საქმე №ას-1659-2019 31 ივლისი, 2020 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები:

ეკატერინე გასიტაშვილი, ზურაბ ძლიერიშვილი

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – შპს „გ–ი“ (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე – შპს „ო.ქ–ი“ (მოპასუხე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2019 წლის 9 ივლისის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული განჩინების ნაწილობრივ გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი – დირექტორის თანამდებობიდან გათავისუფლება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. მოსარჩელის მოთხოვნა და სარჩელის ფაქტობრივი საფუძვლები:

1.1. შპს „გ–მა“ (შემდგომში _ მოსარჩელე, აპელანტი, კასატორი, პარტნიორი ან პირველი კომპანია) სარჩელი აღძრა სასამართლოში შპს „ო.ქ–ის“ (შემდგომში _ მოპასუხე, მოწინააღმდეგე მხარე ან მეორე კომპანია) მიმართ და მოითხოვა მეორე კომპანიის დირექტორის თანამდებობიდან გ.გ–ძის (შემდგომში _ დირექტორი) გათავისუფლება.

1.2. სარჩელი ემყარება შემდეგ ფაქტობრივ გარემოებებს: მოსარჩელემ და შპს „ბ–ი ....-მა“ 2017 წლის 31 იანვარს შეიძინეს მეორე კომპანიის 50-50%-იანი წილები. მეორე კომპანია აწარმოებს მშენებლობას ქ.თბილისში, ....... ქუჩაზე (სპორტის სასახლის მიმდებარედ) მდებარე მიწის ნაკვეთზე, საზოგადოების დირექტორად კი, შპს „ბ–ი ....-ის“ თხოვნით დაინიშნა გ.გ–ძე. წილების შეძენასთან ერთად მხარეები შეთანხმდნენ სამართლებრივი ურთიერთობის დარეგულირებაზე. აღნიშნული გამოწვეული იყო იმ კომპლექსური მდგომარეობით, რაც შექმნილი იყო მეორე კომპანიის ირგვლივ, კერძოდ, კომპანიას გააჩნდა დიდი დავალიანება კრედიტორების წინაშე, შეჩერებული იყო მშენებლობა და არ არსებობდა მშენებლობის გაგრძელებისთვის აუცილებელი სახსრები, იმავდროულად კრედიტორის მიერ დაწყებული იყო დავა სასამართლოში კომპანიისათვის თანხის დაკისრების თაობაზე. აღნიშნული გარემოებების გამო დათმო შპს „l.i-მა“ მისი კუთვნილი 100% წილი მეორე კომპანიაში. სამართლებრივი ურთიერთობის დარეგულირების თაობაზე ხელშეკრულების მონაწილე იყო რამდენიმე მხარე, მათ შორის კომპანიის ახალი პარტნიორები. 2017 წლის 31 იანვრის ხელშეკრულებით განისაზღვრა, რომ მოსარჩელეს უნდა გადაეკისრებინა კომპანიის დავალიანება, რაზეც კომპანიას უნდა გაეცა შესაბამისი თავდებობა, ხოლო შპს „ბ–ი ....-ს“ უნდა უზრუნველეყო მშენებლობის გაგრძელება საკუთარი და მოზიდული სახსრებით. მოსარჩელეს უნდა გადაეკისრებინა შპს „ო.ქ–ის“ ვალი 2 400 000 აშშ დოლარის ოდენობით შპს „გ.კ–ი - ი. ს-ს.კ–ის“ წინაშე, რაზეც ეს უკანასკნელი თანხმობას აცხადებდა მხოლოდ იმ პირობით, თუ მეორე კომპანია იკისრებდა თავდებობას მოსარჩელის ვალდებულებების შესრულების უზრუნველყოფის მიზნით. აღნიშნულის სანაცვლოდ კი გათავისუფლდებოდა კრედიტორის სარჩელის უზრუნველყოფის მიზნით სასამართლოს მიერ დაყადაღებული ფართები. საზოგადოების დირექტორი, ნაცვლად იმისა, რომ ხელი მოეწერა თავდებობაზე, მოუწოდებდა მოსარჩელეს, გაეფორმებინა ვალის გადაკისრების ხელშეკრულება. ცხადია, რომ კრედიტორი, რომლის მოთხოვნაც უზრუნველყოფილი იყო სასამართლო განჩინების საფუძველზე, არ დაეთანხმებოდა ვალის გადაკისრებას, თუ არ იარსებებდა შესაბამისი გარანტიები. აღნიშნულის შესახებ არაერთხელ ეცნობა დირექტორს და ეთხოვა, რომ ხელი მოეწერა თავდებობაზე. მას კი, დღესაც არ აქვს ხელი მოწერილი თავდებობის დოკუმენტზე, რის გამოც კრედიტორმა უარი განაცხადა მორიგებაზე და გააგრძელა სასამართლო დავა. ამ გარემოების გამო ზიანი ადგება მეორე კომპანიას, ვინაიდან მისი ფართები დაყადაღებულია, ხოლო შპს „ბ–ი ....-ის“ მიერ მოზიდული სახსრები საკმარისი არ არის მშენებლობის დასასრულებლად. დირექტორის მიერ 2017 წლის 25 სექტემბერს მოწვეული იქნა პარტნიორთა კრება მოსარჩელის გარიცხვის მიზნით. კრებაზე ვერ იქნა მიღებული გადაწყვეტილება არასაკმარისი ხმების გამო და მეორე კოპანიამ მოგვიანებით, 2017 წლის 27 ოქტომბერს მიმართა სასამართლოს პარტნიორის გარიცხვის თაობაზე. ცხადი გახდა, რომ დირექტორისა და შპს „ბ–ი ....