საქმე №ას-1338-2020 5 თებერვალი, 2021 წელი,

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ეკატერინე გასიტაშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: ზურაბ ძლიერიშვილი,

ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი – დ. ბ–ი, ვ. ბ–ი, ჯ. ბ–ი (მოპასუხეები)

მოწინააღმდეგე მხარე – მ.თ–ი (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2020 წლის 31 ივლისის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ნაწილობრივ გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – უკანონო მფლობელობიდან უძრავი ნივთის გამოთხოვა, თანხის დაკისრება

საკითხი, რომელზედაც მიღებულია განჩინება - საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

1. საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება

1.1. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2019 წლის 24 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით მ.თ–ის (შემდეგში: მოსარჩელე, აპელანტი ან მესაკუთრე) სარჩელი დ. ბ–ის (შემდეგში: პირველი მოპასუხე ან პირველი კასატორი), ვ. ბ–ისა (შემდეგში: მეორე მოპასუხე ან მეორე კასატორი) და ჯ. ბ–ის (შემდეგში: მესამე მოპასუხე ან მესამე კასატორი) მიმართ, უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვისა და თანხის დაკისრების თაობაზე, არ დაკმაყოფილდა.

1.2. საქალაქო სასამართლომ დაადგინა შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

1.2.1. უძრავი ქონება, მდებარე - ქ. თბილისი, ..... , სადარბაზო 4, სართული 4, ბინა N84 (ს/კ N .....) არის მოსარჩელის საკუთრება. მოსარჩელე მესაკუთრედ დარეგისტრირდა 2017 წლის 19 ოქტომბერს.

1.2.2. უძრავი ქონება მოპასუხეების მფლობელობაში არის.

1.2.3. მოპასუხეები არიან ნ.ბ–ას (ბ–ის) უფლებამონაცვლეები, პირველი მოპასუხე - შვილი, მეორე მოპასუხე - შვილი, მესამე მოპასუხე - მეუღლე.

1.2.4. ქ. თბილისის ორჯონიკიძის რაიონის საქალაქო საბჭოს აღმასრულებელი კომიტეტის №025581 ორდერი გაცემულია ა.ბ–ის, ნ.ჯ–ისა და ნ.ბ–ას სახელზე.

1.2.5. 1971 წლის 30 ოქტომბრის საბინაო-სამშენებლო კოოპერატივთან დადებული ხელშეკრულების საფუძველზე ა.ბ–მა მიიღო სამოთახიანი ბინა ოჯახის სამ წევრზე, ბ.ა. (თვითონ), ჯ.ნ. (ცოლი) და ბ.ნ. (შვილი).

1.2.6. ქ. თბილისის ვაკის რაიონის სასამართლოს 1997 წლის 18 ივლისის გადაწყვეტილებით ნ.ბ–ი-ბ–ის შეგებებული სარჩელი დაკმაყოფილდა და ქ. თბილისში, ......, კორპუსი 8, ბინა 84-ის სამი ოთახიდან მას გამოეყო №2 ოთახი, ფართით 18,43 კვ.მ. იზოლირებულად სარგებლობის უფლებით. დამხმარე სათავსოები, ჰოლი, სააბაზანო-ტუალეტი, სამზარეულო და შემინული აივანი დარჩა საერთო სარგებლობაში. ხოლო ა.ბ–ის სარჩელი ნ.ბ–ი-ბ–ის ამავე ბინაში ფართზე უფლებადაკარგულად ცნობის შესახებ არ დაკმაყოფილდა. აღნიშნული გადაწყვეტილება კანონიერ ძალაშია შესული და არ გაუქმებულა.

1.2.7. 2002 წლის 17 აპრილის ცნობის თანახმად, საბინაო პირობების შემოწმების შესახებ სადავო ფართში ცხოვრობენ ბ.ა., ბ–ი (ბ.) ნ., მეორე და მესამე მოპასუხეები.

1.2.8. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2011 წლის 11 მაისის გადაწყვეტილების თანახმად ა.ბ–ის სარჩელი მოპასუხეების - ნ. ბ–ის და ბმა „ჩ.ე. ...“-ის უკანონო მფლობელობიდან უძრავი ქონების მდებარე - ქ. თბილისი, ..... კვარტალი 2, კორპუსი 8, ბინა N84 ნივთის გამოთხოვის თაობაზე არ დაკმაყოფილდა, გადაწყვეტილება შესულია კანონიერ ძალაში.

