საქმე №ას-1014-2019 5 თებერვალი, 2021 წელი

– ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ზურაბ ძლიერიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ბესარიონ ალავიძე, ეკატერინე გასიტაშვილი

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – ი.კ–ი, რ.კი, რ.კ–ი, ე.კ–ვა (მოპასუხეები, შეგებებული სარჩელის ავტორები)

მოწინააღმდეგე მხარე – ზ.გ–ი (მოსარჩელე, შეგეგებულ სარჩელში – მოპასუხე) შპს „მ–ი“ (მესამე პირი დამოუკიდებელი მოთხოვნის გარეშე)

გასაჩივრებული განჩინება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2019 წლის 8 მაისის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა, შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი – ნატურით გაყოფის გზით საზიარო უფლების გაუქმება, უძრავ ქონებაზე ხელშეშლის აღკვეთა, პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენა (ძირითად სარჩელში), საზიარო თანასაკუთრებაში არსებული არასაცხოვრებელი ფართიდან კუთვნილი წილის რეალურად გამოყოფა (შეგებებულ სარჩელში)

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

სასარჩელო მოთხოვნა:

1. ზ.გ–მა (შემდგომ – მოსარჩელე) სარჩელი აღძრა სასამართლოში ი.კ–ის, რ.კის, რ.კისა და ე.კ–ვას (შემდგომ – მოპასუხეები, შეგებებული სარჩელის ავტორები, აპელანტები, კასატორები) მიმართ. მოსარჩელემ მოითხოვა, მოპასუხეებს დაევალოთ, საკუთარი სახსრებით მოახდინონ მხარეთა თანასაკუთრებაში არსებული 584,86 კვ.მ მიწის ნაკვეთზე განთავსებული ლიტერ „დ“ ნაგებობის დემონტაჟი; აღეკვეთოთ უკანონო ხელშეშლა და გამოსახლდნენ 14 კვ.მ ფართიდან, რომელიც გამოთავისუფლებული გადაეცემა მოსარჩელეს; გაუქმდეს ლიტერ „გ-ს“ საზიარო უფლება და ქონება მხარეებს შორის გაიყოს რეალურად, ასევე, განისაზღვროს შენობაში დამოუკიდებელი შესასვლელები; აღდგენილ იქნას შენობის პირვანდელი მდგომარეობა და ამ მიზნით მოიშალოს მოსარჩელის კუთვნილ №2 ოთახში შესასვლელი კარების ადგილას ამოშენებული კედელი და აღსდგეს შესასვლელი კარი, ამოშენდეს მოპასუხეთა კუთვნილ №3 ოთახისა და მოსარჩელის №2 ოთახის გამყოფ კედელზე გამოჭრილი კარი.

სარჩელის საფუძვლები:

2. მოსარჩელის განმარტებით, მხარეთა თანასაკუთრებაში იმყოფება უძრავი ნივთი. მოპასუხეთა წინამორბედმა თანამესაკუთრემ უკანონოდ შეიერთა მოსარჩელის კუთვილი ფართი, გამოჭრა კარი. ამჟამად აღნიშნულ ფართს ფლობენ მოპასუხეები და ნებაყოფლობით არ უბრუნებენ მას, ასევე, უარს აცხადებენ კარების ამოშენებაზე.

3. ამავდროულად, მხარეთა თანასაკუთრებაში არსებულ მიწის ნაკვეთზე მოპასუხეებმა ააშენეს უსახური შენობები, რითაც ირღვევა მოსარჩელის საკუთრებით სარგებლობის უფლება.

მოპასუხეებისა და შეგებებული სარჩელის ავტორთა პოზიცია:

4. მოპასუხეებმა სარჩელი არ ცნეს და შეგებებული სარჩელი წარადგინეს მოსარჩელისა და ა.ტ–ის, ო.პ–ის, ტ.პ–ის, ო.პ–ის, ა.პ–ის, ვ.მ–ის, მ.პ–ის, ქ.დ–ისა და ს.მ–ის მიმართ, რომლითაც მოითხოვეს მხარეთა თანასაკუთრებაში არსებულ 174.49 კვ.მ საცხოვრებელ და არასაცხოვრებელ ფართზე საზიარო უფლების გაუქმება, 2013 წლის 17 ოქტომბრის ექსპერტიზის დასკვნისა და მასზე დართული გეგმა-ნახაზის მიხედვით, მათთვის საკუთრებაში საერთო ქონების 3/12 წილის – 43.62 კვ.მის გამოყოფა.

5. შეგებებული სარჩელის ავტორის განმარტებით, სადავო მიწის ნაკვეთი და შენობა-ნაგებობა თანამესაკუთრეთა შორის ნატურით გაყოფილი არ არის, თუმცა შეგებებული სარჩელის ავტორებს ლიტერ „გ-ში“ დაკავებული აქვთ კუთვნილი წილის შესაბამისი 43.62 კვ.მ, რომელსაც გააჩნია ცალკე შესასვლელი და სხვა კომუნიკაციები.

6. მოსარჩელემ შეგებებული სარჩელი არ ცნო, დანარჩენმა მოპასუხეებმა კი შესაგებელი სასამართლოს არ წარუდგინეს.

