საქმე №ას-1450-2019 24 ივლისი, 2020 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები:

ეკატერინე გასიტაშვილი, ზურაბ ძლიერიშვილი

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი, მოწინააღმდეგე მხარე – ე.ბ–ი (მოსარჩელე)

კასატორი, მოწინააღმდეგე მხარე – შპს „მ–ი“ (მოპასუხე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2019 წლის 3 მაისის განჩინება

კასატორების მოთხოვნა: 1. გასაჩივრებული განჩინების ნაწილობრივ გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება

2. გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის უარყოფა

დავის საგანი – ბრძანების ბათილად ცნობა, სამუშაოზე აღდგენა, განაცდურის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. მოსარჩელის მოთხოვნა და სარჩელის ფაქტობრივი საფუძვლები:

1.1. ე.ბ–მა (შემდგომში _ მოსარჩელე, პირველი აპელანტი, პირველი კასატორი ან დასაქმებული) სარჩელი აღძრა სასამართლოში შპს „მ–ის“ (შემდგომში _ მოპასუხე, პეორე აპელანტი, მეორე კასატორი ან დამსაქმებელი) მიმართ და მოითხოვა შრომითი ხელშეკრულების მოშლის შესახებ დამსაქმებლის 2016 წლის 8 სექტემბრის ბრძანების ბათილად ცნობა, კომპანიის ოფის მენეჯერის თანამდებობაზე აღდგენა, გათავისუფლებიდან გადაწყვეტილების აღსრულებამდე იძულებითი განაცდურის სახით ყოველთვიურად 1 000 ლარის, ასევე, პირგასამტეხლოს დაკისრება (შრომითი ხელშეკრულების მოშლიდან სასამართლო გადაწყვეტილების აღსრულებამდე ყოველ ვადაგადაცილებულ დღეზე სახელფასო დავალიანების 0,07%- ის ოდენობით).

1.2. სარჩელი ემყარება შემდეგ ფაქტობრივ გარემოებებს: 2016 წლის 14 მარტს მხარეთა შორის დაიდო შრომითი ხელშეკრულება, რომლის საფუძველზეც მოსარჩელე მოპასუხე კომპანიაში დაინიშნა ოფის მენეჯერის თანამდებობაზე. ხელშეკრულების ვადა განისაზღვრა 2016 წლის 14 მარტიდან 2017 წლის 1 იანვრამდე. შრომის ანაზღაურება კი, თვეში 1 000 ლარით. 2016 წლის 8 სექტემბერს კომპანიის დირექტორმა გამოსცა #210 ბრძანება დაკავებული თანამდებობიდან მოსარჩელის გათავისუფლების თაობაზე, გათავისუფლების საფუძვლად კი მითითებულია თანამშრომლებისა და კლიენტების პრეტენზიები დასაქმებულის მიმართ. მოპასუხე ვერ ადასტურებს ბრძანების გამოცემის მართლზომიერებას, ამასთანავე, გათავისუფლების საფუძვლად მითითებულ გარემოებებს ადგილი არ ჰქონია მუშაობის განმავლობაში. მოსარჩელს განმარტებით, 2016 წლის 14 მარტის შრომის ხელშეკრულება უნდა განიმარტოს უვადო შრომით ხელშეკრულებად, ვიანიდან, 1 წელზე ნაკლები ვადით შრომით ხელშეკრულების დადება არ არის მართლზომიერი და ეწინააღმდეგება შრომის კოდექსის მოთხოვნებს, გარდა ამისა, დამსაქმებელი ვალდებულია მას გადაუხადოს კანონისმიერი პირგასამტეხლო ანაზღაურების ყოველ ვადაგადაცილებულ დღეზე სახელფასო დავალიანების 0,07%-ის ოდენობით.

2. მოპასუხის პოზიცია:

