებად ჩაითვლება საკუთრებით ისეთი სარგებლობა, რომლითაც მხოლოდ სხვებს ადგებათ ზიანი ისე, რომ არ არის გამოკვეთილი მესაკუთრის ინტერესის უპირატესობა. მოსარჩელემ უფლება ბოროტად გამოიყენა. განსახილველ შემთხვევაში, არა მარტო არ იკვეთება მესაკუთრის ინტერესის უპირატესობა, არამედ იუარესებს მდგომარეობას, ვინაიდან თავისი წილის საბაზრო ფასით განკარგვის შემთხვევაში გაცილებით მეტ თანხას მიიღებს, ვიდრე აუქციონით გაყიდვისას. მოსარჩელეს არაერთხელ შესთავაზეს თავისი წილის გაყიდვაზე თანხმობის მიცემა და მყიდველის მოძიებაში დახმარება, თუმცა არ დაეთანხმა. ამდენად, მოსარჩელეს, მართალია, აქვს საზიარო საგნის გაყიდვით საზიარო უფლების გაუქმების მოთხოვნის უფლება, მაგრამ საქმეზე წარდგენილი მტკიცებულებებით მისი ინტერესის უპირატესობა არ იკვეთება და ასეთი მოქმედება აუცილებლობით არ არის გამოწვეული. შესაბამისად, მოწინააღმდეგე მხარე უფლებას ბოროტად იყენებს, რაც სსკ-ის 115-ე მუხლით დაუშვებელია.

11. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2018 წლის 28 სექტემბრის განჩინებით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის (შემდეგში სსსკ) 391-ე მუხლის მიხედვით, საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის (შემდეგში სსსკ) 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც ის დაუშვებელია:

12. სსსკ-ის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ:

ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებასა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას;

ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია;

გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება;

დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან;

ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე;

ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასა და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს;

ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

13. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სსსკ-ის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

14. სააპელაციო სასამართლოს საქმე არ განუხილავს მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით და ვერც კასატორმა ვერ მიუთითა რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე. სააპელაციო სასამართლომ საპროცესო ნორმების დარღვევის გარეშე დაადგინა მოცემული დავის გადაწყვეტისათვის სამართლებრივად მნიშვნელოვანი ფაქტობრივი გარემოებები და იურიდიულად სწორად შეაფასა ისინი, შესაბამისად, სააპელაციო პალატის მიერ გამოტანილი სამართლებრივი დასკვნები მართებულია.

15. სსსკ-ის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). დასაბუთებული პრეტენზია გულისხმობს მითითებას იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურსამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება.

16. მოცემულ შემთხვევაში, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების მიმართ კასატორს დასაბუთებული პრეტენზია არ წარმოუდგენია, ამიტომ ისინი სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის.

17. განსახილველ შემთხვევაში, საზიარო საგნის გაყიდვით საზიარო უფლების გაუქმების შესახებ შეგებებული სარჩელის მოთხოვნის სამართლებრივი საფუძველია სსკ-ის 961.1 და 964.1 მუხლები. ამ ნორმების თანახმად, საზიარო უფლების თითოეულ მოწილეს შეუძლია ნებისმიერ დროს მოითხოვოს საზიარო უფლების გაუქმება; თუ ნატურით გაყოფა გამორიცხულია, მაშინ საზიარო უფლება გაუქმდება საზიარო საგნის, დაგირავებული ნივთის ან მიწის ნაკვეთის გაყიდვითა და ამონაგების განაწილებით. ამდენად, საზიარო უფლების გაუქმებისათვის საკმარისია ერთ-ერთი მოწილის მოთხოვნაც, რაც მას ნებისმიერ დროს შეუძლია. ამასთან, როცა მხარე მოითხოვს საზიარო საგნის გაყიდვით საზიარო უფლების გაუქმებას, ამ მოთხოვნის დაკმაყოფილებისათვის უნდა არსებობდეს შემდეგი მთავარი წინაპირობა: საზიარო საგნის ნატურით გაყოფა უნდა გამოირიცხებოდეს. როდისაა შესაძლებელი საზიარო საგნის ნატურით გაყოფა და, შესაბამისად, როდის გამოირიცხება ამგვარი შესაძლებლობა? ამ შეკითხვაზე პასუხს შეიცავს სსკ-ის 963-ე მუხლი, რომლის მიხედვით, საზიარო უფლება უქმდება ნატურით გაყოფისას, თუ საზიარო საგანი (საგნები) შეიძლება დაიყოს ერთგვაროვან ნაწილებად ღირებულების შემცირების გარეშე. აქედან გამომდინარე, საზიარო უფლების ნატურით გაყოფის წინაპირობა მაშინ იარსებებს, როცა შესაძლებელი იქნება საზიარო საგნის ერთგვაროვან ნაწილებად დაყოფა ღირებულების შემცირების გარეშე, ხოლო, თუ ამგვარი გაყოფა შეუძლებელია, მაშინ საზიარო საგნის ნატურით გაყოფა გამორიცხულია. შესაბამისად, ასეთ დროს საზიარო უფლება შეიძლება, გაუქმდეს საზიარო საგნის გაყიდვით და თანამესაკუთრეთა შორის ამონაგების განაწილებით.

