საქმე №ას-656-2020 5 თებერვალი, 2021 წელი,

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ეკატერინე გასიტაშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: ზურაბ ძლიერიშვილი,

ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი - დ.კ–ძე (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე – ტ.კ–ძე (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2019 წლის 9 ივლისის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ნაწილობრივ გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება

დავის საგანი – მოძრავი ნივთის უკანონო მფლობელობიდან გამოთხოვა, ზიანის და მიუღებელი შემოსავლის ანაზღაურება

საკითხი, რომელზედაც მიღებულია განჩინება - საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობა

1. სასარჩელო მოთხოვნა:

1.1. ტ.კ–ძემ (შემდეგში: მოსარჩელე ან აპელანტი) სარჩელი აღძრა სასამართლოში დ.კ–ძის (შემდეგში: მოპასუხე ან კასატორი) და ნ.კ–ძის (შემდეგში: თავდაპირველი მოპასუხე) (შემდეგში: ერთობლივად მოპასუხეები) მიმართ მოძრავი ნივთების უკანონო მფლობელობიდან გამოთხოვის, ზიანის და მიუღებელი შემოსავლის ანაზღაურების მოთხოვნით.

2. სარჩელის საფუძვლები:

2.1. მოსარჩელის განმარტებით, მოპასუხეებს, მოვლა-პატრონობის მიზნით, გარდაბნის რაიონის სოფელ ....... არსებული 5 ჰექტარი მიწის ნაკვეთი და 30 სული პირუტყვი გადასცა, ასევე - ნაკვეთზე განთავსებული პირუტყვის შესანახი კაპიტალური ნაგებობა (ბოსელი) სათავსოებით, წისქვილი და ფრინველების გამოსაყვანი ინკუბატორი. დამატებით შეძენილი იქნა 2 ღორი. ზეპირი შეთანხმების მიხედვით, მიბარებული საქონელი საკუთრებაში რჩებოდა მოსარჩელეს, მოპასუხეებს უნდა მოევლოთ პირუტყვისათვის და პროდუქტების (რძე, ყველი) ნაწილი პერიოდულობით უსასყიდლოდ უნდა გადაეცათ მისთვის, ხოლო დარჩენილი ნაწილი თავად უნდა მოეხმარათ. რაც შეეხება ნამატს (ხბოები, გოჭები), უნდა გაყიდულიყო და მსხვილფეხა რქოსანი პირუტყვის გამრავლებას და კვებას მოხმარებოდა, ასევე - ფერმის განვითარებას. მოპასუხეები სხვადასხვა გზებით ცდილობდნენ მოსარჩელის მოტყუებას, რის გამოც არაერთგზის იქნენ გაფრთხილებული. დღეის მდგომარეობით სახეზეა 5 სული ძროხა, 3 ხბო და 7 მოზარდი. მოპასუხეთა არაკეთილსინდისიერი ქმედების შედეგად მოსარჩელეს ზიანი მიადგა.

3. მოპასუხეების პოზიცია

3.1 მოპასუხემ წერილობით წარდგენილი შესაგებლით სარჩელი არ ცნო და განმარტა, რომ მხარეთა მიზანს ერთობლივი საქმიანობა - ფერმის განვითარება წარმოადგენდა. შესაბამისად, მოსარჩელის მოთხოვნები უკანონო მფლობელობიდან მოძრავი ნივთების გამოთხოვის და ზიანის ანაზღაურების თაობაზე უსაფუძვლოა.

3.2. თავდაპირველმა მოპასუხემ წარდგენილი შესაგებლით სარჩელი არ ცნო და მიუთითა, რომ მოსარჩელესთან სამართლებრივ ურთიერთობაში არ იმყოფება. მხარეებს შორის მოლაპარაკებაში არასდროს მიუღია მონაწილეობა. სასარჩელო მოთხოვნა უსაფუძვლო და დაუსაბუთებელია.

4. რუსთავის საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება და დასკვნები

4.1 რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2015 წლის 20 იანვრის გადაწყვეტილებით სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

4.2 სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის (შემდეგში: სსკ) 170-ე, 172-ე, 173-ე, 394-ე, 408-ე, 409-ე, 411-ე, 930-932-ე, 938-ე, 940-ე მუხლებითა და საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის (შემდეგში: სსსკ) 102-ე მუხლით.

4.3 საქალაქო სასამართლომ სსკ-ის 170-173-ე, 930-ე, 931-932-ე მუხლებზე მიუთითა და დადგენილად მიიჩნია, რომ მოსარჩელესა და მოპასუხეს შორის დაიდო ზეპირი ერთობლივი ამხანაგობის ხელშეკრულება, რა დროსაც მოსარჩელემ განახორციელა შენატანი მსხვილფეხა რქოსანი პირუტყვის სახით, ხოლო მოპასუხემ შენატანი მომსახურების გაწევის სახით განახორციელა.

4.4. საქალაქო სასამართლოს დასკვნით, მოპასუხის მფლობელობაში არსებული მსხვილფეხა რქოსანი პირუტყვი, მათ შორის ნამატი, წარმოადგენს მხარეების თანასაკუთრებას. შესაბამისად, მოპასუხე სარგებლობს მესაკუთრისთვის კანონმდებლობით მინიჭებული უფლებამოსილებით, მოსარჩელესთან ერთად ფლობდეს თანასაკუთრებას.

4.5. სასამართლომ სასარჩელო მოთხოვნა ზიანისა და მიუღებელი შემოსავლის მოპასუხისთვის დაკისრების ნაწილშიც არ დააკმაყოფილა.

