საქმე №ას-801-2020 3 დეკემბერი, 2020 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ზურაბ ძლიერიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ბესარიონ ალავიძე, ეკატინე გასიტაშვილი

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – გ.ჯ–ი, დ.ჩ–ძე (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე – ე.ფ–ა (მოპასუხე)

მესამე პირები დამოუკიდებელი სასარჩელო მოთხოვნის გარეშე (მოსარჩელის მხარეს) - ა.ნ–ძე, ე.ჭ–ძე, თ.ე–ი, ნ.გ–ი, ნ.კ–ძე, ნ.თ–ა, ქ.ხ–ი

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2020 წლის 20 თებერვლის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი – საცხოვრებელ სადგომზე ნასყიდობის ხელშეკრულების დადება, საცხოვრებელი სადგომის გამოსყიდვა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. გ.ჯ–მა და დ.ჩ–ძემ (შემდეგში: პირველი და მეორე მოსარჩელე ან აპელანტი ან კასატორი ან მოსარჩელეები, აპელანტები ან კასატორები) სარჩელი აღძრეს მ.კ–ძისა და მ.კ–ძის (შემდეგში: პირველი და მეორე მოპასუხე ან მოპასუხეები ან მოწინააღმდეგე მხარეები) მიმართ, რომლითაც მოითხოვეს: ა) დადებულად იქნას ცნობილი თბილისში, ..... (ყოფილი ......) ქუჩა 14-ში ს.ფ–ას სახელზე რიცხული 3/24 წილიდან (შემდეგში - სადავო უძრავი ქონება) ნასყიდობის ხელშეკრულება ნ.ზ.ძე ჩ–ძესა და ა.კ–ვას შორის და დარეგისტრირდეს საჯარო რეესტრში მეორე მოპასუხის საკუთრებად ფართით 53.77 კვ.მ (15.72 კვ.მ., 25.52 კვ.მ., 10.22 კვ.მ., 1.76 კვ.მ., 1.67 კვ.მ.); ბ) გამოსყიდულ იქნას პირველი მოსარჩელის მიერ 2 257.75 ლარად სადავო უძრავი ქონება ფართით 31.44 კვ.მ (22.47 კვ.მ., 4.41 კვ.მ., 2.24 კვ.მ., 2.32 კვ.მ.) და დარეგისტრირდეს საჯარო რეესტრში პირველი მოსარჩელის საკუთრებად.

2. სარჩელის ფაქტობრივ გარემოებად მითითებულია, რომ მოსარჩელეები წარმოადგენენ სადავო უძრავ ქონებაში არსებული ფართების-სარდაფების მოსარგებლეებს (უფლებამონაცვლეებს) გასული საუკუნის 60-იანი წლებიდან. იმ პერიოდისთვის, მოსარჩელეების სარგებლობაში არსებული ფართების-სარდაფების მესაკუთრეს წარმოადგენდა ა.კ–ვა. 19.04.1980 წელს ა.კ–ვას მემკვიდრემ, ვ.კ–მა მიჰყიდა ლიტ „ა“ და ლიტ „ბ“, სახლის 6/24 ნაწილი ჯ.ჯ–ს და ს.ფ–ას თანაბარწილად. ს.ფ–ას სამკვიდრო ქონებაზე 2007 წლის 18 აპრილს გაიცა სამკვიდრო მოწმობა და მის უფლებამონაცვლეს წარმოადგენს ე.ფ–ა.

3. მეორე მოსარჩელესთან მიმართებით, სარჩელში აღნიშნულია, რომ ნ.ზ.ძე ჩ–ძემ, რომელიც იყო მეორე მოსარჩელის მამის - გ.ნ. ძე ჩ–ძის მამა, დადო არასანოტარო ფორმით ნასყიდობის ხელშეკრულება ა.კ–ვასთან, რომლის შესაბამისადაც, მან 1 500 მანეთის სანაცვლოდ იყიდა 3 ოთახისგან შემდგარი საცხოვრებელი სადგომი და 1965 წლიდან დაიწყო ცხოვრება ოჯახთან ერთად. ნ. ჩ–ძე გარდაიცვალა 2013 წლის 10 თებერვალს, ხოლო აღნიშნულ ფართში მეორე მოსარჩელე ცხოვრობს დაბადებიდან - 18.04.1972 წლიდან დღემდე, უწყვეტად, რომელიც წარმოადგენს ნ. და გ. ჩ–ძეების უფლებამონაცვლეს.

4. პირველ მოსარჩელესთან მიმართებით, სარჩელში აღნიშნულია, რომ პირველი მოსარჩელის მამა - ჯ.ჯ–ი წარმოადგენდა ანაიდან კ–ას საკუთრებად რიცხული საცხოვრებელი სადგომის-სარდაფის, ფართით 31.44 კვ.მ მოსარგებლეს. მისი გარდაცვალების შემდგომ სადავო ფართში ცხოვრება გააგრძელა პირველმა მოსარჩელემ, რაც დასტურდება ელექტროენერგიის აბონენტად რეგისტრაციით და კომუნალური გადასახადების გადახდის ქვითრებით.

5. სარჩელში დამატებით აღნიშნულია, რომ პირველი მოსარჩელის მფლობელობაში არსებულ სადგომს ჩაუტარდა 6 500 ლარის ღირებულების სარემონტო სამუშაოები, რაც უნდა გამოაკლდეს სადავო ქონების საბაზრო ღირებულებას და დარჩენილი თანხის 25%-ის გადახდის სანაცვლოდ უნდა მოხდეს ქონების გამოსყიდვა.