18. მოცემულ შემთხვევაში, დადგენილია, რომ საზიარო საგანი მიწის ნაკვეთია, მასზე არსებული შენობა-ნაგებობებით. აღნიშნული უძრავი ქონება საკუთრებაში აღრიცხულია ორ პირზე, რომლებიც განსახილველი დავის მხარეა და თითოეულს საზიარო საგნის მიმართ თანაბარი წილობრივი უფლება აქვს (იხ. ტომი 1, ს.ფ. 14). საკასაციო სასამართლოს მოსაზრებით, სააპელაციო სასამართლომ სწორად დაადგინა მოცემული საქმის გადაწყვეტისათვის უმთავრესი გარემოება: უძრავ ქონებაზე საზიარო უფლების ნატურით გაუქმება შეუძლებელია. აღნიშნული ცალსახად გამომდინარეობს მოსარჩელის მიერ საქმეზე წარმოდგენილი სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 2017 წლის 3 ივლისის დასკვნიდან, ხსენებულ მტკიცებულებაში ცალსახადაა მითითებული, რომ სადავო მისამართზე მდებარე მიწის ნაკვეთის კონფიგურაციისა და მასზე არსებული შენობა-ნაგებობების განლაგების გათვალისწინებით, უძრავი ქონების მოდავე მხარეებს შორის ორ თანაბარ ნაწილად გამიჯვნა ტექნიკურად შეუძლებელია ღირებულებისა და დანიშნულების შემცირების გარეშე (ტომი 2, ს.ფ. 15-21). მოპასუხეს ამ ფაქტობრივი გარემოების უარმყოფელი მტკიცებულება არ წარმოუდგენია. ასეთად ვერ ჩაითვლება სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 2013 წლის 30 მაისის ექსპერტიზის დასკვნა, რადგან ამ დასკვნის შესაბამისად, საზიარო საგანი ნატურით სრულად ვერ გაიყოფა და ამ საგნის ზოგიერთი ნაწილი (ტუალეტი, საცხოვრებელი სახლის ქვეშ გასასვლელი და ეზოს განაშენიანებისაგან თავისუფალი ტერიტორია) საერთო სარგებლობაში უნდა დარჩეს (ტომი 1, ს.ფ. 16-21). ეს იმას ნიშნავს, რომ უძრავი ნივთის ნაწილზე გავრცელდება ინდივიდუალური საკუთრება, ხოლო სხვა ნაწილზე - საერთო საკუთრება, რაც საქართველოს უზენაესი სასამართლოს დამკვიდრებული პრაქტიკით საზიარო საგნის გაყოფისას დაუშვებელია (იხ. სუსგ: #ას-39-39-2016, 2016 წლის 1 მარტის განჩინება). სსსკ-ის 102.1 მუხლის თანახმად, თითოეულმა მხარემ უნდა დაამტკიცოს გარემოებები, რომლებზეც იგი ამყარებს თავის მოთხოვნებსა და შესაგებელს. ამავე კოდექსის 105.2 მუხლის მიხედვით, სასამართლო აფასებს მტკიცებულებებს თავისი შინაგანი რწმენით, რომელიც უნდა ემყარებოდეს მათ ყოველმხრივ, სრულ და ობიექტურ განხილვას, რის შედეგადაც მას გამოაქვს დასკვნა საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოების არსებობის ან არარსებობის შესახებ. საკასაციო სასამართლოს მოსაზრებით, საქმეში არსებული დასახელებული მტკიცებულებები საკმარის საფუძველს ქმნის დასკვნისათვის, რომ არსებობს საზიარო უფლების ნატურით გაყოფის გამომრიცხველი წინაპირობა, კერძოდ, შეუძლებელია საზიარო საგნის ერთგვაროვან ნაწილებად დაყოფა ღირებულების შემცირების გარეშე. ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ შეგებებული სარჩელი სწორად დაკმაყოფილდა.

