საქმე №ას-1651-2019 30 ნოემბერი, 2020 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ნინო ბაქაქური (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ზურაბ ძლიერიშვილი, ეკატერინე გასიტაშვილი

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – ნ.წ–ი (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე – ი.ბ–ი (მოპასუხე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2019 წლის 1 მაისის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი – ნასყიდობის ხელშეკრულების დადებულად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი

1. ქ. თბილისის 5/ მაისის რაიონის მშრომელთა დეპუტატების საბჭოს აღმასრულებელი კომიტეტის მიერ 1977 წელს გაიცა ორდერი ზ.დ–ის (შემდგომში - „ორდერის მფლობელი“ ან „თავდაპირველი მესაკუთრე“) სახელზე, რომლის თანახმად ამ უკანასკნელს მიეცა უფლება დაეკავებინა 3 ოთახი, მდებარე: ქ. თბილისი, ........ კორპუსი №34, ბინა №71 (შემდგომში - „სადავო უძრავი ქონება“).

2. ორდერის მფლობელსა და ნ.წ–ს (შემდგომში - „მოსარჩელე“ ან „კასატორი“) შორის 1985 წლის 10 იანვარს სანოტარო წესის დაუცველად გაფორმდა შინაურული ხელწერილი, რომლის თანახმად, ორდერის მფლობელმა სადავო უძრავი ქონება 7000 მანეთად დაუთმო მოსარჩელეს.

3. ორდერის მფლობელმა სადავო უძრავი ქონების პრივატიზება მოახდინა 1994 წლის 10 მაისს (რეესტრის №349-382), ხოლო საჯარო რეესტრში უძრავი ქონების მესაკუთრედ დარეგისტრირდა 2008 წლის 17 დეკემბერს.

4. 2013 წლის 29 მარტს თავდაპირველ მესაკუთრესა და ი.ბ–ს (შემდგომში - „მოპასუხე“ ან „ამჟამინდელი მესაკუთრე“) შორის გაფორმდა სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულება, რომლის უზრუნველსაყოფად იპოთეკით დაიტვირთა სადავო უძრავი ქონება.

5. ამჟამად, სადავო უძრავი ქონების მესაკუთრეს წარმოადგენს მოპასუხე. უფლების რეგისტრაცია განხორციელდა 2015 წლის 06 ივლისს, რომელსაც საფუძვლად დაედო საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს აღსრულების ეროვნული ბიუროს თბილისის სააღსრულებო ბიუროს №A13057779-018/002 განკარგულება, დამოწმების თარიღი 01.07.2015.

6. მოსარჩელე სადავო უძრავ ქონებაში რეგისტრირებულია 1990 წლის 25 იანვრიდან ოჯახის წევრებთან - ბ.დ–თან, დ.დ–თან და გ.დ–თან ერთად.

7. მოსარჩელემ სარჩელი აღძრა სასამართლოში მოპასუხის მიმართ და მოითხოვა სადავო უძრავ ქონებაზე მოსარჩელესა და ორდერის მფლობელს შორის 1985 წლის 10 იანვრის ნასყიდობის ხელშეკრულების დადებულად ცნობა.

8. მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო.

9. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 26 ივლისის გადაწყვეტილებით სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

10. მოსარჩელემ საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილებაზე წარადგინა სააპელაციო საჩივარი. მან მოითხოვა გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

11. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2019 წლის 01 მაისის გადაწყვეტილებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 26 ივლისის გადაწყვეტილება.

12. სააპელაციო პალატამ სადავო ურთიერთობის სამართლებრივი კვალიფიკაციისათვის, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 1507-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, გამოიყენა საქართველოს სსრ სამოქალაქო სამართლის კოდექსი, ასევე, საქართველოს სსრ საბინაო კოდექსი, ვინაიდან სადავო ურთიერთობა წარმოშობილი იყო მოქმედი სამოქალაქო კოდექსის ძალაში შესვლამდე.

13. სააპელაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სსრ სამოქალაქო სამართლის კოდექსის 290-ე მუხლის პირველი აბზაცით, საქართველოს სსრ საბინაო კოდექსის 57-ე მუხლის პირველი აბზაცით, იმავე კოდექსის მე-60 მუხლით და განმარტა, რომ მოცემულ შემთხვევაში, ორდერის მფლობელი ბინის ორდერის საფუძველზე წარმოადგენდა სახელმწიფო და საზოგადოებრივ საბინაო ფონდში არსებული საცხოვრებელი ფართის დამქირავებელს და არა მესაკუთრეს. სწორედ, ამ ვითარებიდან გამომდინარე, სახელმწიფომ „საქართველოს რესპუბლიკაში ბინების პრივატიზაციის (უსასყიდლოდ გადაცემის) შესახებ“ მინისტრთა კაბინეტის 1992 წლის პირველი თებერვლის დადგენილებით ყველა ასეთ დამქირავებელს მისცა შესაძლებლობა, რომ გამხდარიყო მის მიერ დაკავებული (დაქირავებული) ბინის მესაკუთრე. აღნიშნული უფლება ორდერის მფლობელმა 1994 წელს გამოიყენა და პრივატიზაციის ხელშეკრულების საფუძველზე, გახდა სადავო უძრავი ქონების მესაკუთრე, რაც საჯარო რეესტრში მოგვიანებით, 2008 წელს ასახა.

14. სააპელაციო პალატამ მოიხმო „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ საქართველოს კანონის პირველი მუხლის პირველი პუნქტი, იმავე კანონის მე-2 მუხლის პირველი პუნქტის ,,ა“ და „დ“ ქვეპუნქტები და აღნიშნა, რომ უძრავ ქონებაზე ნასყიდობის ხელშეკრულების გაფორმებისათვის სავალდებულო წინაპირობას წარმოადგენდა უძრავი ქონების მესაკუთრედ ყოფნა. განსახილველ შემთხვევაში, დადგენილია, რომ მოსარჩელესთან ნასყიდობის ხელშეკრულების გაფორმების მომენტისათვის (1985 წლის 10 იანვარს), ორდერის მფლობელი არ წარმოადგენდა ბინის მესაკუთრეს, რაც ზემოაღნიშნული კანონის მე-2 მუხლის პირველი პუნქტის „დ“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, გამორიცხავდა სადავო ნასყიდობის ხელშეკრულების დადებულად ცნობის შესახებ მოთხოვნის საფუძვლიანობას.

15. სააპელაციო სასამართლოს ზემოაღნიშნულ განჩინებაზე მოსარჩელემ წარადგინა საკასაციო საჩივარი. მან მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

16. საკასაციო საჩივარი ემყარება შემდეგ საფუძვლებს:

16.1. მოსარჩელემ, 1985 წელს სანოტარო წესის დაუცველად დადებული გარიგების საფუძველზე, შეიძინა სადავო უძრავი ქონება, შესაბამისად, მასზე უნდა გავრცელებულიყო „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წამოჭრილი ურთიერთობის შესახებ“ საქართველოს კანონის მოქმედება. მოსარჩელე წარმოადგენს აღნიშნული კანონის მე-2 მუხლის პირველი პუნქტის „ა“ ქვეპუნქტით განსაზღვრულ მოსარგებლეს;

16.2. მოცემულ შემთხვევაში, სახეზეა მესაკუთრესა და მოსარგებლეს შორის სანოტარო წესის დაუცველად დადებული წერილობითი ნასყიდობის ხელშეკრულება, თუმცა სასამართლომ მიიჩნია, რომ 1985 წელს ორდერის მფლობელი არ წარმოადგენდა ბინის მესაკუთრეს, არამედ ის 1977 წელს გაცემული ორდერის საფუძველზე იყო ბინით მოსარგებლე. გაუგებარია, ვინ იყო სადავო უძრავი ქონების მესაკუთრე 1985 წელს, თუ არა ეს უკანასკნელი.

17. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2019 წლის 11 დეკემბრის განჩინებით საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

18. საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლისა და საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად.

19. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის თანახმად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ ან არაქონებრივ დავაზე დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

20. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი საფუძვლით.

21. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). დასაბუთებულ პრეტენზიაში იგულისხმება მითითება იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურ-სამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება.

22. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით არ წარმოუდგენია დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

23. განსახილველ შემთხვევაში, კასატორი დავობს, რომ ორდერის მფლობელი 1985 წლის 10 იანვრის ხელწერილის შედგენისას წარმოადგენდა სადავო უძრავი ქონების მესაკუთრეს და, შესაბამისად, მასზე, როგორც მოსარგებლეზე უნდა გავრცელებულიყო „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წამოჭრილი ურთიერთობის შესახებ“ საქართველოს კანონის მოქმედება.