-ის“ მიზანი იყო მეორე კომპანიის ხელში ჩაგდება. სწორედ ამ მიზნით არ იქნა ხელმოწერილი თავდებობის დოკუმენტი, რათა დირექტორს შემდგომში მოეთხოვა მოსარჩელის გარიცხვა, თითქოს ამ უკანასკნელმა არ შეიტანა შენატანი კომპანიის კაპიტალში. გარდა იმ გარემოებისა, რომ დირექტორი კომპანიის ერთი პარტნიორის ინტერესების საწინააღმდეგოდ მოქმედებს და საფრთხეში აგდებს მისთვის რწმუნებულ კომპანიას, მათი ინფორმაციით, რაც დაადასტურა კიდეც ბოლო პარტნიორთა კრებაზე დირექტორმა, კომპანიას დაეკისრა დაახლოებით 2 400 000 აშშ დოლარი შპს „გ.კ–ი - ი. ს ს.ს.კ–იის“ სასარგებლოდ. გ.გ–ძის საქმიანობა დირექტორის თანამდებობაზე არ არის ეფექტური, მეტიც, ზიანის მომტანია კომპანიისთვის. მან ვერ უზრუნველყო მშენებლობის წარმართვა სათანადო წესით, რის გამოც თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის 2018 წლის 15 იანვრის გადაწყვეტილებით არ დაკმაყოფილდა დირექტორის მოთხოვნა პროექტის კორექტირების თაობაზე. აღნიშნული დოკუმენტით დასტურდება, რომ პროექტის შეთანხმების შემდგომ, მშენებლობა ნაწარმოებია პროექტის დარღვევით, რის გამოც საჭიროა პროექტის კორექტირება და ახალი მშენებლობის ნებართვის მოპოვება, რის განხორციელებასაც ვერ ახერხებს დირექტორი, უფრო მეტიც, როგორც გაირკვა თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურმა დააჯარიმა კომპანია მშენებლობისას არსებული დარღვევებისთვის 4 000 ლარით. იმ გარემოების გათვალისწინებით, რომ პროექტის კორექტირებას და ახალი მშენებლობის ნებართვის აღებას ვერ ახერხებს დირექტორი, კომპანია ყოველ სამ თვეში დაჯარიმდება წინა ჯარიმაში მითითებული თანხის სამმაგი ოდენობით. მითითებული გარემოება ცხადყოფს, რომ დირექტორის მოქმედებები აზიანებს კომპანიის ინტერესებს. დირექტორი ხშირ შემთხვევებში აყოვნებს ან/და სრულყოფილად არ უზრუნველყოფს პარტნიორის მიერ მოთხოვნილი ინფორმაციის გაცემას. ასევე, მან გააფორმა ხელშეკრულებები, რისი უფლებამოსილებაც არ გააჩნია (ხელშეკრულება მშენებელთან ფართების გადაცემის თაობაზე). ამგვარი მოქმედებები აზიანებს კომპანიას. დირექტორმა ასევე გააფორმა ხელშეკრულება შპს „ბ–ი ....-თან“ საწესდებო კაპიტალის შევსებაზე. კაპიტალის შევსების საკითხზე შეთანხმება არ შეიძლება დაიდოს დირექტორსა და პარტნიორს შორის, აღნიშნულს სჭირდება პარტნიორთა შორის შეთანხმება. ასეთი დოკუმენტი კი პარტნიორებს შორის არ არის ხელმოწერილი. სავარაუდოდ შპს „ბ–ი ....-ს“ თანხა სესხის ხელშეკრულების საფუძველზე შეჰქონდა, რომელიც მოგვიანებით გაყიდული ფართებიდან უნდა დაებრუნებინა და მხოლოდ შემდგომ მომხდარიყო დივიდენდების განაწილება პარტნიორებს შორის. აღნიშნულში კი, კომპანიის ინტერესების საწინააღმდეგოდ შპს „ბ–ი ....-ს“ ხელს უწყობდა მოპასუხე. გარდა აღნიშნულისა, ბოლო თვეების განმავლობაში დირექტორი დაჟინებით ცდილობს მშენებარე, დაუსრულებელი ბინების გაყიდვას შედარებით დაბალ ფასად. აღნიშნულის მიზეზად კი, მიუთითებს დავალიანების დაფარვის აუცილებლობას. მეორე კომპანიის ერთი კრედიტორი შპს „გ. კ.-ი.ს.-ს.კ–იაა“, რომელთან დავაც ჯერ არ დასრულებულა, ხოლო, მეორე კრედიტორი _ შპს „ბ–ი ...-ის“ 100%-იანი წილის მფლობელი ი.გ–ი, რომლის სესხზეც გადასახდელია სარგებელი. ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე ნათლად ჩანს, რომ დირექტორი ცდილობს ხელი შეუწყოს კომპანიის ერთ პარტნიორს (შპს „ბ–ი ....“) პარტნიორთა შეთანხმების საწინააღმდეგოდ კომპანიიდანვე მიღებული თანხებით დააფინანსოს მშენებლობა, რითიც ამცირებს კომპანიის მოგებას. აღნიშნული მცდელობები კი, მიუთითებს იმ გარემოებებზე, რომ იგი მოქმედებს არა შპს „ო.ქ–ის“, არამედ _ შპს „ბ–ი ....-ის“ ინტერესებიდან გამომდინარე. 2017 წლის 26 დეკემბერს გამართულ პარტნიორთა კრებაზე მოსარჩელემ დასვა დირექტორის თანამდებობიდან გათავისუფლების საკითხი. 50% წილის მფლობელმა პარტნიორმა შპს „ბ–ი ....-მა“ მხარი არ დაუჭირა დირექტორის გათავისუფლებას, შესაბამისად, მოსარჩელე იძულებულია სარჩელით მოითხოვოს დირექტორის განთავისუფლება.