19. კასატორი გასაჩივრებული განჩინების გაუქმების საფუძვლად ორ ძირითად არგუმენტზე მიუთითებს. ერთ-ერთი ისაა, რომ მოსარჩელეს საზიარო უფლების გაუქმების მოტივი არ დაუსაბუთებია, რაც არასწორია. სსკ-ის 961.1 მუხლი, რომელიც საზიარო უფლების მოწილეს საზიარო უფლების გაუქმების მოთხოვნის უფლებას ანიჭებს, არ მოითხოვს საამისოდ იმის დასაბუთებას, თუ რატომ სურს მოთხოვნის წამომყენებელს შესაბამისი უფლების გაუქმება. საზიარო უფლების გაუქმების პატივსადები მიზეზის არსებობის დასაბუთებას კანონი მოითხოვს მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ მხარეთა შეთანხმებით გაუქმების უფლება გამორიცხულია სამუდამოდ ან განსაზღვრული ვადით (სსკ-ის 961.2 მუხლი). მოცემულ შემთხვევაში, მხარეებს ასეთი შეთანხმება არ დაუდიათ, შესაბამისად, მოსარჩელეს საზიარო უფლების გაუქმების პატივსადები მიზეზის დასაბუთება არ მოეთხოვება.

20. რაც შეეხება მოპასუხის მხრიდან უფლების ბოროტად გამოყენების საკითხს, რაზეც კასატორი მიუთითებს, აქ საკასაციო სასამართლო განმარტავს შემდეგს: სსკ-ის 170.2 მუხლის თანახმად, უფლების ბოროტად გამოყენებად ჩაითვლება ისეთი სარგებლობა, რომლითაც მხოლოდ სხვებს ადგებათ ზიანი ისე, რომ არ არის გამოკვეთილი მესაკუთრის ინტერესის უპირატესობა, და მისი მოქმედების აუცილებლობა გამართლებულია. პირის ქმედება ობიექტურად მხოლოდ იმ შემთხვევაში შეიძლება, შეფასდეს საკუთრების უფლების ბოროტად გამოყენებად, თუ სხვა პირისათვის ზიანის მიყენების გარდა მას სხვა მიზანი არ ჰქონდა. უფლების ბოროტად გამოყენება ნიშნავს უფლებით ისეთ სარგებლობას, როდესაც უფლების გამოყენება მესაკუთრის კანონიერი ინტერესებისათვის არ არის სარგებლის მომტანი, სხვა პირებისათვის კი, მხოლოდ ზიანის მომტანია (შდრ: იხ. სუსგ, #ას-572-955-06). მოცემულ შემთხვევაში, კასატორი არ მიუთითებს, თუ რატომ არის საზიარო საგნის გაყიდვით საზიარო უფლების გაუქმება მისთვის ზიანის მომტანი და რატომ მიაჩნია, რომ მოსარჩელე მხოლოდ მისთვის ზიანის მიყენების მიზნით მოქმედებს. ასეთ პირობებში კი, საკასაციო სასამართლო მოკლებულია შესაძლებლობას, კასატორის დასახელებული არგუმენტის საფუძვლიანობაზე იმსჯელოს.

21. საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც იმ საფუძვლით, რომ სააპელაციო სასამართლოს განჩინება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან (შდრ. სუსგ: №ას-331-331-2018, 2019 წლის 18 ივლისის განჩინება; №ას-1655-2019, 2020 წლის 7 თებერვლის განჩინება; №ას-331-331-2018, 2019 წლის 15 ივლისის განჩინება).

22. მოცემულ შემთხვევაში, არ არსებობს სსსკ-ის 391.5 მუხლის სხვა ქვეპუნქტებით დადგენილი საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის წინაპირობებიც, რომელთა მიხედვითაც, საკასაციო საჩივარი დასაშვები იქნებოდა.

23. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლოს დასკვნები არსებითად სწორია. რადგანაც კასატორმა ვერ გააქარწყლა გასაჩივრებული განჩინების დასაბუთება დამაჯერებელი და სარწმუნო მტკიცებულებებით, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის კანონისმიერი საფუძველი.

24. სსსკ-ის 401.4 მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. შესაბამისად, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟიდან - 300 ლარიდან ზედმეტად გადახდილი 150 ლარი, ასევე, დარჩენილი 150 ლარის 70% – 105.00 ლარი, სულ - 255.00 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 399-ე, 372-ე, 7.2-ე, 257.1-ე, 264.3-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ნ.ჯ–ას საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორ ნ.ჯ–ას (......) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟიდან - 300 ლარიდან (საგადახდო დავალება #3, გადახდის თარიღი - 09.08.2018), ზედმეტად გადახდილი 150 ლარი, ასევე დარჩენილი 150 ლარის 70% – 105.00 ლარი, სულ 255.00 ლარი;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე პ. ქათამაძე

მოსამართლეები: ბ. ალავიძე

ზ. ძლიერიშვილი