საქმე №ას-473-2020 21 აპრილი, 2021 წელი

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მირანდა ერემაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები: ვლადიმერ კაკაბაძე,

ლევან მიქაბერიძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი – ჯ.დ. პ.ი., ბ.ფ. ფ.ლ. (მოსარჩელეები, შეგებებული სარჩელის მოპასუხეები)

მოწინააღმდეგე მხარე – შპს ,,დ.ო–ი“, შპს ,,დ.ო–ის დ–ია“ (მოპასუხეები, შეგებებული სარჩელის ავტორები)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2019 წლის 3 დეკემბრის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – სასაქონლო ნიშნების გამოყენების აკრძალვა და მოსარჩელის კუთვნილი სასაქონლო ნიშნით ნიშანდებული პროდუქციის განადგურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

1. ჯ.დ. პ.ი. (შემდეგში - პირველი მოსარჩელე, შეგებებული სარჩელის მოპასუხე) სიტყვიერი სასაქონლო ნიშნის J. D.-ისა და ბოთლის სამგანზომილებიანი ფიგურის მფლობელია.

2. ბ.ფ. ფ.ლ. (შემდეგში - მეორე მოსარჩელე, შეგებებული სარჩელის მოპასუხე) სიტყვიერი სასაქონლო ნიშნის F-სა და ბოთლის სამგანზომილებიანი ფიგურის მფლობელია

3. შპს „დ.ო–ი“ (შემდეგში - პირველი მოპასუხე, პირველი შეგებებული მოსარჩელე) ვისკის „ J. D.-ისა“ და არაყის „ F-ს“ იმპორტიორია საქართველოში, ხოლო შპს „დ.ო. დ–ია“ (შემდეგში - მეორე მოპასუხე, მეორე შეგებებული მოსარჩელე) უზრუნველყოფს ამ პროდუქციის განაწილებასა და რეალიზაციას.

4. სასაქონლო ნიშნების მესაკუთრეთა მიერ ჩამოსხმულ ყველა ვისკისა და არყის ბოთლზე დატანილია პარტიის კოდი, რასაც ადასტურებს მოსარჩელე კომპანიათა დირექტორების მიერ გაცემული აფიდავიტი (იხ. ტ.1, ს.ფ 261-281) და სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 2015 წლის 29 დეკემბრის ექსპერტიზის დასკვნა (იხ. ტ.1, ს.ფ.290-299).

5. მოპასუხეთა მფლობელობაში არსებული ალკოჰოლური სასმელების ნაწილს არ აქვს დატანილი პარტიის კოდები.

6. მოსარჩელის მოთხოვნა

6.1. 2015 წლის 28 დეკემბერს მოსარჩელეებმა სარჩელით მიმართეს სასამართლოს და მოითხოვეს მოპასუხეთა მიერ „ J. D.-ისა“ და „ F-ს“ სასაქონლო ნიშნებით მარკირებული იმ ალკოჰოლური სასმელების იმპორტის, დასაწყობების, დ–იის, გასაყიდად შეთავაზებისა და რეალიზაციის აკრძალვა, რომელიც არ იყო წარმოებული სასაქონლო ნიშნების - „ J. D.-ისა“ და „ F-ს“ მფლობელთა მიერ. მოსარჩელეებმა, ამავდროულად, მოპასუხეთა მიერ იმპორტირებული „ J. D.-ისა“ და „ F-ს“ სასაქონლო ნიშნით მარკირებული ალკოჰოლური სასმლის კონტრაფაქციული საქონლის განადგურებაც მოითხოვეს.

7. მოპასუხეის პოზიცია

7.1. მოპასუხეებმა სარჩელი არ ცნეს და მოთხოვნის გამომრიცხველი შესაგებლის წარდგენით უარყვეს სარჩელის საფუძვლიანობა. მოპასუხეთა მტკიცებით, მათ მიერ იმპორტირებული ყველა ბრენდის ალკოჰოლური სასმელი შეიცავდა საქართველოს მთავრობის 2013 წლის 31 დეკემბრის N 441 დადგენილებით განსაზღვრულ საქონლის პარტიის შესახებ ინფორმაციას და სადავო ალკოჰოლური სასმელების საქართველოში იმპორტისას, შემოსავლების სამსახურის საბაჟო დეპარტამენტს ტვირთი არ გაუჩერებია. მოპასუხეებისვე მტკიცებით, შესაგებელზე მტკიცებულების სახით დართული სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 2016 წლის 15 იანვრის ექსპერტიზის დასკვნა ცხადყოფდა, რომ მოპასუხეთა შემოტანილი და მოსარჩელეების ოფიციალური დისტრიბუტორის მიერ იმპორტირებული სადავო ალკოჰოლური სასმელების ქიმიური შემადგენლობა ერთმანეთს დაემთხვა, რაც სარჩელის უსაფუძვლობაზე მიუთითებდა.

