საქმე №ას-1187-2019 18 სექტემბერი, 2020 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები:

ეკატერინე გასიტაშვილი, ზურაბ ძლიერიშვილი

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – გ.ბ–ა (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე – ფ.მ–ძე, ვ.ბ–ძის უფლებამონაცვლე მ.ბ–ძე, შპს „ბ–ო“ (მოპასუხე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2019 წლის 28 ივნისის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი – გარიგების ბათილად ცნობა, წილის მიკუთვნება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. მოსარჩელის მოთხოვნა და სარჩელის ფაქტობრივი საფუძვლები:

1.1. გ.ბ–ამ (შემდგომში _ მოსარჩელე, აპელანტი ან კასატორი) სარჩელი აღძრა სასამართლოში ფ.მ–ძის, ვ.ბ–ძისა და შპს „ბ–ოს“ (შემდგომში _ პირველი, მეორე და მესამე მოპასუხე ან მოწინააღმდეგე მხარეები) მიმართ და მოითხოვა პირველ და მეორე მოპასუხეს შორის 2012 წლის 4 დეკემბერს დადებული შეთანხმების, წილის დათმობის შესახებ კომპანიის (მესამე მოპასუხის) 2013 წლის 18 ივლისის კრების ოქმის ბათილად ცნობა და კომპანიის კაპიტალის 24%-იანი წილის მოსარჩელისათვის მიკუთვნება.

1.2. სარჩელი ემყარება შემდეგ ფაქტობრივ გარემოებებს:

2007 წელს დაფუძნდა შპს „ბ–ი“, რომლის პარტნიორები იყვნენ: თ.ა–ა, მ.კ–ი, ვ.ძ–ძე და გ.კ–ი. 2012 წლის 2 ნოემბერს შპს „ბ–ს“ პირდაპირი მიყიდვის წესით გადაეცა 53691 კვ.მ არასასოფლო დანიშნულების მიწა, რომელიც საწარმოს ჰქონდა მართლზომიერ მფლობელობაში. საპრივატიზაციო თანხა განისაზღვრა 1 825 494 ლარით და გადახდა უნდა მომხდარიყო 24 თვის განმავლობაში დადგენილი გრაფიკის მიხედვით. ფინანსური პრობლემების გამო, შპს „ბ–ი“ იძულებული გახდა, მოეძებნა ინვესტორი. ვ.ბ–ძე, დ.ბ–ძე და ფ.მ–ძე დაინტერესებული იყვნენ საწარმოში ინვესტირებით, გადაწყვიტეს შექმნილიყო ახალი კომპანია, რომელიც იყიდდა შპს „ბ–ის“ თავისუფალ ქონებას და იღებდა ქონების გამოსყიდვის ვალდებულებას ეკონომიკის სამინისტროსგან. მათი მოთხოვნით ახალ კომპანიაში არ უნდა ყოფილიყვნენ შპს „ბ–ის“ პარტნიორები, ვინაიდან ასოცირდებოდნენ თ.ა–თან, მათ უნდა წარედგინათ სხვა პირი, რომელზეც გაფორმდებოდა ახალი საწარმოს 49% წილი. ასეთად გ.კ–მა და თ.ძ–ძემ შეარჩიეს თ.ძ–ძის დისშვილი _ გ.ბ–ა. 2012 წლის 6 დეკემბერს დაფუძნდა და რეგისტრაციაში გატარდა შპს „ბ–ო“, საწარმოს კაპიტალის 49% წილი რეგისტრირებული იქნა გ.ბ–ას, ხოლო 51% _ ფ.მ–ძის საკუთრებად. ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე შპს „ბ–ოს“ გადაეცა შპს „ბ–ის“ ქონება და გამოსასყიდი მიწა. 2013 წლის დეკემბერში საწარმოების შემოწმება დაიწყო ფინანსურმა პოლიციამ და მოპასუხეებმა 2014 წლის თებერვალ-მარტში დაადებინეს შეთანხმება გ.ბ–ას (რომელიც დათარიღებულია 2012 წლის 4 დეკემბრით). შეთანხმებით განისაზღვრა პარტნიორთა შორის ვალდებულებების განაწილების საკითხი და გ.ბ–ას ამ დოკუმენტის საჭიროება განუმარტეს, რომ თითქოს წინა საწარმოსგან და პარტნიორებისგან დამოუკიდებელი კომპანია იყო შპს „ბ–ო“ და დოკუმენტი სჭირდებოდათ ფინანსური პოლიციისათვის. პარტნიორთა კრების 2013 წლის 18 ივლისის გადაწყვეტილებით მოსარჩელეს მოტყუებით დაათმობინეს 24% წილი თითქოსდა ინვესტორისათვის გადასაცემად და ინვესტიციის ჩადების შემდეგ დაუბრუნებდნენ. მოსარჩელის მითითებით, საწარმოში არანაირი ინვესტირება არ მომხდარა იგი შეიყვანეს შეცდომაში, წილის დათმობით მოესპო საარსებო წყარო. ამდენად, სახეზეა ნების გამოვლენის ნაკლი, მოპასუხეებმა ყველა ღონეს მიმართეს, რომ დაფიქსირებული არ ყოფილიყო წილების უსასყიდლოდ გადაცემის რეალური საფუძვლები.

