საქმე №ას-1441-2018 8 მაისი, 2020 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ნინო ბაქაქური (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ზურაბ ძლიერიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – დ.წ–ი (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე – ლ.კ–ა (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2018 წლის 12 ივლისის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – საზიარო უფლების გაუქმება საზიარო საგნის რეალიზაციის გზით

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი

1. ქალაქ თბილისში, ...... №27 კორპუსში მდებარე №4 ბინა (საკადასტრო კოდი: ....) (შემდგომში - „სადავო უძრავი ქონება“ ან „საზიარო საგანი“) წარმოადგენს ლ.კ–ას (შემდგომში - „მოსარჩელე“) და დ.წ–ის (შემდგომში - „მოპასუხე“, „კასატორი“ ან „საკასაციო საჩივრის ავტორი“) თანასაკუთრებას, კერძოდ, უძრავი ქონების 1/2 წილი მოსარჩელის, ხოლო 1/2 წილი - მოპასუხის საკუთრებაა.

2. მოსარჩელემ სარჩელი აღძრა მოპასუხის მიმართ და მოითხოვა სადავო უძრავ ქონებაზე საზიარო უფლების გაუქმება სადავო უძრავი ნივთის რეალიზაციისა და ამონაგების წილების შესაბამისად განაწილების გზით.

3. მოპასუხემ წარდგენილი შესაგებლით სარჩელი არ ცნო და მიუთითა, რომ ლ.კ–ზ.კ–ასა და მოსარჩელეს შორის გაფორმებული იყო სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულება, რომლის საფუძველზეც მოსარჩელის სასარგებლოდ მისი მოთხოვნის უზრუნველყოფის მიზნით იპოთეკით დაიტვირთა ლ.კ–ზ.კ–ას საკუთრებაში არსებული ქონება. სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულება იმ მიზნით დაიდო, რათა ზიანი მისდგომოდა მოპასუხეს. მოსარჩელეს ხელშეკრულების დადებამდე არ დაუთვალიერებია იპოთეკით დასატვირთი უძრავი ქონება. მოსარჩელის მოთხოვნის დაკმაყოფილების მიზნით აუქციონზე გასხვისდა იპოთეკით დატვირთული საგანი, რომელიც თავად მოსარჩელემ შეიძინა. მოსარჩელისათვის ცნობილი იყო უძრავ ქონებაზე საზიარო უფლების გაუქმების შეუძლებლობის შესახებ, ასევე ფლობდა ინფორმაციას, რომ ვერ ისარგებლებდა საზიარო საგნით. გარდა ამისა, სააღსრულებო ბიურომ არასწორად ჩაატარა აუქციონი, რომლის მართლზომიერების შესახებ სასამართლოში დავა მიმდინარეობს.

4. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 26 იანვრის გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდა. დადგინდა ქონების რეალიზაციის გზით საზიარო უფლების გაუქმება და ამონაგები თანხის განაწილება უძრავი ქონების მესაკუთრეებზე მათი წილების შესაბამისად.

5. საქალაქო სასამართლოს მითითებით, მოცემულ შემთხვევაში, იზოლირებული ბინის ცალ-ცალკე აღებულ ოთახებს არ შეიძლება დამოუკიდებელი დანიშნულება ჰქონდეს, ვინაიდან ამგვარი ბინის ოთახები ერთმანეთთან დაკავშირებულია მიზნობრივად და მათი კავშირის შედეგი სამეურნეო დანიშნულების ერთიანი ნივთის (ბინის) არსებობაა. ამდენად, სადავო უძრავი ქონება (საცხოვრებელი ბინა) გაყოფადი არ არის, რის გამოც მასზე საზიარო უფლების გაუქმება ნატურით გაყოფის გზით შეუძლებელია.

6. საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოპასუხემ.

7. 2018 წლის 12 ივლისის სასამართლო სხდომაზე მოპასუხემ იშუამდგომლა ადვოკატის გამოუცხადებლობის გამო სხდომის გადადების შესახებ.

8. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2018 წლის 12 ივლისის საოქმო განჩინებით მოპასუხე მხარის შუამდგომლობა არ დაკმაყოფილდა.

9. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2018 წლის 12 ივლისის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა.

10. სააპელაციო პალატამ დადგენილად მიიჩნია წინამდებარე განჩინების პირველ პუნქტში მითითებული გარემოება.