8. თბილისის საქალაქო სასამართლოს განჩინება სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიების გამოყენების თაობაზე

8.1. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 29 დეკემბრის განჩინებით, მოსარჩელეთა მოთხოვნის საფუძველზე სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიების ფარგლებში საქმის საბოლოო გადაწყვეტამდე ყადაღა დაედო მოპასუხეთა მფლობელობაში არსებულ „ J. D.-ისა“ და „ F-ს“ სასაქონლო ნიშნებით მარკირებულ იმ საქონელს, რომელიც განთავსებული იყო ქ. თბილისში, ....... ქ.N15-ში მდებარე მაღაზია „ს–ში“. მოპასუხეებს ასევე აეკრძალათ „ J. D.-ისა“ და „ F-ს“ სასაქონლო ნიშნით მარკირებული ალკოჰოლური სასამლის იმპორტი, დასაწყობება, დ–ია, გასაყიდად შეთავაზება და რეალიზაციაც.

9. თბილისის საქალაქო სასამართლოს განჩინება სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიების შეცვლის თაობაზე

9.1. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 6 ოქტომბრის განჩინებით, სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიების ერთი სახის მეორეთი შეცვლის თაობაზე მხარეთა შუამდგომლობის საფუძველზე შეიცვალა ამავე სასამართლოს 2015 წლის 29 დეკემბრის განჩინებით გამოყენებული სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიება, კერძოდ, ყადაღა მოეხსნა და მოპასუხეებს დაუბრუნდათ „ J. D.-ისა“ და „ F-ს“ სასაქონლო ნიშნით მარკირებული ალკოჰოლური სასამელების ის ნაწილი, რომლებზეც დატანილი იყო მწარმოებლის სტანდარტით გათვალისწინებული სავალდებულო პარტიის კოდი. სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიებად კი, განისაზღვრა ქ. თბილისი, ....... ქ. N15-ში მდებარე მაღაზია „ს–ში“ განთავსებული მოპასუხეთა კუთვნილი „ J. D.-ისა“ და „ F-ს“ სასაქონლო ნიშნით მარკირებული იმ ალკოჰოლური სასამელების დაყადაღება დავის საბოლოოდ გადაწყვეტამდე, რომელზეც დატანილი არ იყო მწარმოებლის სტანდარტით გათვალისწინებული სავალდებულო პარტიის კოდი. მოპასუხეებს ასევე აეკრძალათ „ J. D.-ისა“ და „ F-ს“ სასაქონლო ნიშნით მარკირებული (მხოლოდ) არაკოდირებული ალკოჰოლური სასმელის იმპორტი, დასაწყობება, დ–ია, გასაყიდად შეთავაზება და რეალიზაცია.

10. შეგებებული სარჩელის მოთხოვნა

10.1. მოპასუხეებმა სასამართლოს შეგებებული სარჩელით მიმართეს და პირველი მოსარჩელისათვის 400 000 ლარის, ხოლო მეორე მოსარჩელისათვის 2 300 000 ლარის ზიანის ანაზღაურების დაკისრება მოითხოვეს.

10.2. შეგებებულ მოსარჩელეთა მტკიცებით, უსაფუძვლოდ გამოყენებული სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიების შედეგად მოპასუხეებს მიადგათ ზიანი, რაც იმაში გამოიხატა, რომ მათ ხელი შეეშალათ 2015 წლის 29 დეკემბრიდან 2016 წლის 26 ოქტომბრამდე განეხორციელებინათ მართლზომიერი სამეწარმეო საქმიანობა და გაეყიდათ მათ საკუთრებაში არსებული ის ალკოჰოლური სასმელები, რომლებსაც გააჩნდათ ე.წ. მწარმოებლის სტანდარტით გათვალისწინებული კოდები.შეგებებულმა მოსარჩელეებმა ზიანის კალკულაცის მიზნით, სასამართლოში აუდიტორული დასკვნა წარადგინეს.

