12 ოქტომბერი, 2020 წელი, საქმე №ას-580-2020 თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

მოსამართლეები: მზია თოდუა (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ბესარიონ ალავიძე,

მირანდა ერემაძე

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – ჰ.ე.ი.(მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე - ფ. „ს.“ (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2019 წლის 2 დეკემბრის განჩინება

საკასაციო საჩივრის ავტორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და, ახალი გადაწყვეტილების მიღებით, სარჩელის უარყოფა

დავის საგანი – სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაციის ბათილად ცნობა

საკითხი, რომელზედაც მიღებულია განჩინება - საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

1. „ჰ.დ.ი.“ (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც მოპასუხე, აპელანტი ან კასატორი) ასაჩივრებს თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2019 წლის 24 აპრილის გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2019 წლის 2 დეკემბრის განჩინებას. ამ გადაწყვეტილებით - ფ.„ს–ის“ (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც მოსარჩელე ან მოწინააღმდეგე მხარე) სარჩელი დაკმაყოფილდა; ბათილად იქნა ცნობილი მოპასუხის კუთვნილი სასაქონლო ნიშნის „SIBIRSKAYA VODKA Strong“ (სარეგისტრაციო ნომერი M201627484R) საქართველოში რეგისტრაცია. კასატორის აზრით, მატერიალურსამართლებრივი თვალსაზრისით, განჩინება არ არის დასაბუთებული. მისი მტკიცებით, სადავო სასაქონლო ნიშნის სხვადასხვა ქვეყნებში, მათ შორის - რუსეთში, მოსარჩელის სახელზე რეგისტრაციისა და არყის რუსული წარმომავლობის თაობაზე ქვემდგომი ინსტანციის სასამართლოს დასკვნა არასწორია, ამის დამადასტურებული მტკიცებულება საქმეში არ წარდგენილა, არ დასტურდება საქონლის საქართველოში რეალიზაციაც, შესაბამისად, არასწორად დადგინდა მათი არაკეთილსინდისიერებაც და უსაფუძვლოდ შეეზღუდათ საკუთრების უფლება.

2. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2020 წლის 21 ივლისის განჩინებით, საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სსსკ-ის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც ის დაუშვებელია:

3. სსსკ-ის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებასა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასა და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

4. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სსსკ-ის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი საფუძვლით. ამასთან, საკასაციო საჩივარი დასაშვები რომც ყოფილიყო, მას არა აქვს წარმატების პერსპექტივა, სახელდობრ:

4.1. სსსკ-ის 407.2 მუხლის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია. დასაბუთებული პრეტენზია გულისხმობს მითითებას იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურსამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით, არ წარმოუდგენია დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

4.2. განსახილველ შემთხვევაში, სააპელაციო სასამართლომ მართებულად განსაზღვრა მოთხოვნის ფაქტობრივი საფუძველი, ანუ სწორად დაადგინა სამართლებრივად მნიშვნელოვანი ფაქტები:

4.3. მოსარჩელე მოსკოვის სარეგისტრაციო პალატის მიერ რეგისტრირებული მეწარმე სუბიექტია, რომლის საკუთრებაში სხვადასახვა ალკოჰოლური სასმელების სასაქონლო ნიშნებია რეგისტრირებული. კონკრეტული სასაქონლო ნიშანი „სიბირსკაია“ (წარწერით - „SIBIRSKAYA/ VODKA SIBIRSKAYA/ RUSSIAN VODKA“), (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც სადავო სასაქონლო ნიშანი) ინტელექტუალური საკუთრების მსოფლიო ორგანიზაციაში, სასაქონლო ნიშნების საერთაშორისო მონაცემთა ბაზაში, ნიცის კლასიფიკაციით 33-ე კლასში, 1992 წლის 22 ივნისიდან მოსარჩელის საკუთრებაა (მოქმედების სავარაუდო დრო 22.06.2022წ).