11. სააპელაციო პალატამ იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 953-ე, 961-ე, 963-ე და 964-ე მუხლებით და აღნიშნა, რომ წინამდებარე საქმეში, საზიარო უფლების საგანს მრავალბინიან სახლში მდებარე იზოლირებული ბინა წარმოადგენს, რომელზეც საზიარო უფლების ნატურით გაუქმება შეუძლებელია, შესაბამისად, მოსარჩელეს ჰქონდა საზიარო უფლების გაუქმების მოთხოვნის უფლება ამ უფლების ობიექტის რეალიზაციისა და ამონაგები თანხის თანამესაკუთრეთა შორის საკუთრებაში არსებული წილების შესაბამისად განაწილების გზით.

12. სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა მოპასუხემ.

13. კასატორმა მიუთითა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმების შემდეგ საფუძვლებზე: სააპელაციო სასამართლომ ისე მიიღო გადაწყვეტილება საზიარო საგნის რეალიზაციის შესახებ, რომ სასამართლოსთვის წარდგენილი არ ყოფილა ექსპერტიზის დასკვნა, რომლითაც დადასტურდებოდა საზიარო საგნის ნატურით გაყოფის შეუძლებლობა. კასატორმა მიუთითა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე და 103-ე მუხლებზე და აღნიშნა, რომ სააპელაციო სასამართლომ მხოლოდ მოსარჩელის ახსნა-განმარტება გაითვალისწინა, რითაც დაირღვა კანონი. სააპელაციო პალატამ დაარღვია კასატორის უფლებაც, ესარგებლა კვალიფიციური სამართლებრივი დახმარებით. სააპელაციო სასამართლოში გამართულ სასამართლო სხდომაზე მოპასუხის ადვოკატი არ იმყოფებოდა, მოპასუხემ იშუამდგომლა სხდომის გადადების შესახებ, თუმცა შუამდგომლობა არ დაკმაყოფილდა, მხარემ კი იურიდიული განათლების უქონლობის გამო სრულყოფილად ვერ დაიცვა საკუთარი ინტერესები.

14. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2018 წლის 16 ნოემბრის განჩინებით საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

15. საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლისა და საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად.

16. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავაზე დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

17. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

18. საკასაციო სასამართლო მიუთითებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილზე, რომლის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). დასაბუთებულ პრეტენზიაში იგულისხმება მითითება იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურ-სამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება.

19. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებაში არ წარმოუდგენია დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

20. მოცემულ შემთხვევაში, მოდავე მხარეთა შორის წარმოშობილია სამოქალაქო კოდექსის 953-968-ე მუხლებით რეგულირებული კანონისმიერი ვალდებულებითი ურთიერთობები. კერძოდ, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილია, რომ სადავო უძრავი ქონება თანასაკუთრების უფლებით აღრიცხულია მოსარჩელის (1/2 წილით) და მოპასუხის (1/2 წილით) სახელზე. მოსარჩელე ითხოვს საზიარო უფლების გაუქმებას ქონების აუქციონზე რეალიზაციის გზით და ამონაგები თანხის მხარეთა წილების შესაბამისად განაწილებას.

21. საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ სამოქალაქო კოდექსი იცნობს საზიარო უფლების გაუქმების ორ შესაძლებლობას: საზიარო უფლების გაუქმებას ნატურით გაყოფის გზით (სამოქალაქო კოდექსის 963-ე მუხლი) და საზიარო უფლების გაუქმებას საზიარო საგნის რეალიზაციის გზით (სამოქალაქო კოდექსის 964-ე მუხლი). ეს უკანასკნელი გამოიყენება იმ შემთხვევაში, თუ ნატურით გაყოფა გამორიცხულია.

22. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს არაერთ განჩინებაში განმარტებულია შემდეგი: „საზიარო უფლება უქმდება საზიარო საგნის (საგნების) ნატურით გაყოფისას მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ: 1) საზიარო საგანი (საგნები) შეიძლება დაიყოს ერთგვაროვან ნაწილებად; 2) ამგვარი დაყოფის შედეგად არ მცირდება ნივთის ღირებულება. როგორც პირველი, ასევე, მეორე ელემენტი უნდა არსებობდეს ერთდროულად იმისათვის, რომ დადგეს ამ ნორმით გათვალისწინებული იურიდიული შედეგი, ამასთან, ორივე შემთხვევაში ნატურით გამოყოფილმა საგანმა არ უნდა დაკარგოს ის დანიშნულება, რასაც ასრულებდა გაყოფამდე. ამდენად, სამოქალაქო კოდექსის 963-ე მუხლი მხოლოდ იმ შემთხვევაში ითვალისწინებს საგნის ნატურით გაყოფის შესაძლებლობას, თუ იგი არ დაკარგავს თავის ფუნქციონალურ დანიშნულებას. ღირებულებაში ნივთის საბაზრო ღირებულება (ფასი) კი არ იგულისხმება, არამედ მოიაზრება მისი საგნობრივი (ფუნქციური) დანიშნულება, რომლის შემცირება ნივთის გაყოფამ არ უნდა გამოიწვიოს. ნატურით გასაყოფმა საგანმა არ უნდა დაკარგოს ის დანიშნულება, რასაც ის ასრულებს გაყოფამდე, ე.ი არ უნდა წაერთვას ის ფუნქცია და მნიშვნელობა“ (იხ. სუსგ საქმე №ას-39-39-2016, 1 მარტი, 2016 წელი; საქმე №ას-67-65-2014, 31 ივლისი, 2014 წელი; საქმე №ას-774-741-2014, 20 ივლისი, 2015 წელი; საქმე №ას-59-58-2014, 29 ივნისი, 2015 წელი).