1.2.9. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2014 წლის 12 მარტის გადაწყვეტილების თანახმად, შ. ბ.ს სარჩელი მოპასუხეების - ნ. ბ–ის, პირველი, მეორე და მესამე მოპასუხეების უკანონო მფლობელობიდან უძრავი ქონების მდებარე - ქ. თბილისი, ..... (..... გამზირი), ......, ბინა N84 ნივთის გამოთხოვის თაობაზე არ დაკმაყოფილდა, გადაწყვეტილება შესულია კანონიერ ძალაში. ამავე გადაწყვეტილებით დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებებია, რომ თბილისის საბურთალოს რაიონის სახალხო სასამართლოს 1986 წლის გადაწყვეტილებით სასარჩელო მოთხოვნა დაკმაყოფილდა და ნ.ბ–ი (ბ–ი) თავის არასრულწლოვან შვილთან ერთად შესახლებული იქნა ქ. თბილისში .... (.......) გამზირი ....... ფართზე და დამხმარე სათავსოებზე სარგებლობის უფლებით. ასევე, დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებაა, რომ ა.ბ–ის შემდგომ სადავო ბინის მესაკუთრე გახდა შ. ბ.. მოსარჩელე მ.თ–მა დაადასტურა, რომ იგი ესწრებოდა გადაწყვეტილების გამოცხადებას სადავო ბინიდან ბ–ების გამოსახლებაზე უარის თქმის შესახებ და ეს იყო მანამ, სანამ იგი შეიძენდა სადავო ბინას შ. ბ.საგან.

1.3. საქალაქო სასამართლომ გადაწყვეტილების მიღებისას იხელმძღავნელა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის (შემდეგში: სსკ) 162-ე, 170-ე, 172-ე, 312-ე მუხლებით, საქართველოს კონსტიტუციის მე-19 მუხლით, მოპასუხეები სადავო უძრავი ქონების მართლზომიერ მფლობელებად ცნო და სასარჩელო მოთხოვნა უარყო.

2. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება

2.1. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2020 წლის 31 ივლისის გადაწყვეტილებით მოსარჩელის სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა; ნაწილობრივ გაუქმდა გასაჩივრებული გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება; მესაკუთრის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა; პირველი, მეორე და მესამე მოპასუხეების უკანონო მფლობელობიდან გამოთხოვილ იქნა მოსარჩელის კუთვნილი უძრავი ქონების, მდებარე - ქ. თბილისი, ...... (ს/კ .......) ნაწილი: ორი ოთახი (18.43 კვ.მ. ფართის მქონე N2 ოთახის გარდა) და გადაეცა მოსარჩელეს გამოთავისუფლებულ მდგომარეობაში. ხოლო ჰოლი, შემინული აივანი, სამზარეულო და სველი წერტილები დარჩა მხარეთა საერთო სარგებლობაში; დანარჩენ ნაწილში გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად.

2.2. სააპელაციო სასამართლომ საქალაქო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა (იხ. ამ განჩინების 1.2.1-1.2.9 ქვეპუნქტები) და სსკ-ის 170.1-ე, 172.1-ე მუხლებზე მითითებით განმარტა, რომ სარჩელის საფუძვლიანობის შესამოწმებლად უნდა დადგინდეს, რომ მოსარჩელე ნივთის მესაკუთრეა, მოპასუხე კი - ნივთის მფლობელი, რომელსაც ამ ნივთის ფლობის უფლება არ გააჩნია. სამივე გარემოების არსებობის დადგენის შემთხვევაში სარჩელი მიიჩნევა საფუძვლიანად.

2.3. სააპელაციო სასამართლომ, მართალია, გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილი გარემოება, რომ ქ. თბილისის ვაკის რაიონის სასამართლოს 1997 წლის 18 ივლისის გადაწყვეტილებით ნ.ბ–ი-ბ–ის შეგებებული სარჩელი დაკმაყოფილდა და ქ. თბილისში, ..... სამი ოთახიდან მას გამოეყო №2 ოთახი, ფართით 18,43 კვ.მ იზოლირებულად სარგებლობის უფლებით, ხოლო დამხმარე სათავსოები, ჰოლი, სააბაზანო-ტუალეტი, სამზარეულო და შემინული აივანი დარჩა საერთო სარგებლობაში, თუმცა განმარტა, რომ საფუძვლიანია აპელანტის პოზიციაც, რომ სასამართლოს ასევე უნდა ემსჯელა დარჩენილ ფართზეც, რამდენადაც უძრავი ნივთი წარმოადგენს მთლიან ბინას და სარჩელო მოთხოვნაში სწორედ მთელ ნივთზე იყო საუბარი და არა მის ნაწილზე.