4.4. სადავო სასაქონლო ნიშანი, როგორც რუსული არყის ერთ-ერთი სახეობა, რუსეთის ფედერაციაში, აზერბაიჯანში, უკრაინაში, რუმინეთში, სლოვაკეთში, იტალიასა და ფინეთშია დაცული. მოსარჩელე სასაქონლო ნიშანზე განსაკუთრებული უფლების ერთადერთი მფლობელია რუსეთის ფედერაციაში და მხოლოდ რუსეთში აწარმოებს ამ სასაქონლო ნიშნით არაყს, რომლის რეალიზაციის უფლება საზღვარგარეთ ქვეყნებში, მათ შორის - საქართველოში შპს „ს-გ–ს“ ეკუთვნის.

4.5. პანამის რესპუბლიკაში რეგისტრირებულმა მოპასუხე საწარმომ 2015 წლის 27 აპრილს მიმართა და 2016 წლის 18 აგვისტოს საქართველოს ინტელექტუალური საკუთრების ეროვნულ ცენტრში (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც ს–ი) დაარეგისტრირა სასაქონლო ნიშანი - „SIBIRSKAYA VODKA Strong“ ნიცის საერთაშორისო კლასიფიკაციის 33-ე (არაყი (რუსული წარმოშობის) და 35-ე (რუსული წარმოშობის) კლასების საქონლისათვის (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც სადავო სასაქონლო ნიშანის მსგავსი სასაქონლო ნიშანი).

4.6. საქართველოში სადავო სასაქონლო ნიშანზე უფლების მოპოვებისა და მოქმედების არეალის გავრცელების მიზნით, მოსარჩელემ 2015 წლის 7 მაისს განცხადებით მიმართა ინტელექტუალური საკუთრების მსოფლიო ორგანიზაციის საერთაშორისო ბიუროს, რაზეც საქართველოს საპატენტო უწყებამ წინასწარი უარი განაცხადა, საქართველოში მოპასუხე კომპანიის კუთვნილი მსგავსი სასაქონლო ნიშნის არსებობაზე მითითებით.

4.7. „ს–ის“ სააპელაციო პალატის 2017 წლის 14 თებერვლის გადაწყვეტილებით, მოსარჩელის სააპელაციო საჩივარი უარყოფილ იქნა, უცვლელად დარჩა „საერთაშორისო სასაქონლო ნიშნისთვის დაცვის მინიჭებაზე უარის თქმის შესახებ „ს–ის“, სასაქონლო ნიშნების გეოგრაფიული ნიშნების აღნიშვნებისა და დიზაინის დეპარტამენტის უფროსის მოვალეობის შემსრულებლის 2016 წლის 26 აგვისტოს გასაჩივრებული ბრძანება.

5. იმ სამართლებრივი შედეგის გათვალისწინებით, რისი მიღწევაც მოსარჩელეს სურდა, კერძოდ, სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაციის ბათილად ცნობა, „სასაქონლო ნიშნების შესახებ“ საქართველოს კანონის (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც სპეციალური კანონი) მე-5 მუხლის „ა“ (სასაქონლო ნიშანი არ რეგისტრირდება, თუ იგი იმავე საქონლის მიმართ რეგისტრირებული, უფრო ადრინდელი პრიორიტეტის მქონე სასაქონლო ნიშნის იდენტურია) და „დ“ ქვეპუნქტისა (რეგისტრაციაზე განაცხადის შეტანამდე საქართველოში საყოველთაოდ ცნობილი სასაქონლო ნიშნის იდენტური ან იმდენად მსგავსია, რომ ჩნდება მასთან აღრევის, მათ შორის, ასოცირების შედეგად აღრევის შესაძლებლობა. ეს წესი გამოიყენება იმ შემთხვევაშიც, როდესაც საქონლის ჩამონათვალი სხვადასხვაა) და 28.1. „ბ“ ქვეპუნქტიდან (სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაციას ბათილად ცნობს სასამართლო მესამე პირის მოთხოვნით, თუ სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაცია მოხდა არაკეთილსინდისიერი განზრახვით) გამომდინარეობდა.

