№ ას-260-248-2017 30 აპრილი, 2018 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ნინო ბაქაქური (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ზურაბ ძლიერიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორები – ა.ხ–ა, გ.ხ–ა (მოსარჩელეები)

მოწინააღმდეგე მხარე – ბ.ბ–ა (მოპასუხე)

გასაჩივრებული განჩინება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 14 დეკემბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი – უძრავი ქონების საკუთრებაში გადაცემა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი

1. ა.ხ–ა (შემდგომში - „მოსარჩელე“) და ბ.ბ–ა (შემდგომში - „მოპასუხე“) 2008 წლიდან ეწეოდნენ ერთობლივ საქმიანობას ზუგდიდის რაიონის სოფელ .......... ქაფ-ბეტონის საამქროს, ხოლო სოფელ .......... სასტუმროს მშენებლობის მიზნით. ამ საქმიანობაში მონაწილეობდა მოპასუხის მამა - ა.ბ–აც.

2. მოსარჩელემ მოპასუხეს გადასცა 2000 აშშ დოლარი ზუგდიდის რაიონის სოფელ .......... მისთვის მიწის ნაკვეთის შესაძენად. აღნიშნულ მიწის ნაკვეთზე შემდგომში უნდა აშენებულიყო სასტუმრო. ვინაიდან მოსარჩელე იმყოფებოდა რუსეთში, ხოლო მოპასუხეს მისგან არ ჰქონდა მიღებული მინდობილობა, რომლითაც შეძლებდა მოსარჩელისათვის ქონების შეძენას, მიღებული 2000 აშშ დოლარით 2008 წლის 9 ივნისის №1-8714 უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე მოპასუხემ საკუთარი სახელით იყიდა ზუგდიდის რაიონის სოფელ .......... მდებარე 744.00 კვ.მ. მიწის ნაკვეთი (ს/კ: №......) (შემდგომში - „სადავო ქონება“ ან „სადავო მიწის ნაკვეთი“). აღნიშნული ქონება საჯარო რეესტრში დარეგისტრირდა მოპასუხის სახელზე.

3. ერთობლივი საქმიანობისას მხარეთა შორის წარმოიშვა უთანხმოება საქმიანობიდან გამომდინარე თანხის ანაზღაურებასთან დაკავშირებით, რის შემდგომაც მოსარჩელემ მოპასუხისგან მოითხოვა ამ უკანასკნელის სახელზე რეგისტრირებული სადავო ქონების გადაცემა.

4. 2012 წლის 13 ივნისს მოპასუხემ თავისი ნებით გასცა №120613840 მინდობილობა, რომლითაც მოსარჩელეს განუსაზღვრელი ვადით მიანიჭა სადავო მიწის ნაკვეთის მართვისა და განკარგვის (გაყიდვა, გაცვლა, იპოთეკით დატვირთვა და სხვა) უფლებამოსილება. 2012 წლის 3 ოქტომბერს მოპასუხემ გააუქმა 2013 წლის 13 ივნისს გაცემული მინდობილობა.

5. მოსარჩელისთვის უცნობი იყო მინდობილობის გაუქმების ფაქტი, რის გამოც 2013 წლის 5 აპრილს მან, როგორც მოპასუხის წარმომადგენელმა, სადავო მიწის ნაკვეთზე გააფორმა ნასყიდობის ხელშეკრულება თავის შვილთან - გ.ხ–ასთან. ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე გ.ხ–ა საჯარო რეესტრში დარეგისტრირდა ქონების მესაკუთრედ.

6. საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ზუგდიდის სარეგისტრაციო სამსახურის 2013 წლის 31 დეკემბრის №247235 გადაწყვეტილებით ბათილად იქნა ცნობილი საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2013 წლის 5 აპრილის №882013149506 გადაწყვეტილება გ.ხ–ას საკუთრების უფლების რეგისტრაციის შესახებ და მისი მოქმედება შეწყდა ძალაში შესვლის დღიდან. შესაბამისად, აღდგა პირვანდელი მდგომარეობა და სადავო ქონების მესაკუთრე კვლავ მოპასუხეა. ადმინისტრაციული ორგანოს აღნიშნულ გადაწყვეტილებას საფუძვლად დაედო ის გარემოება, რომ, როგორც მოსარჩელესა და გ.ხ–ას შორის გარიგების დადებისას, ისე გარიგების რეგისტრაციის დროისათვის, მოპასუხის მიერ გაცემული №120613840 მინდობილობა გაუქმებული იყო.