4.6. საქალაქო სასამართლომ უსაფუძვლოდ მიიჩნია თავდაპირველი მოპასუხის მიმართ წარდგენილი სარჩელი და აღნიშნა, რომ საქმეში არსებული მტკიცებულებებით არ დასტურდებოდა რაიმე სახის სახელშეკრულებო ურთიერთობა თავდაპირველ მოპასუხესა და მოსარჩელეს შორის.

5. სააპელაციო საჩივრის საფუძვლები

5.1 მოსარჩელემ სააპელაციო წესით გაასაჩივრა რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2015 წლის 20 იანვრის გადაწყვეტილება. გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და, ახალი გადაწყვეტილების მიღებით, სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება მოითხოვა.

6. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება და დასკვნები

6.1 თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2019 წლის 9 ივლისის გადაწყვეტილებით მოსარჩელის სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა;

6.1.1 გაუქმდა რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2015 წლის 20 იანვრის გადაწყვეტილების მე-2 პუნქტი და მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება.

6.1.2. მოპასუხის უკანონო მფლობელობიდან გამოთხოვილ იქნა მოსარჩელის კუთვნილი 15 ძროხა.

6.1.3. გაუქმდა ამავე გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილის მე-5 პუნქტი და გამოყენებული სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიება დარჩა ძალაში. დანარჩენ ნაწილში პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება უცვლელი დარჩა.

6.2 სააპელაციო სასამართლომ საქმის გარემოებათა დასადგენად ყურადღება გაამახვილა მხარეთა ახსნა-განმარტებებსა და მოწმეთა ჩვენებებზე. სასამართლომ უდავო გარემოებად მიიჩნია, რომ: 1. მხარეთა შორის სახელშეკრულებო ურთიერთობა წერილობითი ფორმით არ წარმოშობილა; 2. მხარეებს შრომითსამართლებრივი ურთიერთობა არ აკავშირებთ, მოსარჩელეს, მოპასუხისთვის ხელფასი არასდროს გადაუხდია.

6.3. სააპელაციო სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა სარჩელში მითითებულ იმ გარემოებაზე, რომ მოპასუხეებისთვის მოვლა-პატრონობის მიზნით გადაცემული საქონელი, მანამდე სხვა პირზე ჰყავდა მიბარებული, რომელთანაც ურთიერთობა, დაკისრებული მოვალეობების არაკეთილსინდისიერად შესრულების გამო, შეწყვიტა. მოსარჩელესა და აღნიშნულ პირს შორის სამართლებრივი დავის განხილვისას მოწმის სახით დაიკითხა განსახილველი დავის მოპასუხე. ადრე განხილულ დავაში მოწმემ დაადასტურა, რომ იგი მუშაობდა მოსარჩელესთან და საქონელს უვლიდა. მანვე აღნიშნა, რომ საქონელი მოუვლელი იყო და, ასეთ პირობებში დატოვების შემთხვევაში, დაიხოცებოდა. მოსარჩელემ გადაწყვიტა მიბარებული საქონლის წამოყვანა. 21 ძროხისა და 9 ხბოსაგან, მხოლოდ 13 სულის შენარჩუნება მოხერხდა.

6.4. სააპელაციო სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა მოპასუხეების მიერ წარდგენილ შესაგებლებზეც. მოპასუხის განმარტებით, მოსარჩელე, 2008 წლის დეკემბრის თვეში გაიცნო. მათ შორის მოლაპარაკება შედგა სამომავლოდ ერთობლივ საქმიანობაზე. 2009 წლის მაისში, მოსარჩელემ მიუყვანა 9 ხბო და 21 ძროხა. საქონელი იყო მოუვლელი, ნაწილი დაიკლა, ზოგი გაიყიდა და ნაწილი დაიხოცა. საბოლოოდ ფერმაში დარჩა 15 სული საქონელი, 5 ძროხა, 6 ხბო და 4 მოზარდი.

6.5. თავდაპირველი მოპასუხის განმარტებით, მოსარჩელესთან არანაირი კავშირი არ ჰქონია. მათ შორის არც წერილობითი და არც ზეპირი ხელშეკრულება არ დადებულა. მისთვის ცნობილია, რომ მოსარჩელეს და მოპასუხეს ერთმანეთი გააცნო დ.ხ–მა. ისინი შეთანხმდნენ ერთობლივ საქმიანობაზე. თავად, არც მოლაპარაკებას დასწრებია და არც შემდგომში ჩარეულა მათ საქმიანობაში.

6.6. სააპელაციო სასამართლოს შეფასებით მხარეთა შორის არსებით სადავო გარემოებას წარმოადგენს, თუ რა სამართლებრივი ურთიერთობა არსებობდა მათ შორის. ასევე სადავოა იმყოფებოდა თუ არა თავდაპირველი მოპასუხე, მოსარჩელესთან სამართლებრივ ურთიერთობაში.