2. მოპასუხეების პოზიცია:

მოთხოვნის გამომრიცხველი შესაგებლით მოპასუხეებმა არ ცნეს სარჩელი და განმარტეს, რომ შპს „ბ–ო“ დაფუძნდა ნულოვანი საწესდებო კაპიტალით, დაფუძნებას წინ უძღოდა პარტნიორთა 2012 წლის 4 დეკემბრის შეთანხმება. პირველმა მოპასუხემ აიღო ვალდებულება, მოეზიდა საჭირო ფინანსები მიწის ნაკვეთისა და შენობა-ნაგებობის შესაძენად, ხოლო მოსარჩელემ იკისრა ვალდებულება, პროდუქციის გასაღების მიზნით, დაემყარებინა კონტაქტი მყიდველებთან, წარმოების დაწყებიდან სამი თვის ვადაში მოეზიდა ნედლეულის შესაძენი თანხები, თუ აღნიშნულს ვერ შეძლებდა, უპირობოდ დაეთმო კუთვნილი 49% წილი მთლიანად ან ნაწილობრივ, წილის დათმობის შემდეგ უნარჩუნდებოდა სამუშაო ადგილი. მოსარჩელემ ვერ შეასრულა ნაკისრი ვალდებულება, მან კუთვნილი 49% წილიდან 24% უსასყიდლოდ დაუთმო მეორე მოპასუხეს, ხოლო დარჩენილი 25% _ გაასხვისა. შეთანხმების თანახმად, მოსარჩელე დარჩა დაკავებულ თანამდებობაზე საწარმოში ხელფასის შენარჩუნებით და მუშაობს დღემდე.

3. პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი:

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 6 ნოემბრის გადაწყვეტილებით სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

4. აპელანტის მოთხოვნა:

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოსარჩელემ, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

5. გასაჩივრებული განჩინების სარეზოლუციო ნაწილი:

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2019 წლის 28 ივნისის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი უარყოფილ იქნა, ხოლო, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად.

6. კასატორის მოთხოვნა:

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა აპელანტმა, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და მიიჩნევს, რომ იგი დაუშვებელია შემდეგ გარემოებათა გამო:

1. საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის დასაბუთება:

1.1. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ ან არაქონებრივ დავაზე დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებასა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასა და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული დანაწესები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

1.2. გასაჩივრებული განჩინების დასაბუთება ძირითადად იმ დასკვნებს ეფუძნება, რომ:

1.2.1. 02.11.2012 წელს, სსიპ სახელმწიფო ქონების ეროვნული სააგენტოს (გამყიდველი) და შპს „ბ–ს“ (მყიდველი) შორის, დაიდო ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლის საფუძველზეც მყიდველს პირდაპირი მიყიდვის ფორმით, 1 825 494 ლარად საკუთრებაში გადაეცა ქ.თბილისში, .....ჩიხის #5-ში მდებარე 53691 კვ.მ არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთი და მასზე განთავსებული შენობა-ნაგებობები (ს/კ #.....), თანხის გადახდა უნდა განხორციელებულიყო 24 თვის ვადაში, გრაფიკის მიხედვით

1.2.2. 04.12.2012 წელს, ერთი მხრივ, ფ.მ–ძესა და, მეორე მხრივ, გ.ბ–ას შორის დაიდო შეთანხმება, რომლის თანახმად, ხელშემკვრელი მხარეები აფუძნებდნენ ერთობლივ კომპანიას, სადაც, მათი წილი საზოგადოებაში განისაზღვრებოდა გ.ბ–ას შემთხვევაში - 49%-ით, ხოლო, ფ.მ–ძის შემთხვევაში - 51%-ით;