6. მოთხოვნის გამომრიცხველი შედავებით უარყოფილია სარჩელის მოთხოვნები. პირველ მოსარჩელესთან მიმართებით, შესაგებელში აღნიშნულია, რომ პირველი მოსარჩელე წარმოადგენს სადავო საცხოვრებელი სადგომის ისეთივე თანამესაკუთრეს, როგორიც არის ს.ფ–ა და ამდენად, იგი არ უნდა იქნეს განხილული როგორც ე.წ „ატსტუპნიკი“, ანუ მოსარგებლე, რასაც ითვალისწინებს „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” საქართველოს კანონი (შემდეგში - სპეციალური კანონი).

7. რაც შეეხება მეორე მოსარჩელეს, შესაგებელში მითითებულია, რომ არ დგინდება ფაქტი, თუ რა სამართლებრივი კავშირი აქვს მეორე მოსარჩელეს იმ ფართთან, რაც შეიძინეს ჯ.ჯ–მა და ს.ფ–ამ. ამდენად, მეორე სასარჩელო მოთხოვნასთან დაკავშირებით ე.ფ–ა არის არასათანადო მოპასუხე და მოთხოვნა უარსაყოფია.

8. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2019 წლის 18 თებერვლის გადაწყვეტილებით სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

9. საქალაქო სასამართლოს ზემოაღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო საჩივრით გასაჩივრდა მოსარჩელეების მიერ, რომლებმაც მოითხოვეს თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2019 წლის 18 თებერვლის გადაწყვეტილების გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილება.

10. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2020 წლის 20 თებერვლის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, ხოლო გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად შემდეგ გარემოებათა გამო:

11. სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ ქ. თბილისში, ...... (ამჟამად ...... ქუჩა) ქუჩა, N14-ში მდებარე უძრავი ქონება, თანასაკუთრების უფლებით ირიცხება შემდეგ მესაკუთრეებზე: ქ.ხ–ი - 4/24 ნაწილი, ნ.გ–ი - 1/24 ნაწილი, პირველი მოსარჩელე - 1/24 ნაწილი, ე.ჭ–ძე - 1/24 ნაწილი, ნ.კ–ძე - 3/24 ნაწილი, ა.ნ–ძე - 3/24 ნაწილი, ნ.თ–ა - 2/24 ნაწილი, თ.ე–ი - 3/24 ნაწილი, ნ.ჯ–ი - 3/24 ნაწილი, რომლებიც წარმოადგენენ სახლთმფლობელობის თანამესაკუთრეებს.

12. ტექნიკური აღრიცხვის მონაცემების შესაბამისად ქ. თბილისში, ...... ქ. 14-ში (ს/ნ ...9) მდებარე უძრავი ნივთის სააღრიცხვო მასალაში დაცული 10/06/1931 წლის სასამართლოს გადაწყვეტილების თანახმად, ნ., ლ. და ვ. ტ-ნ–ები, ა.კ–ვი და ე.ვ–ძე აღირიცხნენ ფაქტიურ მფლობელებად და მესაკუთრეებად. სააღრიცხვო მასალაში დაცული დოკუმენტაციის (ტექნიკური ინვენტარიზაციის ბიუროს მიერ გაცემული ცნობა-დახასიათება, სააღრიცხვო ბარათის თავფურცელი) მიხედვით ა.კ–ვას უფიქსირდება ¼ წილი. შემდგომ წარმოდგენილი 29/12/1978 წლის N1-445 (ნოტარიუსი შ–ძე) კანონისმიერი მემკვიდრეობის უფლების მოწმობის თანახმად, ანაიდა არტემის ასული კ–ას-ნ–ას კუთვნილი 6/24 წილი საკუთრებაში გადავიდა ვ.კ–ას სახელზე. ხოლო 19/04/1980 წლის რN1ნ-102 (ნოტარიუსი შ–ძე) ნასყიდობის ხელშეკრულების თანახმად, ვ.კ–ის საკუთრებაში არსებული 6/24 ნაწილი საკუთრებაში გადაეცა ჯ.ჯ–ს და ს.ფ–ას (ჯ.ჯ–ის 3/24 წილი გადავიდა სხვა პირებზე), ბოლო მონაცემებით ს.ფ–ას საკუთრებაში აღრიცხული აქვს 3/24 ნაწილი. აღნიშნული ინფორმაცია დასტურდება ასევე საქმეში წარმოდგენილი მთელი რიგი დოკუმენტაციით, მათ შორის, 1931 წლის 10 ივნისის ქ. ტფილისის გაერთიანებული სახ. სასამართლოს გადაწყვეტილებით, ა.კ–ვას სამკვიდრო მოწმობით, 1980 წლის 19 აპრილის ხელშეკრულებით და საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ცნობა-დახასიათებით.

13. 2017 წლის 18 აპრილს ნოტარიუს დ.ო–ძის მიერ გაცემული სამკვიდრო მოწმობის შესაბამისად დგინდება, რომ ე.ფ–ა არის 1992 წლის 9 აპრილს გარდაცვლილი ს.ფ–ას პირველი რიგის კანონისმიერი მემკვიდრე - შვილი და შესაბამისად, მისი უფლებამონაცვლე.

14. პირველი მოსარჩელე არის 1993 წლის 3 მაისს გარდაცვლილი ჯ.ჯ–ის პირველი რიგის კანონისმიერი მემკვიდრე - შვილი, რომელმაც მიიღო სამკვიდრო ქონება, კერძოდ უძრავი ქონება, მდებარე ქ. თბილისში, ...... ქ. N14-ში, 3/24 ნაწილი.

15. მეორე მოსარჩელე არის გ. ჩ–ძის შვილი და ნ. ჩ–ძის შვილიშვილი.