2. მოპასუხის პოზიცია:

მოთხოვნის გამომრიცხველი შესაგებლით მოპასუხმ არ ცნო სარჩელი და განმარტა, რომ მოპასუხე კომპანიის დირექტორი დაინიშნა არა შპს „ბ–ი ....-ის“ თხოვნით, არამედ მხარეთა შეთანხმების საფუძველზე. შპს „ბ–ი ....-ს“ და მოსარჩელეს, ისევე როგორც შპს „ო.ქ–ის“ პარტნიორებს შორის ნამდვილად არსებობდა შეთანხმება კომპანიის შემდგომი განვითარების მიზნით განსახორციელებელ საკითხებთან დაკავშირებით, თუმცა შპს „ბ–ი ....“ არ იყო ვალდებული, დაესრულებინა შეჩერებული მშენებლობა, მას მხოლოდ შენობა-ნაგებობის მონოლითური კარკასის მშენებლობა უნდა დაესრულებინა, ხოლო, დარჩენილი სამუშაოები შპს „ბ–ი ....-სა“ და შპს „გ–ს“ ერთობლივად უნდა ეწარმოებინათ. დირექტორის განმარტებით, მოსარჩელე არასწორად წარმოაჩენს ფაქტობრივ გარემოებას, როცა მიუთითებს, რომ ვალის გადაკისრება მოხდებოდა მას შემდეგ, რაც დაიდებოდა თავდებობის ხელშეკრულება, უფრო მეტიც, ვალის გადაკისრებასა და თავდებობის ხელშეკრულების გაფორმებას არანაირი კავშირი არ ჰქონდათ ერთმანეთთან. შპს „გ.კ-ი.ს-ს.კ–იას“ შპს „ბ–ი ....-სა“ და შპს „გ–ს“ შორის 2017 წლის 31 იანვარს დაიდო შეთანხმება, რომლითაც შპს „გ.კ-ი. ს-ს.კ–ამ“ განაცხადა თანხმობა, რომ შპს „ო.ქ–მა“ თავისი ყველა ვალდებულება შპს „გ.კ-ი. ს-ს.კ–ის“ მიმართ გადააკისროს შპს „გ–ს“ შემდეგი ვადებითა და შემდეგი პირობების დაცვით:

ა) შპს „გ–ს“ ვალი გადაეკისრება მას შემდეგ, რაც შპს „გ–ი“ და შპს „ბ–ი ....“ შპს „l.i.-ისგან“ იყიდიან ჯამურად 100%-ს თითოეული 50-50%-ს, შპს „ო.ქ–ის“ კაპიტალში და ამ წილებზე დარეგისტრირდება შპს „გ–ისა“ და შპს „ბ–ი ....-ის“ სრული, შეუზღუდავი და ვალდებულებისაგან თავისუფალი საკუთრების უფლება;

ბ) შპს „ო.ქ–სა“ და მიწის ნაკვეთის მესაკუთრეებს შორის (ქ.თბილისი, ....... ქუჩა #8/3/ ქ.თბილისი, ....... ქუჩა #8/3 მიმდებარედ, ....... ქუჩა #12/ ..... ქუჩა #7/26 ...../....... ქუჩა #10, საკადასტრო კოდი .......) დაიდება ხელშეკრულება, რომლითაც მითითებულ მიწის ნაკვეთზე შპს „ო.ქ–ის“ სასარგებლოდ დადგენილი აღნაგობის უფლების ვადა გაგრძელდება 2018 წლის 31 დეკემბრამდე. ვალდებულების გადაკისრება უნდა მოხდეს „ბ“ პუნქტში მითითებული ვალდებულების შესრულებიდან 5 კალენდარულ დღეში. ამავე შეთანხმების მე-2 მუხლის თანახმად, გადასაკისრებელი ვალის მოცულობად განისაზღვრა 2 400 000 აშშ დოლარი (ეკვივალენტი ლარი). ამ ვალის გადაკისრებით შპს „ო.ქ–ისადმი“ შპს „გ.კ-ი.ს-ს.კ–ის“ ყველა მოთხოვნა, რომელიც წარმოშობილი იყო წინამდებარე შეთანხმებამდე, სრულად გადადიოდა შპს „გ–ზე“ და შპს „ო.ქ–ისადმი“ შპს „გ.კ._ ი. ს-ს.კ–ას“ ვალის გადახდის მოთხოვნის უფლება აღარ ექნებოდა. შეთანხმებით დადგინდა, რომ მოსარჩელე ვალდებული იყო, ვალის გადაკისრების შედეგად წარმოშობილი მოთხოვნის უფლება შპს „ო.ქ–ის“ მიმართ შეეტანა შპს „ო.ქ–ის“ საწესდებო კაპიტალში. ამავე ხელშეკრულებით განსაზღვრულ იქნა, რომ მოსარჩელე და შპს „ბ–ი .....“ ვალდებული იყვნენ უზრუნველეყოთ წინამდებარე ხელშეკრულების დადებიდან 7 კალენდარულ დღეში შპს „ო.ქ–ის“ მიერ შპს „გ.კ.ი.ს-ს.კ–ასთან“ სოლიდარული თავდებობის ხელშეკრულების დადება, რომლითაც შპს „ო.ქ–ი“ იკისრებს სოლიდარულ თავდებობას შპს „გ.კ.-ი.ს-ს.კ–ის“ მიმართ შპს „გ–ის“ ყველა ვალდებულებისათვის.