1.2.3. ხელშეკურლებით განისაზღვრა მხარეთა უფლება-მოვალეობები, კერძოდ:

ფ.მ–ძე იღებდა ვალდებულებას:

- მოეზიდა საჭირო ფინანსები სახელმწიფოსაგან შპს „ბ–ისათვის“ გადაცემული მიწის ნაკვეთისა და მასზე განლაგებული შენობა-ნაგებობების, ასევე, დანადგარების შეძენისათვის (2.2. მუხლი);

- აგვარებდა წარმოების გამართული მუშაობისთვის საჭირო ნედლეულით მომარაგების საკითხს (2.3. მუხლი).

გ.ბ–ა, იღებდა ვალდებულებას:

- სწორად წარემართა საწარმოო პროცესები, უზრუნველეყო შრომის ეფექტური ორგანიზაცია, პასუხი ეგო ნედლეულიდან (ხორბალი) გამომდინარე პროდუქციის ხარისხზე. დაემყარებინა კონტაქტები პროდუქციის რეალიზაციასთან დაკავშირებით მყიდველთან ისე, რომ წარმოების დატვირთვას შეედგინა მინიმუმ 60%;

- წარმოების მუშაობის დაწყების შემდეგ სამი თვის ვადაში მიეღო მონაწილეობა თავისი კუთვნილი წილიდან გამომდინარე, თანხების მოზიდვისა და ნედლეულის შეძენის საკითხში (2.4. მუხლი).

- თუ გ.ბ–ა ვერ უზრუნველყოფდა თავის წილობრივ მონაწილეობას მეორე მხარესთან შეთანხმებით, უპირობოდ თმობდა თავისი წილიდან გარკვეულ ნაწილს, ან მთლიანად წილს (2.4. მუხლი).

- იმ შემთხვევაში, თუ გ.ბ–ა მთლიანად დათმობდა წილს, მეორე მხარე იღებს ვალდებულებას, მისთვის შეენარჩუნებინა სამუშაო ადგილი, თუ ის პირნათლად შეასრულებდა ამ შეთანხმების 2.4. პუნქტში აღებულ ვალდებულებას (2.5. მუხლი);

1.2.4. ამონაწერის თანახმად, შპს „ბ–ოს“ სახელმწიფო რეგისტრაციის თარიღად მითითებულია 07.12.2012 წელი, ხელმძღვანელობაზე/წარმომადგენლობაზე უფლებამოსილ პირად - ფ.მ–ძე, ხოლო, საზოგადოების პარტნიორებად: ფ.მ–ძე - 51% წილობრივი მონაწილეობით, გ.ბ–ა - 49%-ის წილობრივი მონაწილეობით;

1.2.5. 01.02.2013 წელს შპს „ბ–სა“ (გამყიდველი) და შპს „ბ–ოს“ (მყიდველი) შორის დაიდო ნასყიდობის ხელშეკრულება. ხელშეკრულების საგანს წარმოადგენს ქ.თბილისში, ..... ჩიხის #5-ში მდებარე 53691 კვ.მ არასასოფლო- სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთი და მასზე განთავსებული შენობა-ნაგებობები (ს/კ #......). ამავე ხელშეკრულებით მყიდველმა აიღო ვალდებულება, გადაეხადა საპრივატიზებო თანხა 1 825 494 ლარის ოდენობით, რასაც დაემატა შპს „ბ–ის“ მიერ მიწოდებული ძირითადი საშუალებები და ხელშეკრულების მთლიანი ფასი განისაზღვრა 2 090 500 ლარით დღგ-ს გარეშე;

1.2.6. შპს „ბ–ის“ მიერ ზემოხსენებულ უძრავ ქონებაზე შპს „ბ–ოსთან“ ნასყიდობის ხელშეკრულების დადება გამოწვეული იყო შპს „ბ–ში“ შექმნილი ფინანსური მდგომარეობით, კერძოდ, გამყიდველს არ ჰქონდა შესაძლებლობა, შეესრულებინა საკუთარი ფინანსური ვალდებულებები სახელმწიფოს წინაშე, რის თაობაზეც ცნობილი იყო საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროს სახელმწიფო ქონების ეროვნულ სააგენტოსათვის. სახელმწიფო ქონების ეროვნული სააგენტოს 2013 წლის 22 იანვრის #4/1214 წერილით სამინისტრომ თანხმობა გამოთქვა ქონება გასხვისებულიყო შპს „ბ–ოზე“ და 2012 წლის 2 ნოემბრის ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულების შესრულებაზე პასუხისმგებელი ყოფილიყო შპს „ბ–ო“;