16. 1980 წლის 19 აპრილს გაფორმდა ნასყიდობის ხელშეკრულება, ერთი მხრივ, ვ.კ–ს (ა.კ–ვას მემკვიდრე) და მეორე მხრივ, ჯ.ჯ–სა და ს.ფ–ას შორის, რომლის საფუძველზეც ჯ.ჯ–მა და ს.ფ–ამ იყიდეს ვ.კ–ის სახელზე რიცხული უძრავი ქონება, მდებარე ქ. თბილისში, ...... ქ. N14-ში, ლიტ „ა“, ლიტ „ბ“ სახლის 6/24 ნაწილი.

17. ამდენად, დადგენილად იქნა მიჩნეული, რომ ქ. თბილისში, ...... ქ. N14-ში, ლიტ „ა“ ლიტ „ბ“ სახლის 6/24 ნაწილზე ჯ.ჯ–სა და ს.ფ–ას წარმოეშვათ თანასაკუთრების უფლება გარიგების საფუძველზე და რამდენადაც მასში წილები არ არის განსაზღვრული, ისინი თანაბარ წილს ფლობენ შეძენილ 6/24 ნაწილში,

18. უარყოფილი იქნა პირველი მოსარჩელის (პირველი აპელანტი) შედავება მის მფლობელობაში არსებული სადგომის - 31.44 კვ.მ სარდაფის - ე.ფ–ას სასარგებლოდ თანხის გადახდის სანაცვლოდ, გამოსყიდვის შესახებ, რადგან, მან ვერ დაადასტურა, რომ წარმოადგენს სპეციალური კანონით გათვალისწინებულ „მოსარგებლის“ სტატუსის მქონე პირს.

19. სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ სპეციალური კანონის მიზნებისთვის პირველი მუხლის თანახმად, ეს კანონი აწესრიგებს საცხოვრებელი სადგომის მესაკუთრესა და მოსარგებლეს შორის 1921 წლის 25 თებერვლიდან 1997 წლის 25 ნოემბრამდე წარმოშობილ იმ ურთიერთობებს, რომლებიც სპეციალურ სამართლებრივ მოწესრიგებას მოითხოვს. ამდენად, ამ კანონით რეგულირებულია იმ პერიოდის საზოგადოებაში ფაქტობრივად არსებული ურთიერთობები, რომელიც იმ დროს მოქმედი საბჭოთა სამოქალაქო კანონმდებლობით მოწერიგებული არ იყო. გარიგება საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ თავისი შინაარსით არატიპიურ სახელშეკრულებო ურთიერთობას წარმოადგენდა და იგი საბჭოთა სინამდვილეში ფაქტობრივი ქონებრივი ურთიერთობის სახით არსებობდა. ეს სახელშეკრულებო ურთიერთობა შეიცავდა სხვადასხვა გარიგების ნიშნებს (ქირავნობა, სესხი, გირავნობა), თუმცა ამავდროულად რადიკალურად განსხვავდებოდა მათგან თავისი შინაარსით და სპეციფიკური პირობებით, კერძოდ, მისი არსებობისას: მოსარგებლე მესაკუთრეს ერთჯერადად უხდიდა გარკვეული რაოდენობის თანხას ფართის სარგებლობაში მიღების სანაცვლოდ, ამასთან, მესაკუთრეს ყოველთვიურად უხდიდა ბინის ქირასაც; მოსარგებლე რეგისტრირდებოდა საცხოვრებელ ფართში და იხდიდა კომუნალურ გადასახადებს; მესაკუთრის მიერ თანხის დაბრუნების შემთხვევაში მოსარგებლე ვალდებული იყო, გამოეთავისუფლებინა დაკავებული ფართი, თუმცა ხშირ შემთხვევებში, მესაკუთრე თანხას ვერ აბრუნებდა, ურთიერთობა ხანგრძლივ ხასიათს იღებდა და უფლება მემკვიდრეებზე გადადიოდა; მესაკუთრის მიერ საცხოვრებელი სადგომის მფლობელობის უფლების გადაცემა მოსარგებლეზე ფაქტობრივად ხდებოდა „სამუდამოდ“, ანუ ეს ურთიერთობა არ ატარებდა დროებით (ხანმოკლე) ხასიათს; ხელშეკრულებიდან გამომდინარე, მოსარგებლე იძენდა დათმობილი სარგებლობის უფლების გასხვისების შესაძლებლობასაც, რაც მოსარგებლეთა შეცვლას იწვევდა. ამ სპეციფიკური ნიშნებიდან გამომდინარე, ხელშეკრულების სუბიექტთა სამართლებრივი მდგომარეობის მოწესრიგება მსგავსი ხელშეკრულებების (ქირავნობა, სესხი, გირავნობა) ნორმებით შეუძლებელი იყო და კანონმდებელმაც სპეციალური კანონით მოწესრიგებას დაუქვემდებარა. ამასთან, ამ კანონით რეგულირდება მხოლოდ ის ურთიერთობები, რომლებიც ზემოთ დასახელებულ ნიშნებს უტყუარად შეიცავენ, შესაძლებელია ეს ნიშნები არსებობდეს კუმულატიურადაც ან მხოლოდ ზოგიერთი მათგანის სახითაც.

20. ამდენად, „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის შესახებ“ საქართველოს კანონმა იმ სანივთო უფლების სამართლებრივი ბედი დაარეგულირა, რომელიც პირებს საცხოვრებელ სადგომზე 1921 წლის 25 თებერვლიდან 1996 წლის 27 ივნისამდე წარმოეშვათ. მითითებული კანონის შესაბამისად, საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლება, როგორც სანივთო უფლება, განსხვავებით ვალდებულებითი ურთიერთობებისაგან, წარმოშობს უფლებას ნივთზე – უძრავ ქონებაზე. მესაკუთრის შეცვლა, არ იწვევს მოსარგებლისათვის იმ სამართლებრივი ურთიერთობის ცვლილებას, რაც „საცხოვრებელისადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობის შესახებ“ საქართველოს კანონით წესრიგდება. ახალი მესაკუთრე მოსარგებლის მიმართ სარგებლობს იმავე უფლებებითა და მოვალეობებით, რაც გამსხვისებელს ჰქონდა.