2017 წლის 31 იანვარს ასევე დაიდო ხელშეკრულება სამართლებრივი ურთიერთობის მოწესრიგების შესახებ შპს „ო.ქ–ის“, შპს „l.It-ს“, შპს „ს ვ დ–ს“, შპს „ბ–ი .....-სა“ და შპს „გ–ს“ შორის, რომლის 5.1 მუხლით დადგინდა, რომ მოსარჩელე და შპს „ო.ქ–ი“ ვალდებულნი იყვნენ დაედოთ ვალის გადაკისრების ხელშეკრულება, რომლითაც შპს „ო.ქ–ი“ შპს „გ–ს“ გადააკისრებდა შპს „გ.კ.– ი. ს-ს.კ–ის“ მიმართ არსებულ ვალდებულებებს სრულად, ხოლო შპს „გ–ი“ იკისრებდა ამ ვალდებულებებს. ეს ხელშეკრულება უნდა დადებულიყო 5 კალენდარულ დღეში მას შემდეგ, რაც შპს „ო.ქ–ის“ პარტნიორად დარეგისტრირდებოდნენ მოსარჩელე და შპს „ბ–ი ....“ და მათ წილზე არ იქნებოდა დარეგისტრირებული რაიმე სახის შეზღუდვა, აკრძალვა, ვალდებულება, დაკავშირებული შპს „l.I.-თან“. ამავე ხელშეკრულების 5.3 პუნქტით მოსარჩელე ვალდებული იყო, ამ მუხლის წინა პუნქტში მითითებული ვალის გადაკისრების შედეგად საკუთარი მოთხოვნის უფლება შპს „ო.ქ–ის“ მიმართ შეეტანა ამავე კომპანიის საწესდებო კაპიტალში და ამ გზით მომხდარიყო შპს „ო.ქ–ის“ ვალდებულების შესრულება შპს „გ–ის“ მიმართ. მოსარჩელემ და შპს „ბ–ი ....-მა“ შპს შეიძინეს „l.I.-ის“ 50-50% 2017 წლის 31 იანვარს. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე ნათელია, რომ შპს მოსარჩელის ვალდებულებას, გადაეკისრებინა შპს „ო.ქ–ის“ ვალი და თავდებობის ხელშეკრულების დადებას შორის არანაირი კავშირი ან ურთიერთდამოკიდებულება არ არსებობდა, აქვე აღსანიშნავია ისიც, რომ თავდებობის ხელშეკრულების დადებით შპს „ო.ქ–ი“ ვალდებულებას კისრულობდა კრედიტორის, შპს „გ.კ.–ი. ს-ს.კ–ის“ მიმართ და არა შპს „გ–ის“ მიმართ. პირველი კომპანია ნებისმიერ შემთხვევაში ვალდებული იქნებოდა ვალდებულება შეესრულებინა კრედიტორის მიმართ, ხოლო იმ შემთხვევაში თუ თავდები გადაიხდიდა მის ვალს, მას ვალდებულება შესასრულებელი ექნებოდა თავდების მიმართ რეგრესის წესით. რაც შეეხება ყადაღისგან ფართების გათავისუფლებას, ეს მოხდებოდა მხოლოდ მაშინ, რაც მოსარჩელე გადაიკისრებდა კრედიტორის მიმართ არსებულ დავალიანებას. გ.გ–ძეს, როგორც დირექტორს არასოდეს განუცხადებია უარი თავდებობის ხელშეკრულებაზე. ამგვარი მტკიცებულება არ არსებობს, რადგან მისთვის არავის მიუმართავს. 2017 წლის 31 იანვრის შეთანხმების მე-5 მუხლის მიხედვით მოსარჩელე და შპს „ბ–ი ....“ ვალდებული იყვნენ, უზრუნველეყოთ შპს „ო.ქ–ის“ მიერ შპს „გ.კ.–ი. ს-ს.კ–ასთან“ სოლიდარული თავდებობის ხელშეკრულების დადება. აღნიშნული ვალდებულების შესრულების მიზნით გ.გ–ძემ, როგორც მეორე კომპანიის დირექტორმა, შპს „ბ–ი ....-ის“ მსგავსად არაერთხელ მიმართა მოსარჩელეს, მომხდარიყო ნაკისრი ვალდებულებების შესრულება, მათ შორის, თავდებობის ხელშეკრულების დადება, თუმცა უშედეგოდ. შპს „გ.კ.–ი. ს-ს.კ–ამ“ სასამართლო დავა გააგრძელა არა იმის გამო, რომ არ არსებობდა თავდებობის ხელშეკრულება, არამედ იმიტომ, რომ მოსარჩელემ დაარღვია ვალდებულება და არ გადაიკისრა ვალი. შექმნილი ვითარება წარმოადგენს პირველი კომპანიის მიერ ვალდებულებათა დარღვევის უშუალო შედეგს და ცხადია შპს „ო.ქ–ის“ დირექტორი ვერანაირ გავლენას ვერ მოახდენდა ამ მდგომარეობაზე ვერც ქმედებით და ვერც უმოქმედობით.