23. სამოქალაქო კოდექსის 170-ე მუხლისა და 173-ე მუხლის პირველი ნაწილიდან გამომდინარე, მესაკუთრე თავის ქონებასთან მიმართებით თავისუფალია, მაგრამ მისი უფლებამოსილებანი შესაძლოა შეზღუდული იყოს კანონით ან ხელშეკრულებით. მესაკუთრის მოქმედებით არ უნდა ილახებოდეს მეზობლების ან მესამე პირთა უფლებები. მოცემულ შემთხვევაში, საკუთრების ბუნებიდან (საზიარო საკუთრებიდან) გამომდინარე, ნივთით სარგებლობის თავისუფლება გარკვეულწილად იზღუდება, რაც სხვა თანამესაკუთრეთა არსებობით და მათი ინტერესების გათვალისწინებითაა გამოწვეული. საზიარო საგნის გაყოფა მხოლოდ იმ შემთხვევაშია შესაძლებელი, თუ იგი გაყოფის შედეგად არ დაკარგავს თავის ფუნქციონალურ და სამომხმარებლო დანიშნულებას, რაშიც იგულისხმება ობიექტის გაყოფამდე არსებული საყოფაცხოვრებო დანიშნულება (იხ. სუსგ საქმე №ას-1148-1094-2014, 19 მარტი, 2015 წელი). ამასთან, მესაკუთრის უფლების - ნებისმიერ დროს მოითხოვოს საზიარო უფლების გაუქმება - რეალიზების საშუალება მოცემულია სამოქალაქო კოდექსის 964-ე მუხლის პირველი ნაწილის დისპოზიციაში.

24. განსახილველ შემთხვევაში, სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა, რომ საზიარო უფლების ნატურით გაუქმება შეუძლებელია. შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ სწორად მიიჩნია, რომ სამოქალაქო კოდექსის 964-ე მუხლის სამართლებრივი წინაპირობა სახეზე იყო. კასატორის მითითებით, საქმეში ექსპერტიზის დასკვნის არარსებობის პირობებში ვერ დადგინდება, რომ საზიარო საგნის ნატურით გაყოფა შეუძლებელია. საკასაციო პალატა მიუთითებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4 და 102-ე მუხლებზე და განმარტავს, რომ სამოქალაქო პროცესში მოქმედი მტკიცების სტანდარტის შესაბამისად, მხარეები ვალდებული არიან, სათანადო მტკიცებულებების წარდგენის გზით დაადასტურონ მათი პოზიციის გასამყარებლად მითითებული გარემოებების არსებობა. შესაბამისად, მოპასუხეს შეეძლო შესაგებლის ფარგლებში თავად წარედგინა სასამართლოსთვის მტკიცებულება (ექსპერტიზის დასკვნა), რომელიც მის პოზიციას გაამყარებდა.

25. კასატორი პრეტენზიას აცხადებს, რომ სასამართლომ მხოლოდ მოსარჩელის ახსნა-განმარტებაზე დაყრდნობით მიიღო გადაწყვეტილება. საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ საქმეში წარდგენილია მტკიცებულბები, რომლებიც გამოიკვლია როგორც პირველი ინსტანციის სასამართლომ, ისე სააპელაციო სასამართლომ (იხ. 2018 წლის 12 ივლისის სხდომის ოქმი, 11:23:06, ს.ფ. 51).