21. სპეციალური კანონის მე-2 მუხლის „ა“ ქვეპუნქტის მიხედვით მოსარგებლედ მოიაზრება პირი, რომელიც ამ კანონის ამოქმედების მომენტისათვის კეთილსინდისიერად ფაქტობრივად ფლობს საცხოვრებელ სადგომს მესაკუთრესთან სანოტარო წესის დაუცველად დადებული წერილობითი ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე, ან პირი, რომელმაც მფლობელობის უფლება მიიღო საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ გარიგებით ან ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტით. მითითებული ნორმის „ბ“ ქვეპუნქტის თანახმად, ტმინი რეგისტრაცია განიმარტება, როგორც „საქართველოს მოქალაქეთა და საქართველოში მცხოვრებ უცხოელთა რეგისტრაციის, პირადობის (ბინადრობის) მოწმობისა და საქართველოს მოქალაქის პასპორტის გაცემის წესის შესახებ“ საქართველოს 1996 წლის 27 ივნისის კანონის (პარლამენტის უწყებანი, №19-20, 30.07.96, გვ. 28) ამოქმედებამდე არსებული წესით რეგისტრაცია (ჩაწერა) საცხოვრებელ ფართობში. ამავე მუხლის მე-2 პუნქტის თანახმად, ამ კანონით გათვალისწინებული უფლებები და მოვალეობები თანაბრად ვრცელდება მესაკუთრესა და მოსარგებლეზე, აგრეთვე, მათ უფლებამონაცვლეებზე.

22. განსახილველ შემთხვევაში, დადგენილი იქნა, რომ 1980 წლის 19 აპრილს ვ.კ–ს (ა.კ–ვას მემკვიდრე) და პირველი მოსარჩელის მამკვიდრებელს - ჯ.ჯ–სა და ს.ფ–ას შორის გაფორმებული ხელშეკრულებით, ჯ.ჯ–მა და ს.ფ–ამ იყიდეს ვ.კ–ის სახელზე რიცხული უძრავი ქონება, მდებარე ქ. თბილისში, ...... ქ. N14-ში, ლიტ „ა“, ლიტ „ბ“ სახლის 6/24 ნაწილი და საჯარო რეესტრის ცნობა-დახასიათებისა და საჯარო რეესტრის ამონაწერის თანახმად, პირველი მოსარჩელე სადავო სადგომის თანამესაკუთრედ ფიქსირდება.

23. სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ სასამართლო სხდომაზე აპელანტის მიერ გაკეთებული განმარტების თანახმად, ს.ფ–ას აღნიშნული ფართი არ შეუსყიდია. იგი შეიძინა მთლიანად ჯ.ჯ–მა, მაგრამ აღირიცხა ს.ფ–აზე, რადგან ამ უკანასკნელს, არ ჰქონდა უფლება, იმ დროს მოქმედი კანონმდებლობის შესაბამისად, საკუთრებაში ჰქონოდა ვ.კ–ას მიერ 1980 წელს გასხვისებული მთლიანი ფართი.

24. სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ზემოაღნიშნული განმარტება გამორიცხავდა სპეციალური კანონით რეგულირებული ურთიერთობების არსებობას.

25. ხელშეკრულების შინაარსისა და სასამართლო სხდომაზე გაკეთებული შეფასებებით, ერთმნიშვნელოვნად დგინდებოდა, რომ ამ შემთხვევაში, არ იყო წარმოშობილი მესაკუთრესა და მოსარგებლეს შორის სპეციალური კანონით მოწერიგებული ურთიერთობა. ჯ.ჯ–მა კანონის მოთხოვნათა დაცვით დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე შეიძინა კ–ასაგან ქონება და თუ მან შეიძინა არა მხოლოდ ხელშეკრულებაში მითითებული, არამედ ს.ფ–ას ფართიც, ეს არ ნიშნავს, რომ იგი გახდა სადავო ურთიერთობის მონაწილე. მას ს.ფ–ასაგან არაფერი შეუძენია. ხელშეკრულების თანახმად, ფართი გაიყიდა ორ პირზე, რომელთა შორის რაიმე შეთანხმება ფართით სარგებლობის უფლების დათმობაზე, არ ყოფილა.

26. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, ეს ურთიერთობა ვერ დარეგულირდებოდა სპეციალური კანონით. სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ჯ–ი არ იყო მოსარგებლე, რომელმაც ხელშეკრულების საფუძველზე მესაკუთრისაგან შეიძინა ფართით სარგებლობის უფლება. შესაბამისად, უსაფუძვლოდ იქნა მიჩნეული აპელანტის მითითება სპეციალური კანონით გათვალისწინებული მოსარგებლის სტატუსის მატარებელ პირად მიჩნევასთან მიმართებით.

27. იმავდროულად, რამდენადაც მისი მხრიდან ვერ რეალიზდა მტკიცების ტვირთი იმ გარემოების დასადასტურებლად, რომ გარდა თანასაკუთრების უფლებით აღრიცხული უძრავი ქონებისა, მას, როგორც ჯ.ჯ–ის უფლებამოანცვლეს, სხვა ფართებზეც წარმოეშვა სარგებლობის უფლება, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ პირველი აპელანტის მოთხოვნა სადავო სადგომის გამოსყიდვის შესახებ, არ გამომდინარეიობდა სპეციალური კანონიდან.