რაც შეეხება მეორე კომპანიის პარტნიორთა კრების გადაწყვეტილებას და სარჩელს შპს „გ–ის“ გარიცხვის თაობაზე, იგი განპირობებულია იმ გარემოებით, რომ მოსარჩელე გამოუსწორებელ ზიანს აყენებს შპს „ო.ქ–ს“ და ცდილობს მის გაკოტრებამდე მიყვანას. პარტნიორები შეთანხმდნენ კაპიტალის შევსების წესზე, მათ შორის, განისაზღვრა, რომ შპს „გ–ი“ გადაიკისრებდა ვალს 2 400 000 აშშ დოლარის ოდენობით და ამ მოთხოვნას შეიტანდა კაპიტალში. აღნიშნული ვალდებულება არ შესრულდა, რაც პარტნიორის გარიცხვის საფუძველს წარმოადგენს. შენატანის შეუტანლობის გამო კომპანიას მიადგა ზიანი, კერძოდ, თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 7 ნოემბრის გადაწყვეტილებით დაეკისრა დაახლოებით 2 500 000 აშშ დოლარის ანაზღაურება, რაც ყოველდღიურად იზრდება დაკისრებული პირგასამტეხლოს სახით. ვალის გადაკისრების შემთხვევაში კი, 2017 წლის 31 იანვრის შეთანხმებით გადაკისრებული ვალის გადახდა უნდა მომხდარიყო აღნაგობის უფლების ვადის გაგრძელებიდან 24 თვეში, ხოლო არსებული სიტუაციის გათვალისწინებით შპს „ო.ქ–ს“ მოუწევს სასამართლოს გადაწყვეტილებით დაკისრებული ვალის გადახდა 24 თვეზე ნაკლებ ვადაში. ამავე მიზეზით შპს „გ.კ. - ი. ს-ს.კ–ა„ აგრძელებს სასამართლო დავას, რის შედეგადაც შპს „გ.კ. - ი. ს-ს.კ–ას“ კიდევ ერთი სარჩელი აქვს აღძრული მეორე კომპანიის წინააღმდეგ მიუღებელი შემოსავლის სახით 66 6865 აშშ დოლარის დაკისრების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ცხადყოფს, რომ არა დირექტორი, არამედ მოსარჩელე არის დაინტერესებული ზიანი მიაყენოს კომპანიას და ყველანაირად ცდილობს ხელი შეუშალოს კომპანიის ფუნქციონირებასა და განვითარებას.

რაც შეეხება მოსარჩელის განმარტებას, რომ დირექტორი მოქმედებს მხოლოდ ერთი პარტნიორის ინტერესებისთვის და მას მიუძღვის ბრალი მეორე კომპანიისათვის 2 400 000 აშშ დოლარის დაკისრებაში, ყოველგვარ საფუძველს მოკლებულია, რადგან აღნიშნული თანხის გადახდა მოპასუხეს დაეკისრა ნარდობის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე, რომელიც დაიდო 2015 წლის 21 იანვარს, მაშინ, როდესაც დირექტორი გ.გ–ძე არ იყო. ის დირექტორად დაინიშნა 2017 წლის 1 თებერვალს.

საფუძველს მოკლებულია მოსარჩელის ის მოსაზრება, რომ დირექტორის საქმიანობა არაეფექტურია. თითქოს დირექტორმა ვერ მოახერხა მშენებლობის ნებართვის მოპოვება, რაც მძიმე ტვირთად დააწვა კომპანიას. 2018 წლის 16 მარტის გადაწყვეტილებით გაიცა თანასაკუთრებაში არსებულ მიწის ნაკვეთზე მრავალფუნქციური შენობის შეთანხმებული კორექტირებული არქიტექტურული პროექტის საფუძველზე მშენებლობის ნებართვა, ხოლო მშენებლობის ვადა განისაზღვრა 2018 წლის 16 მარტიდან 2020 წლის 16 იანვრის ჩათვლით. ძალადაკარგულად გამოცხადდა თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის მიერ 2018 წლის 14 მარტს მიღებული დადგენილება „მშენებლობის შეჩერების შესახებ“. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე დგინდება, რომ დირექტორის საქმიანობა ეფექტურია და მოსარჩელის მოსაზრება მოკლებულია საფუძველს და არ უნდა იქნას გაზიარებული. შპს „ო.ქ–ი“ ჯერ კიდევ წარმოადგენს ქმედით კომპანიას, რომლის დირექტორს ცხადია საქმე გააჩნია. აღნიშნულის გათვალისწინებით, ყოველთვის გონივრულ ვადაში ხდება ინფორმაციისა თუ დოკუმენტების მიწოდება პარტნიორებისთვის. ამავდროულად გასათვალისწინებელია ის გარემოებაც, რომ მოსარჩელე შეგნებულად ხშირად ითხოვს უკვე გადაცემული დოკუმენტის ხელმეორედ გადაცემას. უსაფუძვლოა მოსარჩელის მითითება იმ გარემოებაზე, რომ თურმე შპს „ბ–ი ....-სა“ და დირექტორს შორის დადებულია შეთანხმება საწესდებო კაპიტალის შევსების/გაზრდის შესახებ. ის გარემოება, რომ მონოლითური კარკასის დასრულება შპს „ბ–ი ....-ის“ ვალდებულებას წარმოადგენდა, შეთანხმებული იყო შპს „გ–სა“ და შპს „ბ–ი ....-ს“ შორის. შესაბამისად, „საწესდებო კაპიტალის შევსების შესახებ“ 2017 წლის 3 თებერვლის ხელშეკრულებით, რომელზეც მოსარჩელე მიუთითებს, განისაზღვრა კაპიტალის შევსების წესი: თანხების შეტანა კომპანიის ანგარიშზე უნდა მომხდარიყო დირექტორის შეტყობინების საფუძველზე საჭიროების შესაბამისად.