11. შეგებებული სარჩელის მოპასუხეთა პოზიცია

11.1. შეგებებული სარჩელის მოპასუხეებმა სარჩელი უარყვეს და მიუთითეს, რომ მოსარჩელეებს სასამართლოსთვის არ წარუდგენიათ ზიანის მიყენების ფაქტის დამადასტურებელი მტკიცებულებები. მათივე განმარტებით, საქმეზე წარმოდგენილი აუდიტორული დასკვნა შეიცავდა არარეალურ მონაცემებს შესაძლო ზიანის ოდენობასთან მიმართებით.

12. თბილისის საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება

12.1. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 17 აგვისტოს გადაწყვეტილებით, სარჩელი დაკმაყოფილდა; მოპასუხეებს აეკრძალათ J. D.-ისა“ და „ F-ს“ სასაქონლო ნიშნებით მარკირებული ვისკისა და არყის იმპორტი, დასაწყობება, დ–ია, გასაყიდად შეთავაზება და რეალიზაცია, რომელიც არ იყო მოსარჩელეთა მიერ წარმოებული. ამავე გადაწყვეტილებით განისაზღვრა შესაბამისი სასაქონლო ნიშნებით მარკირებული, მოპასუხეთა კუთვნილი იმ ალკოჰოლური სასმელების განადგურება, რომელიც არ იყო წარმოებული მოსარჩელეთა მიერ. სასამართლოს გადაწყვეტილებით, მოპასუხეებს უარი ეთქვათ შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილებაზე.

13. შეგებებულ მოსარჩელეთა სააპელაციო საჩივარი

13.1. აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს შეგებებულმა მოსარჩელეებმა, რომელთაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და, ახალი გადაწყვეტილებით, ძირითადი სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა და შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვეს.

13.2. სააპელაციო სამართალწარმოების ეტაპზე შეგებებულმა მოსარჩელეებმა შეამცირეს სააპელაციო მოთხოვნა და პირველი მოპასუხისათვის 86 792.28 ლარის, ხოლო მეორე მოპასუხისათვის 61 398.2 ლარის ზიანის ანაზღაურების დაკისრება მოითხოვეს. აპელანტებმა სააპელაციო სასამართლოს წინაშე ზიანის ოდენობის განმსაზღვრელი მტკიცებულების სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 2018 წლის 16 აგვისტოს ექსპერტიზის დასკვნის საქმისათვის დართვის თაობაზე იშუამდგომლეს.

14. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის საოქმო განჩინება

14.1. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2018 წლის 2 ოქტომბრის საოქმო განჩინებით, ექსპერტიზის დასკვნის მტკიცებულების სახით საქმისათვის დართვის თაობაზე აპელანტთა შუამდგომლობა, დაკმაყოფილდა.

15. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის გადაწყვეტილება და დასკვნები

15.1. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2019 წლის 3 დეკემბრის გადაწყვეტილებით, შეგებებულ მოსარჩელეთა სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა. სააპელაციო სასამართლომ გააუქმა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 17 აგვისტოს გადაწყვეტილება შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში და ამ ნაწილში მიღებული ახალი გადაწყვეტილებით, საქმეზე წარმოდგენილი შეგებებული სარჩელი ნაწილობრივ დააკმაყოფილა. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილებით, შეგებებული სარჩელის მოპასუხეებს მოსარჩელეთა სასარგებლოდ ზიანის ანაზღაურება დაეკისრათ. ძირითადი სარჩელის დაკმაყოფილების ნაწილში უცვლელად დარჩა პირველი ინსტანციის სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება.

15.2. სააპელაციო პალატის შეფასებით, მოსარჩელეთა მიერ მოთხოვნილი სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიება შეეხებოდა უფლებას, რომელიც არ იყო სარჩელით დაცვის ობიექტი. პალატის მითითებით, სარჩელისაგან განსხვავებით, მოსარჩელეებმა სარჩელის უზრუნველყოფის განცხადებით მოითხოვეს უზრუნველყოფის ღონისძიების გავრცელება მოპასუხეთა კუთვნილებაში არსებული შესაბამისი სასაქონლო ნიშნებით მარკირებული ყველა ალკოჰოლური სასმლისა და არა მხოლოდ იმ პროდუქციის მიმართ, რომლის მიმართაც არსებობდა დასაბუთებული ეჭვი, რომ არ იყო წარმოებული სასაქონლო ნიშნის მფლობელთა მიერ. შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლოს განსჯით, მოსარჩელეთა ქმედება არ შეესაბამებოდა სამოქალაქო ბრუნვის მონაწილე სუბიექტთა კეთილსინდისიერად ქცევის სტანდარტს და გამოყენებული სადავო უზრუნველყოფის ღონისძიებით მოპასუხეებს მიადგათ ზიანი, რაც საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის (შემდეგში სსსკ-ის) 199-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე ანაზღაურებას ექვემდებარებოდა.