1.2.7. შპს „ბ–ოს“ მიერ შესრულებულია 01.02.2013 წელს, შპს „ბ–სა“ და შპს „ბ–ოს“ შორის დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულება საპრივატიზაციო ქონების გამოსყიდვის თაობაზე;

1.2.8. შპს „ბ–ოს“ 18.07.2013 წლის კრების ოქმის თანახმად, რომელსაც ესწრებოდნენ საზოგადოების პარტნიორები: გ.ბ–ა და ვ.ბ–ძე, პარტნიორების მიერ ერთხმად მიღებული იქნა გადაწყვეტილება საზოგადოებაში გ.ბ–ას 49% წილიდან 24% წილის უსასყიდლოდ, საკუთრების უფლებით ვ.ბ–ძისათვის გადაცემის შესახებ;

1.2.9. შპს „ბ–ოს“ 04.12.2013 წლის კრების ოქმის თანახმად, რომელსაც ესწრებოდნენ საზოგადოების პარტნიორები: გ.ბ–ა, ვ.ბ–ძე, ფ.მ–ძე, ერთხმად იქნა მიღებული გადაწყვეტილება საზოგადოებაში ფ.მ–ძის კუთვნილი 51%-დან, 18,75%-ის კ. ნ.პ–თვის დათმობის შესახებ;

1.2.10. 25.12.2013 წელს გ.ბ–ასა და რ.ა–ს შორის დაიდო წილის ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლის თანახმად, გ.ბ–ამ შპს „ბ–ოს“ კაპიტალის 25% 100 000 ლარად მიჰყიდა რ.ა–ს;

1.2.11. 21.11.2014 წელს მომზადებული ამონაწერით, საწარმოს პარტნიორები არიან: ფ.მ–ძე - 32.25%; ვ.ბ–ძე - 24%; კ.ნ.პ. 18.75%; რ.ა– - 25% (თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2019 წლის 5 ივნისის საოქმო განჩინებით, ვ.ბ–ძის უფლებამონაცვლედ ცნობილი იქნა მ.ბ–ძე);