6.7. სააპელაციო სასამართლომ, ზემოაღნიშნული საკითხების გამოსარკვევად, ყურადღება მიაქცია საქმეში არსეულ მტკიცებულებებს, კერძოდ, იმსჯელა მოპასუხების წარმომადგენლის 2014 წლის 25 ივლისის წერილობით პოზიციაზე, რომლის მიხედვით, მოსარჩელესა და მოპასუხეს შორის საქონლის მიბარების შესახებ ზეპირი შეთანხმება შემდეგი პირობებით შედგა: მოპასუხის ვარაუდით საქონლის მოვლა-პატრონობისთვის საჭირო იყო წელიწადში დაახლოებით 15000 ლარამდე. თანხის ნახევარი უნდა დაეფარა მოსარჩელეს, ხოლო ნახევარი - რძისა და პროდუქტების რეალიზების შედეად უნდა მიეღოთ ისე, რომ მოგება 2 წლის განმავლობაში არ უნდა აეღოთ. მოსარჩელეს მოპასუხისთვის წინასწარ უნდა მიეცა 5000 ლარამდე და დაეფინანსებინა საქონლის საკვებისათვის საჭირო თანხის 50%-ით. მოსარჩელემ დაარღვია მოლაპარაკება და არ იხდიდა დათქმულ თანხებს,მას მიჰქონდა რძე და ყველი. მოპასუხე იძულებული იყო, საქონლის შესანახად გაეყიდა ნამატი, საკუთარი სახსრებით მოევლო საქონლისთვის და ამ მიზნით ვალები აეღო.

6.8. სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა მოწმეთა ჩვენებეზეც. მოწმე დ.ხ–ის ჩვენებით, რომლის შუამავლობითაც გაიცნეს ერთმანეთი მოსარჩელემ და მოპასუხემ, რაზე შეთანხმდნენ მხარეები მოწმისათვის უცნობია. მოწმე ი.ხ–ის ჩვენებით, მოპასუხეს ამარაგებდა საქონლის საკვებით, რომლის საფასაურსაც მოპასუხე იხდიდა. მოწმემ განმარტა, რომ მისი ინფორმაციით საქონლის საკვების თანხა მოსარჩელეს უნდა გადაეხადა, თუმცა მოპასუხეს თანხას სრულად არ აძლევდა. მოწმე მ.ბ–ძის ჩვენებით, იგი არის მოპასუხის დედა და თავდაპირველი მოპასუხის მეუღლე. მოპასუხის მხრიდან ფერმით დაინტერესების მიზანი უმუშევრობა და პროფესიული განვითარება იყო. მოპასუხე პროფესიით ვეტერინარია და შეეძლო საქონლის მოვლა-პატრონობა. შვილს უსასყიდლოდ ეხმარებოდა ფერმის საქმიანობის გაძღოლაში, საიდანაც ნაწილი ეკუთვნოდა მოპასუხეს, ნაწილი კი - მოსარჩელეს. მოწმის ჩვენებით, მოსარჩელე იშვიათად მიდიოდა ფერმაში და მის მართვაში ნაკლებად იღებდა მონაწილეობას. მოწმე დ.მ–ის ჩვენებით, მხარეებს თავისი ტექნიკის გამოყენებით დაეხმარა საქონლის გადაყვანაში, რომლებიც დასუსტებული იყვნენ და 5 მაშინვე დაიღუპა. მხარეებს შორის შეთანხმების დეტალები მოწმისთვის უცნობია.

6.9. მხარეთა ახსნა-განმარტების, მოწმეთა ჩვენებების და საქმეში არსებული მტკიცებულებების შეფასების შედეგად, სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, საქონლის მოსარჩელისადმი კუთვნილების და მოპასუხისთვის გადაცემის ფაქტი. გადაცემული საქონლიდან ფერმაში 15 ძროხა არის დარჩენილი.

6.10. სააპელაციო სასამართლომ სსკ-ის 930-ე მუხლზე მითითებით, არ გაიზიარა საქალაქო სასამართლოს მსჯელობა მოსარჩელესა და მოპასუხეს შორის ზეპირი ფორმით დადებული ერთობლივი საქმიანობის ხელშეკრულების ფარგლებში არსებული სამართალურთიერთობის შესახებ.

6.11. სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა იმ ფაქტზე, რომ მხარეებს შორის წერილობითი ხელშეკრულება არ არსებობს, ხოლო მათი ზეპირი განმარტებებიდან და საქმის მასალებიდან არ დასტურდება ერთობლივი საქმიანობის სამართალურთიერთობისთვის დამახასიათებელ აუცილებელ პირობებზე შეთანხმების არსებობა.

6.12. სააპელაციო სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა მოსარჩელის განმარტებაზე, რომ მოპასუხეს საქონელი მოვლა-პატრონობის მიზნით გადასცა, საიდანაც მიღებული სარგებლის ნაწილი მას უნდა მიეღო, დარჩენილი ნაწილი კი - მოპასუხეებს. სააპელაციო სასამართლოს შეფასებით, მოსარჩელის ნება არ მოიცავდა ერთობლივი საქმიანობის ფარგლებში მოქმედებას, მით უფრო, იმის გათვალისწინებით, რომ მოსარჩელეს, მოპასუხესთან ურთიერთობის დაწყებამდე, საქონელი მიბარებული ჰყავდა სხვა პირისთვის, რომელიც არაკეთილსინდისიერად ახორციელდებდა მოვლა-პატრონობას და სწორედ საქონლის მიბარების მიზნით წაიყვანა საქონელი მოპასუხესთან.