6. საკასაციო პალატა კასატორის ყურადღებას ამახვილებს „ინტელექტუალური საკუთრების უფლებების ვაჭრობასთან დაკავშირებული ასპექტების შესახებ შეთანხმების“ მე-15 მუხლზე, რომლის მიხედვითაც სასაქონლო ნიშანს შეიძლება, წარმოადგენდეს ნებისმიერი სიმბოლო ან სიმბოლოთა ერთობლიობა, რომელსაც უნარი შესწევს, ერთი საწარმოს საქონელი და მომსახურება სხვა საწარმოს საქონლისა და მომსახურებისაგან განასხვაოს. სპეციალური კანონის 3.1 (სასაქონლო ნიშანი არის სიმბოლო ან სიმბოლოთა ერთობლიობა, რომელიც გამოისახება გრაფიკულად და განასხვავებს ერთი საწარმოს საქონელს ან/და მომსახურებას მეორე საწარმოს საქონლისა ან/და მომსახურებისაგან) და 3.2 (სიმბოლო შეიძლება იყოს: სიტყვა ან სიტყვები, აგრეთვე, ადამიანის სახელი; ასოები; ციფრები; ბგერები; გამოსახულება; სამგანზომილებიანი ფიგურა, მათ შორის, საქონლის ფორმა ან შეფუთვა ისევე, როგორც საქონლის სხვა გარეგნული გაფორმება ფერის ან ფერთა კომბინაციის გამოყენებით) მუხლების თანახმად, სასაქონლო ნიშანი გრაფიკულად გამოსახული სიმბოლოა, რომელიც ერთი საწარმოს საქონელს განასხვავებს მეორე საწარმოს საქონლისგან. მისი მთავარი ფუნქციაა, მიუთითოს საქონლის წარმოშობაზე. სასაქონლო ნიშანი, ერთი და იმავე დანიშნულების მქონე საქონლის ან მომსახურების ფართო არჩევანის პირობებში, გზამკვლევია, რათა მომხმარებელმა ადვილად შეარჩიოს მისთვის სასურველი თვისებებისა და ხარისხის პროდუქცია.

7. განსახილველ შემთხვევაში, მოსარჩელემ სათანადო მტკიცებულების წარდგენით დაძლია სასაქონლო ნიშანზე განსაკუთრებული უფლების არსებობის ფაქტის მტკიცების ტვირთი, კერძოდ, წარმოდგენილი მტკიცებულებებით დადგენილია, რომ მან სადავო სასაქონლო ნიშნის საერთაშორისო რეგისტრაცია 1992 წლის 22 ივნისს გააფორმა და მოსარჩელის საკუთრებად არაერთ ქვეყანაშია რეგისტრირებული. მოსარჩელე სადავო სასაქონლო ნიშნით წარმოებულ არაყს საერთაშორისო მაშტაბით, მათ შორის - საქართველოშიც ყიდის. მოპასუხემ კი, სადავო სასაქონლო ნიშნის მსგავსი სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაციის თაობაზე „ს–ს“ 2015 წელს მიმართა და 2016 წელს დარეგისტრირდა. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ შესადარებელი მასალების გარეგნული კვლევით მართლაც დასტურდება „SIBIRSKAYA/ VODKA SIBIRSKAYA/ RUSSIAN VODKA“ და „SIBIRSKAYA VODKA Strong“ აღრევამდე მსგავსების ფაქტი მისი შეფუთვის, მარკირების, ეტიკეტის, ბოთლის მონაცემებისა და სითხის იდენტური ფერის გამო, ასევე, უდავოა, როგორც ერთი, ისე მეორე საქონელი ერთი და იმავე დანიშნულების პროდუქტია და დიდია ალბათობა იმისა, რომ მომხმარებელი არ დააკვირდება მათ განმასხვავებელ, ინდივიდუალურ ნიშანს. ამგვარი მიდგომა კი, ეწინააღმდეგება სპეციალური კანონის მიზანს, რომელიც აწესრიგებს სასაქონლო ნიშნების დაცვასთან, აგრეთვე, მათ გამოყენებასთან დაკავშირებულ ურთიერთობებს. ამავე კანონის მე-2 მუხლის „პ“ ქვეპუნქტით განმარტებულია, თუ რა წარმოადგენს განსაკუთრებული უფლების დარღვევით ნიშანდებულ საქონელს და ასეთად მიიჩნევა საქონელი, რომელიც შეიცავს რეგისტრირებული სასაქონლო ნიშნის იდენტურ ან მსგავსს ან, რომელზედაც დატანილია რეგისტრირებული სასაქონლო ნიშნის იდენტური, ან მსგავსი ნიშანი, ან - რეგისტრირებული, მოცულობითი სასაქონლო ნიშნის იდენტური, ან მსგავსი ფორმის მქონეა, რომლის წარმოება, საქართველოს ტერიტორიაზე შემოტანა, შენახვა, სამოქალაქო ბრუნვაში ჩართვა ან ამ მიზნით შენახვა/დასაწყობება ან/და ნებისმიერი სხვაგვარი გამოყენება არღვევს რეგისტრირებული სასაქონლო ნიშნის მფლობელის განსაკუთრებულ უფლებას. ამდენად, მოპასუხე კომპანიის სახელზე ს–ში რეგისტრირებული სასაქონლო ნიშანი და ინტელექტუალური საკუთრების მსოფლიო ორგანიზაციაში რეგისტრირებული მოსარჩელის კუთვნილი სასაქონლო ნიშანი როგორც გარეგნული ისე სახელობითი თვალსაზრისითაც, აღრევამდე მსგავსია და სადავო სასაქონლო ნიშნის მსგავსი სასაქონლო ნიშნის დარეგისტრირება ამ ორი პროდუქტის აღრევის საფრთხეს ქმნის. შესაბამისად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოპასუხის მიერ სასაქონლო ნიშანი დარეგისტრირდა არაკეთილსინდისიერი განზრახვით, კერძოდ, რეგისტრაცია მიზნად ისახავდა სხვისი სასაქონლო ნიშნის უკანონო რეგისტრაციით ბაზარზე თავის მარტივად დამკვიდრებას, რაც ამ სასაქონლო ნიშნის ბათილად ცნობის საფუძველია.