28. რაც შეეხება მეორე აპელანტს, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ვერც მან დაამტკიცა, რომ ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე, შეიძინა სადავო საცხოვრებელი სადგომი.

29. თავად მეორე აპელანტის მითითებით, იგი 1965 წლიდან ოჯახთან ერთად ცხოვრობდა და ცხოვრობს სადავო ფართში. დადგენილია, რომ, ხელშეკრულება დაიდო მეორე აპელანტს წინაპარსა და ა.კ–ვას შორის, ხოლო მას შემდეგ, რაც 1980 წელს დაიდო ნასყიდობის ნოტარიალურად დამოწმებული ხელშეკრულება 6/24 ნაწილზე ერთი მხრივ, კ–ასა და მეორე მხრივ, ჯ.ჯ–ს და ს.ფ–ას შორის, ა.კ–ვას მიერ ფართის ახალ მესაკუთრეებისათვის გადაცემის შეადეგად აღნიშნული პირები ამ უკანასკნელს ჩაენაცვლნენ მეორე აპელანტთან არსებულ ურთიერთობაში. ამ თვალსაზრისით, სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მითითება, რომ მეორე აპელანტი არ წარმოადგენს სპეციალური კანონით გათვალისწინებული ურთიერთობის მონაწილეს, ხოლო ის გარემოება, რომ ვერ დგინდება ვის ფართშია იგი მოსარგებლე, არ შეიძლება გახდეს მისთვის ამ სტატუსის სარგებლობის შეზღუდვის საფუძველი. მით უმეტეს, არც აღნიშნული გარემოების დადგენის შეუძლებლობა არ გამოურიცხავს სააპელაციო სასამართლოს.

30. სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ მხარეებს - პირველ მოსარჩელეს და სოსო ფირცხავალავას რეალური წილები გამოყოფილი არ აქვს. შესაბამისად, მეორე აპელანტი უფლებამოსილია იდავოს როგორც პირველ აპელანტთან ისე, ს.ფ–ასთან. განსახილველ შემთხვევაში, აპელანტებს ერთმანეთს შორის გარემოებები სადავოდ არ გაუხდიათ, ისინი მოპასუხედ მიიჩნევენ ფ–ას. შესაბამისად, ამ უკანასკნელის გამორიცხვა სადავო ურთიერთობიდამ სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, შეუძლებელი იყო. სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ მეორე აპელანტი უფლებამოსილია მოთხოვნა წაუყენოს თითეულ მათგანს, შესაბამისად, მისი მოთხოვნა მოსარგებლედ ცნობის თაობაზე, არ შეიძლება მიჩნეული იქნეს უსაფუძვლოდ.

31. თუმცა, მიუხედავად იმისა, რომ მეორე აპელანტის მოსარგებლეობის გამორიცხვა, არ შეფასდა მართლზომიერად, მოცემულ შემთხვევაში, მეორე აპელანტის აღიარება საკუთრების უფლების შემძენად, ფორმადაუცველი ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე, მაინც არ იყო სამართლებრივად სწორი. სადავო ხელშეკრულება, არ შეიძლება განიხილებოდეს ნასყიდობის ხელშეკრულებად, რამეთუ სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, მასში საუბარია ქონების მხარის მიერ დატოვების სხვადასხვა შესაძლებლობებზე, როდესაც ქონების ნაწილი უნდა დაეთმოთ მხარეებს ერთმანეთისათვის, რაც არ გამომდინარეობს შეძენილი საკუთრების უფლების სამართლებრივი ბუნებიდან. შესაბამისად, შეუძლებელი იყო მეორე აპელანტის მიჩნევა ამ უფლების მესაკუთრედ.

32. სააპელაციო სასამართლომ დამატებით განმარტა, რომ სპეციალური კანონით წესრიგდება არა ყველა ის ურთიერთობა, რაც უძრავი ნივთის თაობაზე დადებულ ფორმადაუცველ გარიგებასთანაა დაკავშირებული, არამედ მხოლოდ ისეთი, რომელიც მოითხოვს სპეციალურ მოწესრიგებას. მითითებული კანონის მოქმედების ფარგლებში, მონაწილემი ვალდებულნინ იყვნენ დაეცვათ უძრავ ქონებაზე საკუთრების უფლების, იმ დროს მოქმედი წესები, მაგრამ, ზოგიერთ შემთხვევაში, ამ წესების დარღვევა უკავშირდებოდა გარკვეულ ობიქტურ გარემოებებს, რა დამახასიათებელი იყო იმ დროს მოქმედი სამართლებრივი სივრცისათვის, კერძოდ, სამოქალაქო უფლების განხორციელება დამოკიდებული იყო ადმინისტრაციულსამართლებრივ დანაწესებზე, რაც ხელს უშლიდა თავისუფალი სამოქალქო ბრუნვის დამკვიდრებას. სპეციალური კანონის მიზნებისათვის აუცილებელია სახეზე იყოს სადგომის მესაკუთრე და მოსარგებლე ან მისი უფლებამონაცვლე.

33. რაც შეეხება მეორე აპელანტის მოსარგებლედ ცნობას, სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ ამ ეტაპზე მას ასეთი მოთხოვნა დაყენებული არ ჰქონდა და არც შესაბამისი მტკიცებულებები (ქონების შეფასება) არ ჰქონდა წარდგენილი.შ ესაბამისად, მისი მოთხოვნის დაკმაყოფილება სააპელაციო სასამართლომ მიზანშეუწონლად მიიჩნია.