24. “საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” საქართველოს კანონის პირველი მუხლის პირველი პუნქტის თანახმად, ეს კანონი აწესრიგებს საცხოვრებელი სადგომის მესაკუთრესა და მოსარგებლეს შორის 1921 წლის 25 თებერვლიდან 1997 წლის 25 ნოემბრამდე წარმოშობილ იმ ურთიერთობებს, რომლებიც სპეციალურ სამართლებრივ მოწესრიგებას მოითხოვს. იმავე კანონის მე-2 მუხლის პირველი პუნქტის „ა“ ქვეპუნქტის თანახმად, მოსარგებლე არის პირი, რომელიც ამ კანონის ამოქმედების მომენტისათვის კეთილსინდისიერად, ფაქტობრივად ფლობს საცხოვრებელ სადგომს მესაკუთრესთან სანოტარო წესის დაუცველად დადებული წერილობითი ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე, ან პირი, რომელმაც მფლობელობის უფლება მიიღო საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ გარიგებით ან ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტით.

25. ამრიგად, იმისათვის, რომ კონკრეტული სამართალურთიერთობა მოწესრიგდეს “საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” საქართველოს კანონით, უპირველეს ყოვლისა, აღნიშნული სამართალურთიერთობა წარმოშობილი უნდა იყოს საცხოვრებელი სადგომის მესაკუთრესა და მოსარგებლეს შორის და აუცილებლად 1921 წლის 25 თებერვლიდან 1997 წლის 25 ნოემბრამდე პერიოდში.

26. საკასაციო სასამართლომ არაერთ საქმეზე განმარტა, რომ „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ საქართველოს კანონით წესრიგდება არა ყველა ის ურთიერთობა, რაც უძრავი ნივთის თაობაზე დადებულ, ფორმადაუცველ გარიგებასთანაა დაკავშირებული, არამედ მხოლოდ ისეთი, რომელიც მოითხოვს სპეციალურ მოწესრიგებას. მითითებული კანონის მოქმედების ფარგლებში სამოქალაქო ბრუნვის მონაწილენი ვალდებულნი იყვნენ დაეცვათ უძრავ ქონებაზე საკუთრების წარმოშობის იმ დროს მოქმედი წესები, მაგრამ, ზოგიერთ შემთხვევებში, ამ წესების დარღვევა უკავშირდებოდა გარკვეულ ობიექტურ გარემოებებს, რაც დამახასიათებელი იყო იმ დროს მოქმედი სამართლებრივი სივრცისათვის, კერძოდ, სამოქალაქო უფლებათა განხორციელება იმ დროს ბევრად იყო დამოკიდებული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ დანაწესებზე, რაც ხელს უშლიდა თავისუფალი სამოქალაქო ბრუნვის დამკვიდრებას. ასეთ ვითარებაში, ხშირად მხარეთა ურთიერთობა არ სცილდებოდა მათი ფაქტობრივი ქონებრივი ურთიერთობის ფარგლებს. სპეციალური მოწესრიგება უკავშირდება უშუალოდ ამ ურთიერთობების სპეციფიკას. კერძოდ, ურთიერთობებს, რომლებიც არსებობდა ზემოაღნიშნულ პერიოდში ფაქტის სახით, ზემოაღნიშნულმა კანონმა მიანიჭა იურიდიული მნიშვნელობა და მას კონკრეტული სამართლებრივი შედეგები დაუკავშირა (იხ. სუსგ საქმე №ას-137-2019, 06 მაისი, 2019 წელი; №ას-551-551-2018, 25 ნოემბერი, 2019 წელი).

27. განსახილველ შემთხვევაში, სადავო საკითხია 10.01.1985წ. ხელწერილის შედგენისას წარმოადგენდა თუ არა ორდერის მფლობელი სადავო უძრავი ქონების მესაკუთრეს. შესაბამისად, ვინაიდან სადავო სამართალურთიერთობა წარმოშობილია (1985წ.) საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის ამოქმედებამდე (1997წ.), საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 1507-ე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, სადავო საკითხის შესაფასებლად სააპელაციო სასამართლომ მართებულად იხელმძღვანელა საქართველოს სსრ სამოქალაქო სამართლის კოდექსითა და საქართველოს სსრ საბინაო კოდექსით.