8. სასაქონლო ნიშანზე უფლება, სპეციალური კანონის 3.3 (სასაქონლო ნიშანი დაცულია ”ს–ში“ მისი რეგისტრაციის ან საერთაშორისო შეთანხმების საფუძველზე) მუხლის მიხედვით, ამ ნიშნის „ს–ში“ რეგისტრაციის დღიდან წარმოიშობა, თუმცა ეს უფლება შეიძლება, რეგისტრაციის გარეშეც არსებობდეს. ამ შემთხვევაში ნიშნის მფლობელის უფლების ნამდვილობას ადგენს საერთაშორისო შეთანხმება, როგორიცაა, 1889 წლის 20 მარტის „სამრეწველო საკუთრების დაცვის პარიზის კონვენცია“, რომლის ობიექტსაც სამრეწველო საკუთრება, მათ შორის, სასაქონლო ნიშნები, ასევე, არაკეთილსინდისიერი კონკურენციის აკრძალვა წარმოადგენს (მუხლი 1.2). კონვენციის 10^bis.1 მუხლის თანახმად, კავშირის ქვეყნები ვალდებული არიან უზრუნველყონ კავშირის ქვეყნების მოქალაქეები არაკეთილსინდისიერი კონკურენციისაგან ეფექტიანი დაცვით. იმავე მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, არაკეთილსინდისიერი კონკურენციის აქტს შეადგენს კონკურენციის ნებისმიერი აქტი, რომელიც ეწინააღმდეგება სამეწარმეო ან კომერციული საქმიანობის პატიოსან ჩვევებს, მესამე ნაწილის მიხედვით კი, აკრძალულია ისეთი ხასიათის მქონე ყველა ქმედება, რომელსაც შეუძლია რაიმე გზით გამოიწვიოს აღრევა კონკურენტის დაწესებულების, საქონლის, სამეწარმეო ან კომერციული საქმიანობის მიმართ. მითითებული სამართლებრივი აქტების ანალიზიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ სასაქონლო ნიშნის დაცვაზე ლეგიტიმაცია ენიჭება სასაქონლო ნიშნის მფლობელს. სპეციალური კანონის მე-6 მუხლის მიხედვით, რეგისტრაციით დაცულ სასაქონლო ნიშანზე მფლობელის განსაკუთრებული უფლება წარმოიშობა ამ ნიშნის რეგისტრაციის დღიდან, ხოლო 6.2. „ა“ და „დ“ პუნქტებით, განსაკუთრებული უფლების მქონე პირს შეუძლია, აუკრძალოს მესამე პირს, მისი თანხმობის გარეშე სამოქალაქო ბრუნვაში გამოიყენოს ისეთი ნიშანი, რომელიც განსაკუთრებული უფლების მქონე პირის დაცული სასაქონლო ნიშნის იდენტურია და საქონელიც იდენტური, იდენტური ან მსგავსია და დაცულია სასაქონლო ნიშნის საქართველოში კარგი რეპუტაციის გამო, ამ ნიშნის გამოყენება მესამე პირს დაუმსახურებლად უქმნის ხელსაყრელ პირობებს ან ზიანს აყენებს სასაქონლო ნიშნის რეპუტაციას, ან მის განმასხვავებელუნარიანობას. ამდენად, სასაქონლო ნიშანზე უფლების შეძენისას ნიშნის მფლობელი იძენს განსაკუთრებულ უფლებას, გამოიყენოს სასაქონლო ნიშანი დაცული პროდუქტების/მომსახურებისათვის. ეს დაცვა მოქმედებს პრიორიტეტის პრინციპის მიხედვით უფრო ახალ სასაქონლო ნიშნებთან მიმართებით და, დროის პრიორიტეტის მიუხედავად, დაცულ სასაქონლო ნიშნებთან მიმართებით. კანონი განსაზღვრავს უფლების დარღვევის შემადგენლობას და ადგენს განსაკუთრებული უფლების მქონე პირის უფლებას, აუკრძალოს მესამე პირს, მისი თანხმობის გარეშე სამოქალაქო ბრუნვაში გამოიყენოს ისეთი ნიშანი, რომელიც მისი დაცული სასაქონლო ნიშნის მსგავსია.

