საქმე №ას-1590-2018 22 ივლისი, 2020 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ნინო ბაქაქური (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ზურაბ ძლიერიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორები – იბა „პ.ვ–ას“ წევრები: გ.ა–ი, ქ.ხ–ი, თ.მ–ის უფლებამონაცვლე ნ.მ–ი, ე.მ–ძე, ა.ჯ–ი (მოპასუხეები)

მოწინააღმდეგე მხარე – ზ.მ–ი (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2018 წლის 3 მაისის განჩინება

კასატორების მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – თანხის დაკისრება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი

1. ა.ჯ–ი, გ.ა–ი, ე.მ–ძე, თ.მ–ი (უფლებამონაცვლე ნ.მ–ი) და ქ.ხ–ი არიან ინდივიდუალურ ბინათმენაშენეთა ამხანაგობა „პ.ვ–ას“ წევრები (შემდგომში - „მოპასუხეები“, „კასატორები“ ან „საკასაციო საჩივრის ავტორები“).

2. 2008 წლის 12 თებერვალს ინდივიდუალურ მენაშენეთა ამხანაგობა „პ.ვ–ასა“ (შემდგომში - „ამხანაგობა“) და ზ.მ–ს (შემდგომში - „მოსარჩელე“) შორის გაფორმდა წინარე ხელშეკრულება უძრავი ქონების ნასყიდობის შესახებ. მოსარჩელეს 135 000 აშშ დოლარის გადახდის სანაცვლოდ, ქ. თბილისში, ...... ასაშენებელ საცხოვრებელ კომპლექსში უნდა მიეღო 170 კვ.მ. საცხოვრებელი ბინა და ორი ავტოსადგომი. ხელშეკრულების მე-4 პუნქტის შესაბამისად, გარიგებით გათვალისწინებული უძრავი ქონების გადაცემის უკიდურეს ვადად განისაზღვრა 2008 წლის სექტემბერი.

3. 2011 წლის 16 ნოემბერს მოსარჩელესა და ო.გ–ას შორის გაფორმდა წილის ნაწილის და მოთხოვნის უფლების ნასყიდობის შესახებ ხელშეკრულება, რომლის შესაბამისად, ო.გ–ამ შეიძინა ქ. თბილისში, ..... მდებარე, მოსარჩელისთვის გადასაცემი 170 კვ.მ. ფართიდან 100 კვ.მ. ნაწილის და ორი ავტოსადგომის მიღების უფლება.

4. 2012 წლის 30 მარტს შედგა ამხანაგობის კრების ოქმი, რომლითაც დამტკიცდა ამხანაგობის დამფუძნებელთა და კონტრაჰენტების შეთანხმების პირობები. ასევე, განისაზღვრა მშენებლობის დასრულებისთანავე მისაღები ფართების ოდენობა და მოსარჩელეს არ მიეკუთვნა წინარე ხელშეკრულების საფუძველზე მისაღები 70 კვ.მ. ფართი. აღნიშნულ კრებას მოსარჩელე არ ესწრებოდა.

5. 2012 წლის 21 მაისს შედგა ამხანაგობის კრება, რომლის საფუძველზეც ცვლილებები შევიდა 2012 წლის 30 მარტის კრების ოქმში, მშენებარე ფართების განაწილების ნაწილში, რომლის საფუძველზეც ო.გ–ას მიეკუთვნა 95 კვ.მ. ფართი, ხოლო მოსარჩელეს კვლავ არ მიეკუთვნა მისაღები 70 კვ.მ. ფართი.

6. 2015 წლის 27 ნოემბერს მოსარჩელემ სარჩელი აღძრა სასამართლოში მოპასუხეების მიმართ და მოითხოვა მათთვის 55 587 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარისა და, ზიანის ანაზღაურების სახით, 79 205 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარის დაკისრება.

7. მოპასუხეებმა სარჩელი არ ცნეს და მიუთითეს მოთხოვნის ხანდაზმულობის თაობაზე.

8. თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2017 წლის 21 ნოემბრის გადაწყვეტილებით სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

9. საქალაქო სასამართლოს განმარტებით, 2008 წლის 12 თებერვლის ხელშეკრულებით განსაზღვრული საცხოვრებელი ბინა მოსარჩელეს უნდა გადასცემოდა 2008 წლის სექტემბერში. შესაბამისად, სასარჩელო მოთხოვნის ხანდაზმულობის ექვსწლიანი ვადის ათვლა დაიწყო 2008 წლის პირველი ოქტომბრიდან და ამოიწურა 2014 წლის პირველ ოქტომბერს. მოსარჩელემ კი სასამართლოს სასარჩელო განცხადებით 2015 წლის 27 ნოემბერს, სასარჩელო ხანდაზმულობის ვადის ამოწურვის შემდეგ მიმართა.

10. საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილებაზე მოსარჩელემ წარადგინა სააპელაციო საჩივარი.

11. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2018 წლის 3 მაისის განჩინებით მოსარჩელის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ. გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 21 ნოემბრის გადაწყვეტილება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს.

12. სააპელაციო პალატამ დადგენილად მიიჩნია წინამდებარე განჩინების 1-5 პუნქტებში მითითებული ფაქტობრივი გარემოებები.

13. სააპელაციო პალატამ იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 130-ე მუხლით და მიიჩნია, რომ სარჩელი ხანდაზმული არ იყო.

14. სააპელაციო პალატის მითითებით, მოსარჩელე უფლების დარღვევას უკავშირებდა არა მშენებლობის დასრულების ვადის დარღვევას (2008 წლის სექტემბერი), არამედ - 2012 წელს მოსარჩელისათვის 70 კვ.მ. ფართის განაწილებაზე (მიკუთვნებაზე) უარს. შესაბამისად, სარჩელის აღძვრის საფუძველი იყო 2012 წელს ამხანაგობის მხრიდან მოსარჩელისთვის, ნასყიდობის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე, ფართის გადაცემის (განაწილების) ვალდებულების დარღვევა, რაც პირდაპირ იყო მითითებული სარჩელში.

15. სააპელაციო პალატის მითითებით, გასათვალისწინებელი იყო ისიც, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლოში წარდგენილ თავდაპირველ შესაგებლებში მოპასუხეები ცალსახად ადასტურებდნენ მშენებლობის ვადის გაგრძელების ფაქტს.

16. სააპელაციო პალატამ მიუთითა, რომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით სასამართლოს არ დაუდგენია და, შესაბამისად, არ შეუფასებია საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე ფაქტობრივი გარემოებები და მტკიცებულებები, რის გამოც, არსებობდა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმებისა და საქმის ხელახლა განსახილველად პირველი ინსტანციის სასამართლოში დაბრუნების საფუძველი.

17. სააპელაციო სასამართლოს განჩინებაზე მოპასუხეებმა შეიტანეს საკასაციო საჩივარი, მოითხოვეს გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

18. საკასაციო საჩივარი ემყარება შემდეგ საფუძვლებს:

18.1. სააპელაციო სასამართლო ხანდაზმულობის ვადის ათვლის თარიღად 2012 წელს არასწორად უთითებს. ფართის გადაცემის საფუძველია 2008 წლის 12 თებერვლის უძრავი ქონების ნასყიდობის წინარე ხელშეკრულება, რომლის მე-4 მუხლის პირველი პუნქტის თანახმად, მოსარჩელეს ფართი უნდა გადასცემოდა არაუგვიანეს 2008 წლის სექტემბრისა. შესაბამისად, მოსარჩელეს მოთხოვნა 2008 წლის სექტემბრიდან წარმოეშვა. გამომდინარე აქედან, სასარჩელო მოთხოვნის ხანდაზმულობის ვადის ათვლის თარიღია 2008 წლის 1 ოქტომბერი. უძრავ ნივთებთან დაკავშირებული მოთხოვნების 6-წლიანი ხანდაზმულობის ვადის გათვალისწინებით, აღნიშნული ვადა ამოიწურა 2014 წლის 1 ოქტომბერს. მოსარჩელემ კი სარჩელი სასამართლოში 2015 წლის 27 ნოემბერს, სასარჩელო ხანდაზმულობის ვადის ამოწურვიდან 1 წლისა და 2 თვის შემდეგ წარადგინა;

18.2. ვადის გაგრძელებასთან დაკავშირებით მხარეთა ორმხრივი შეთანხმების არარსებობის პირობებში, მოსარჩელის მიერ სარჩელში მითითებული რომელიმე გარემოება ხანდაზმულობის სახელშეკრულებო ვადას ვერ შეცვლის.

19. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2018 წლის 30 ნოემბრის განჩინებით საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

20. საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლისა და საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად.

21. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის თანახმად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ ან არაქონებრივ დავაზე დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

22. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

23. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით არ წარმოუდგენიათ დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

24. სამოქალაქო კოდექსის 128-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, სხვა პირისაგან რაიმე მოქმედების შესრულების ან მოქმედებისაგან თავის შეკავების მოთხოვნის უფლებაზე ვრცელდება ხანდაზმულობა. ამავე კოდექსის 129-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, უძრავ ნივთებთან დაკავშირებული სახელშეკრულებო მოთხოვნების ხანდაზმულობის ვადა შეადგენს ექვს წელს.

25. კასატორების ძირითადი საკასაციო პრეტენზია ემყარება იმას, რომ სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განსაზღვრა ხანდაზმულობის ვადის ათვლის დაწყების თარიღი. ისინი მიიჩნევენ, რომ მოსარჩელის სასარჩელო მოთხოვნა ხანდაზმულია.

26. კასატორების ზემოაღნიშნული პრეტენზიის შემოწმების მიზნით, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს სამოქალაქო კოდექსის 130-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, რომელიც განსაზღვრავს ხანდაზმულობის ვადის დასაწყისს [სსკ-ის 130.1. მუხლი: ხანდაზმულობის ვადა იწყება მოთხოვნის წარმოშობის მომენტიდან. მოთხოვნის წარმოშობის მომენტად მიიჩნევა დრო, როცა პირმა შეიტყო ან პირს უნდა შეეტყო უფლების დარღვევის შესახებ].

27. საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ სამოქალაქო კოდექსის 130-ე მუხლი ხანდაზმულობის დაწყებას მოთხოვნის წარმოშობის მომენტს უკავშირებს, ხოლო მოთხოვნის წარმოშობის მომენტად მიიჩნევა დრო, როდესაც პირმა შეიტყო ან უნდა შეეტყო უფლების დარღვევის შესახებ. ამდენად, ხანდაზმულობის ვადის სწორად გამოთვლისათვის უმნიშვნელოვანესია მისი დენის დაწყების მომენტის განსაზღვრა. ხანდაზმულობის ვადის დასაწყისი შეესაბამება დღეს, როდესაც წარმოიშვა მოთხოვნის უფლება, გარდა კანონით პირდაპირ გათვალისწინებული შემთხვევებისა, როდესაც მოთხოვნის წარმოშობის ვადის განსაზღვრა ზოგადი წესისაგან განსხვავებულადაა რეგულირებული, მისი წარმოშობა დაკავშირებულია მომენტთან, როდესაც პირმა გაიგო ან უნდა გაეგო უფლების დარღვევის თაობაზე (იხ. სუსგ საქმე №ას-934-899-2016, 14 თებერვალი, 2017 წელი).

28. ამრიგად, ხანდაზმულობის ვადის დენის დაწყება დაკავშირებულია სუბიექტურ ფაქტორთან ანუ იმ მომენტთან, როცა დაზარალებულმა შეიტყო ან უნდა შეეტყო თავისი უფლების დარღვევის შესახებ. ამასთან, ივარაუდება, რომ მან დარღვევის განხორციელებისთანავე შეიტყო აღნიშნულის შესახებ. საწინააღმდეგოს მტკიცების ტვირთი მოსარჩელეს აწევს (იხ. სუსგ საქმე №ას-988-1021-2011, 15 ნოემბერი, 2011 წელი).

29. საკასაციო პალატა იზიარებს სააპელაციო პალატის დასკვნას, რომ მოსარჩელის სასარჩელო მოთხოვნა ხანდაზმული არ არის და მიიჩნევს, რომ მოცემულ შემთხვევაში ხანდაზმულობის ვადის ათვლა 2012 წლიდან უნდა დაიწყოს.

30. მოცემულ შემთხვევაში დადგენილია, რომ 2008 წლის 12 თებერვალს ამხანაგობასა და მოსარჩელეს შორის გაფორმდა უძრავი ქონების ნასყიდობის შესახებ წინარე ხელშეკრულება. აღნიშნული ხელშეკრულების თანახმად, მოსარჩელეს, 135 000 აშშ დოლარის გადახდის სანაცვლოდ, არაუგვიანეს 2008 წლის სექტემბრის თვისა, ქ. თბილისში, ..... ასაშენებელ საცხოვრებელ კომპლექსში უნდა მიეღო 170 კვ.მ. საცხოვრებელი ბინა და ორი ავტოსადგომი. 2011 წლის 16 ნოემბერს ო.გ–ამ მოსარჩელისგან, წილის ნაწილისა და მოთხოვნის უფლების ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე, შეიძინა ქ. თბილისში, ...... მდებარე, მოსარჩელისთვის გადასაცემი 170 კვ.მ. ფართიდან 100 კვ.მ. ნაწილის და ორი ავტოსადგომის მიღების უფლება.