1.2.12. 2012 წლის 4 დეკემბერს ფ.მ–ძესა და გ.ბ–ას შორის დადებული შეთანხმების ბათილად ცნობის მოთხოვნის ფაქტობრივ საფუძვლად მოსარჩელე მიუთითებს იმ გარემოებაზე, რომ შეთანხმების გაფორმებისას ადგილი ჰქონდა გავლენის ბოროტად გამოყენებას, ამასთან, მოსარჩელე მიუთითებს პარტნიორებს შორის მსგავსი შეთანხმების დადების შეუძლებლობაზე და მასში მოცემული დათქმების უკანონობაზე. ხოლო, შპს „ბ–ოს“ 2013 წლის 18 ივლისის წილის დათმობის შესახებ კრების ოქმის ბათილად ცნობის მოთხოვნა დამყარებულია მოსარჩელის ნების არარსებობაზე, მოტყუებასა და ნდობის ბოროტად გამოყენებაზე. სასამართლო სხდომაზე დაკითხულ მოწმეთა ჩვენებებითა და მოსარჩელის განმარტებით დადგენილია, რომ გ.ბ–ა, როგორც შპს „ბ–ოს“ პარტნიორი, დამოუკიდებლად არ იღებდა გადაწყვეტილებებს და პარტნიორის უფლებამოსილებას ახორციელებდა მხოლოდ თ.ძ–ძისა და გ.კ–ის მითითებით და მათთან შეთანხმებით, 2012 წლის 4 დეკემბრით დათარიღებული შეთანხმება დადებული იქნა თ.ძ–ძის და გ.კ–ის მოთხოვნით. ამგვარი მოცემულობა გამორიცხავს მოსარჩელის მტკიცებას იმის თაობაზე, რომ ხელშეკრულების მეორე მხარე, პარტნიორი ფ.მ–ძე ბოროტად იყენებდა საკუთარ გავლენას და სწორედ მისი გავლენის ბოროტად გამოყენების შედეგად დაიდო სადავო შეთანხმება. საქმის მასალებით არ იკვეთება ის გარემოება, რომ ფ.მ–ძესა და გ.ბ–ას შორის, შეთანხმების გაფორმების მომენტისათვის არსებობდა განსაკუთრებული ნდობა, რომელსაც შეეძლო გავლენა მოეხდინა გ.ბ–ას გადაწყვეტილებაზე. 2012 წლის 4 დეკემბერს ფ.მ–ძესა და გ.ბ–ას შორის დადებული სადავო შეთანხმება არ ეწინააღმდეგება კანონის მოთხოვნებს. ამ შეთანხმებაში მხარეთა დათქმა წილის დათმობისა და მისი განკარგვის თაობაზე, ასევე არ შეიძლება მიჩნეულ იქნეს კანონსაწინააღმდეგოდ. რაც შეეხება შპს „ბ–ოს“ 2013 წლის 18 ივლისის წილის დათმობის შესახებ კრების ოქმის ბათილად ცნობას, გ.ბ–ას მიერ 49% წილიდან 24% წილი უსასყიდლოდ, საკუთრების უფლებით გადაეცა ვ.ბ–ძეს, მნიშვნელოვანია, ყურადღება გამახვილდეს იმ გარემოებაზე, რომ კრებას ესწრებოდნენ საზოგადოების პარტნიორები: გ.ბ–ა და ვ.ბ–ძე, პარტნიორების მიერ ერთხმად იქნა მიღებული გადაწყვეტილება საზოგადოებაში გ.ბ–ას 49% წილიდან 24%-ის უსასყიდლოდ, საკუთრების უფლებით ვ.ბ–ძისათვის გადაცემის შესახებ. აღნიშნული გარიგება სრულ თანხვედრაშია შპს „ბ–ოს“ წესდების 5.1. მუხლთან (პარტნიორის მიერ წილის მთლიანი ან ნაწილობრივი განკარგვა, მათ შორის გასხვისება, დათმობა, დაგირავება და სხვაგვარი დატვირთვა საჭიროებს საზოგადოების ნებართვას, რომელიც მიიღება პარტნიორთა გადაწყვეტილების ფორმით, მიცემული ხმების უბრალო უმრავლესობით), ამასთან, მოწინააღმდეგე მხარის განმარტებით, გ.ბ–ას 49% წილიდან 24% წილის უსასყიდლოდ, საკუთრების უფლებით ვ.ბ–ძისათვის გადაცემა განპირობებული იყო გ.ბ–ას მიერ 2012 წლის 4 დეკემბრის შეთანხმებით ნაკისრი ვალდებულების შეუსრულებლობით, რომლის თანახმადაც, მოსარჩელეს სწორად უნდა წარემართა საწარმოო პროცესები, უზრუნველეყო შრომის ეფექტური ორგანიზაცია, პასუხი ეგო ნედლეულიდან გამომდინარე პროდუქციის ხარისხზე. დაემყარებინა კონტაქტები პროდუქციის რეალიზაციასთან დაკავშირებით მყიდველთან ისე, რომ წარმოების დატვირთვას შეედგინა მინიმუმ 60%; წარმოების მუშაობის დაწყების შემდეგ სამი თვის ვადაში მიეღო მონაწილეობა თავისი კუთვნილი წილიდან გამომდინარე, თანხების მოზიდვის და ნედლეულის შეძენის საკითხში (2.4. მუხლი), რაც მოსარჩელე მხარის მიერ არ განხორციელდა. მოსარჩელეს არ წარმოუდგენია მტკიცებულება, რომელიც ზემოხსენებულ ვალდებულებათა მოსარჩელის მხრიდან შესრულების ფაქტს დაადასტურებდა;