9. სამოქალაქო ბრუნვაში სასაქონლო ნიშნის დაცვის განსაკუთრებული საჭიროებიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა მოიხმობს ადამიანის უფლებათა ევროსასამართლოს პრეცედენტულ სამართალსაც. ევროსასამართლოს მიერ დამკვიდრებული სტანდარტის თანახმად, სასაქონლო ნიშანზე უფლება საკუთრებით სარგებლობის უფლების ფარგლებში ექცევა და მისი მოპოვება დასაშვებია მხოლოდ მაშინ, თუ ეს არ ლახავს კეთილსინდისიერი მესამე პირების უფლებებს. ერთ-ერთ საქმეზე, რომელიც აპლიკანტის საავტორო უფლების დარღვევას უკავშირდებოდა, ადამიანის უფლებათა ევროპულმა სასამართლომ დაადგინა, რომ ევროკონვენციის პირველი დამატებითი ოქმი (საკუთრების უფლება) ინტელექტუალურ საკუთრებასთან დაკავშირებით გამოყენებადი იყო (იხ: Eur. Court H.R.: Melnychuk v. Ukraine, Judgment of 7 july, 2005).

10. ამდენად, დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებებიდან გამომდინარე საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სასაქონლო ნიშანზე განსაკუთრებული უფლების მქონე მოსარჩელემ, მოპასუხის მიერ აღრევამდე მსგავსი პროდუქტის „ს–ში“ რეგისტრაციით, დაძლია მისი უფლების დარღვევის მტკიცების ტვირთი, რაც კანონის ზემოხსენებული ნორმებიდან გამომდინარე მოთხოვნას იურიდიულად ამართლებს. ამ დასკვნის წინააღმდეგ კი, საკასაციო საჩივარი არ შეიცავს დასაბუთებულ მსჯელობას.

11. სსსკ-ის 401.4 მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. განსახილველ შემთხვევაში, რაკი საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა ცნობილი, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე ა.მ–ის (პ/ნ ......) მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის, 300 ლარის (საგადასახადო დავალება #1, გადახდის თარიღი 05.05.2020წ), 70% - 210 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150;

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე, 408.3, 284-ე, 285-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ჰ.დ.ი–ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. ჰ.დ. ი–ს დაუბრუნდეს ა.მ–ის (პ/ნ .....) მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის, 300 ლარის (საგადასახადო დავალება #1, გადახდის თარიღი 05.05.2020წ), 70% - 210 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150;

3. განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

მოსამართლეები : მზია თოდუა

ბესარიონ ალავიძე

მირანდა ერემაძე