7. ა.ხ–ამ და გ.ხ–ამ (შემდგომში ერთობლივად - „მოსარჩელეები“, „კასატორები“ ან „საკასაციო საჩივრის ავტორები“) სარჩელი აღძრეს სასამართლოში მოპასუხის მიმართ და მოითხოვეს სადავო ქონების მოსარჩელისათვის გადაცემა, სამოქალაქო კოდექსის 715-ე და 716-ე მუხლების საფუძველზე.

8. სარჩელის თანახმად, მოპასუხის მიერ 2008 წლის 9 ივნისს შეძენილი სადავო ქონება მოსარჩელეს ეკუთვნოდა, თუმცა ვერ მოხერხდა ქონების მის საკუთრებაში აღრიცხვა. 2012 წლის 13 ივნისს მოპასუხემ მოსარჩელის სახელზე გასცა მინდობილობა (რომლითაც მას მიანიჭა სადავო ქონების განკარგვისა და საკუთრებაში აღრიცხვის უფლებამოსილება). ვინაიდან მინდობილობის გაცემის დროისათვის სოფ. .......... მიწის ნაკვეთები არ ფორმდებოდა, მოსარჩელემ ვერ შეძლო ქონების დარეგისტრირება, ხოლო როდესაც განახლდა რეგისტრაცია, მინიჭებული მინდობილობის საფუძველზე გააფორმა ნასყიდობის ხელშეკრულება შვილთან - გ.ხ–ასთან და იგი საჯარო რეესტრში დარეგისტრირდა ქონების მესაკუთრედ. მოსარჩელისათვის უცნობი იყო 2012 წლის 13 ივნისის მინდობილობის გაუქმების თაობაზე, რომელიც საფუძვლად დაედო ნასყიდობის ხელშეკრულების გაფორმებას.

9. მოპასუხემ წარდგენილი შესაგებლით სარჩელი არ ცნო და განმარტა, რომ სადავო მიწის ნაკვეთი მას არ შეუძენია მოსარჩელის მიერ გადაცემული თანხით. ამასთან, სისხლის სამართლის საქმეზე დაკითხვისას და მინდობილობის გაცემისას მოსარჩელის წარმომადგენლის მხრიდან მასზე ხორციელდებოდა ზეწოლა.

10. ზუგდიდის რაიონული სასამართლოს 2016 წლის 10 ივნისის გადაწყვეტილებით სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, რაც სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს მოსარჩელეებმა.

11. ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 14 დეკემბრის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა. უცვლელი დარჩა ზუგდიდის რაიონული სასამართლოს 2016 წლის 10 ივნისის გადაწყვეტილება.

12. სააპელაციო პალატამ დადგენილად მიიჩნია წინამდებარე განჩინების 1-6 პუნქტებში მითითებული ფაქტები. სააპელაციო სასამართლომ დამატებით აღნიშნა, რომ სადავო მიწის ნაკვეთზე მხარეთა შორის წარმოშობილ დავასთან დაკავშირებით ზუგდიდის რაიონულ სამმართველოში აღიძრა №044110387 სისხლის სამართლის საქმე და დაიკითხნენ მოსარჩელე და მოპასუხე. გამოძიებისათვის მიცემულ ჩვენებაში მოპასუხე უთითებს, რომ მოსარჩელისგან ზუგდიდის რაიონის სოფელ .......... მდებარე მიწის ნაკვეთის შეძენის მიზნით მიიღო თანხა, ხოლო ვინაიდან ობიექტური გარემოების გამო, ვერ მოხერხდა ნაკვეთის მოსარჩელის სახელზე დარეგისტრირება, მიწის ნაკვეთი გაფორმდა მოპასუხის სახელზე.

13. სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ 2011 წლის 11 აგვისტოს და 2012 წლის 21 მაისს მოპასუხემ გამოძიებას ნებაყოფლობით მისცა ჩვენებები. საქმის მასალებით არ დასტურდება ჩვენების მიცემისას მასზე ზეწოლის განხორციელების ფაქტი.

14. სააპელაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 107.2, 183-ე, 709-ე მუხლებით და განმარტა, რომ როდესაც დავალება ეხება უძრავი ნივთის შეძენას, აუცილებელია სანოტარო წესით გაცემული მინდობილობის არსებობა. უძრავი ნივთის შესაძენად კონკრეტული პირისათვის მხოლოდ თანხის გადაცემა საკმარისი არ არის დავალების ხელშეკრულების დადებისათვის და ამ ურთიერთობის ფარგლებში ვალდებულების წარმოშობისათვის, ვინაიდან თანხის მიმღები პირი უძრავი ქონების შეძენასთან დაკავშირებით რწმუნებულის, ანუ წარმომადგენლის სტატუსს იძენს სწორედ მის მიმართ გაცემული სანოტარო მინდობილობით.