15.3. სააპელაციო პალატამ შეგებებული სარჩელის მოპასუხეთათვის ზიანის ანაზღაურების ანგარიშში დასაკისრებელი თანხის განსაზღვრისას, აპელანტების მიერ სააპელაციო სამართალწარმოების ეტაპზე წარდგენილი სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 2018 წლის 16 აგვისტოს დასკვნით იხელმძღვანელა. სასამართლომ მიიჩნია, რომ უსაფუძვლო უზრუნველყოფის ღონისძიების გამოყენების პერიოდში (296 დღე) პირველი მოპასუხისათვის დასაკისრებელმა ზიანმა 72 765.4 ლარი, ხოლო მეორე მოპასუხისათვის დასაკისრებელმა ზიანის თანხამ 51 474.4 ლარი შეადგინა.

16. შეგებებული სარჩელის მოპასუხეთა საკასაციო საჩივრის მოთხოვნა და საფუძვლები:

16.1. აღნიშნული გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს შეგებებული სარჩელის მოპასუხეებმა, რომელთაც შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილების ნაწილში სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების გაუქმება და, ახალი გადაწყვეტილებით, მათ მიმართ ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვეს. კასატორებმა, ამავდროულად, მტკიცებულების სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 2018 წლის 16 აგვისტოს ექსპერტიზის დასკვნის მტკიცებულების სახით საქმეზე დართვის თაობაზე თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2018 წლის 2 ოქტომბრის საოქმო განჩინების გაუქმება და სადავო ექსპერტიზის დასკვნის საქმიდან ამოღება მოითხოვეს.

16.2. კასატორთა მტკიცებით, ექსპერტიზის დასკვნა, რომელსაც ეფუძნება სადავო გადაწყვეტილება, არ ადასტურებს ზიანის არსებობის ფაქტსა და მის ოდენობას. სასამართლომ სააპელაციო სამართალწარმოების ეტაპზე არსწორად დაშვებული ექსპერტიზის დასკვნა გამოიყენა არა მხოლოდ ზიანის ოდენობის, არამედ ზიანის ფაქტის დასადგენადაც, ვინაიდან საქმეში არ არის დაცული სხვა რაიმე დოკუმენტი, რაც დაადასტურებდა მოწინააღმდეგე მხარისათვის ზიანის მიყენებას. კასატორთა მითითებით, მხარეთა შორის დავა მიმდინარეობს 2015 წლიდან და 2018 წლის 2 ოქტომბრამდე, მათ საკმარისზე მეტი დრო ჰქონდათ, დაედასტურებინათ, რომ ნამდვილად მიადგათ ზიანი და გამოეანგარიშებინათ ზიანის ოდენობაც.

16.3. კასატორთა მოსაზრებით, სადავო მტკიცებულება საქმეს დაერთო სსსკ-ის 380-ე მუხლის მოთხოვნათა დარღვევით, აპელანტთა მიერ მარტოოდენ იმ ფაქტზე აპელირება, რომ მისთვის ხელსაყრელი შინაარსის ექსპერტიზის დასკვნის მოპოვება შეძლო პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ გადაწყვეტილების გამოტანის შემდგომ, არ წარმოადგენს სააპელაციო სასამართლოს მიერ ახალი მტკიცებულების მიღების წინაპირობას. მხარეს უნდა ემტკიცებინა, რომ სადავო დასკვნის მიღება მანამდე მისგან დამოუკიდებელი მიზეზით შეუძლებელი იყო, რაც მან ვერ განახორციელა. შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლო არ იყო უფლებამოსილი, სააპელაციო სამართალწარმოების ეტაპზე დაეშვა ექსპერტიზის დასკვნა.