6.13. სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, ერთობლივი საქმიანობის მიზანთან წინააღმდეგობაში მოდის, გურჯაანის რაიონული სასამართლოს სხდომაზე მოწმის სახით დაკითხული მოპასუხის ჩვენებაც, რომ „მოსარჩელესთან მუშაობს და უვლის მის საქონელს“, რაც შეეხება ფრაზას, რომელიც მოსარჩელემ გააჟღერა - „ფერმის განვითარება“, რომელზეც აქტიურად უთითებს მოპასუხე, სააპელაციო სასამართლოს შეფასებით, ფერმის განვითარება, თავისი არსით, ვერ ჩაითვლება ამხანაგობის მიზნად, ვინაიდან ეს მიზანი შესაძლოა მხარეებს სრულიად სხვა სამართლებრივი ურთიერთობის ფარგლებშიც ამოძრავებდეთ, მით უფრო, როდესაც მოპასუხეს არ ეზღუდება მოსარჩელის უძრავ ქონებაში ცხოვრების, ფერმით სარგებლობის, საკუთარი პირუტყვის ფერმაში შეყვანის და სარგებლის მიღების უფლება.

6.14. სააპელაციო სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა მხარეთა კიდევ ერთ ურთიერთსაწინააღმდეგო პოზიციაზე: მოსარჩელის განმარტებით, მოპასუხეს არ ჰქონდა უფლება, მასთან შეთანხმების გარეშე განეკარგა ნამატი, ხოლო მოპასუხის მითითებით, იგი დამოუკიდებლად განკარგავდა მას, მოგება კი მხარეებს ბოლოს უნდა დაეთვალათ და გაენაწილებინათ.

6.15. სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ საქმეზე დაკითხული მოწმეებიდან არც ერთი არ არის უშუალო შემსწრე მოლაპარაკების დეტალების, შესაბამისად გაურკვეველია, შეთანხმდნენ თუ არა მხარეები ერთობლივ მიზანსა და შენატანებზე, ასევე - უფლება-მოვალეობათა გამიჯვნისა და მოგების განაწილების წესზე. შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ მხარეებს შორის არსებული ურთიერთობა ერთობლივ საქმიანობად არ მიიჩნია.

6.16. სააპელაციო სასამართლოს შეფასებით, მხარეთა შორის არსებული ზეპირსიტყვიერი შეთანხმება წარმოადგენს ე.წ „შერეული ტიპის“ ხელშერულებას, რომელიც მოიცავს როგორც მიბარების, ასევე -მომსახურების/ნარდობის ხელშეკრულების ელემენტებს.

6.17. ნარდობის ხელშეკრულების არსებითი პირობაა მხარეების მიერ მხოლოდ შესასრულებელი სამუშაოს შესახებ შეთანხმება (მის მოცულობაზე და არსზე შეთანხმება), ხოლო სხვა პირობებზე შეთანხმება, როგორიცაა ხელშეკრულების ვადა, ფასი და სხვა პირობები - სავალდებულო არ არის იმისათვის, რომ ხელშეკრულება ჩაითვალოს დადებულად. ზუსტად ანალოგიური მიდგომაა არსებითი პირობების შესახებ მომსახურების ხელშეკრულების შემთხვევაშიც, კერძოდ, მომსახურების ხელშეკრულების არსებითი პირობაა მომსახურების შინაარსზე/არსზე შეთანხმება.

6.18. სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ ვინაიდან ნარდობის ხელშეკრულებისას აუცილებელია სახეზე იყოს საგანი, რასაც მენარდე ამზადებს, წინამდებარე დავის ფარგლებში დადგენილი გარემოებების გათვალისწინებით, კლასიკურ ნარდობის სამართალურთიერთობად მხარეთა შორის არსებული შეთანხმება ვერ განიხილება, სასამართლოს შეფასებით იგი ყველაზე ახლოს მიბარების ხელშეკრულებასთან დგას - მომსახურების ხელშეკრულების ელემენტებით.

6.19. სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ მოსარჩელემ მისი კუთვნილი საქონელი მოპასუხეს მიაბარა, საზღაურს კი ნატურით - რძისა და ყველის სახით სარგებლის მიღება და ფერმით სარგებლობის (საკუთარი საქონლის მოვლა-პატრონობის მიზნით) ინტერესი წარმოადგენდა.

6.20. სააპელაციო სასამართლომ სსკ-ის 770-ე „მიმბარებელს შეუძლია ნებისმიერ დროს მოითხოვოს შესანახად მიბარებული ნივთის დაბრუნება, – იმ შემთხვევაშიც, თუ შენახვის ვადა განსაზღვრული იყო“ მუხლზე მიუთითა და დადგენილად მიიჩნია, რომ მხარეებს შორის არსებულ სამართალურთიერთობაში ვადა განსაზღვრული არ ყოფილა, მათ შორის ურთიერთობა შეწყვეტილია. ფაქტობრივი მდგომარეობით, ქონების მესაკუთრე ვერ იღებს სარგებელს, რისი ინტერესიც გარიგების დადებისას გააჩნდა. მისი კუთვნილი ფერმა, საქონელი, დაკავებული აქვს მოპასუხეს, რომელიც, მესაკუთრის მოთხოვნის მიუხედავად, არ აბრუნებს გადაცემულ საქონელს.

6.21. სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ აპელანტი, მოპასუხისთვის გადაცემული საქონლის უკან დაბრუნებას მოითხოვს, ხოლო მოთხოვნილი ნივთები მოძრავი ნივთების კატეგორიას განეკუთვნება და კანონმდებლობით, მათზე საკუთრების პრეზუმფციის სპეციალური ფორმაა დადგენილი.