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი:

7. ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2018 წლის 18 აპრილის გადაწყვეტილებით საერთო საკუთრების მიწის ნაკვეთზე (ს/კ ......) განთავსებულ შენობა-ნაგებობაზე გაუქმდა მოსარჩელისა და მოპასუხეთა საზიარო უფლება და ლიტერი „გ“ მთ შორის ნატურით გაიყო. საზიარო უფლების გაუქმების შემდეგ მოსარჩელეს მიეკუთვნა 2006 წლის 27 ოქტომბრის საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი ფართის შიდა აზომვით ნახაზში (ტ. 1. ს.ფ. 26-27), ტექნიკური პასპორტში (ტ.1. ს.ფ.28) სახლთმფლობელობის პასპორტში (ტ.1. ს.ფ. 92-94; 100) და საინვენტარიზაციო გეგმაში (ტ.1. ს.ფ. 102) მითითებული №1 და №2 ოთახები. საზიარო უფლების გაუქმების შემდეგ მოპასუხეებს მიეკუთვნოთ 2006 წლის 27 ოქტომბრის საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი ფართის შიდა აზომვით ნახაზში (ტ. 1. ს.ფ. 26-27), ტექნიკური პასპორტში (ტ.1. ს.ფ.28) სახლთმფლობელობის პასპორტში (ტ.1. ს.ფ. 92-94 და 100) და საინვენტარიზაციო გეგმაში (ტ.1. ს.ფ. 102) მითითებული ლიტერი „გ-ს“ დანარჩენი ფართი – №3 და №4 ოთახი. ზოგიერთ ნახაზში მითითებულია №5 ოთახიც. მიწის ნაკვეთი დარჩა თანასაკუთრებაში. გადაწყვეტილების აღსრულების ხელშეწყობისათვის შიდა აზომვითი ნახაზი (ტ. 1. ს.ფ. 26-27), ტექნიკური პასპორტი (ტ.1. ს.ფ.28) სახლთმფლობელობის პასპორტი (ტ.1. ს.ფ. 92-94 და 100) და საინვენტარიზაციო გეგმა (ტ. 1. ს.ფ. 102) მიჩნეულ იქნა ამ გადაწყვეტილების შემადგენელ ნაწილად. აღკვეთილ იქნა მოპასუხეთა მიერ მოსარჩელის კუთვნილი უძრავი ქონების ხელყოფა და ამ მიზნით ლიტერი „გ-ს“ №1 და №2 ოთახები გამოთავისუფლებულ მდგომარეობაში გადაეცა მოსარჩელეს. პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენის მიზნით, მოპასუხეებს დაევალათ საკუთარ ხარჯზე დემონტაჟი გაუკეთონ მიწის ნაკვეთზე განთავსებულ ლიტერ „გ-ს“ №1 და №2 ოთახებს შორის კარის ადგილას ამოშენებელ კედელს და დემონტაჟის შედეგად მოეწყოს ოთახებს შორის დამაკავშირებელი კარები. ასევე ამოშენდეს №2 და №3 ოთახების გამყოფ კედელში მოწყობილი კარები და მის ადგილას ამოშენდეს კედელი. სარჩელი ლიტერი „დ-ს“ დემონტაჟის ნაწილში არ დაკმაყოფილდა. ასევე უარი ეთქვა შეგებებულ სარჩელს.

8. საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება ძირითადი სარჩელის დაკმაყოფილებისა და შეგებებულ სარჩელზე უარის თქმის ნაწილში მოპასუხეებმა გაასაჩივრეს სააპელაციო წესით.

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი და ფაქტობრივ-სამართლებრივი დასაბუთება:

9. ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2019 წლის 8 მაისის განჩინებით მოპასუხეების სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, ხოლო გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად შემდეგ გარემოებათა გამო:

10. სააპელაციო სასამართლოს 2019 წლის 5 თებერვლის განჩინებით, მოწინააღმდეგე მხარის – ა.ტ–ის, ტ.პ–ის, ო.პ–ის, ა.პ–ის, ვ.მ–ის, მ.პ–ის, ქ.დ–ის და ს.მ–ის უფლებამონაცვლედ ცნობილ იქნა შპს „მ–ი“.

11. სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა, რომ ქ. ბათუმში, ....... №24-ში მდებარე 586.00 კვ.მ დაზუსტებული ფართის მიწის ნაკვეთზე რეგისტრირებულია თანასაკუთრება.

12. საერთო საკუთრების მიწის ნაკვეთზე განთავსებულია 174.49 კვ.მ საერთო ფართის ექვსი ერთეული შენობა-ნაგებობა, რომელთაც დამოუკიდებელი საკადასტრო კოდი აქვს მინიჭებული. შენობა-ნაგებობებზე რეგისტრირებულია წილობრივი საკუთრების უფლება, კერძოდ, სააპელაციო სასამართლოში საქმის განხილვის დროისათვის: მოსარჩელეს ეკუთვნის 174.49 კვ.მ-ის 1/12 ნაწილი (ლიტერ „გ“) (ს/კ .......); ი.კ–ს – 174.49 კვ.მ-ის 1/24 ნაწილი (ლიტერ „გ“) (ს/კ .......); რ.კს – 174.49 კვ.მ-ის 1/24 ნაწილი (ლიტერ „გ“) (ს/კ .......); რ.კის – 174.49 კვ.მ-ის 3/24 ნაწილი (ლიტერ „გ“) (ს/კ ........); ე.კ–ვას – 174.49 კვ.მ-ის 1/24 ნაწილი (ლიტერ „გ“) (ს/კ ........); ო.პ–ს – 174.49 კვ.მ-ის 2/21 ნაწილის 1/6 წილი (ს/კ .......); შპს „მ–ს“: – 174.49 კვ.მ-ის 2/21 ნაწილის 5/6 წილი (ს/კ .......); 174.49 კვ.მ-ის 2/21 ნაწილი 16.61 კვ.მ (ს/კ ........); 174.49 კვ.მ-ის 8/21 ნაწილი, 66.40 კვ.მ (ს/კ .......); 174.49 კვ.მ-ის 2/21 ნაწილი 16.50 კვ.მ (ს/კ ......).

13. სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა, რომ დღეის მდგომარეობით მხარეთა შორის სადავო შენობა-ნაგებობა, რომლის ნატურით გაყოფასაც ითხოვენ მხარეები, წარმოადგენს თანასაკუთრებაში არსებულ 586.00 კვ.მ. მიწის ნაკვეთზე განთავსებულ ლიტერ „გ-ს“, რომლის ფართი, საქმეში წარმოდგენილი ტექნიკური პასპორტის თანახმად, 48.98 კვ.მ-ია.

14. ბათუმის საქალაქო სასამართლოს განჩინების საფუძველზე ჩატარებული 2014 წლის 29 სექტემბრის ექსპერტიზის დასკვნის თანახმად, ლიტერ „გ-ს“ ფართი არაა საკმარისი იმისათვის, რომ მოდავე მხარეებს საჯარო რეესტრში რეგისტრირებული წილის შესაბამისი ფართი ნატურით მიეკუთვნოთ.

15. ამავე დასკვნის მიხედვით, რეესტრში რეგისტრირებულ მონაცემთა შესაბამისად, 1/12 ნაწილი შეადგენს 14.54 კვ.მ-ს, ხოლო 3/12 ნაწილი – 43.62 კვ.მ-ს, სულ – 58.16 კვ.მ-ს.

16. იმისათვის, რომ ლიტერ „გ“ მხარეებს შორის რეგისტრირებული წილების შესაბამისად გაიყოს, აუცილებელია იგი 58.16 კვ.მ იყოს. რეალურად ამ მოცემულობის ფართი ლიტერ „გ-ში“ არ არის.

17. შენობის საერთო ფართი შეადგენს 48.22 კვ.მ-ს, ანუ 9.94 კვ.მ-ით ნაკლებს (მეტ-ნაკლები სიზუსტით).

18. საქმეში განთავსებული ტექპასპორტისა და ნაგებობის საინვენტარიზაციო გეგმა-ნახაზის შესაბამისად, ლიტერ „გ-ში“ განთავსებული ნაგებობის №1 ოთახის ფართი 4,44 კვ.მ-ია, №2 ოთახის – 6,70 კვ.მ, №3 ოთახის – 18,8 კვ.მ, №4 ოთახის – 18,98 კვ.მ ანუ, ტექბიუროს მასალების მიხედვით, ლიტერ „გ“ რეგისტრირებული ფართი შეადგენს 48,92 კვ.მ-ს.

19. დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების საფუძველზე სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ მხარეთა შორის სამართლებრივი ურთიერთობა გამომდინარეობს საზიარო, ასევე, სანივთო უფლებიდან, კერძოდ, უძრავი ნივთის მესაკუთრის უფლებიდან, რომლის სამართლებრივი განმარტება მოცემულია საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის (შემდგომ – სსკ) 170-ე და 172-ე მუხლებში.

20. სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ, თითოეული საკადასტრო კოდის ქვეშ რეგისტრირებული ნაგებობის მესაკუთრეთა შორის საზიარო უფლების გაუქმება და რეალური წილის გაყოფა უნდა განხორციელდეს სსკ-ის 961-ე და 963-ე მუხლების საფუძველზე, ვინაიდან სადავო 586 კვ.მ დაზუსტებული ფართის მიწის ნაკვეთი თანასაკუთრებაა, ამასთან, ამ მიწის ნაკვეთზე განთავსებულ ნაგებობებს დამოუკიდებელი საკადასტრო კოდი აქვთ მინიჭებული.

21. საქმეში წარმოდგენილი საჯარო რეესტრის ამონაწერებით დადგენილია, რომ 586 კვ.მ დაზუსტებული ფართის მიწის ნაკვეთზე განთავსებულ ლიტერ „გ-ზე“ რეგისტრირებულია მოსარჩელისა და მოპასუხეთა წილობრივი თანასაკუთრება. ამასთან, თითოეული თანამესაკუთრის წილი განსაზღვრულია 174.49 კვ.მ-ით მთლიან შენობა-ნაგებობებთან შეფარდებით, საიდანაც 1/12 ნაწილი, ანუ 14.54 კვ.მ ეკუთვნის მოსარჩელეს, ხოლო 6/24 (ანუ 3/12 ნაწილი), 43.62 კვ.მ – მოპასუხეებს.

22. ამდენად, სულ მხარეთა თანასაკუთრებაში რეგისტრირებულია 174.49 კვ.მ-ის 4/12, რაც იგივე 1/3 ნაწილია და შეადგენს 58.16 კვ.მ-ს.