მოსარჩელე მიუთითებს, რომ დირექტორმა გააფორმა შეთანხმება მშენებარე კომპანიასთან (შპს „ს.ჰ–სი“), რისი უფლებამოსილებაც მას არ გააჩნდა. აღნიშნული მოსაზრებაც დაუსაბუთებელია. შპს „ო.ქ–ს“ და შპს „ს.ჰ–ს“ შორის 2017 წლის 20 თებერვალს დაიდო ხელშეკრულება რკინა-ბეტონის კარკასის მოწყობის სამუშაოებთან დაკავშირებით. სამუშაოები უნდა დასრულებულიყო დაწყებიდან 8 თვის ვადაში. მენარდესთან მიღწეული იქნა შეთანხმება, რომ შესრულებული სამუშაოს ანაზღაურება მოხდებოდა ორი ფორმით: ფულადი ანაზღაურებით და უძრავი ქონების გადაცემით. ფულადი ანაზღაურებით გადაიხდებოდა მონოლითური გადახურვის ფილის გარე კონტურზე ყოველ 1 კვ.მ-ზე 54.28 ლარი, ხოლო დარჩენილი თანხის ანაზღაურება მოხდებოდა აღნიშნულ მისამართზე მდებარე უძრავი ქონების გადაცემით თეთრი კარკასის მდგომარეობით, რომლის ღირებულება 1 კვ.მ-ზე შეადგენდა 2 307 ლარს დღგ-ს ჩათვლით. საბოლოო ანგარიშსწორება ანუ უძრავი ქონების გადაცემა უნდა მომხდარიყო სამუშაოთა საბოლოო მიღება-ჩაბარების აქტის მხარეთა ხელმოწერიდან არაუგვიანეს 5 სამუშაო დღისა. სამუშაოს დასრულებამდე მოსარჩელემ მიწერა წერილი შპს „ს.ჰ–სს“, რომ მისი თანხმობის გარეშე შპს „ო.ქ–ის“ დირექტორს არ ჰქონდა ამ ხელშეკრულებაზე ხელის მოწერის უფლება და დირექტორი არ იყო უფლებამოსილი, პარტნიორთა თანხმობის გარეშე გაესხვისებინა უძრავი ქონება. ცხადია, დირექტორი პარტნიორთა თანხმობის გარეშე ვერ გაასხვისებდა უძრავ ქონებას და გ.გ–ძეს აღნიშნული არც უცდია. იმ პერიოდისათვის, როდესაც საჭირო გახდებოდა უძრავი ქონების მენარდის საკუთრებაში გადაცემა, ჩატარდებოდა პარტნიორთა კრება და დადებითი გადაწყვეტილების მიღების შემთხვევაში, მოხდებოდა მენარდესთან ანგარიშსწორება უძრავი ქონების გადაცემის გზით. კომპანიისთვის მომგებიანი იყო შესრულებული სამუშაოს ნატურით ანაზღაურება, რადგან მენარდის მიერ შესრულებული სამუშაოს მოცულობა, რომელიც ნატურით უნდა ანაზღაურებულიყო, საბოლოო ჯამში შეადგენდა - 42 3751.69 ლარს. ანუ კრედიტორს უნდა გადასცემოდა 183.68 კვ.მ უძრავი ქონება 1 კვ.მ 2 307 ლარის გაანგარიშებით, მაშინ როდესაც დავალიანების დაფარვის მიზნით 183.68 კვ.მ ფართის რეალიზაცია რომ მომხდარიყო საბაზრო ფასში დაახლოებით 1 კვ.მ 1 715 ლარად. შესაბამისად, აღნიშნული ქმედება კომპანიისთვის საკმაოდ მომგებიანი იქნებოდა. აღნიშნული ქმედება სწორედ კომპანიის ინტერესს ემსახურება და მიმართული არის მოგების მოტანისკენ. 2017 წლის 31 იანვრის სამართლებრივი მოწესრიგების შესახებ ხელშეკრულების მე-4 მუხლის მე-2 პუნქტით გათვალისწინებულია, რომ შპს „ო.ქ–ის“ მიერ სს „კ.გ. ბ–კის“ მიმართ არსებული დავალიანების სრულად დაფარვის მიზნით შპს „ბ–ი 2007“ უზრუნველყოფს შპს „ო.ქ–ის“ დაკრედიტებას. ამასთან, სესხის ოდენობა უნდა ყოფილიყო დაახლოებით 1 100 000 აშშ დოლარი, წლიური სარგებელი არაუმეტეს 8.5%, სესხის ვადა არაუმეტეს 12 თვე. შპს „ბ–ი ....-მა“ ჯეროვნად შეასრულა აღნიშნული პირობა და შესაბამისად შპს „ო.ქ–ს“ გააჩნია ვალდებულება ფიზიკური პირის _ ი.გ–ის მიმართ, რომელიც წარმოადგენს კრედიტორს. ი.გ–მა 2017 წლის 29 მარტს კომპანიას ასესხა 1 100 000 აშშ დოლარი. სესხს ერიცხება სარგებელი წლიური 8.5%. სესხის ხელშეკრულება დადებულია 12 თვით, შესაბამისად, სესხი უნდა დაბრუნდეს 2018 წლის 29 მარტამდე. ვალდებულების დარღვევისთვის გათვალისწინებულია პირგასამტეხლო ყოველ ვადაგადაცილებულ დღეზე დავალიანების 0.1%-ის ოდენობით ვალდებულების შესრულებამდე, რაც ყოველდღიურად გამოდის 1 100 აშშ დოლარი. აღნიშნული ხელშეკრულებით განსაზღვრულია, რომ კრედიტორს შეუძლია მიმართოს ნოტარიუსს და სააღსრულებო ფურცლის საფუძველზე მოითხოვოს სააღსრულებო წარმოების დაწყება. ასეთ შემთხვევაში „სააღსრულებო წარმოებათა შესახებ“ საქართველოს კანონის თანახმად, აღმასრულებელი ყადაღას დაადებს მოვალის ნებისმიერ ქონებას, მათ შორის საბ–კო ანგარიშებს, რაც შპს „ო.ქ–ის“ სრულ პარალიზებას გამოიწვევს. ფართების რეალიზაციის მიზანს სწორედ დავალიანების დროულად დაფარვა წარმოადგენს. ზემოაღნიშნული გარემოებებისა და შექმნილი ვითარების გათვალისწინებით, მათ სთხოვეს კრედიტორს ვალდებულების შესრულების ვადის გადაწევა, თუმცა კრედიტორის წერილის მიხედვით, როცა შპს „ო.ქ–ის“ საკუთრებაში არსებული ფართების 1 კვ.მ 800 აშშ დოლარად შეძენის სურვილი არავის გამოუთქვამს, ხოლო შპს „გ–ი“ თანახმა არ არის ფართები გაყიდოს 900 აშშ დოლარზე ნაკლებ ფასად, კრედიტორი ვერ ხედავს რეალურ საშუალებას, თუ როგორ უნდა დაკმაყოფილდეს მისი მოთხოვნა. აღნიშნული გარემოებების გათვალისწინებით, ორჯერ იქნა მოწვეული პარტნიორთა კრება 2017 წლის 2 ნოემბერს და 26 დეკემბერს, თუმცა მოსარჩელის მიდგომა არის შემდეგი - „არ დგას კრედიტორების გასტუმრების საკითხი, სასამართლო დავა არ დასრულებულა, არ უნდა ვიჩქაროთ“. აღნიშნული დამოკიდებულება ცალსახად მიუთითებს, თუ ვის გააჩნია კომპანიისთვის ზიანის მიყენების სურვილი. განსახილველი სარჩელით მოსარჩელე ცდილობს თავი აარიდოს შპს „ო.ქ–ისთვის“ 966 420 აშშ დოლარის ანაზღაურებას.

3. პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი:

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 3 აგვისტოს გადაწყვეტილებით სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

4. აპელანტის მოთხოვნა:

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა პირველმა კომპანიამ, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

5. გასაჩივრებული განჩინების სარეზოლუციო ნაწილი:

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2019 წლის 9 ივლისის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, ხოლო, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად.

6. კასატორის მოთხოვნა:

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა აპელანტმა, მოითხოვა მისი ნაწილობრივ გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და მიიჩნევს, რომ იგი დაუშვებელია შემდეგ გარემოებათა გამო:

1. საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის დასაბუთება:

1.1. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ ან არაქონებრივ დავაზე დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებასა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასა და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული დანაწესები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

1.2. მოცემულ შემთხვევაში, გასაჩივრებული განჩინების დასაბუთება ძირითადად იმ დასკვნებს ეფუძნება, რომ:

1.2.1. შპს „ო.ქ–ის“ პარტნიორებს წარმოადგენენ: მოსარჩელე - შპს „გ–ი“, რომელიც არის 50%-იანი წილის მესაკუთრე და შპს „ბ–ი ...“, რომელიც ასევე ფლობს 50%-იან წილს მოპასუხე კომპანიაში. ამონაწერის თანახმად, ხელმძღვანელობაზე/წარმომადგენლობაზე უფლებამოსილი პირი, დირექტორი გ.გ–ძეა;

1.2.2. მეორე კომპანიის 2017 წლის 31 იანვრის პარტნიორთა კრების ოქმით დასტურდება, რომ პარტნიორთა კრებამ ერთხმად მიიღო გადაწყვეტილება კომპანიის დირექტორად გ.გ–ძის დანიშვნის შესახებ;

1.2.3. 2017 წლის 15 სექტემბრის შპს „ო.ქ–ის“ პარტნიორთა კრებაზე განხილულ იქნა საკითხი დირექტორის პასუხისმგებლობის შესახებ, თუმცა მისი განხილვა დასრულდა ისე, რომ გადაწყვეტილება ვერ იქნა მიღებული;