34. სააპელაციო სასამართლოს განჩინებაზე აპელანტებმა შეიტანა საკასაციო საჩივარი, მოითხოვეს მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება, შემდეგი საფუძვლებით:

35. კასატორებს მიაჩნიათ, რომ პირველ აპელანტს ჰქონდა, როგორც საკუთრებაში არსებული (საკუთრების უფლებით რიცხული) ფართი, ისე სარგებლობაში არსებული ფართი, რომელიც იურიდიულად წარმოადგენდა ს.ფ–ას საკუთრებას. პირველი კასატორის საკუთრებაშია მხოლოდ იდეალური წილი, თუმცა, ყველა თანამესაკუთრე ჩართულია საქმეში მე-3 პირად დამოუკიდებელი მოთხოვნის გარეშე. ამასთან, მე-3 პირებმა: თ. ე–მა და ა. ნ–ძემ დაადასტურეს, რომ ყველა მესაკუთრეს ფაქტობრივად დაკავებული აქვთ ფართი გასული საუკუნის 70-იანი წლებიდან. გარდა სადავო ფართისა, სხვა თავისუფალი ფართი არ არსებობს, რომელსაც არ ყავს მესაკუთრე და შეიძლება მოიზარებოდეს ს.ფ–ას ფართად. ამასთან, ვინაიდან წლების მანძილზე მესაკუთრეთა მიერ განხორციელდა ცალკეული მიშენებები, დღეის მდგომარეობით სადავო ფართობი გაზრდილია და აღემატება საჯარო რეესტრის და საინვენტარიზაციო გეგმისი მონაცემებით დაფიქსირებულ ფართობს - 53.75კვ.მ-ს.

36. მეორე კასატორთან მიმართებით საკასაციო საჩივარში აღნიშნულია, რომ ფართი, რომელიც წარმოადგენს ს.ფ–ას კუთვნილ 3/24 წლს, არის პირველი კასატორის და დ.ჩ–ძის სარგებლობაში, ჯერ კიდევ, მათი მამკვიდრებლების სიცოცხლის პერიოდიდან დღემდე და შესაბამისად, მოსარჩელეები წარმოადგენენ მოსარგებლეებს ს.ფ–ას ნაწილში.

37. ამასთან, საკასაციო საჩივარში აღნიშნულია, რომ შეუძლებელია პირველი მოსარჩელე მოიაზრებოდეს მეორე მოსარჩელის მოპასუხე მხარედ, რადგან, რომ დავუშვათ ასეთი პროცესუალური მდგომარეობა, უძრავი ქონების 6/24 ნაწილზე რეგისტრირდება ს.ფ–ას და პირველი მოსარჩელის საკუთრება, დასახელებული დავის ფარგლებში კი, მოსარჩლეებს შორის არ არის დავის საგანი, რაც არ შეიძლება ითქვას ს.ფ–ას მემკვიდრეზე - ე.ფ–აზე.

38. საკასაციო საჩივრით შეადავებულია სააპელაციო სასამართლოს დასკვნა იმის თაობაზე, რომ ნ. ჩ–ძესა და ა.კ–ვას შორის დადებული ხელწერილი არის ნასყიდობის ხელშეკრულება და ასევე ის გარემოება, რომ მეორე აპელანტის მოთხოვნის ნაწილში, არ იყო წარმოდგენილი ქონების შეფასების შესახებ მტკიცებულება.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

39. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2020 წლის 30 სექტემბრის განჩინებით საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

40. საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

41. საკასაციო საჩივარში იმაზე მითითება, რომ პირველ აპელანტს ჰქონდა, როგორც საკუთრებაში არსებული (საკუთრების უფლებით რიცხული) ფართი, ისე სარგებლობაში არსებული ფართი, რომელიც იურიდიულად წარმოადგენდა ს.ფ–ას საკუთრებას, დაუსაბუთებელია (იხ., საკასაციო საჩივრის ამ განჩინების პ. 35-ში აღნიშნული საფუძვლები). ამ მხრივ, კასატორმა ვერ შეძლო საკასაციო პალატის დარწმუნება, მისი საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის საფუძვლის არსებობაში. შესაბამისად, საკასაციო პალატა ეთანხმება სააპელაციო სასამართლოს დასკვნას იმასთან მიმართებით, რომ პირველი მოსარჩელის (პირველი აპელანტი) პრეტენზია, მის მფლობელობაში არსებული სადგომის - 31.44 კვ.მ სარდაფის - ე.ფ–ას სასარგებლოდ თანხის გადახდის სანაცვლოდ, გამოსყიდვის შესახებ, უსაფუძვლოა, რამეთუ პირველმა მოსარჩელემ ვერ დაადასტურა, რომ წარმოადგენს სპეციალური კანონით გათვალისწინებულ „მოსარგებლის“ სტატუსის მქონე პირს.

42. ამ თვალსაზრისით, დადგენილია, ხოლო კასატორს დასაბუთებული (დასაშვები) საკასაციო შედავება სსსკ-ის 407.2 მუხლის საფუძველზე, არ წარმოუდგენია, იმასთან მიმართებით, რომ 1980 წლის 19 აპრილს, გაფორმდა ნასყიდობის ხელშეკრულება, ერთი მხრივ, ვ.კ–ს (ა.კ–ვას მემკვიდრე) და მეორე მხრივ, ჯ.ჯ–სა და ს.ფ–ას შორის, რომლის საფუძველზეც ჯ.ჯ–მა და ს.ფ–ამ იყიდეს ვ.კ–ის სახელზე რიცხული უძრავი ქონება, მდებარე ქ. თბილისში, ...... ქ. N14-ში, ლიტ „ა“, ლიტ „ბ“ სახლის 6/24 ნაწილი. ამდენად, ქ. თბილისში, ...... ქ. N14-ში, ლიტ „ა“ ლიტ „ბ“ სახლის 6/24 ნაწილზე ჯ.ჯ–სა და ს.ფ–ას წარმოეშვათ თანასაკუთრების უფლება გარიგების საფუძველზე და რამდენადაც მასში წილები არ არის განსაზღვრული, ისინი თანაბარ წილს ფლობენ შეძენილ 6/24 ნაწილში,