23. სსკ-ის 312-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, საჯარო რეესტრის მონაცემების მიმართ მოქმედებს უტყუარობისა და სისრულის პრეზუმფცია, ე. ი. რეესტრის ჩანაწერები ითვლება სწორად, ვიდრე არ დამტკიცდება მათი უზუსტობა.

24. საქმეში წარმოდგენილი ექსპერტიზის დასკვნით სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა, რომ რეესტრში რეგისტრირებული მონაცემები ლიტერ „გ-ს“ ფართთან დაკავშირებით არასწორია.

25. ვინაიდან ამ ნაგებობაში თითოეული თანამესაკუთრის წილი განსაზღვრულია რეგისტრირებულ მონაცემებთან პროპორციაში, რაც შესაბამისობაში არ არის ფაქტობრივ მდგომარეობასთან, პალატამ მიიჩნია, რომ თანამესაკუთრეებს შორის საზიარო უფლების არასწორად რეგისტრირებული მონაცემების მიხედვით გაუქმება გამოიწვევს თითოეული მესაკუთრის წილის შემცირებას, რაც დაუშვებელია.

26. ტექბიუროს არქივში რეგისტრირებული მონაცემების მიხედვით, მოსარჩელისათვის №1 და №2 ოთახების ნატურით გამოყოფის შემთხვევაში, მას მიეკუთვნება 11,14 კვ.მ, ხოლო მოპასუხეთათვის დარჩენილი №3, №4 ოთახების გამოყოფით, მათ მიეკუთვნებათ 37,78 კვ.მ.

27. მოსარჩელის წილი სახლთმფლობელობაში განსაზღვრულია 1/12 ნაწილით, ლიტერ „გ“ ნაგებობაში ამ წილის პროპორციული რეალური ფართის ოდენობა შეადგენს 12,23 კვ.მ-ს (48,92 კვ.მ-ის 1/12 = 12,23 კვ.მ), ხოლო მოპასუხეების 3/12 წილი – 36,69 კვ.მ-ს (48,92 კვ.მ-ის 3/12 = 36,69 კვ.მ-ს).

28. სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ ამგვარი გაყოფა არის სამართლიანი, თანაზომიერი, არ გამოიწვევს საზიარო საგნის ღირებულების შემცირებას და არ ეწინააღმდეგება კანონს.

29. შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტთა პრეტენზია, რომლითაც ითხოვენ შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილებას და საზიარო ქონების იმგვარ გაყოფას, რომლითაც მათ საკუთრებაში დარჩებათ ლიტერ „გ-ში“ მდებარე №2, №3, №4 ოთახები, ასევე №1 ოთახის ნაწილიც, ვინაიდან, ასეთი გაყოფა არ შეესაბამება მხარეთა წილობრივ საკუთრებას და დაუსაბუთებლად ზღუდავს მოსარჩელის საკუთრების უფლებას.

30. აღნიშნული მსჯელობიდან გამომდინარე, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება, რომლითაც დაკმაყოფილდა სასარჩელო მოთხოვნა საზიარო უფლების გაუქმების თაობაზე არსებითად სწორია და არ არსებობდა მისი გაუქმების საფუძველი.

31. სააპელაციო პალატამ ასევე მიუთითა, რომ მხარეთა შორის ამგვარი გაყოფით საზიარო უფლების ნატურით გაუქმებისა და რეალური წილის გაყოფის გათვალისწინებით, ასევე, საფუძვლიანია ძირითადი სასარჩელო მოთხოვნა ხელშეშლის აღკვეთისა და პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენის ნაწილშიც, რაც, სსკ-ის 170-ე და 172-ე მუხლების საფუძველზე, სწორად იქნა დაკმაყოფილებული პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ და არ არსებობდა ამ ნაწილშიც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძვლები.

კასატორის მოთხოვნა და საფუძვლები:

32. სააპელაციო სასამართლოს განჩინებაზე მოპასუხეებმა შეიტანეს საკასაციო საჩივარი, მოითხოვეს მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა, ხოლო შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილება შემდეგი საფუძვლებით:

33. კასატორებმა მიიჩნიეს, რომ სააპელაციო პალატამ არასწორად განმარტა 953-ე მუხლი. ამავე კოდექსის 954-ე, 961-ე და 963-ე მუხლების საფუძველზე მან განმარტა, რომ კანონი იმპერატიულად ითხოვს, გაყოფისას განისაზღვროს, რამდენად შესაძლებელია გაყოფის შედეგად მიღებული ქონების ღირებულების შენარჩუნება. აღნიშნული სააპელაციო სასამართლოს არ დაუდგენია, ამგვარი მტკიცებულება საქმეში წარმოდგენილი არ არის, რაზეც გასაჩივრებულ განჩინებაშიც აღნიშნულია.

34. საზიარო უფლების გაუქმებისას გათვალისწინებული უნდა იქნეს ამ მიწის ნაკვეთზე არსებული სხვა შენობების ფართიც, რადგან საჯარო რეესტრის ამონაწერით დადგენილი წილობრივი მონაცემები მხოლოდ ასეთ შემთხვევაში ჯამდება და ედრება ერთმანეთს. ამდენად, კასატორების მოსაზრებით, შეგებებული სარჩელი სამართლიანია. საქმეში წარმოდგენილი დოკუმენტებით დგინდება, რომ ლიტერ „გ-ში“ თუ ვიანგარიშებთ, მაშინ ფაქტობრივად არ არსებობს იმ ოდენობის ფართი, რაც წილობრივი რაოდენობიდან გამომდინარე მხარეებს ეკუთვნით. აშკარაა, რომ დანაკლისი ფართი დანარჩენ თანამესაკუთრეებთანაა. აღნიშნული გარემოება სააპელაციო სასამართლომ არ გამოარკვია.