16.4. კასატორი მიიჩნევს, რომ ე.წ. მწარმოებლის კოდიანი ალკოჰოლური სასმელების დაყადაღებით შეგებებულ მოსარჩელეებს არ მისდგომიათ ზიანი, ვინაიდან პროდუქციის ამ ნაწილზე ყადაღის მოხსნის შემდეგ შეგებებულმა მოსარჩელეებმა წარმატებით გაყიდეს (ან/და ჰქონდათ ამგვარი შესაძლებლობა) თავიანთ მფლობელობაში არსებული ეს საქონელი. კასატორის განმარტებით, შეგებებულ მოსარჩელეთა მტკიცების ტვირთს წარმოადგენდა, დაემტკიცებინათ, რომ სადავო სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიებით მათ რეალურად მიადგათ ზიანი. კასატორთა მოსაზრებით, მხოლოდ მითითება იმ გარემოებაზე, რომ სამოქალაქო დავის ფარგლებში გარკვეული პერიოდით აკრძალული ჰქონდათ კასატორთა სასაქონლო ნიშნებით მარკირებული სასმელების იმპორტი და რეალიზაცია, საკმარისი არ არის ზიანის დასადასტურებლად.

16.5. კასატორთა მტკიცებით, საქმეზე არ იკვეთება სსკ-ის 992-ე მუხლით განსაზღვრული დელიქტური პასუხისმგებლობის დამდგენ წინაპირობათა ერთობლიობა, გარდა იმისა, რომ კასატორები გამორიცხავენ ზიანის არსებობის ფაქტს, ასევე განმარტავენ, რომ არ დგინდება არც მოსარჩელეთა მართლსაწინააღმდეგოდ მოქმედების ფაქტი. კასატორთა მოსაზრებით, სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიების მოთხოვნა არ შეიძლება, შეფასდეს მოსარჩელეთა მართლსაწინააღმდეგო ქმედებად. სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიების მოთხოვნის მომენტში მათთვის უცნობი იყო, რომ მოწინააღმდეგე მხარე ვაჭრობდა როგორც კონტრაფაქციული, ასევე - ორიგინალური წარმომავლობის პროდუქციით. ამასთან, კასატორთა განმარტებით, სამოქალაქო საპროცესო კანონმდებლობა ითვალისწინებს სარჩელის უზრუნველყოფის განჩინების გასაჩივრების შესაძლებლობას, რა დროსაც მოპასუხეებს შეუძლიათ, სადავო გახადონ გამოყენებული უზრუნველყოფის ღონისძიების კანონიერება, განსახილველ შემთხვევაში მოპასუხეებს სადავოდ არ გაუხდიათ ის გარემოება, რომ არაკოდირებული საქონლის იმპორტსა და რეალიზაციასთან ერთად აეკრძალათ კოდირებული, ორიგინალი საქონლის რეალიზაციაც. კასატორთა განსჯით, იმ შემთხვევაშიც კი, თუ დავუშვებთ, რომ სადავო უზრუნველყოფით მოპასუხეებს მიადგათ რაიმე სახის ზიანი, ის გამოწვეულია არა კასატორთა, არამედ თავად მოწინააღმდეგე მხარის ქმედებისა თუ უმოქმედობის შედეგად. კასატორები ბრალის არსებობასაც გამორიცხავენ მოპასუხეთათვის მიყენებული შესაძლო ზიანის მიმართ.

17. საკასაციო სამართალწარმოების ეტაპი

17.1. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2020 წლის 6 ივლისის განჩინებით საკასაციო საჩივარი წარმოებაში იქნა მიღებული სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.

17.2. საქართველოს უზენაეს სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2021 წლის 24 თებერვლის განჩინებით, საკასაციო საჩივარი დასაშვებად იქნა ცნობილი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, მტკიცებულებათა გაანალიზებისა და საკასაციო საჩივრის სამართლებრივი დასაბუთებულობის არსებითად განხილვის გზით შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ მოსარჩელის საკასაციო განაცხადი დასაბუთებულია და უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგი არგუმენტაციით:

8. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 404-ე მუხლის პირველი ნაწილით, საკასაციო სასამართლო გადაწყვეტილებას ამოწმებს საკასაციო საჩივრის ფარგლებში, ამავე კოდექსის 407-ე მუხლის პირველი ნაწილით, საკასაციო სასამართლო იმსჯელებს მხარის მხოლოდ იმ ახსნა-განმარტებაზე, რომელიც ასახულია სასამართლო გადაწყვეტილებებში და სხდომის ოქმებში. გარდა ამისა, შეიძლება მხედველობაში იქნეს მიღებული ამ კოდექსის 396-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ვ“ ქვეპუნქტში მითითებული ფაქტები; ამავე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). დასაბუთებულ პრეტენზიაში იგულისხმება მითითება იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და, რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურ-სამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება.