6.22. განსახილველ შემთხვევაში, აპელანტი გადაცემული მოძრავი ქონების - საქონლის მესაკუთრეს წარმოადგენს, ხოლო მხარეთა შორის არსებული ვალდებულებით-სამართლებრივი ურთიერთობა შეწყვეტილია, უდავო გარემოებადაა მიჩნეული, რომ 30 სული საქონლიდან დარჩენილია მხოლოდ 15 ძროხა. შესაბამისად, მოპასუხის უკანონო მფლობელობაშია მოსარჩელის კუთვნილი 15 სული საქონელი, რაც სსკ-ის 170-172-ე მუხლების შესაბამისად, მოსარჩელისთვის დაბრუნებას ექვემდებარება.

6.23. სააპელაციო სასამართლოს შეფასებით, არ დასტურდება მოსარჩელესა და თავდაპირველ მოპასუხეს შორის სამართლებრივი ურთიერთობის არსებობა, რის გამოც ამ ნაწილში სასარჩელო მოთხოვნა სასამართლომ არ დააკმაყოფილა.

6.24. სააპელაციო სასამართლომ მიუღებელი შემოსავლის სახით, მოპასუხისთვის 74 032 ლარის დაკისრება დაუსაბუთებლად მიიჩნია.

6.25. სააპელაციო სასამართლომ შეაფასა მოსარჩელის მიერ წარდგენილი საექსპერტო დასკვნა და მიიჩნია, რომ იგი ზოგად ვარაუდებსა და დაშვებებზეა აგებული (თუ ფერმა იმუშავებდა მხოლოდ სულადობის გაზრდაზე, თუ არ მოხდებოდა ცხოველების წუნდება, თუ არ მოხდებოდა მათი რეალიზაცია და სხვა) იმ ინფორმაციით, რაც დამკვეთმა - თავდაპირველმა მოპასუხემ შემსრულებელს მიაწოდა; შემსრულებელი აღნიშნავს, რომ ზიანის მაჩვენებლის დასადგენად საჭიროა სხვადასხვა წლებში ფერმის სულადობის, პროდუქციის წარმოების, რეალიზაციის და, რაც მთავარია, ნახირის შენახვაზე გაწეული ხარჯების აღრიცხვის მონაცემები; შესაბამისად, ასეთი მასალის გარეშე, კონკრეტული საკითხისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებების არცოდნის პირობებში, მოსარჩელის მიერ მიწოდებული ინფორმაციით და ვარაუდებზე დამყარებული პოზიციით, დასახელებულ შეფასებაში ასახული დასკვნა, რომ მოსარჩელემ ,,2008-2013 წლებში ორივე სახეობის ცხოველების მოშენებით იზარალა 74 032 ლარი“, არ შეიძლება საფუძვლად დაედოს ამ ნაწილში სარჩელის დაკმაყოფილებას.

7. საკასაციო საჩივრის საფუძვლები

7.1 მოპასუხემ საკასაციო წესით გაასაჩივრა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2019 წლის 9 ივლისის გადაწყვეტილება. გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და, ახალი გადაწყვეტილების მიღებით, სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

7.2 კასატორის მტკიცებით, სააპელაციო სასამართლო არასწორად განმარტავს საქმეში არსებულ ფაქტებს, მტკიცებულებებს, მოწმეთა ჩვენებებს და მხარეთა ახსნა-განმარტებებს.

7.3. სააპელაციო სასამართლოს დასაბუთება არასწორია როგორც ფაქტობრივად, ისე - სამართლებრივად. სახეზეა ერთობლივი საქმიანობის სამართლებრივი ურთიერთობა, რაც გამორიცხავს ურთიერთობის სხვა ფორმასთან მისადაგებას. მხარეთა ზეპირსიტყვიერი შეთანხმებით და საქმეში წარდგენილი მასალებით ცალსახად იკვეთება, რომ მხარეთა შორის არსებობდა ერთობლივი საქმიანობის ნება- ფერმის განვითარების სახით.

7.4. არ არსებობს ხელშეკრულების შეწყვეტის მოთხოვნა და მსჯელობა მის წინაპირობებზე.

7.5. მხარეებს შორის, ხელშეკრულების დადების შემდეგ, გასულია 12 წელი, ფერმაში განთავსებულ შენატანს ცოცხალი, ზრდასული რქოსანი პირუტყვი წარმოადგენდა. შესაბამისად, მათი სიცოცხლისუნარიანობის ფაქტორის გათვალისწინებით, დაუსაბუთებელია იგივე რაოდენობით გადაცემის, თუნდაც მიბარების ხელშეკრულების ფარგლებში სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილება.

7.6. არასწორია სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილებაში ჩამოყალიბებული ფაქტობრივი და სამართლებრივი მსჯელობა, რომ მხარეთა შორის დადებული შეთანხმება მიბარების და ნარდობის შერეული ტიპის ხელშეკრულებას წარმოადგენს.

7.7. იმ პირობებში, როდესაც სახეზეა ერთობლივი საქმიანობა და მხარეთა ერთიანი ნება, სააპელაციო სასამართლოს მხრიდან დაუსაბუთებელია ვინდიკაციურ სარჩელზე მსჯელობა. საქმეში არსებული არც ერთი მტკიცებულება არ ადასტურებს იმ გარემოებას, რომ მოსარჩელეს წართმეული ჰქონდა მფლობელობა მსხვილფეხა პირუტყვზე.

7.8. კასატორი, გადაწყვეტილებას ასაჩივრებს 2014 წლის 24 მარტის განჩინებით გამოყენებული უზრუნველყოფის ღონისძიების ძალაში დატოვების ნაწილშიც.