28. საქართველოს სსრ სამოქალაქო სამართლის კოდექსის 290-ე მუხლის პირველი აბზაცის თანახმად, სახელმწიფო და საზოგადოებრივი საბინაო ფონდის სახლებში საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობა ხორციელდებოდა საცხოვრებელი სადგომის ქირავნობის ხელშეკრულების შესაბამისად, რომელიც იდებოდა გამქირავებელს - საბინაო-საექსპლუატაციო ორგანიზაციასა და დამქირავებელს - მოქალაქეს შორის, რომლის სახელზეც გაცემული იყო ორდერი. ანალოგიურ დანაწესს შეიცავდა სსრ საბინაო კოდექსის მე-60 მუხლის პირველი აბზაცი. იმავე კოდექსის 57-ე მუხლის პირველი აბზაცის თანახმად, სახელმწიფო ან საზოგადოებრივი საბინაო ფონდის სახლში საცხოვრებელი სადგომის მიცემის გადაწყვეტილების საფუძველზე სახალხო დეპუტატთა რაიონული, საქალაქო, ქალაქის რაიონული, სადაბო, სასოფლო საბჭოს აღმასრულებელი კომიტეტი მოქალაქეს აძლევდა ორდერს, რომელიც მოცემულ საცხოვრებელ სადგომში შესახლების ერთადერთი საფუძველი იყო.

29. მოცემულ შემთხვევაში, დადგენილია, რომ თავდაპირველ მესაკუთრეს სადავო უძრავი ქონება მფლობელობაში გადაეცა ქ. თბილისის 5/ მაისის რაიონის მშრომელთა დეპუტატების საბჭოს აღმასრულებელი კომიტეტის მიერ 1977 წელს გაცემული ორდერის საფუძველზე. მან აღნიშნული ქონების პრივატიზება მოახდინა მოგვიანებით, 1994 წლის 10 მაისს, ხოლო საჯარო რეესტრში უძრავი ქონების მესაკუთრედ დარეგისტრირდა 2008 წლის 17 დეკემბერს. ამდენად, ზემოაღნიშნული სამართლებრივი ნორმების გათვალისწინებით, საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს დასკვნას, რომ 10.01.1985წ. ხელწერილის შედგენისას ორდერის მფლობელი წარმოადგენდა არა სადავო უძრავი ქონების მესაკუთრეს, არამედ დამქირავებელს.

30. შესაბამისად, ვინაიდან სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა, რომ 10.01.1985წ. ხელწერილი გაფორმებული არ ყოფილა საცხოვრებელი სადგომის მესაკუთრესა და მოსარგებლეს შორის, რაც ნასყიდობის ხელშეკრულების დადებულად ცნობისათვის აუცილებელ წინაპირობას წარმოადგენს, განსახილველი შემთხვევა არ ექცევა "საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ საქართველოს კანონის მოთხოვნათა ფარგლებში, რის გამოც არ არსებობს მოსარჩელის მოთხოვნის დაკმაყოფილებისა და 1985 წლის 10 იანვარის ნასყიდობის ხელშეკრულების დადებულად ცნობის ფაქტობრივ-სამართლებრივი საფუძვლები.

31. ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ შემთხვევაში კასატორს არ წარმოუდგენია იმგვარი დასაშვები და დასაბუთებული საკასაციო პრეტენზია, რომელიც გასაჩივრებული განჩინებით დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გაბათილებისა და საკასაციო საჩივრის არსებითად განსახილველად დაშვების შესაძლებლობას მისცემდა სასამართლოს.

32. სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული საპროცესო დარღვევებით, ვერც საკასაციო საჩივრის ავტორი მიუთითებს რაიმე ისეთ დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე.

33. ამასთან, გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან (იხ. მაგ. სუსგ საქმე №ას-551-551-2018, 25 ნოემბერი, 2019 წელი; №ას-1148-2019, 06 დეკემბერი, 2019 წელი), რის გამოც საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით; არც დასაბუთებული პოზიციაა წარმოდგენილი ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასთან ან/და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალთან წინააღმდეგობის საფუძვლით.

34. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

35. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 46-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ი“ ქვეპუნქტის თანახმად, კასატორი გათავისუფლებულია სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა

1. ნ.წ–ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველი;

2. კასატორი გათავისუფლებულია სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ნ. ბაქაქური

მოსამართლეები: ზ. ძლიერიშვილი

ე. გასიტაშვილი