მოთხოვნის გამომრიცხველი შესაგებლით მოპასუხემ არ ცნო სარჩელი და განმარტა, რომ კომპანიაში ათეულობით ადამიანი იყო დასაქმებული, მისი საქონელბრუნვა ყოველწლიურად მილიონობით ლარია, ყოველწლიურად მილიონობით ლარის გადასახადების სახით იხდიან სახელმწიფო ბიუჯეტში, საწარმოს საკუთრებაშია არსებული ათეულობით მილიონი ლარის ღირებულების უძრავ-მოძრავი ქონება, სავაჭრო ფართები, საწყობები, ოც ერთეულზე მეტი სატრანსპორტო საშუალება, შესაბამისად, მკაცრი კონკურენციის პირობებში იგი ყოველდღიურად მოითხოვს მაღალ დონეზე შრომის ორგანიზებას და მართვას. საწარმო ქვეყნის შიდა ბაზრის ერთ-ერთი ყველაზე მსხვილი მიმწოდებელია. ოფისის მენეჯერის მოვალეობაც შრომის დისციპლინის კიდევ უფრო ამაღლების უზრუნველყოფაა, ასევე საწარმოს კლიენტებთან ურთიერთობის გამარტივება და ახალი კლიენტების მოზიდვა. შედეგად კი გართულდა და დაიძაბა ურთიერთობები, ოფის მენეჯერის არაჯანსაღი ურთიერთობები უარყოფითად აისახა საწარმოს შრომით კოლექტივზე, კლიენტებზე. მათი მხრიდან ხშირი იყო პრეტენზიები მოსარჩელის მიმართ, საწინააღმდეგოს დამადასტურებელი მტკიცებულება კი საქმეში წარმოდგენილი არ არის. დასაქმებული ჯეროვნად და კეთილსინდისიერად უნდა ასრულებდეს დაკისრებულ მოვალეობას და თუ ვერ გააუმჯობესებს არსებულ მდგომარეობას, საწარმოში არ უნდა ქმნიდეს პრობლემებს, რაც ლახავს საწარმოს იმიჯს. წლების განმავლობაში ჩამოყალიბებული შრომითი და/ან საქმიანი ურთიერთობები არ შეიძლება შეეწიროს რომელიმე დასაქმებულის მიერ ვალდებულების უხეშ დარღვევას ან/და სხვა გადაცდომას. ზემოაღნიშნული კი წარმოადგენს შრომითი ურთიერთობის მოშლის საფუძველს.

3. პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი:

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 19 ივნისის გადაწყვეტილებით სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, ბათილად იქნა ცნობილი დამსაქმებლის 2016 წლის 8 სექტემბრის ბრძანება თანამდებობიდან მოსარჩელის გათავისუფლების შესახებ, დასაქმებულის სასარგებლოდ დაეკისრა იძულებითი განაცდურის ანაზღაურება გათავისუფლებიდან _ 2016 წლის 8 სექტემბრიდან 2017 წლის 14 მარტამდე პერიოდში, მისი ყოველთვიური ხელფასის _ 1 000 ლარის ოდენობით. დანარჩენ ნაწილში სარჩელი უარყოფილ იქნა.

4. აპელანტების მოთხოვნა:

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს მხარეებმა, პირველმა აპელანტმა (მოსარჩელე) მისი ნაწილობრივ გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება, ხოლო, მეორე აპელანტმა (მოპასუხე) _ მოთხოვნის სრულად უარყოფა მოითხოვა.

5. გასაჩივრებული განჩინების სარეზოლუციო ნაწილი:

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2019 წლის 3 მაისის განჩინებით სააპელაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდა, ხოლო, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად.

6. კასატორების მოთხოვნა:

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს მხარეებმა, პირველმა კასატორმა (მოსარჩელე) მისი ნაწილობრივ გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება, ხოლო, მეორე კასატორმა (მოპასუხე) _ მოთხოვნის სრულად უარყოფა მოითხოვა.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საკითხი და მიიჩნევს, რომ ისინი დაუშვებელია შემდეგ გარემოებათა გამო:

1. საკასაციო საჩივრების დაუშვებლად ცნობის დასაბუთება:

1.1. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ ან არაქონებრივ დავაზე დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებასა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასა და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული დანაწესები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

1.2. მოცემულ შემთხვევაში, გასაჩივრებული განჩინების დასაბუთება ძირითადად იმ დასკვნებს ეფუძნება, რომ:

1.2.1. 2016 წლის 14 მარტს მხარეთა შორის გაფორმდა შრომითი ხელშეკრულება, რომლის საფუძველზეც მოსარჩელე დასაქმდა მოპასუხე კომპანიაში ოფის მენეჯერის თანამდებობაზე. მისი ყოველთვიური შრომის სარგო განისაზღვრა 1 000 ლარით;