1.2.4. მოპასუხის 2018 წლის 25 იანვრის პარტნიორთა კრებაზე დღის წესრიგით განსახილველ საკითხს წარმოადგენდა დირექტორის გათავისუფლება და ახალი დირექტორის დანიშვნა. კრების თავმჯდომარემ კენჭი უყარა წინადადებას: მას მხარი დაუჭირა მოსარჩელემ ხმებისა და კაპიტალში 50%-იანი წილის მფლობელმა, ხოლო წინააღმდეგ ხმა მისცა შპს „ბ–ი ....-მა“ ასევე, ხმებისა და კაპიტალში წილის 50%-ის მფლობელმა. შესაბამისად, საკითხზე გადაწვეტილება ვერ იქნა მიღებული;

1.2.5. განსახილველი სარჩელი ემყარება დირექტორის მხრიდან ფიდუციურ მოვალეობათა დარღვევას, მოსარჩელის განმარტებით, მოპასუხე არ მოქმედებდა კომპანიის ინტერესების შესაბამისად და ახორციელებდა მხოლოდ ერთი პარტნიორის მითითებებს, რომლის მიზანს კომპანიიდან მოსარჩელის გარიცხვა წარმოადგენს, რის გამოც პირდაპირ ზიანი ადგებოდა კომპანიას.

1.3. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). დასაბუთებული პრეტენზია გულისხმობს მითითებას იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურ-სამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით არ წარმოუდგენია დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

1.4. საკასაციო სასამართლო უარყოფს კასატორის პრეტენზიებს და განმარტავს, რომ სასარჩელო მოთხოვნას არ გააჩნია მატერიალური საფუძველი, კერძოდ, სამოქალაქო კოდექსის 24-ე მუხლით აღიარებულია რა იურიდიული პირის ავტონომიურობის პრინციპი, კანონი იმპერატიულად ადგენს ამ პრინციპის რეალიზაციის საშუალებებსაც. შეზღუდული პასუხისმგებლობის საზოგადოებისათვის „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონის 47-ე მუხლის პირველი პუნქტი ადგენს პარტნიორთა საერთო კრების მიერ მათ შორის დირექტორის გამოწვევის შესახებ გადაწყვეტილების მიღებას, რაც პარტნიორთა ხმების მიხედვით განისაზღვრება. თავად წილთა პროპორცია კი, საზოგადოების პარტნიორთა მიერ უკვე გადაწყვეტილი საკითხია და ამ საკითხიდან გამომდინარე რისკების მატარებელიც პარტნიორები ხდებიან. საკითხთა წრე, რომლებიც იურიდიული პირის, როგორც სამართლის დამოუკიდებელი სუბიექტის ავტონომიურობას განაპირობებენ, არ შეიძლება იკისროს სასამართლომ. ამასთან, გასათვალისწინებელია ის ფაქტიც, რომ კრების გადაწყვეტილება, როგორც მრავალმხრივი გარიგება (სკ-ის 50-ე მუხლი) განსახილველი სარჩელის საგანს არ წარმოადგენს, შესაბამისად, მოსარჩელეს მართებულად უთხრეს ქვემდგომმა სასამართლოებმა უარი პარტნიორთა საერთო კრების კომპეტენციას მიკუთვნებული საკითხის გადაწყვეტაზე. საბოლოოდ საკასაციო პალატა ასკვნის, რომ სააპელაციო სასამართლოს განჩინება კანონიერია, რომლის წინააღმდეგაც საკასაციო საჩივარი არ შეიცავს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე-394-ე მუხლებით გათვალისწინებულ დასაბუთებულ პრეტენზიას.

1.5. განსახილველი დავა არ წარმოადგენს იშვიათ სამართლებრივ პრობლემას, რომელიც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას, რადგანაც 50-50%-იანი წილის მქონე პარტნიორთა მიერ გადაწყვეტილებისმიღების საკითხზე არსებობს საკასაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკა (რაც ასახულია გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებაშიც, იხ. სუსგ №ას-1141-2018, 30.11.2018). კასატორი ვერ მიუთითებს იმგვარ გარემოებებზე, რაც სასამართლოს მისცემდა ვარაუდის საფუძველს, რომ საქმის არსებითი განხილვის შედეგად მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილება შეიძლება ყოფილიყო მიღებული. სააპელაციო სასამართლოს მიერ მოცემული საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი მატერიალური ან საპროცესო სამართლის ნორმების დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე. გარდა ამისა, საკასაციო სასამართლოს შეფასების საგანს არ წარმოადგენს სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე, ხოლო კასატორი ვერც ქვემდგომი სასამართლოს შეფასებებისა და დასკვნების წინააღმდეგობრიობას ვერ ამტკიცებს მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციის დებულებებთან და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალთან, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

1.6. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

2. სასამართლო ხარჯები:

საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის გამო, პალატა მიიჩნევს, რომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის (საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის შემთხვევაში პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი) საფუძველზე კასატორს უნდა დაუბრუნდეს პ. –ას მიერ 13.12.2019წ. #8805550630 საგადახდო დავალებით სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი 300 ლარის 70% _ 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. შპს „გ–ის“ საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

2. კასატორ შპს „გ–ს“ (ს/კ ......) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბ–კის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეს პ.ს–ას მიერ 13.12.2019წ. #8805550630 საგადახდო დავალებით სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი 300 ლარის 70% _ 210 ლარი.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ბ. ალავიძე

მოსამართლეები: ე. გასიტაშვილი

ზ. ძლიერიშვილი