2.4. სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ მართლზომიერ მფლობელად ითვლება პირი, რომელიც სამართლებრივ საფუძველზე ახორციელებს ნივთის მიმართ ფაქტობრივ ბატონობას, განსხვავებით კეთილსინდისიერი მფლობელისაგან, რომელსაც არ გააჩნია ნივთის ფლობის კანონისმიერი საფუძველი. კეთილსინდისიერება და არაკეთილსინდისიერება მიუთითებს სუბიექტურ კრიტერიუმებზე, რაც განისაზღვრება პირის დამოკიდებულებით ნივთის ფლობის სამართლებრივი საფუძვლების მიმართ. მართლზომიერი და არამართლზომიერი მფლობელობა მიგვითითებს ობიექტურად არსებულ ფაქტორებზე, რაც ვლინდება მფლობელობის სამართლებრივი საფუძვლის არსებობაში. ამრიგად, მართლზომიერი მფლობელია მესაკუთრე და ის პირები, რომელთა მფლობელობაც მესაკუთრის მფლობელობიდანაა ნაწარმოები (იხ. სუსგ №ას-524-493-2012). ამასთან, მართლზომიერი მფლობელი ყოველთვის ითვლება კეთილსინდისიერ მფლობელად, ვინაიდან მართლზომიერ მფლობელად ითვლება პირი, რომელიც სამართლებრივი საფუძვლით ახორციელებს ნივთის მიმართ ფაქტობრივ ბატონობას, ხოლო კეთილსინდისიერება სიტყვა-სიტყვითი მნიშვნელობით შეიცავს სუბიექტურ ელემენტს — პირის დამოკიდებულებას ფაქტობრივი გარემოებების მიმართ. მართლზომიერი მფლობელობა ვრცელდება მანამ, სანამ არსებობს მართლზომიერების სამართლებრივი საფუძველი. გარდა აღნიშნულისა, მფლობელის კეთილსინდისიერება განისაზღვრება საქმიან ურთიერთობებში საჭირო გულმოდგინე შემოწმების საფუძველზე, კერძოდ, თუ რა კონკრეტული ფაქტობრივი გარემოებები უდევს ნივთზე მფლობელობას საფუძვლად და მოეთხოვებოდა თუ არა მფლობელს ნივთზე ფაქტობრივი ბატონობის მოპოვებისას ამ გარემოებების გათვალისწინება.

2.5. უდავოა, რომ მოპასუხეები არიან სადავო უძრავი ქონებიდან მხოლოდ ერთი ოთახის მართლზომიერი მფლობელები, ფართზე უფლებამოპოვებული პირის - ნ.ბ–ა-ბ–ის მემკვიდრეები და სადავო ქონებიდან ფლობენ და სარგებლობენ მხოლოდ ამ ერთი ოთახით. შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მესაკუთრის მიერ წარმოდგენილი სარჩელი უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვის თაობაზე ნაწილობრივ საფუძვლიანია, კერძოდ კი, ვინაიდან მოპასუხები წარმოადგენენ მხოლოდ 18.43 კვ.მ. ფართის N2 ოთახის მართლზომიერ მფლობელებს, ხოლო ჰოლი, შემინული აივანი, სამზარეულო და სველი წერტილები კი საერთო სარგებლობაში არსებული ფართებია, მესაკუთრის სარჩელი უნდა დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ და მოწინააღმდეგე მხარეთა უკანონო მფლობელობიდან გამოთხოვილი უნდა იქნეს თბილისში, ....., მე-8 კორპუსი, ბინა N84-ის დანარჩენი ორი ოთახი, ზემოთხსენებული ფართების გარდა.

3. მოპასუხეთა საკასაციო საჩივრის საფუძვლები

3.1. მოპასუხეებმა საკასაციო წესით გაასაჩივრეს სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება, მისი ნაწილობრივ გაუქმება და, ახალი გადაწყვეტილების მიღებით, სარჩელის უარყოფა მოითხოვეს.

3.2. კასატორთა განმარტებით, მოსარჩელეს არ წარმოუდგენია იმის დამადასტურებელი მტკიცებულებები, რომ მოპასუხეები მთლიანად ფლობენ მესაკუთრის კუთვნილ უძრავ ქონებას. კასატორები აღნიშნავენ, რომ ამას მოსარჩელე არ ითხოვს, არამედ ის ითხოვს საერთო სარგებლობაში არსებული ფართის გამოთავისუფლებას, რაზეც მართებულად უთხრა უარი სააპელაციო სასამართლომ.