35. კასატორთა მითითებით, სააპელაციო სასამართლომ ყურადღება არ მიაქცია საქმეში წარმოდგენილ ექსპერტიზის დასკვნას, რომლის მიხედვითაც შესაძლებელია საცხოვრებელი სახლის გაყოფა იმგვარად, რომ მოპასუხეთა კუთვნილი წილი სრულად შეივსოს. გათვალისწინებული არ იქნა ის გარემოება, რომ ერთი საკადასტრო კოდის მიწის ნაკვეთზეა განლაგებული 174 კვ.მ შენობა-ნაგებობა და როგორც მოსარჩელის, ასევე მოპასუხეთა კუთვნილი წილები უნდა გამოითვალოს საერთო ფართიდან, რაც სრულად შეესაბამება შეგებებული სარჩელით მოთხოვნილ ოდენობას. სხვა შემთხვევაში გაყოფა არ იქნება სამართლიანი და კანონიერი.

36. მოცემულ შემთხვევაში ფართის გამოყოფა მოხდა მხოლოდ წილობრივად. ამდენად, სასამართლოს დასკვნა, რომ მოსარჩელემ შეიძინია №2 და №1 ოთახები, არ გამომდინარეობს საქმის მასალებიდან.

37. კასატორთა მოსაზრებით, სააპელაციო სასამართლო არასწორად დაეყრდნო მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილ ტექპასპორტებს მაშინ, როდესაც საქმეს ერთვის მათი საპირისპირო შინაარსის ტექპასპორტები, რომლებშიც გარკვევით არის დატანილი ოთახებს შორის გასასვლელი სადავო კარი, რომელზეც მოსარჩელეს აქვს პრეტენზია.

38. სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ საზიარო უფლების გასაუქმებლად აუცილებელია ექსპერტიზის დასკვნა, რომლითაც დადგინდება, რამდენად შესაძლებელია საზიარო უფლების გაყოფა, რაც განსახილველ შემთხვევაში არ არსებობს, თუმცა სასამართლომ საზიარო უფლება მაინც გააუქმა. ამასთან, სააპელაციო პალატამ თანასაკუთრება გააუქმა მხოლოდ შენობაზე, ნაკვეთზე კი იგი კვლავაც მოქმედებს მაშინ, როდესაც მიწის ნაკვეთის საკუთრების ფორმა გადამწყვეტია მასზე არსებული შემადგენელი ნაწილების ბედის გადაწყვეტისას.

39. კასატორთა განმარტებით, სააპელაციო სასამართლოს არ გაუთვალისწინებია ის გარემოება, რომ მოპასუხეები არიან სადავო ფართის ძირითადი მაცხოვრებლები, მოსარჩელემ კი თავისი წილი მოგვიანებით შეიძინა და მისი წილის მდებარეობა არასოდეს არ ყოფილა განსაზღვრული.

40. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2019 წლის 9 სექტემბრის განჩინებით საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

41. საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

42. საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსი გარკვეულ შეზღუდვებს აწესებს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობასთან დაკავშირებით, კერძოდ, 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ ან არაქონებრივ დავაზე დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

43. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სსსკ-ის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

44. საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ სსკ-ის 961-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, თითოეულ მოწილეს შეუძლია ნებისმიერ დროს მოითხოვოს საზიარო უფლების გაუქმება. მნიშვნელოვანია განიმარტოს, რომ სამოქალაქო კოდექსი იცნობს საზიარო უფლების გაუქმების ორ შესაძლებლობას, საზიარო უფლების გაუქმებას ნატურით გაყოფის გზით (963-ე მუხლი) და საზიარო უფლების გაუქმებას საზიარო საგნის გაყიდვის გზით (964-ე მუხლი). ეს უკანასკნელი გამოიყენება იმ შემთხვევაში, თუ ნატურით გაყოფა გამორიცხულია.

45. სსკ-ის 963-ე მუხლის თანახმად, საზიარო უფლება უქმდება ნატურით გაყოფისას, თუ საზიარო საგანი (საგნები) შეიძლება დაიყოს ერთგვაროვან ნაწილებად ღირებულების შემცირების გარეშე.

46. საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ სსკ-ის 961-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, თითოეულ მოწილეს შეუძლია ნებისმიერ დროს მოითხოვოს საზიარო უფლების გაუქმება. დასახელებული ნორმის დისპოზიციით განსაზღვრულია საზიარო უფლების მქონე პირის უფლებამოსილება, ნებისმიერ დროს მოითხოვოს საზიარო უფლების გაუქმება, რომელიც შეიძლება განხორციელდეს საზიარო საგნის ნატურით გაყოფის გზით, ხოლო თუ ნატურით გაყოფა გამორიცხულია – საზიარო საგნის რეალიზაციით (სსკ-ის 964-ე მუხლი). საზიარო უფლების გაუქმებისათვის ამ ვალდებულებით-სამართლებრივი ურთიერთობის მონაწილის მიერ ნების გამოვლენა საკმარისია.

47. საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ დასახელებული ნორმა მიუთითებს ორ აუცილებელ პირობაზე, კერძოდ, საზიარო უფლება უქმდება საზიარო საგნის (საგნების) ნატურით გაყოფისას მხოლოდ იმ შემთხვევაში თუ: 1. საზიარო საგანი (საგნები) შეიძლება დაიყოს ერთგვაროვან ნაწილებად; 2. ამგვარი დაყოფის შედეგად არ მცირდება ნივთის ღირებულება. როგორც პირველი, ასევე მეორე ელემენტი უნდა არსებობდეს ერთდროულად იმისათვის, რომ დადგეს ამ ნორმით გათვალისწინებული იურიდიული შედეგი, ამასთან, ორივე შემთხვევაში ნატურით გამოყოფილმა საგანმა არ უნდა დაკარგოს ის დანიშნულება, რასაც ასრულებდა გაყოფამდე. ამდენად, სამოქალაქო კოდექსის 963-ე მუხლი მხოლოდ იმ შემთხვევაში ითვალისწინებს საგნის ნატურით გაყოფის შესაძლებლობას, თუ იგი არ დაკარგავს თავის ფუნქციონალურ დანიშნულებას. ღირებულებაში ნივთის საბაზრო ღირებულება (ფასი) კი არ იგულისხმება, არამედ მოიაზრება მისი საგნობრივი (ფუნქციონალური) დანიშნულება, რომლის შემცირება ნივთის გაყოფამ არ უნდა გამოიწვიოს. ნატურით გასაყოფმა საგანმა არ უნდა დაკარგოს ის დანიშნულება, რასაც ის ასრულებს გაყოფამდე, ე.ი. არ უნდა წაერთვას ის ფუნქცია და მნიშვნელობა. (ამ საკითხთან დაკავშირებით არსებობს უზენაესი სასამართლოს მიერ დადგენილი პრაქტიკა სუსგ ას-67-65-2014, 31 ივლისი, 2014; სუსგ ას-1653-1550-2012, 15 აპრილი, 2013; სუსგ ას-1089-1020-2012, 8 ოქტომბერი, 2012; სუსგ ას-932-875-2012, 17 სექტემბერი, 2012 წელი; სუსგ ას-1665-1562-2012, 4 თებერვალი, 2013, სუსგ 19.03.2015წ. საქმე №ას-1148-1094-2014).

48. საზიარო უფლება, სამოქალაქო კოდექსის მიხედვით, განეკუთვნება კანონისმიერ ვალდებულებათა ურთიერთობების კატეგორიას. სამოქალაქო კოდექსის 173-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, საერთო (თანაზიარი და წილადი) საკუთრება წარმოიშობა კანონის ძალით ან გარიგების საფუძველზე. ამდენად, საზიარო უფლების მოწილეებს უფლებები და ვალდებულებები კანონიდან წარმოეშობათ და მათ შორის ურთიერთობები კანონით წესრიგდება.

49. კანონმდებლის ნება ნათელი და ცალსახაა. საზიარო უფლების მქონეს ნებისმიერ დროს შეუძლია, მოითხოვოს თავისი იდეალური წილის რეალურად გამოყოფა. ერთადერთი შეზღუდვა, რასაც კანონმდებელი აღნიშნული უფლების რეალიზაციის მიზნებისათვის აწესებს არის ის, რომ საზიარო უფლების მქონე პირის უფლებით, გააუქმოს საზიარო საკუთრება, არ უნდა შეილახოს სხვა თანაზიარი მესაკუთრის საკუთრების უფლების ხელშეუვალობა. სწორედ ამიტომ, სამოქალაქო კოდექსის 963-ე მუხლი ნატურით გაყოფის გზით საზიარო უფლების გაუქმებას დასაშვებად მიიჩნევს მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ საზიარო საგანი შეიძლება დაიყოს ერთგვაროვან ნაწილებად ღირებულების შემცირების გარეშე.

50. ამდენად, დაუშვებელია საზიარო უფლების გაუქმება ნატურით გაყოფის გზით, თუ შეუძლებელია ყველა თანამესაკუთრის საკუთრების უფლების ღირებულების შენარჩუნება საკუთარი იდეალური წილის შესაბამისად. მხოლოდ ერთი თანამესაკუთრის იდეალური წილის იმგვარი გამოყოფა, რომლითაც დაცულია ამ უკანასკნელის საზიარო საგნის გაყოფამდე არსებული მდგომარეობა (ღირებულება), საზიარო უფლების გაუქმებას ნატურით გაყოფის გზით სამოქალაქო კოდექსის 963-ე მუხლის კონტექსტში ლეგიტიმურს არ ხდის, თუ დაცული და შენარჩუნებული არ არის სხვა თანამესაკუთრეთა იდეალური წილის მდგომარეობა (ღირებულება).