8. საკასაციო სამართალწარმოების ეტაპი

8.1 საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატამ 2020 წლის 13 ნოემბრის განჩინებით მოპასუხის საკასაციო საჩივარი წარმოებაში მიიღო სსსკ-ის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის წინაპირობების შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, მტკიცებულებათა გაანალიზების, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის იურიდიული დასაბუთებულობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ მოპასუხის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სსსკ-ის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც ის დაუშვებელია, შემდეგი არგუმენტაციით:

9. სსსკ-ის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

10. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სსსკ-ის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოხსენებული საფუძვლით.

11. საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

12. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ საკასაციო საჩივარი დასაშვებიც რომ ყოფილიყო, მას არა აქვს წარმატების პერსპექტივა შემდეგ გარემოებათა გამო:

ა) განსახილველ შემთხვევაში, არ არსებობს სსსკ-ის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის "ე" ქვეპუნქტით დადგენილი საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის წინაპირობაც, რომლის მიხედვითაც, საკასაციო საჩივარი დასაშვებია, თუ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე;

ბ) სსსკ-ის 407.2-ე მუხლის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია. სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილად ცნობილ ფაქტობრივ გარემოებებთან დაკავშირებით კასატორს ასეთი დასაბუთებული პრეტენზია არ წარმოუდგენია.

13. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ სააპელაციო სასამართლოს საქმის გადასაწყვეტად სამართლებრივად მნიშვნელოვანი ყველა გარემოება აქვს გამოკვლეული.

14. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი პარაგრაფი ავალდებულებს სასამართლოს, დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, # 7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

15. მოცემულ შემთხვევაში კასატორის ძირითადი პრეტენზია ეხება იმას, რომ მხარეებს შორის არსებული ზეპირსიტყვიერი გარიგება, ფერმის განვითარების თაობაზე, სააპელაციო სასამართლომ არასწორად შეაფასა და არ იმსჯელა სასარჩელო მოთხოვნის დაუსაბუთებულობაზე, რადგან რეალურად მხარეები ერთობლივი საქმიანობის შესახებ შეთანხმდნენ.

16. საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ ერთობლივი საქმიანობა, მისი სამართლებრივი ბუნებიდან გამომდინარე, კონკრეტული მიზნის მისაღწევად პირთა გაერთიანებაზე დაფუძნებული ურთიერთობაა და ის მოითხოვს მისი მონაწილეებისაგან ისეთ მოქმედებებს, რომლებიც უზრუნველყოფენ საერთო მიზნის რეალიზაციას [ერთობლივი საქმიანობის (ამხანაგობის) ხელშეკრულებით ორი ან რამდენიმე პირი კისრულობს ერთობლივად იმოქმედოს საერთო სამეურნეო ან სხვა მიზნების მისაღწევად ხელშეკრულებით განსაზღვრული საშუალებებით, იურიდიული პირის შეუქმნელად - სსკ-ის 930-ე მუხლი] (იხ. სუსგ №ას-137-129-2017, 18 დეკემბერი, 2017 წელი).

17. საკასაციო სასამართლომ ერთ-ერთ საქმეში აღნიშნა შემდეგი: „ამხანაგობის ხელშეკრულება, მსგავსად ნებისმიერი სხვა სახელშეკრულებო ურთიერთობისა, მხარეთა თავისუფალი ნების გამოვლენის შედეგად მიღწეული შეთანხმებაა და იგი დადებულად ითვლება მას შემდეგ, რაც მხარეები მის ყველა არსებით პირობაზე შეთანხმდებიან საამისოდ გათვალისწინებული ფორმის დაცვით [სსკ-ის 327.1 მუხლი]. მართალია, სამოქალაქო კოდექსი ადგენს ხელშეკრულების თავისუფლების პრინციპს, რომელიც სამართალსუბიექტებს არა მარტო ხელშეკრულების დადების, არამედ ამ ხელშეკრულების შინაარსის თავისუფლად განსაზღვრის დისკრეციას ანიჭებს, თუმცა ეს პრინციპი არ არის აბსოლუტური და იგი ლეგიტიმურ ბოჭვას სწორედ სამოქალაქო კოდექსის 319-ე მუხლის პირველი ნაწილის დათქმაში პოვებს, კერძოდ, ხელშეკრულება კანონის ფარგლებში უნდა იყოს დადებული და არ უნდა ეწინააღმდეგებოდეს მას. სახელშეკრულებო დავის განხილვისას სასამართლოს უმთავრეს ამოცანას წარმოადგენს ხელშეკრულებაში გადმოცემული მხარეთა რეალური ნების დადგენა, მისი შესაბამისობა კანონის მოთხოვნებთან და სწორედ ამ გზით უნდა დადგინდეს სასარჩელო მოთხოვნის საფუძლიანობა“ (იხ. სუსგ საქმე №ას-1003-964-2014, 17 დეკემბერი, 2015 წელი).

18. ერთობლივი საქმიანობის ხელშეკრულების თავისებურებას წარმოადგენს მხარეთა სურვილი, საკუთარი ქონების, გამოცდილებისა თუ პროფესიული უნარ-ჩვევების გაერთიანებით მისმა მონაწილეებმაერთობლივად იმოქმედონ გარკვეული მიზნების მისაღწევად. ამასთან, ნიშანდობლივია, რომ სამოქალაქო კოდექსი არ აკონკრეტებს ხელშეკრულების ამ ტიპისათვის განსაზღვრული მიზნის შინაარსს. ამდენად, გარიგების მხარეთა ინტერესს, შესაძლებელია, წარმოადგენდეს კანონმდებლობით დაშვებული ნებისმიერი მიზანი, მათ შორის, გარკვეული მოგების მიღების სურვილი. საერთო მიზნის არსებობა კი გარიგების მთავარ წინაპირობას წარმოადგენს (იხ. სუსგ საქმე №ას-866-808-2017, 17 ოქტომბერი, 2017 წელი ).