15. სააპელაციო პალატამ დაასკვნა, რომ ვინაიდან 2000 აშშ დოლარის გადაცემისას მოსარჩელეს მოპასუხის სახელზე ზუგდიდის რაიონის სოფელ .......... მიწის ნაკვეთის შესაძენად სანოტარო წესით მინდობილობა არ გაუცია, მხარეთა შორის კანონით გათვალისწინებული ფორმით დავალების ხელშეკრულება არ დადებულა, ხოლო ზეპირად დადებული შეთანხმება ბათილია.

16. სააპელაციო სასამართლომ ასევე მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 976-ე-979-ე მუხლებზე და აღნიშნა, რომ მოცემული ნორმების საფუძველზე დაბრუნებას ექვემდებარებოდა მოსარჩელის მიერ მოპასუხისათვის გადაცემული 2000 აშშ დოლარი და არა უძრავი ქონება, ხოლო ვინაიდან სასარჩელო მოთხოვნას არ წარმოადგენდა თანხის დაკისრება, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 248-ე მუხლის შესაბამისად, სასამართლო მოკლებული იყო შესაძლებლობას ემსჯელა უსაფუძვლოდ გადაცემული თანხის დაბრუნების თაობაზე.

17. სააპელაციო სასამართლოს განჩინებაზე საკასაციო საჩივარი წარადგინეს მოსარჩელეებმა, მოითხოვეს გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილება.

18. საკასაციო საჩივარი ემყარება შემდეგ საფუძვლებს:

18.1. დავალების ურთიერთობის მარეგულირებელი ნორმები (სამოქალაქო კოდექსის 715-ე, 716-ე მუხლები) პირდაპირ მიუთითებს, რომ ქონება, რომელიც შეძენილია მარწმუნებლის ხარჯზე და საკუთარი სახელით, ითვლება მარწმუნებლის ქონებად და აღნიშნული სახის ხელშეკრულება შეიძლება დაიდოს როგორც წერილობით, ასევე ზეპირი სახითაც. ამდენად, კანონმდებელი არ მიუთითებს, რომ უძრავ ნივთებთან დაკავშირებით დადებული დავალების ხელშეკრულება აუცილებლად წერილობითი სახით უნდა დაიდოს;

18.2. სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა დავალების ხელშეკრულების მარეგულირებელი ნორმები და მოახდინა მათი აღრევა უძრავ ნივთზე საკუთრების უფლების წარმოშობის მარეგულირებელ ნორმებთან. სასამართლომ სადავო ურთიერთობას მიუსადაგა სამოქალაქო კოდექსის 107-ე, 183-ე მუხლები, რომლებიც ეხება არა დავალების ხელშეკრულებიდან გამომდინარე ურთიერთობებს, არამედ ზოგადად უძრავი ნივთის მესაკუთრისა და ნივთის შეძენის მსურველს შორის კანონით დადგენილ რეგულაციას, სადაც აუცილებელ მოთხოვნას წარმოადგენს წერილობითი, სათანადო წესით დამოწმებული ხელშეკრულების გაფორმება, რაც საჯარო რეესტრში რეგისტრაციის შემდგომ საკუთრების უფლების წარმოშობის საფუძველი უნდა გახდეს. მოცემულ შემთხვევაში სახეზეა არა ნივთის გამსხვისებელსა და შეძენის მსურველს შორის, არამედ მარწმუნებელსა და რწმუნებულს შორის არსებული ურთიერთობა, რასაც დავალების საფუძველზე უნდა მოჰყოლოდა საკუთრების უფლების რეგისტრაცია საჯარო რეესტრში. სამოქალაქო კოდექსის 107-ე და 183-ე მუხლებით გათვალისწინებული ურთიერთობა უკვე შედგა რწმუნებულსა და მიწის მესაკუთრეს შორის და აღნიშნული დაგვირგვინდა ნასყიდობის ხელშეკრულებით, ხოლო დავალების სახელშეკრულებო ურთიერთობიდან გამომდინარე უძრავი ნივთის მარწმუნებლისათვის დაბრუნება არ მომხდარა. ამდენად, სახეზეა ნორმებისა და სამართლებრივი ურთიერთობების არასწორი ინტერპრეტირება, რის გამოც სასამართლომ მცდარი დასკვნა გააკეთა და მოპასუხეს მისცა შესაძლებლობა სხვისი თანხით შეძენილი ქონება უკანონოდ დაერეგისტრირებინა თავის სახელზე.

19. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2017 წლის 10 აპრილის განჩინებით საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

20. საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლისა და საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად.

21. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის თანახმად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ ან არაქონებრივ დავაზე დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

22. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

23. კასატორების ძირითადი პრეტენზია ემყარება იმას, რომ სააპელაციო სასამართლომ არასწორად იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 107-ე და 183-ე მუხლებით, რომლებიც არა დავალების ხელშეკრულებიდან გამომდინარე ურთიერთობების, არამედ უძრავ ნივთზე საკუთრების უფლების წარმოშობის მარეგულირებელ ნორმებს წარმოადგენენ.

24. განსახილველ შემთხვევაში სასამართლოს მიერ დადგენილია, რომ მოსარჩელემ, მისთვის უძრავი ქონების შეძენის მიზნით, მოპასუხეს გადასცა თანხა.

25. საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ აღნიშნული დავალების შესრულება შეუძლებელია წერილობითი ფორმით გაცემული მინდობილობის გარეშე, რომელიც აუცილებელია სხვისი სახელით უძრავი ნივთის შეძენისა და საჯარო რეესტრში რეგისტრაციის დროს რწმუნებულის უფლებამოსილების დასადასტურებლად [საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 86-ე მუხლის პირველი და მე-2 ნაწილების თანახმად, ყველას აქვს უფლება აწარმოოს ურთიერთობა ადმინისტრაციულ ორგანოსთან წარმომადგენლის მეშვეობით, აგრეთვე ისარგებლოს დამცველის დახმარებით. ადმინისტრაციული ორგანო ვალდებულია წარმომადგენელს მოსთხოვოს მისი წარმომადგენლობის დამადასტურებელი საბუთი]. სასამართლოს მიერ დადგენილია და კასატორებიც არ ხდიან სადავოდ, რომ მოსარჩელეს მოპასუხის სახელზე წერილობითი ფორმით შედგენილი მინდობილობა არ გაუცია. შესაბამისად, იმ პირობებშიც კი, თუ სასამართლო დაადგენდა, რომ ზეპირი დავალების ხელშეკრულების საგანი ნამდვილად იყო კონკრეტულად განსაზღვრული მიწის ნაკვეთი, აღნიშნული დავალების შესრულება რწმუნებულისათვის შეუძლებელი იყო მარწმუნებლის მხრიდან შესაბამისი მოქმედების (რწმუნებულების გაცემის) განუხორციელებლად.

26. საკასაციო პალატა იზიარებს კასატორების პრეტენზიას, რომ არასწორია სააპელაციო პალატის მიერ სამოქალაქო კოდექსის 107.2, 183-ე და 709-ე მუხლების ისეთი განმარტება, რომლის თანახმად, უძრავი ნივთის შეძენის თაობაზე მხარეთა შორის ზეპირად დადებული დავალების ხელშეკრულება ბათილია, თუკი თანხის გადაცემისას მარწმუნებელი რწმუნებულის სახელზე სანოტარო წესით გაფორმებულ მინდობილობას არ გასცემს.

27. საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის დავალების მარეგულირებელი ნორმების შესაბამისად (მუხლი 709-723), დავალების ხელშეკრულებისათვის არ არის სავალდებულო სპეციალური ფორმა. შესაბამისად, იგი შესაძლებელია იყოს ზეპირიც, მაშინაც კი, როცა დავალება უძრავი ნივთის შეძენას ეხება. თუმცა ყველა ხელშეკრულების (მათ შორის, ზეპირი დავალების ხელშეკრულების) მიმართ მოქმედებს სამოქალაქო კოდექსის 327-ე მუხლის პირველი ნაწილით დადგენილი წესი, რომლის თანახმად, ხელშეკრულება დადებულად ითვლება, თუ მხარეები მის ყველა არსებით პირობაზე შეთანხმდნენ საამისოდ გათვალისწინებული ფორმით. იმავე მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად კი, არსებითად ჩაითვლება ხელშეკრულების ის პირობები, რომლებზეც ერთ-ერთი მხარის მოთხოვნით მიღწეულ უნდა იქნეს შეთანხმება, ანდა რომლებიც ასეთად მიჩნეულია კანონის მიერ.