26. საკასაციო საჩივრის ავტორი პრეტენზიას აცხადებს, რომ სააპელაციო პალატამ დაარღვია კასატორის უფლება ესარგებლა კვალიფიციური სამართლებრივი დახმარებით, რამდენადაც არ დაკმაყოფილდა მისი შუამდგომლობა ადვოკატის არყოფნის გამო მთავარი სხდომის გადადების შესახებ. საქმის მასალებით დასტურდება, რომ მოპასუხეს ჰყავდა ადვოკატი (იხ. მინდობილობა, ტომი 1, ს.ფ. 86). ასევე დასტურდება, რომ 2018 წლის 18 აპრილს მოპასუხის წარმომადგენელს გაეგზავნა სასამართლო უწყება საქმეზე მთავარი სხდომის გამართვის თარიღისა და ადგილის შესახებ, თუმცა უწყება წარმომადგენელს არ ჩაბარდა. 2018 წლის 25 აპრილს სასამართლო უწყება მთავარი სხდომის დანიშვნისა და თარიღის შესახებ გაეგზავნა მოპასუხეს, რომელსაც 2018 წლის 30 აპრილს გზავნილი ჩაბარდა პირადად. შესაბამისად, მოპასუხე მხარისათვის ცნობილი იყო სასამართლო სხდომის თარიღი.

27. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 216-ე მუხლის შესაბამისად, საქმის განხილვის გადადება დასაშვებია მხოლოდ კანონით გათვალისწინებულ შემთხვევებში, გონივრული ვადით. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 215-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს იმ გარემოებათა ჩამონათვალს, რომლებიც შეიძლება მიჩნეულ იქნეს სასამართლო პროცესზე მხარის გამოუცხადებლობის საპატიო მიზეზად. აღნიშნული ნორმის თანახმად, ამ კანონის მიზნებისათვის, საპატიო მიზეზად ჩაითვლება მხარის მიერ შუამდგომლობისა და განცხადების წარდგენის შეუძლებლობა, რაც გამოწვეულია ავადმყოფობით, ახლო ნათესავის გარდაცვალებით ან სხვა განსაკუთრებული ობიექტური გარემოებით, რომელიც მისგან დამოუკიდებელი მიზეზით შეუძლებელს ხდის სასამართლო პროცესზე გამოცხადებას ან/და შუამდგომლობისა და განცხადების წარდგენას. ავადმყოფობა დადასტურებულ უნდა იქნეს სამედიცინო დაწესებულების ხელმძღვანელის მიერ ხელმოწერილი დოკუმენტით, რომელიც პირდაპირ მიუთითებს სასამართლო პროცესზე გამოცხადების შეუძლებლობაზე. საკასაციო სასამართლო მიუთითებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4, 102-ე მუხლებზე და განმარტავს, რომ სამართალწარმოება მიმდინარეობს შეჯიბრებითობის საფუძველზე. მხარეები სარგებლობენ თანაბარი უფლებებითა და შესაძლებლობებით, დაასაბუთონ თავიანთი მოთხოვნები, უარყონ ან გააქარწყლონ მეორე მხარის მიერ წამოყენებული მოთხოვნები, მოსაზრებები თუ მტკიცებულებები. თითოეულმა მხარემ უნდა დაამტკიცოს გარემოებანი, რომლებზედაც იგი ამყარებს თავის მოთხოვნებსა და შესაგებელს. ამ გარემოებათა დამტკიცება შეიძლება თვით მხარეთა (მესამე პირთა) ახსნა-განმარტებით, მოწმეთა ჩვენებით, ფაქტების კონსტატაციის მასალებით, წერილობითი თუ ნივთიერი მტკიცებულებებითა და ექსპერტთა დასკვნებით. სააპელაციო სასამართლომ 2018 წლის 12 ივლისის საოქმო განჩინებით დაადგინა, რომ მოპასუხემ ვერ დაასაბუთა წარმომადგენლის გამოუცხადებლობის საპატიო მიზეზი. ამასთან, საკასაციო საჩივარში წარმომადგენლის სხდომაზე გამოუცხადებლობის მიზეზად მითითებულია, რომ იგი არ იმყოფებოდა ქალაქში. შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ მართებულად არ დააკმაყოფილა შუამდგომლობა სხდომის გადადების თაობაზე.

28. ყოველივე ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე.

29. საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით, ვინაიდან სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისგან (იხ. სუსგ №ას-331-331-2018, 15 ივლისი, 2019 წელი; სუსგ № ას-1232-2018, 13 მაისი, 2019 წელი). არც დასაბუთებული პოზიციაა წარმოდგენილი ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასთან ან/და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალთან წინააღმდეგობის საფუძვლით.

30. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

31. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი. ამდენად, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს უნდა დაუბრუნდეს მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟიდან - 150 ლარიდან 70% – 105 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა

1. დ.წ–ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველი;

2. კასატორს დ.წ–ს (პ/ნ .......) დაუბრუნდეს მის მიერ 2018 წლის 6 ნოემბრის №1 საგადასახადო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 150 (ას ორმოცდაათი) ლარის 70% – 105 (ას ხუთი) ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ნ. ბაქაქური

მოსამართლეები: ზ. ძლიერიშვილი

ბ. ალავიძე