19. საკასაციო სასამართლო ყურადღებას მიაქცევს სამოქალაქო კოდექსის 931-ე მუხლის მე-2 ნაწილზე, რომელშიც მითითებულია, თუ რა საკითხებზე უნდა შეთანხმდნენ მხარეები ერთობლივი საქმიანობის შესახებ ხელშეკრულების დადებისას, ანუ რას უნდა შეიცავდეს ამ სახის ხელშეკრულება. მასში უნდა იყოს მითითებული: ა) მონაწილეთა დასახელება და მისამართი; ბ ) მონაცემები ერთობლივი საქმიანობის სახეობისა და მიზნის შესახებ; გ ) მონაწილეთა უფლებები და მოვალეობები; დ ) მართვის ორგანოთა სტრუქტურა და ფუნქციები; ე ) მონაწილეთა შორის შემოსავლებისა და ზიანის განაწილების წესი და პირობები; ვ ) ხელშეკრულებიდან გასვლის წესი; ზ ) საქმიანობის ხანგრძლივობა; თ ) ხელშეკრულების მოშლისა და დარჩენილი ქონების განაწილების წესი. ნორმის მოცემულ ჩამონათვალში განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია „გ“, „დ“, „ე“ და „თ“ ქვეპუნქტებში ასახული პირობები. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სწორედ აღნიშნულ პირობებზე შეთანხმება წარმოადგენს ერთობლივი საქმიანობის შესახებ ხელშეკრულების დადების არსებით პირობებს.

20. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ყოველი კონკრეტული საქმის გადაწყვეტა სასამართლოში დაკავშირებულია გარკვეული ფაქტების დადგენასთან. ფაქტების დადგენის აუცილებლობა განპირობებულია იმით, რომ სასამართლო იხილავს და წყვეტს მხარეთა შორის წარმოქმნილ დავებს, რომლებიც სამართლით რეგულირებული ურთიერთობებიდან წარმოიშობიან. სამართლებრივი ურთიერთობა კი შეიძლება აღმოცენდეს, განვითარდეს ან შეწყდეს მხოლოდ იურიდიული ფაქტების საფუძველზე, ანუ ისეთი ფაქტების საფუძველზე, რომლებსაც სამართლის ნორმა უკავშირებს გარკვეულ იურიდიულ შედეგს (იხ. სუსგ №ას-1117-1074-2016, 6 მარტი, 2017 წელი).

21. ამასთან, სამოქალაქო საპროცესო სამართალში მოქმედი მტკიცების ტვირთის სამართლიანი და ობიექტური განაწილების სტანდარტი გულისხმობს მხარეთა შორის მტკიცების ტვირთის ისე განაწილებას, რომ მოსარჩელესა და მოპასუხეს დაეკისროთ იმ ფაქტების დამტკიცების ტვირთი, რომელთა მტკიცება მათთვის ობიექტურად შესაძლებელია, ანუ მტკიცების ტვირთი ეკისრება მას, ვინც ამტკიცებს და არა - მას, ვინც უარყოფს. მოცემულ შემთხვევაში, მოპასუხემ მტკიცების ტვირთი ვერ დასძლია და მისი პოზიციის წარუმატებლობა პროცესუალური თვალსაზრისით იყო განპირობებული.

22. საკასაციო სასამართლო სავსებით იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს სამართლებრივ შფასებას და მიიჩნევს, რომ მხარეთა შორის მიბარების ხელშეკრულება არსებობდა (სსკ-ის 763-ე მუხლი), ხოლო მოპასუხის მფლობელობიდან სადავო ნივთების გამოთხოვის სასარჩელო მოთხოვნის საფუძვლიანობა სსკ-ის 770-ე (ნორმის დეფინიცია იხ. ამ განჩინების 6.20 ქვეპუნქტში) მუხლის დანაწესიდან გამომდინარეობს.

23. ერთი პირისგან მეორესთვის ნივთის გადაცემა შესაძლებელია სხვადასხვა მიზნით განხორციელდეს (ნასყიდობა, ჩუქება, დროებით მფლობელობაში გადაცემა, გარკვეული დავალების შესრულება და ა.შ), ამდენად, დავის გადაწყვეტისათვის განმსაზღველია ნივთის გადაცემის მიზანი.

24. იმის გათვალისწინებით, რომ საქმის მასალებით (არც მოსარჩელის, არც მოპასუხისა და არც მოწმეთა ჩვენებებიდან) არ დგინდება, თუ რა ვადით დაიდო მხარეთა შორის ხელშეკრულება ერთობლივი საქმიანობის შესახებ და აღნიშნული საქმიანობის ფარგლებში რა უფლება-მოვალეობები გააჩნდათ მათ ერთმანეთის მიმართ; მხარეები არ შეთანხმებულან, თუ რა სახით უნდა მიეღოთ მათ შემოსავალი და ხელშეკრულების მოშლის შემთხვევაში როგორ უნდა განაწილებულიყო საქმიანობიდან მიღებული შემოსავალი და/ან ზიანი მათ შორის (ხელშეკრულებიდან გასვლის წესი), საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მხოლოდ მოპასუხის ზეპირი განმარტებები მხარეთა ნებას ერთობლივი საქმიანობის - ფერმის განვითარების თაობაზე, ვერ ადასტურებს ერთობლივი საქმიანობის შესახებ ხელშეკრულების დადების ფაქტს. შესაბამისად, მართებულია სააპელაციო სასამართლოს დასკვნა, რომ მხარეები შეთანხმებულნი იყვნენ საქონლის მიბარებაზე, საზღაურს კი ის მატერიალური სიკეთე და ინტერესი წარმოადგენდა, რაც მოპასუხის მიერ მოსარჩელის ქონებით, ფერმით სარგებლობას უკავშირდება.