1.2.13. ფ.მ–ძის მხრიდან 04.12.12 წლის შეთანხმებით გათვალისწინებული ვალდებულების შესრულება დასტურდება საქმის მასალებში წარმოდგენილი მტკიცებულებებით, კერძოდ, ფ.მ–ძის მიერ კომპანიაში განხორციელებული შენატანის _ სადამფუძნებლო სესხის ქვითრებით, 2013 წლის 1 თებერვლის ნასყიდობის ხელშეკრულების შესაბამისად თანხის გადახდის, საგადასახადო გირავნობის თანხის 220,945.00 ლარის და 138,000 ლარის გადახდის დამადასტურებელი ქვითრებით, გ.ბ–ასათვის ხელფასის გადარიცხვის დამადასტურებელი ქვითრებით (იმ შემთხვევაში, თუ გ. ბ–ა მთლიანად დათმობდა წილს, მეორე მხარე იღებდა ვალდებულებას მისთვის შეენარჩუნებინა სამუშაო ადგილი, თუ ის პირნათლად შეასრულებდა ამ შეთანხმების 2.4. პუნქტში აღებულ ვალდებულებას, მოცემულ შემთხვევაში, საქმის მასალებში წარმოდგენილი ქვითრები ადასტურებენ იმ გარემოებას, რომ გ. ბ–ას შეუნარჩუნდა სამუშაო ადგილი შპს-ში). საქმის მასალებში წარმოდგენილი მტკიცებულებებით, ასევე დასტურდება, რომ საზოგადოების ახალი პარტნიორების მიერ საზოგადოებაში განხორციელებულია ინვესტიციები: კ. პ–მა შპს „ბ–ოში“ განახორციელა 2 200 000 აშშ დოლარის პირდაპირი და ირიბი ინვესტიცია. პირდაპირი ინვესტიცია განახორციელა 300 000 აშშ დოლარის ოდენობით, დანარჩენი იყო ირიბი ინვესტიცია - სამუშაო კაპიტალი. 2013 წელს 1 000 000 აშშ დოლარი ჩადებული იქნა ფ.მ–ძის, ვ.ბ–ძის და კ. პ–ის მიერ (მოწმე კ. ნ.პ–ს ჩვენება; სხდომის ოქმი: 23.09.2015). აღნიშნული ასევე დასტურდება აუდიტორის დასკვნით.

1.3. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). დასაბუთებული პრეტენზია გულისხმობს მითითებას იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურ-სამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით არ წარმოუდგენია დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

1.4. საკასაციო პალატა უარყოფს კასატორის პრეტენზიებს და განმარტავს, რომ მოსარჩელის მიზანს წარმოადგენს საწარმოში წილის საკუთრებაში დაბრუნება, აღნიშნულის წინაპირობად კი, მხარე მიიჩნევს წილის ბათილ განკარგვას, ამდენად, სახეზეა კანონისმიერი ვალდებულებითი ურთიერთობა, რომელიც, მოცემულ შემთხვევაში, სამოქალაქო კოდექსის 976-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტით რეგულირდება. ხსენებული ნორმის ფარგლებში, მოთხოვნის წარმატებულობა უპირველესად განკარგვითი (წილის გადაცემის) გარიგებების კანონიერების ფარგლებში უნდა შემოწმდეს. უდავოა, რომ განკარგვა მოხდა 2012 წლის 4 დეკემბერს დადებული შეთანხმებისა და პარტნიორთა მხარავლმხრივი გარიგების საფუძველზე, რომელთა მიმართ მოსარჩელე აცხადებს, რომ იგი ერთი მხრივ, განკარგვა კონტრაჰენტის მხრიდან გავლენის ბოროტად გამოყენების შედეგია, ხოლო, მეორე შემთხვევაში, სამეწარმეო გარიგება არ შეიცავდა წილის მესაკუთრის თანხმობას. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ პირველ შემთხვევაში, გარიგების კანონიერება სააპელაციო პალატამ სწორად შეაფასა სამოქალაქო კოდექსის 55-ე მუხლის ფარგლებში და ვინაიდან არ დადგინდა წილის მიმღების მიმართ გამსხვისებლის განსაკუთრებული ნდობა და/ან ამ უკანასკნელის მიმართ გავლენის ბოროტად გამოყენება, მართებულად ჩათვალა განკარგვითი გარიგება ნამდვილად, რაც შეეხება პარტნიორთა კრების გადაწყვეტილებას, ამ მხრივ დადგენილია, რომ გადაწყვეტილება, რომლის მიღებაშიც მონაწილეობდა მოსარჩელე, მიღებულია კრების მონაწილეთა 100%-იანი თანხმობით, იგი არ ეწინააღმდეგება „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-3 მუხლის 4¹ პუნქტის, 46-ე მუხლის მე-3 პუნქტის, ასევე, საზოგადოების წესდების 5.1. მუხლის მოთხოვნებს. ამასთანავე, პალატა ყურადღებას გაამახვილებს იმ გარემოებაზეც, რომ შპს „ბ–ოს“ წილი მოსარჩელეს გარკვეული ვალდებულების შესრულების სანაცვლოდ გადაეცა (იხ. 04.12.2012წ. შეთანხმება), წინააღმდეგ შემთხვევაში, გ.ბ–ას წარმოეშობოდა წილის დათმობის ვალდებულება. უდავოა, რომ ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულებების ჯეროვნად შესრულება მოსარჩელემ ვერ უზრუნველყო, რაც კიდევ ერთხელ ამართლებს მისი წილის განკარგვის შესახებ გარიგებათა ნამდვილობას. საბოლოოდ, პალატა ასკვნის, რომ კასატორი ვერ ამტკიცებს გასაჩივრებული განჩინების გაუქმების სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე-394-ე მუხლებით გათვალისწინებული წინაპირობების არსებობას.