43. „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ საქართველოს კანონიდან გამომდინარე, პირისათვის საცხოვრებელი სადგომის „მოსარგებლის სტატუსის“ მინიჭების თაობაზე, არაერთ დავაზე, განიმარტა, რომ სპეცილაური კანონის პირველი მუხლის თანახმად, ეს კანონი აწესრიგებს საცხოვრებელი სადგომის მესაკუთრესა და მოსარგებლეს შორის 1921 წლის 25 თებერვლიდან 1996 წლის 27 ივნისამდე წარმოშობილ იმ ურთიერთობებს, რომლებიც სპეციალურ სამართლებრივ მოწესრიგებას მოითხოვს. ამდენად, აღნიშნული კანონით რეგულირებულია იმ პერიოდის საზოგადოებაში ფაქტობრივად არსებული ურთიერთობები, რომელიც იმ დროს მოქმედი საბჭოთა სამოქალაქო კანონმდებლობით მოწესრიგებული არ იყო. გარიგება საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ თავისი შინაარსით არატიპიურ სახელშეკრულებო ურთიერთობას წარმოადგენდა და იგი საბჭოთა სინამდვილეში ფაქტობრივი ქონებრივი ურთიერთობის სახით არსებობდა. ეს სახელშეკრულებო ურთიერთობა შეიცავდა სხვადასხვა გარიგების ნიშნებს (ქირავნობა, სესხი, გირავნობა), თუმცა ამავდროულად რადიკალურად განსხვავდებოდა მათგან თავისი შინაარსით და სპეციფიკური პირობებით, კერძოდ, მისი არსებობისას: მოსარგებლე მესაკუთრეს ერთჯერადად უხდიდა გარკვეული რაოდენობის თანხას ფართის სარგებლობაში მიღების სანაცვლოდ, ამასთან, მესაკუთრეს ყოველთვიურად უხდიდა ბინის ქირასაც; მოსარგებლე რეგისტრირდებოდა საცხოვრებელ ფართში და იხდიდა კომუნალურ გადასახადებს; მესაკუთრის მიერ თანხის დაბრუნების შემთხვევაში მოსარგებლე ვალდებული იყო, გამოეთავისუფლებინა დაკავებული ფართი, თუმცა ხშირ შემთხვევებში, მესაკუთრე თანხას ვერ აბრუნებდა, ურთიერთობა ხანგრძლივ ხასიათს იღებდა და უფლება მემკვიდრეებზე გადადიოდა; მესაკუთრის მიერ საცხოვრებელი სადგომის მფლობელობის უფლების გადაცემა მოსარგებლეზე ფაქტობრივად ხდებოდა „სამუდამოდ“, ანუ ეს ურთიერთობა არ ატარებდა დროებით (ხანმოკლე) ხასიათს; ხელშეკრულებიდან გამომდინარე, მოსარგებლე იძენდა დათმობილი სარგებლობის უფლების გასხვისების შესაძლებლობასაც, რაც მოსარგებლეთა შეცვლას იწვევდა. ამ სპეციფიკური ნიშნებიდან გამომდინარე, ხელშეკრულების სუბიექტთა სამართლებრივი მდგომარეობის მოწესრიგება მსგავსი ხელშეკრულებების (ქირავნობა, სესხი, გირავნობა) ნორმებით შეუძლებელი იყო და კანონმდებელმაც სპეციალური კანონით მოწესრიგებას დაუქვემდებარა. ამასთან, ამ კანონით რეგულირდება მხოლოდ ის ურთიერთობები, რომლებიც ზემოთ დასახელებულ ნიშნებს უტყუარად შეიცავენ. შესაძლებელია ეს ნიშნები არსებობდეს კუმულატიურადაც ან მხოლოდ ზოგიერთი მათგანის სახითაც (შეადრ: სუსგ-ები 23.07.12წ, საქმე №ას-198-191-2012, სუსგ 23.01.15წ. №ას-1140-1086-2014; №ას-202-189-2015, 6 მაისი, 2015 წელი).

44. სპეციალური კანონის მე-2 მუხლის „ა“ ქვეპუნქტის მიხედვით „მოსარგებლედ“ მოიაზრება პირი, რომელიც ამ კანონის ამოქმედების მომენტისათვის კეთილსინდისიერად ფაქტობრივად ფლობს საცხოვრებელ სადგომს მესაკუთრესთან სანოტარო წესის დაუცველად დადებული წერილობითი ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე, ან პირი, რომელმაც მფლობელობის უფლება მიიღო საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ გარიგებით ან ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტით. მითითებული ნორმის „ბ“ ქვეპუნქტის თანახმად, ტმინი „რეგისტრაცია“ განიმარტება, როგორც „საქართველოს მოქალაქეთა და საქართველოში მცხოვრებ უცხოელთა რეგისტრაციის, პირადობის (ბინადრობის) მოწმობისა და საქართველოს მოქალაქის პასპორტის გაცემის წესის შესახებ“ საქართველოს 1996 წლის 27 ივნისის კანონის (პარლამენტის უწყებანი, №19-20, 30.07.96, გვ. 28) ამოქმედებამდე არსებული წესით რეგისტრაცია (ჩაწერა) საცხოვრებელ ფართობში. ამავე მუხლის მე-2 პუნქტის თანახმად, ამ კანონით გათვალისწინებული უფლებები და მოვალეობები თანაბრად ვრცელდება მესაკუთრესა და მოსარგებლეზე, აგრეთვე, მათ უფლებამონაცვლეებზე.