1.2.2. შრომითი ხელშეკრულება ძალაში შევიდა 2016 წლის 14 მარტიდან და მოქმედებდა 2017 წლის 1 იანვრამდე. ხელშეკრულების 2.2. პუნქტის მიხედვით, მხარეები შეთანხმდნენ, რომ მათ შორის შრომითი ურთიერთობა 2017 წლის 1 იანვრიდან გაგრძელდება მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუკი ახალი შრომითი ხელშეკრულება გაფორმდებოდა მხარეებს შორის, წინააღმდეგ შემთხვევაში, 2017 წლის 1 იანვრიდან მხარეებს შორის შრომითი ურთიერთობა შეწყდებოდა. ხელშეკრულების მე-3 მუხლით განისაზღვრა მხარეთა უფლება-მოვალეობები, შეთანხმების თანახმად, დაქირავებული ვალდებული იყო:

- ჯეროვნად და კეთილსინდისიერად შეესრულებინა შრომითი ხელშეკრულებით განსაზღვრული სამუშაო, დამქირავებლის დავალებები, მოთხოვნები და მითითებები;

- პასუხი ეგო დაკისრებული მოვალეობების ჯეროვან შესრულებაზე;

1.2.3. შრომითი ურთიერთობის განმავლობაში მოსარჩელის მიმართ დისციპლინური პასუხისმგებლობის რომელიმე ღონისძიება გამოყენებული არ ყოფილა;

1.2.4. დამსაქმებლის 2016 წლის 8 სექტემბრის #210 ბრძანებით საქართველოს შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ვ“ და „ო“ ქვეპუნქტების საფუძველზე, 2016 წლის 8 სექტემბრიდან დასაქმებული გათავისუფლდა დაკავებული თანამდებობიდან და მხარეებს შორის გაფორმებული შრომითი ხელშეკრულება მოიშალა;

1.2.5. მოსარჩელეს შრომითი ვალდებულებები არ დაურღვევია. საქმეში არ მოიპოვება რაიმე მტკიცებულება, რომლითაც დადასტურდებოდა შესაგებელში მითითებული გარემოებები მოსარჩელისათვის დაკისრებული ფუნქციების არაჯეროვნად შესრულების, მის მიერ დაკავებულ თანამდებობასთან/შესასრულებელ სამუშაოსთან დასაქმებულის კვალიფიკაციის ან პროფესიული უნარ-ჩვევების შეუსაბამობის თაობაზე.

1.3. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). დასაბუთებული პრეტენზია გულისხმობს მითითებას იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურ-სამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით არ წარმოუდგენიათ დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