1.5. ამდენად, განსახილველი დავა არ წარმოადგენს იშვიათ სამართლებრივ პრობლემას, რომელიც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას, რადგანაც კონდიქციური მოთხოვნების თაობაზე არსებობს საკასაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკა. კასატორი ვერ მიუთითებს იმგვარ გარემოებებზე, რაც სასამართლოს მისცემდა ვარაუდის საფუძველს, რომ საქმის არსებითი განხილვის შედეგად მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილება შეიძლება ყოფილიყო მიღებული. სააპელაციო სასამართლოს მიერ მოცემული საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი მატერიალური ან საპროცესო სამართლის ნორმების დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე. გარდა ამისა, საკასაციო სასამართლოს შეფასების საგანს არ წარმოადგენს სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე, ხოლო კასატორი ვერც ქვემდგომი სასამართლოს შეფასებებისა და დასკვნების წინააღმდეგობრიობას ვერ ამტკიცებს მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციის დებულებებთან და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალთან, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

1.6. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

2. სასამართლო ხარჯები:

საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის გამო, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად (საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის შემთხვევაში პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი), კასატორს სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ უნდა დაეკისროს საკასაციო სასამართლოს 10.11.2019წ. განჩინებით გადავადებული სახელმწიფო ბაჟის _ 6 000 ლარის 30%-ის _ 1 800 ლარის გადახდა.

3. საკასაციო სასამართლოში წარმოდგენილი მტკიცებულებები:

საკასაციო შესაგებელს ერთვის მტკიცებულებები:ნასყიდობისა და ჩუქების ხელშეკრულებების, ასევე, საჯარო რეესტრის ამონაწერის ასლები. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის პირველ ნაწილზე დაყრდნობით პალატა განმარტავს, რომ საკასაციო სასამართლოში ახალი ფაქტებისა და მტკიცებულებების წარმოდგენას კრძალავს მოქმედი საპროცესო კანონმდებლობა, ქვემდგომი სასამართლოს გადაწყვეტილების კანონიერება მოწმდება საქმეზე დართული, დასაშვებად ცნობილი მტკიცებულებებისა და სხდომაზე გამოთქმული ახსნა-განმარტებებების ფარგლებში, შესაბამისად, საკასაციო პალატა არ არის უფლებამოსილი, შეამოწმოს წარმოდგენილ მტკიცებულებათა დასაშვებობის საკითხი, ხოლო საქმეში უკვე არსებული დოკუმენტების განმეორებით წარმოდგენა საპროცესო მიზნებს არ შეესაბამება. ამდენად, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 104-ე მუხლის პირველი ნაწილის საფუძველზე, პალატა უარს აცხადებს დოკუმენტების საქმისათვის დართვაზე და უბრუნებს მხარეს.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 104-ე, 391-ე, 401-ე, 407-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. გ.ბ–ას საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

2. კასატორ გ.ბ–ას (პ/#......) სახელმწიფო ბიუჯეტის (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) სასარგებლოდ დაეკისროს საკასაციო სასამართლოს 10.11.2019წ. განჩინებით გადავადებული სახელმწიფო ბაჟის _ 6 000 ლარის 30%-ის _ 1 800 ლარის გადახდა.

3. კასატორის მოწინააღმდეგე მხარეებს დაუბრუნდეთ საკასაციო შესაგებელზე დართული მტკიცებულებები 6 (ექვსი) ფურცლად.

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ბ. ალავიძე

მოსამართლეები: ე. გასიტაშვილი

ზ. ძლიერიშვილი