51. სამოქალაქო კოდექსის 170-ე მუხლისა და 173-ე მუხლის პირველი ნაწილიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ მესაკუთრე თავის ქონებასთან მიმართებით თავისუფალია, მაგრამ მისი უფლებამოსილებანი შესაძლოა, შეზღუდული იყოს ან კანონით, ან ხელშეკრულებით. მესაკუთრის მოქმედებით არ უნდა ილახებოდეს მეზობლების ან მესამე პირთა უფლებები. მოცემულ შემთხვევაში საკუთრების ბუნებიდან (საზიარო საკუთრებიდან) გამომდინარე, ნივთით სარგებლობის თავისუფლება გარკვეულწილად იზღუდება, რაც სხვა თანამესაკუთრეთა არსებობით და მათი ინტერესების გათვალისწინებითაა გამოწვეული (სუსგ 19.08.2015წ. საქმე №ას-1148-1094-2014, 27.10.2017წ. საქმე №ას-1080-1000-2017).

52. სააპელაციო პალატამ დაადგინა, რომ მხარეთა საერთო საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონების ნატურით გაყოფა შესაძლებელია.

53. მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა, რომ დღეის მდგომარეობით მხარეთა შორის სადავო შენობა-ნაგებობა, რომლის ნატურით გაყოფასაც მხარეები ითხოვენ, წარმოადგენს თანასაკუთრებაში არსებულ 586.00 კვ.მ მიწის ნაკვეთზე განთავსებულ ლიტერ „გ-ს“, რომლის ფართი, საქმეში არსებული ტექნიკური პასპორტის თანახმად, 48.98 კვ.მ-ია.

54. საქმეში წარმოდგენილი საჯარო რეესტრის ამონაწერებით დადგენილია, რომ 586 კვ.მ დაზუსტებული ფართის მიწის ნაკვეთზე განთავსებულ ლიტერ „გ-ზე“ რეგისტრირებულია მოსარჩელისა და მოპასუხეთა წილობრივი თანასაკუთრება. ამასთან, თითოეული თანამესაკუთრის წილი განსაზღვრულია 174.49 კვ.მ-ით მთლიან შენობა-ნაგებობებთან შეფარდებით, საიდანაც 1/12 ნაწილი, ანუ 14.54 კვ.მ ეკუთვნის მოსარჩელეს, ხოლო 6/24 (ანუ 3/12 ნაწილი), 43.62 კვ.მ – მოპასუხეებს.

55. ამდენად, სულ მხარეთა თანასაკუთრებაში რეგისტრირებულია 174.49 კვ.მ-ის 4/12, რაც იგივე 1/3 ნაწილია და შეადგენს 58.16 კვ.მ-ს.

56. ტექბიუროს არქივში რეგისტრირებული მონაცემების მიხედვით, მოსარჩელისათვის №1 და №2 ოთახების ნატურით გამოყოფის შემთხვევაში, მას მიეკუთვნება 11,14 კვ.მ, ხოლო მოპასუხეთათვის დარჩენილი №3, №4 ოთახების გამოყოფით, მათ მიეკუთვნებათ 37,78 კვ.მ.

57. სააპელაციო პალატამ დაადგინა, რომ მოსარჩელის წილი სახლთმფლობელობაში განსაზღვრულია 1/12 ნაწილით, ლიტერ „გ“ ნაგებობაში ამ წილის პროპორციული რეალური ფართის ოდენობა შეადგენს 12,23 კვ.მ-ს (48,92 კვ.მ-ის 1/12 = 12,23 კვ.მ), ხოლო მოპასუხეების 3/12 წილი – 36,69 კვ.მ-ს (48,92 კვ.მ-ის 3/12 = 36,69 კვ.მ-ს).

58. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სააპელაციო პალატის მიერ სადავო საზიარო უფლების გაუქმებისა და სადავო ფართის მხარეთა შორის განაწილების ზემოთ მითითებული წესის საწინაარმდეგოდ კასატორმა მხარემ დასაშვები და დასაბუთებული საკასაციო პრეტენზია ვერ წარმოადგინა.

59. სააპელაციო პალატას არ დაურღვევია კანონი იმპერატიულად მოთხოვნა, საზიარო უფლების გაუქმების შედეგად ქონების გაყოფისას განესაზღვრა, რამდენად შესაძლებელია გაყოფის შედეგად მიღებული ქონების ღირებულების შენარჩუნება. საფუძველს მოკლებულია კასატორების არგუმენტი, რომ საზიარო უფლების გაუქმებისას გათვალისწინებული უნდა იქნეს ამ მიწის ნაკვეთზე არსებული სხვა შენობების ფართიც, რადგან საჯარო რეესტრის ამონაწერით დადგენილი წილობრივი მონაცემები მხოლოდ ასეთ შემთხვევაში ჯამდება და ედრება ერთმანეთს.

60. მოცემულ შემთხვევაში სააპელაციო სასამართლომ მართებულად მიუთითა, რომ მხარეთა თანასაკუთრებაში არსებულ უძრავ ქონებას მინიჭებული აქვს საკადასტრო კოდები (იხ. წინამდებარე განჩინების პ. 12). ამდენად, სადავო შენობაში თანამესაკუთრეთა წილი განსაზღვრულია რეგისტრირებულ მონაცემებთან პროპორციაში, ფაქტობრივად კი, აღნიშნული მონაცემების უზუსტობა დადგინდა ექსპერტიზის დასკვნით. შესაბამისად, გასაჩივრებული განჩინებით სწორად არ მოხდა თანამესაკუთრეებს შორის საზიარო უფლების არასწორად რეგისტრირებული მონაცემების მიხედვით გაუქმება, ვინაიდან აღნიშნული დაარღვევდა თანამესაკუთრეთა წილების ოდენობას, შეამცირება მას.

61. საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის საფუძველი ვერ გახდება კასატორების მითითება, რომ სააპელაციო სასამართლომ საზიარო უფლება გააუქმა მხოლოდ ნაგებობაზე და თანასაკუთრებაში დატოვა მიწის ნაკვეთი.

62. საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ დავის საგანს განსახილველ საქმეზე წარმოადგენდა სწორედ კონკრეტულ ფართზე საზიარო უფლების გაუქმება, რომელსაც დამოუკიდებელი საკადასტრო კოდი მინიჭებული აქვს. ამავდროულად, აღნიშნულ საკითხზე მსჯელობისას მნიშვნელოვანია, დადგინდეს საზიარო უფლების გაუქმების ზემოთ მოყვანილი კანონით გათვალისწინებული წინაპირობების არსებობა, ხოლო ის გარემოება, რომელმა მხარემ უფრო ადრე შეიძინა სადავო ქონება, დავის საბოლოო ბედზე გავლენას ვერ მოახდენს.

63. საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობას ვერ გამოიწვევს კასატორების ვერც ის არგუმენტი, რომ სააპელაციო პალატამ არასწორად იხელმძღვანელა ტექნიკური პასპორტით და სხვა მსგვასი შინაარსის მტკიცებულებებს შეფასება არ მისცა.

64. სსსკ-ის 105-ე მუხლი ადგენს სასამართლოს მხრიდან მხარეთა მიერ მითითებული გარემოებების შეფასების პირობებს, კერძოდ, სასამართლოსათვის არავითარ მტკიცებულებას არა აქვს წინასწარ დადგენილი ძალა. სასამართლო აფასებს მტკიცებულებებს თავისი შინაგანი რწმენით, რომელიც უნდა ემყარებოდეს მათ ყოველმხრივ, სრულ და ობიექტურ განხილვას, რის შედეგადაც მას გამოაქვს დასკვნა საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებების არსებობის ან არარსებობის შესახებ. მოსაზრებები, რომლებიც საფუძვლად უდევს სასამართლოს შინაგან რწმენას, უნდა აისახოს გადაწყვეტილებაში.

65. ამდენად, სადავო გარემოებების დადგენისას სასამართლო იმსჯელებს საქმეში წარმოდგენილ მხარეთა განმარტებებზე, წერილობითი დოკუმენტებსა და სხვა მტკიცებულებებზე ერთობლიობაში, რისი ურთიერთშეჯერებით გადაწყვეტს, სარწმუნოდ მიიჩნიოს თუ არა ამა თუ იმ ფაქტის არსებობა.

66. შესაბამისად, სააპელაციო პალატამ საქმის მასალების შესწავლის შედეგად სარწმუნოდ მიიჩნია კონკრეტული მტკიცებულების – ტექნიკური პასპორტის მონაცემთა სისწორე, რაც მოპასუხე მხარის მიერ რაიმე მტკიცებულებით გაქარწყლებული არ ყოფილა.

67. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ საზიარო უფლების გაუქმების შედეგად ქონების გაყოფის პირობებში დაუშვებელია კასატორების პრეტენზია გასაჩივრებული განჩინების ძირითადი სარჩელის დაკმაყოფილების ნაწილში გასაჩივრების თაობაზეც. მოსარჩელის მოთხოვნა ქონებით სარგებლობის ხელშეშლის აღკვეთისა და პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენის ნაწილში სავსებით კანონიერია. მითითებულ საკითხზე მსჯელობისას სააპელაციო პალატამ მართებულად იხელმძღვანელა სსკ-ის 170-ე და 172-ე მუხლებით.

68. სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი მატერიალური ან/და საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

69. კასატორმა ვერ დაასაბუთა, რომ სააპელაციო სასამართლოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასთან და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალთან წინააღმდეგობაში მოდის.

70. ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით და არც იმ საფუძვლით, რომ საკასაციო სასამართლოს მსგავს საკითხზე ჯერ არ უმსჯელია და გადაწყვეტილება არ მიუღია. შესაბამისად, მოცემულ საქმეზე არ არსებობს ვარაუდი, რომ საკასაციო საჩივრის განხილვის შემთხვევაში მოსალოდნელია საქართველოს უზენაესი სასამართლოს უკვე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება.

71. ამავდროულად, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ განსხვავდება საკასაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი პრაქტიკისაგან.

72. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

73. სსსკ-ის 401-ე მუხლის მეოთხე ნაწილის თანახმად, საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის შემთხვევაში პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი. ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორებს უნდა დაუბრუნდეთ სახელმწიფო ბაჟის სახით ი.კ–ის მიერ 2019 წლის 30 ივლისს №20998426 საგადახდო დავალებით გადახდილი 150 ლარის 70% – 105 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ი.კ–ის, რ.კის, რ.კისა და ე.კ–ვას საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

2. კასატორ ი.კ–ს (პირადი № .....), რ.კს (პირადი №......), რ.კისა (პირადი №....) და ე.კ–ვას (პირადი №.......) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეთ სახელმწიფო ბაჟის სახით ი.კ–ის მიერ 2019 წლის 30 ივლისს №20998426 საგადახდო დავალებით გადახდილი 150 ლარის 70% – 105 ლარი.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ზ. ძლიერიშვილი

მოსამართლეები: ბ. ალავიძე

ე. გასიტაშვილი