1.4. საკასაციო სასამართლო უარყოფს კასატორთა პრეტენზიებს და განმარტავს, რომ განსახილველი მოთხოვნის დამფუძნებელ ნორმებს შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ვ“ და „ო“ ქვეპუნქტები, 38-ე მუხლის მე-8 ნაწილი, 32-ე მუხლის პირველი ნაწილი, მე-6, 44-ე მუხლები, სამოქალაქო კოდექსის 394-ე მუხლი და 408-ე მუხლის პირველი ნაწილი წარმოადგენს. მოცემულ შემთხვევაში, შრომითი ურთიერთობის სუბიექტთა თავისებურების გათვალისწინებით, სწორედ დამსაქმებელი იყო ვალდებული, ემტკიცებინა მის მიერ გამოვლენილი ცალმხრივი ნების საფუძვლიანობა, კერძოდ, დასაქმებულის პროფესიული შეუსაბამობა დაკისრებულ მოვალეობებთან და მისი მხრიდან შრომითი დისციპლინის უხეში დარღვევის ფაქტები, რაც გაუმართლებელს ხდიდა სამართლებრივი ურთიერთობის გაგრძელებას. ამ მხრივ დადგენილია, რომ მოპასუხემ ვერ დაძლია მტკიცების ტვირთი, შესაბამისად, გამოცემული ბრძანება ბათილია. რაც შეეხება თანამდებობაზე აღდგენას, ამ შემთხვევაში, პალატა ყურადღებას გაამახვილებს იმ ფაქტზე, რომ წინასახელშეკრულებო ურთიერთობისას მხარეები შეთანხმდნენ ვადიანი ხელშეკრულების გაფორმებაზე, შესაბამისად, ვადა ხელშეკრულების არსებით პირობას წარმოადგენს, თუმცა, შრომის კოდექსის მე-6 მუხლის სისტემური ანალიზიდან გამომდინარე, უნდა ითქვას, რომ ერთ წელზე ნაკლები ვადით შრომითი ხელშეკრულების გაფორმების მართლზომიერებას დამსაქმებელი ვერ ამტკიცებს, რის გამოც, ვადიანი შრომითი ხელშეკრულება განიხილება ერთი წლის ვადით დადებულად და ვინაიდან დავის გადაწყვეტის დროისათვის ეს ვადა გასულია, შრომის კოდექსის 38-ე მუხლის მე-8 ნაწილის ფარგლებში მოთხოვნას აღარ გააჩნია ფაქტობრივი საფუძველი, ამასთანავე, ერთწლიანი ვადის საკითხი მნიშვნელოვანია ზიანის კონტექსტში. რამდენადაც, საქმის განხილვის შედეგად დადგინდა დამსაქმებლის მიერ ვალდებულების დარღვევის ფაქტი, სამოქალაქო კოდექსის 394-ე და 408.1 მუხლების შესაბამისად, სწორად დაეკისრა მას 1-წლიანი ვადის ამოწურვამდე ზიანის ანაზღაურება, რომლის ოდენობაც სწორად იქნა გამოთვლილი დასაქმებულის ყოველთვიური ანაზღაურებით. რაც შეეხება კანონისმიერი პირგასამტეხლოს დაკისრების საკითხს, პალატა ამ ნაწილშიც იზიარებს ქვემდგომი სასამართლოების დასკვნებს და დამატებით აღნიშნავს, რომ მოცემულ შემთხვევაში სახეზეა არა დამსაქმებლის მხრიდან შრომითი მოვალეობის შესრულებისას დასაქმებულის იძულებითი მოცდენა, არამედ _ მისი მხრიდან ვალდებულების დარღვევა, რის გამოც, მოსარჩელეს მიეკუთვნება არა იძულებითი განაცდური, არამედ _ აუნაზღაურდება ზიანი, კანონისმიერი პირგასამტეხლოს დაკისრება კი, დაიშვება შრომითი მოვალეობის შესრულებისას ანაზღაურების დაყოვნებისათვის, რაც, მოცემულ შემთხვევაში, სახეზე არ არის, შესაბამისად, კანონისმიერი პირგასამტეხლოს დაკისრების მოთხოვნას არ გააჩნია ფაქტობრივი საფუძველი. ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა ასკვნის, რომ სააპელაციო სასამართლოს განჩინება კანონიერია, რომლის წინააღმდეგაც საკასაციო საჩივრები არ შეიცავს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე-394-ე მუხლებით გათვალისწინებულ დასაბუთებულ პრეტენზიას.

1.5. განსახილველი დავა არ წარმოადგენს იშვიათ სამართლებრივ პრობლემას, რომელიც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას, რადგანაც შრომითი ხელშეკრულების მოშლის, ასევე, პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენის საკითხებზე არსებობს საკასაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკა. კასატორები ვერ მიუთითებენ იმგვარ გარემოებებზე, რაც სასამართლოს მისცემდა ვარაუდის საფუძველს, რომ საქმის არსებითი განხილვის შედეგად მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილება შეიძლება ყოფილიყო მიღებული. სააპელაციო სასამართლოს მიერ მოცემული საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი მატერიალური ან საპროცესო სამართლის ნორმების დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე. გარდა ამისა, საკასაციო სასამართლოს შეფასების საგანს არ წარმოადგენს სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე, ხოლო კასატორები ვერც ქვემდგომი სასამართლოს შეფასებებისა და დასკვნების წინააღმდეგობრიობას ვერ ამტკიცებენ მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციის დებულებებთან და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალთან, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

1.6. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

2. სასამართლო ხარჯები:

საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის გამო, პალატა მიიჩნევს, რომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის (საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის შემთხვევაში პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი) საფუძველზე, კასატორებს უნდა დაუბრუნდეთ სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი თანხის 70%-70%.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ე.ბ–ის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

2. შპს „მ–ის“ საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

3. კასატორ ე.ბ–ს (პ/#.......) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეს ნ.ზ–ას მიერ კასატორის სახელით 15.01.2020წ. #0 საგადახდო დავალებით სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი 300 ლარის 70% _ 210 ლარი.

4. კასატორ შპს „მ–ს“ (ს/კ #......) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეს ა.ა–ის მიერ კასატორის სახელით 13.06.2019წ. #1 საგადახდო დავალებით სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი 300 ლარის 70% _ 210 ლარი.

5. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ბ. ალავიძე

მოსამართლეები: ე. გასიტაშვილი

ზ. ძლიერიშვილი