31. დადგენილია ასევე, რომ 2012 წელს შედგა ამხანაგობის კრება და ო.გ–ას მიეკუთვნა 95 კვ.მ. ფართი.

32. საკასაციო პალატა ყურადღებას გაამახვილებს იმ გარემოებაზე, რომ ო.გ–ას ფართის მიღების უფლება 2011 წლის 16 ნოემბერს მოსარჩელესთან გაფორმებული წილის ნაწილისა და მოთხოვნის უფლების ნასყიდობის ხელშეკრულებიდან წარმოეშვა. აღნიშნული ხელშეკრულების საფუძველზე კი მოსარჩელემ ო.გ–ას სწორედ იმ მოთხოვნის უფლების ნაწილი გადასცა, რომელიც 2008 წლის 12 თებერვალს მოსარჩელესა და ამხანაგობას შორის დადებული უძრავი ქონების ნასყიდობის შესახებ წინარე ხელშეკრულებიდან გამომდინარეობდა. ამგვარად, 2012 წელს ამხანაგობამ ო.გ–ასთვის 95 კვ.მ. ფართის მიკუთვნებით, 2008 წლის 12 თებერვლის ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულების ნაწილი შეასრულა; ხოლო მოსარჩელის მიმართ ამხანაგობას აღნიშნული ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულება არ შეუსრულებია. შესაბამისად, სამოქალაქო კოდექსის 130-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, მოსარჩელის სასარჩელო მოთხოვნის ხანდაზმულობის ვადის ათვლა 2012 წლიდან დაიწყო, რადგან მოსარჩელემ მისი უფლების დარღვევის შესახებ სწორედ ამ თარიღში შეიტყო. აქედან გამომდინარე, იმის გათვალისწინებით, რომ სარჩელი აღძრულია 2015 წლის 27 ნოემბერს, სამოქალაქო კოდექსის 129-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, სასარჩელო მოთხოვნა ხანდაზმული არ არის.

33. ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ შემთხვევაში კასატორებს არ წარმოუდგენიათ იმგვარი დასაშვები და დასაბუთებული საკასაციო პრეტენზია, რომელიც გასაჩივრებული განჩინებით დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გაბათილებისა და საკასაციო საჩივრის არსებითად განსახილველად დაშვების შესაძლებლობას მისცემდა სასამართლოს.

34. სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული საპროცესო დარღვევებით, ვერც საკასაციო საჩივრის ავტორები მიუთითებენ რაიმე ისეთ დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე.

35. ამასთან, გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან (იხ. მაგ. სუსგ საქმე № ას-384-358-2017, 30 აპრილი, 2018 წელი; №ას-179-179-2018, 23 მაისი, 2019 წელი), რის გამოც საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით, არც დასაბუთებული პოზიციაა წარმოდგენილი ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასთან ან/და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალთან წინააღმდეგობის საფუძვლით.

36. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

37. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება ცნობილი, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი. ამდენად, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორებს უნდა დაუბრუნდეთ საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 6 000 ლარის 70% – 4 200 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა

1. იბა „პ.ვ–ას“ წევრების: გ.ა–ის, ქ.ხ–ის, თ.მ–ის უფლებამონაცვლის ნ.მ–ის, ე.მ–ძის, ა.ჯ–ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველი;

2. კასატორებს იბა „პ.ვ–ას“ წევრებს: გ.ა–ს (პ/ნ ......), ქ.ხ–ს (პ/ნ ......), თ.მ–ის უფლებამონაცვლეს ნ.მ–ს (პ/ნ .....), ე.მ–ძეს (პ/ნ ......), ა.ჯ–ს (პ/ნ .....) დაუბრუნდეთ მ.ს–ძის (პ/ნ ........) მიერ 2018 წლის 22 ნოემბრის №0 საგადასახადო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 6 000 (ექვსი ათასი) ლარის 70% – 4 200 (ოთხი ათას ორასი) ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ნ. ბაქაქური

მოსამართლეები: ზ. ძლიერიშვილი

ბ. ალავიძე