28. აღნიშნული მუხლის დანაწესიდან გამომდინარეობს, რომ, როდესაც დავალება ეხება უძრავი ქონების შეძენას, სადავოობისას მნიშვნელოვანია ხელშეკრულებიდან ნათლად ირკვეოდეს რომელ უძრავ ქონებას ეხება საქმე.

29. მოცემულ შემთხვევაში, სასამართლოს მიერ დადგენილია, რომ მოსარჩელემ მოპასუხეს გადასცა 2000 აშშ დოლარი ზუგდიდის რაიონის სოფელ .......... მიწის ნაკვეთის შესაძენად. თუმცა საქმის მასალებით არ დგინდება დავალების ხელშეკრულების საგანი იყო თუ არა კონკრეტულად ის მიწის ნაკვეთი, რომელიც მოპასუხემ საკუთარი სახელით შეიძინა.

30. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, მიუხედავად არასწორი სამართლებრივი განმარტებებისა, საკასაციო სასამართლო სწორად მიიჩნევს სააპელაციო სასამართლოს საბოლოო დასკვნას, რომ სადავო უძრავი ქონების შეძენა არ მომხდარა მინდობილი მოქმედების შესრულების ფარგლებში. აღნიშნული გარემოება არ დასტურდება არც ზუგდიდის რაიონულ სამმართველოში აღძრულ სისხლის სამართლის საქმეში მოპასუხის მიერ მიცემული ჩვენებით, რომლის თანახმად: „ვინაიდან ობიექტური გარემოების გამო, ვერ მოხერხდა ნაკვეთის მოსარჩელის სახელზე დარეგისტრირება, მიწის ნაკვეთი გაფორმდა მოპასუხის სახელზე“. ჩვენებაში მოპასუხის მიერ მიცემული ახსნა-განმარტება მხოლოდ იმას ადასტურებს, რომ მარწმუნებელს არ გაუცია შესაბამისი რწმუნებულება, რომელიც მოპასუხეს დავალების შესრულების შესაძლებლობას მისცემდა.

31. ამრიგად, იმ პირობებში, როდესაც დადასტურებული არ არის, რომ მოპასუხემ სადავო უძრავი ქონება შეიძინა სწორედ მინდობილი მოქმედების შესრულებასთან დაკავშირებით, მოსარჩელეს, სამოქალაქო კოდექსის 715-ე მუხლის საფუძველზე, შეუძლია მოპასუხისაგან მოითხოვოს მხოლოდ დავალების ფარგლებში გადაცემული თანხის (და არა სადავო მიწის ნაკვეთის) დაბრუნება. განსახილველ შემთხვევაში, თანხის დაბრუნება სარჩელით მოთხოვნილი არ ყოფილა. შესაბამისად, სასამართლო მოკლებული იყო შესაძლებლობას ემსჯელა აღნიშნულ საკითხთან დაკავშირებით.

32. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). დასაბუთებულ პრეტენზიაში იგულისხმება მითითება იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურ-სამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება.

33. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ შემთხვევაში, კასატორებს არ წარმოუდგენიათ იმგვარი დასაშვები და დასაბუთებული საკასაციო პრეტენზია, რომელიც გასაჩივრებული განჩინებით დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გაბათილებისა და საკასაციო საჩივრის არსებითად განსახილველად დაშვების შესაძლებლობას მისცემდა სასამართლოს.

34. სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორები მიუთითებენ რაიმე ისეთ დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე.

35. საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით (დავალების სამართალურთიერთობასთან დაკავშირებით არსებობს მყარი სასამართლო პრაქტიკა, იხ. მაგ., სუსგ საქმე №ას-431-414-2016, 8 ივლისი, 2016 წელი), არც დასაბუთებული პოზიციაა წარმოდგენილი ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასთან ან/და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალთან წინააღმდეგობის საფუძვლით.

36. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

37. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორებს უნდა დაუბრუნდეთ საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 300 ლარის 70% - 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა

1. ა.ხ–ასა და გ.ხ–ას საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველი;

2. კასატორებს ა.ხ–ას (პ/ნ: ......) და გ.ხ–ას (პ/ნ: .......) დაუბრუნდეთ ვ.ნ–ას (პ/ნ: ......) მიერ 2017 წლის 27 მარტს №1 საგადახდო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 300 ლარის 70% - 210 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ნ. ბაქაქური

მოსამართლეები: ზ. ძლიერიშვილი

ბ. ალავიძე