25. სსკ-ის 168-ე მუხლის თანახმად, მესაკუთრის პრეტენზიის გამო, ნივთის მფლობელობა წყდება, თუ მესაკუთრე მფლობელს წაუყენებს დასაბუთებულ პრეტენზიას. ამდენად, რადგან განხორციელებულია სსკ-ის 172-ე მუხლის პირველი ნაწილით გათვალისწინებული სამართლებრივი შედეგის განმაპირობებელი ყველა ფაქტობრივი წინაპირობა, მოსარჩელეს უფლება აქვს, მფლობელობის შეწყვეტა და ნივთის გადაცემა მოითხოვოს (იხ.სუსგ Nას-887-2019, 27.12.2019წ ).

26. საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებაში მითითებულ შეფასებას და დასკვნას, რომ შეთანხმება საქონლის (ძროხების) მოპასუხისთვის გადაცემის შესახებ წარმოადგენდა მოძრავი ნივთების, ამ შემთხვევაში საქონლის მიბარების ხელშეკრულებას და არა - ზეპირსიტყვიერ გარიგებას ერთობლივი საქმიანობის შესახებ.

27. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორის მიერ საკასაციო საჩივარში მითითებული არგუმენტები, ამ განჩინებაში მითითებული მსჯელობის საწინააღმდეგოს დამტკიცების შესაძლებლობას არ ქმნის, შესაბამისად, მოპასუხის უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვნის შესახებ მოთხოვნა კანონიერია.

28. სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტების ფარგლებში, რაც სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის (სსსკ-ის 407-ე მუხლი), კასატორმა ვერ შეძლო დასაბუთებული საკასაციო პრეტენზიის წარმოდგენა, რითაც ვერ დაძლია გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ფაქტობრივ-სამართლებრივი დასაბუთება და ვერ შეძლო მისი გაბათილება სარწმუნო მტკიცებულებებით.

29. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება კანონიერია, ხოლო მოპასუხის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის წინაპირობები არ არსებობს, რაც მისი არსებითად განსახილველად დაუშვებლად ცნობის სამართლებრივი საფუძველია.

30. მოპასუხემ, სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება, 2014 წლის 24 მარტის განჩინებით გამოყენებული სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიების ძალაში დატოვების ნაწილშიც გაასაჩივრა.

31. საკასაციო სასამართლო უსაფუძვლოდ მიიჩნევს კასატორის პრეტენზიას, და მიუთითებს სსსკ-ის 199¹ მუხლის დანაწესზე, რომლის თანახმად სარჩელის მიღებაზე უარის თქმის, სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის, სარჩელის განუხილველად დატოვების ან საქმის წარმოების შეწყვეტის შემთხვევაში სასამართლო თავისი გადაწყვეტილებით (განჩინებით) აუქმებს ამ სარჩელთან დაკავშირებით გამოყენებულ უზრუნველყოფის ღონისძიებას, რაც საჩივრდება ამ გადაწყვეტილების (განჩინების) გასაჩივრებისათვის კანონით დადგენილი წესით. მხარეთა მორიგების შემთხვევაში სასამართლო აუქმებს უზრუნველყოფის ღონისძიებას, თუ მხარეები სხვა რამეზე არ შეთანხმდებიან. საქმის მასალებით დადგენილია, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილებით სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, რის შესაბამისადაც გაუქმდა გამოყენებული სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიება. სააპელაციო სასამართლოს 2019 წლის 9 ივლისის გადაწყვეტილებით გაუქმდა რუსთავის საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება. სასარჩელო მოთხოვნა მოპასუხის მიმართ მოთხოვნის ნაწილში დაკმაყოფილდა და ძალაში დარჩა 24.03.2014 წლის განჩინებით გამოყენებული სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიება. იმ პირობებში, როდესაც მოპასუხის მიმართ წარდგენილი სასარჩელო მოთხოვნა ნაწილობრივ დაკმაყოფილებულია, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლოს დასკვნა სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიების ძალაში დატოვების თაობაზე სრულიად დასაბუთებული და კანონიერია.

32. სსსკ-ის 401-ე მუხლის მე-4 პუნქტის საფუძველზე, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება ცნობილი, პირს დაუბრუნდება, მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 284-ე, 285-ე, 391-ე, 401-ე, 408.3-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. დ.კ–ძე საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. დ.კ–ძეს (პ/ნ .....) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე, ს. ს–ის (პ/ნ ........) მიერ, გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 300 ლარის (საგადახდო დავალება N10047406444, გადახდის თარიღი 2020 წლის 30 ოქტომბერი), 70% – 210 ლარი;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე ე. გასიტაშვილი

მოსამართლეები: ზ. ძლიერიშვილი

ბ. ალავიძე