45. განსახილველ შემთხვევაში, სააპელაციო სასამართლომ საქმეში არსებული მტკიცებულებების თანახმად მიიჩნია, რომ ს.ფ–ას სადავო ფართი არ შეუსყიდია. იგი შეიძინა მთლიანად ჯ.ჯ–მა, მაგრამ აღირიცხა ს.ფ–აზე, რადგან ამ უკანასკნელს, არ ჰქონდა უფლება, იმ დროს მოქმედი კანონმდებლობის შესაბამისად, საკუთრებაში ჰქონოდა ვ.კ–ის მიერ 1980 წელს გასხვისებული მთლიანი ფართი (იხ.,თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2020 წლის 20 თებერვლის განჩინების პ. 4.2). მითითებული ფაქტობრივი გარემოება კი, საქმეზე დადგენილად ცნობილ ფაქტობრივ გარემოებებთან ერთობლიობაში, გამორიცხავს სპეციალური კანონით რეგულირებული ურთიერთობების არსებობას. მაშასადამე, საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ ამ ნაწილში, კასატორებმა დასაშვები (დასაბუთებული) საკასაციო პრეტენზია ვერ წარმოადგინეს.

46. მეორე კასატორთან მიმართებით საკასაციო საჩივარში აღნიშნულია, რომ ფართი, რომელიც წარმოადგენს ს.ფ–ას კუთვნილ 3/24 წლს, არის პირველი კასატორის და დ.ჩ–ძის სარგებლობაში, ჯერ კიდევ, მათი მამკვიდრებლების სიცოცხლის პერიოდიდან დღემდე და შესაბამისად, მოსარჩელეები წარმოადგენენ მოსარგებლეებს ს.ფ–ას ნაწილში. საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ კასატორებმა, ვერც ამ ნაწილში, წარმოადგინეს დასაშვები საკასაციო პრეტენზია, რადგან სააპელაციო სასამართლოს განჩინებით (პპ: 30-32) დადგენილია, რომ მხარეებს - პირველ მოსარჩელეს და ს.ფ–ას რეალური წილები გამოყოფილი არ აქვს. მეორე კასატორის აღიარება საკუთრების უფლების შემძენად, ფორმადაუცველი ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე, არ არის სამართლებრივად სწორი, რამდენადაც სადავო ხელშეკრულება, არ შეიძლება განიხილებოდეს ნასყიდობის ხელშეკრულებად. საკასაციო პალატა ეთანხმება სააპელაციო სასამართლოს მითითებას, რომ ხელშეკრულებაში საუბარია ქონების მხარის მიერ დატოვების სხვადასხვა შესაძლებლობებზე, როდესაც ქონების ნაწილი უნდა დაეთმოთ მხარეებს ერთმანეთისათვის, რაც არ გამომდინარეობს შეძენილი საკუთრების უფლების სამართლებრივი ბუნებიდან. შესაბამისად, შეუძლებელია, მეორე კასატორი მივიჩნიოთ ამ უფლების მესაკუთრედ.

47. ნიშანდობლივია აღინიშნოს, რომ სპეციალური კანონით წესრიგდება არა ყველა ის ურთიერთობა, რაც უძრავი ნივთის თაობაზე დადებულ ფორმადაუცველ გარიგებასთანაა დაკავშირებული, არამედ მხოლოდ ისეთი, რომელიც მოითხოვს სპეციალურ მოწესრიგებას. მითითებული კანონის მოქმედების ფარგლებში, მონაწილენი ვალდებულნინ იყვნენ დაეცვათ უძრავ ქონებაზე საკუთრების უფლების, იმ დროს მოქმედი წესები, მაგრამ, ზოგიერთ შემთხვევაში, ამ წესების დარღვევა უკავშირდებოდა გარკვეულ ობიქტურ გარემოებებს, რა დამახასიათებელი იყო იმ დროს მოქმედი სამართლებრივი სივრცისათვის, კერძოდ, სამოქალაქო უფლების განხორციელება დამოკიდებული იყო ადმინისტრაციულსამართლებრივ დანაწესებზე, რაც ხელს უშლიდა თავისუფალი სამოქალქო ბრუნვის დამკვიდრებას. სპეციალური კანონის მიზნებისათვის აუცილებელია სახეზე იყოს სადგომის მესაკუთრე და მოსარგებლე ან მისი უფლებამონაცვლე. შესაბამისად, საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ არც ამ განჩინების პპ: 37,38-ის ნაწილში არ არის წარმოდგენილი დასაშვები საკასაციო პრეტენზია.

48. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში, არ იკვეთება საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის სსსკ-ის 391-ე მუხლის მე-4 ნაწილით გათვალისწინებული რომელიმე საფუძვლის არსებობა, ვინაიდან ნორმის დანაწესით საკასაციო საჩივარი ქონებრივ ან არაქონებრივ დავაზე დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. როგორც საქმის მასალებით ირკვევა, სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა. საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით, ვინაიდან სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან, არც დასაბუთებული პოზიციაა წარმოდგენილი ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციათან ანდა ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალთან წინააღმდეგობის საფუძვლით.

49. ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისითაც. „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ საქართველოს კანონიდან გამომდინარე სამართლებრივ საკითხებზე არსებობს საქართველოს უზენაესი სასამართლოს პრაქტიკა, რომელთა ნაწილიც ასახულია წინამდებარე განჩინებაში.

50. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სსსკ-ის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი, რის გამოც, მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

51. კასატორები გათავისუფლებულნი არიან სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან კანონის საფუძველზე.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. გ.ჯ–ის და დ.ჩ–ძის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ზ. ძლიერიშვილი

მოსამართლეები: ბ. ალავიძე

ე. გასიტაშვილი