3.3. კასატორების განმარტებით, მოსარჩელეს შეუძლია იცხოვროს იმ ფართში, რომელიც არ არის საერთო სარგებლობაში და რომელსაც არც კი ფლობენ მოპასუხეები. ასევე, მოსარჩელეს შეუძლია უძრავი ქონების გამყიდველს მოსთხოვოს ნასყიდობის საფასურის დაბრუნება, რადგან ნასყიდობის საგანი ნაკლიანი აღმოჩნდა.

3.4. კასატორები აცხადებენ, რომ დაუსაბუთებელია მეორე სასარჩელო მოთხოვნა (თანხის დაკისრება).

3.5. კასატორები საკასაციო საჩივრის ზეპირი მოსმენით განხილვას შუამდგომლობენ.

4. საკასაციო სამართალწარმოების ეტაპი

4.1. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატამ მოპასუხეთა საკასაციო საჩივარი წარმოებაში მიიღო საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის (შემდეგში: სსსკ) 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის წინაპირობების შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, მტკიცებულებათა გაანალიზების, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის იურიდიული დასაბუთებულობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ მოპასუხეთა საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სსსკ-ის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც ის დაუშვებელია, შემდეგი არგუმენტაციით:

5. სსსკ-ის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

6. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სსსკ-ის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოხსენებული საფუძვლით.

7. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ საკასაციო საჩივარი დასაშვებიც რომ ყოფილიყო, მას არა აქვს წარმატების პერსპექტივა შემდეგ გარემოებათა გამო:

ა) განსახილველ შემთხვევაში, არ არსებობს სსსკ-ის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის "ე" ქვეპუნქტით დადგენილი საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის წინაპირობაც, რომლის მიხედვითაც, საკასაციო საჩივარი დასაშვებია, თუ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე;

ბ) სსსკ-ის 407.2-ე მუხლის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია. სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილად ცნობილ ფაქტობრივ გარემოებებთან დაკავშირებით კასატორებს ასეთი დასაბუთებული პრეტენზია არ წარმოუდგენიათ.

8. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი პარაგრაფი ავალდებულებს სასამართლოს, დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, # 7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81; Hirvisaari v. Finland, §32).

9. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, კასატორთა ძირითადი პრეტენზია ისაა, რომ საქმის მასალებით დასტურდებოდა მოპასუხეთა მიერ მოსარჩელის კუთვნილი ფართის ნაწილის მართლზომიერი მფლობელობის ფაქტი, რაც სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა კიდეც და მესაკუთრეს ნაწილობრივ უარი უთხრა ვინდიკაციური სარჩელის დაკმაყოფილებაზე.

10. საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს შეფასებასა და დასკვნას, რასაც მოპასუხეთა საკასაციო საჩივარი ვერ აქარწყლებს, უფრო მეტიც, მოპასუხეები ფაქტობრივად ეთანხმებიან სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობას (იხ. წინამდებარე განჩინების 2.2-2.5 ქვეპუნქტები).

11. უკანონოდ დაკავებული ფართის გამოთავისუფლებისა და მოსარჩელისათვის გადაცემის მოთხოვნის სამართლებრივი საფუძველია სსკ-ის 172-ე მუხლის პირველი ნაწილი (მესაკუთრეს შეუძლია, მფლობელს მოსთხოვოს ნივთის უკან დაბრუნება, გარდა იმ შემთხვევებისა, როცა მფლობელს ჰქონდა ამ ნივთის ფლობის უფლება).

12. ვინდიკაციური სარჩელის დაკმაყოფილებისათვის უნდა არსებობდეს შემდეგი წინაპირობები: ა. მოსარჩელე უნდა იყოს ნივთის მესაკუთრე; ბ. მოპასუხე უნდა იყოს ნივთის მფლობელი; გ. მოპასუხეს არ უნდა ჰქონდეს ნივთის ფლობის უფლება. მოთხოვნის უფლების მფლობელია ნივთის მესაკუთრე, რომელსაც ეკისრება საკუთრების უფლების მტკიცების ტვირთი, ხოლო მოთხოვნის უფლების მოვალეა ნივთის მფლობელი, რომელსაც, თავის მხრივ, მართლზომიერი მფლობელობის მტკიცების ტვირთი ეკისრება.

13. საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ მოპასუხეებმა სარჩელის წინააღმდეგ შესაგებელი წარადგინეს და განმარტეს, რომ ისინი მოსარჩელის კუთვნილი ფართის ნაწილს არ ფლობენ, მათ მფლობელობაში არსებული ფართის ფლობის უფლება კი აქვთ. ამდენად, არსებითი ისაა, მოსარჩელის საკუთრებაში არსებულ უძრავ ქონებას უკანონოდ ფლობენ თუ არა მოპასუხეები, რამდენადაც თუ მოპასუხეები ნივთს მართლზომიერად ფლობენ, ეს გარემოება გამორიცხავს ვინდიკაციური სარჩელის დაკმაყოფილების შესაძლებლობას.

14. საკასაციო სასამართლო იზიარებს ქვემდგომი სასამართლოს შეფასებას და დამატებით აღნიშნავს, რომ საქმის განხილვის დროს მოსარჩელეს არ წარუდგენია სასამართლოსათვის იმის დამადასტურებელი დოკუმენტი, რომლითაც მისი კუთვნილი მთლიანი ფართის მოპასუხეთა მიერ უკანონო ფლობა დადასტურდებოდა.

15. საკასაციო სასამართლო ყურადღებას ამახვილებს კასატორთა პრეტენზიების შინაარსზე და მიიჩნევს, რომ ფაქტობრივად ისინი სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებას როგორც შედეგის, ასევე მსჯელობის თვალსაზრისით ეთანხმებიან. აქედან გამომდინარე, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის არც ზეპირი განხილვის და არც დასაშვებად ცნობის წინაპირობები. საკასაციო სასამართლოს შეფასებით, სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება, რომლითაც ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა სარჩელი, სავსებით დასაბუთებულია და მოსარჩელის მიერ მითითებული ფაქტობრივი გარემოებებიდან გამომდინარეობს. სარჩელში მხარე უთითებდა, რომ მოპასუხეები არიან სადავო უძრავი ქონების ყოფილი მესაკუთრეები და მიაჩნიათ, რომ ამ ბინის ნაწილი მათ ეკუთვნით, რის გამოც წინააღმდეგი არიან, რომ ბინა დაცალონ (იხ. სარჩელი- ს.ფ.4). სააპელაციო სასამართლოს მიერ სარჩელის ნაწილობრივ დაკმაყოფილების საფუძვლად დაედო ქ. თბილისის ვაკის რაიონის სასამართლოს 1997 წლის 18 ივლისის გადაწყვეტილებაზე მითითება, რომლითაც მოპასუხეთა მფლობელობის მართლზომიერებაა დადასტურებული არა მთლიან სადავო უძრავ ქონებაზე, არამედ, დასახელებული გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილით განსაზღვრულ ფართზე (იხ. ს.ფ. 61). კასატორთა პრეტენზიას სარჩელის სრულად უარყოფის თაობაზე, მესაკუთრის უფლების საჯარო რეესტრში რეგისტრაციასთან ერთად, დასახელებული გადაწყვეტილებითაც ეცლება საფუძველი, რადგან მოპასუხეები არა მთლიანი ბინის, არამედ მხოლოდ მისი კონკრეტული ფართის მფლობელები არიან.

16.სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტების ფარგლებში, რაც სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის (სსსკ-ის 407-ე მუხლი), კასატორებმა ვერ შეძლეს დასაბუთებული საკასაციო პრეტენზიის წარმოდგენა, რითაც ვერ დაძლიეს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ფაქტობრივ-სამართლებრივი დასაბუთება და ვერ შეძლეს მისი გაბათილება სარწმუნო მტკიცებულებებით.

17. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება კანონიერია, ხოლო მოპასუხეთა საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის წინაპირობები არ არსებობს, რაც მისი არსებითად განსახილველად დაუშვებლად ცნობის სამართლებრივი საფუძველია.

18. სსსკ-ის 401-ე მუხლის მე-4 პუნქტის საფუძველზე, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება ცნობილი, პირს დაუბრუნდება, მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 284-ე, 285-ე, 391-ე, 401-ე, 408.3-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. დ. ბ–ის (პ/ნ ......), ვ. ბ–ის (პ/ნ ......) და ჯ. ბ–ის (პ/ნ .....) საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. დ. ბ–ს, ვ. ბ–ს და ჯ. ბ–ს სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეთ საკასაციო საჩივარზე, ვ. ბ–ის მიერ, გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 300 ლარის (საგადახდო დავალება N48711/35431, გადახდის თარიღი 2020 წლის 14 დეკემბერი), 70% – 210 ლარი;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე ე. გასიტაშვილი

მოსამართლეები: ზ. ძლიერიშვილი

ბ. ალავიძე