9. საკასაციო პალატა საკასაციო საჩივრის საფუძვლების შესწავლის შედეგად მიიჩნევს, რომ კასატორებმა სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით წარმოადგინეს დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია.

10. საკასაციო სასამართლო, პირველ რიგში, აღნიშნავს, რომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით დამდგარი შედეგი ძირითადი სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილების (მოპასუხეებს აეკრძალათ J. D.-ისა“ და „ F-ს“ სასაქონლო ნიშნებით მარკირებული ვისკისა და არყის იმპორტი, დასაწყობება, დ–ია, გასაყიდად შეთავაზება და რეალიზაცია, რომელიც არ იყო მოსარჩელეთა მიერ წარმოებული. ამავე გადაწყვეტილებით განისაზღვრა შესაბამისი სასაქონლო ნიშნებით მარკირებული, მოპასუხეთა კუთვნილი იმ ალკოჰოლური სასმელების განადგურება, რომელიც არ იყო წარმოებული მოსარჩელეთა მიერ.) თაობაზე შედავებული არ არის და, შესაბამისად, ამ ნაწილში გადაწყვეტილება შესულია კანონიერ ძალაში. მოცემულ შემთხვევაში, საკასაციო პალატის განსჯის საგანია შეგებებული სარჩელის მოთხოვნის საფუძვლიანობა და ამ ნაწილში ქვემდგომი ინსტანციის სასამართლო გადაწყვეტილების კანონიერება.

11. კასატორთა (შეგებებული სარჩელის მოპასუხეების) ძირითადი საკასაციო პრეტენზია ეხება იმას, რომ სააპელაციო სასამართლომ საქმის განხილვისას არ გამოიკვლია ზიანის არსებობის/მიყენების ფაქტი, დაარღვია სამოქალაქო საპროცესოსამართლებრივი ნორმები და სსსკ 380-ე მუხლის მოთხოვნთა საწინააღმდეგოდ, მტკიცებულებად მიიღო ექსპერტიზის დასკვნა, რომლის წარდგენა მოპასუხეს პირველი ინსტანციის სასამართლოში საქმის განხილვისას შეეძლო, თუმცა, არასაპატიო მიზეზით არ წარადგინა იგი. აღნიშნული მტკიცებულება კი, სასამართლომ არასწორად დაუდო საფუძვლად პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილების ცვლილებას და კასატორებს შეგებებულ მოსარჩელეთა სასარგებლოდ ზიანის ანაზღაურება დააკისრა.

11.1. საპროცესო სამართალწარმოების ფუნდამენტური - შეჯიბრებითობის პრინციპის მიხედვით, მხარეები თავად განსაზღვრავენ თუ რომელი მტკიცებულება დაუდონ საფუძვლად სასარჩელო მოთხოვნას, წარადგინონ თუ არა ესა თუ ის მტკიცებულება სასამართლოში და სამართალწარმოების რა ეტაპზე წარადგინონ მათთვის ხელსაყრელი მტკიცებულება. შეჯიბრებითობის პრინციპის არსი იმაში მდგომარეობს, რომ მხარემ რომელიც ისწრაფვის მისთვის ხელსაყრელი პროცესუალური შედეგის მისაღწევად, აპრიორი სწორად უნდა განსაზღვროს მისი მტკიცების ტვირთის წარმატებულად რეალიზებისთვის აუცილებელი სამართლებრივი სტრატეგია და სასამართლოს წარუდგინოს როგორც მისი მტკიცების საგანში შემავალი გარემოების ამსახველი სარწმუნო და უტყუარი მტკიცებულებები, ასევე სწორად შეარჩიოს საპროცესო მოქმედების შესრულების (ამა თუ იმ მტკიცებულების წარდგენის) დრო.

11.2. საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ მხარეთა თანასწორუფლებიანობისა და შეჯიბრებითობის პრინციპის გათვალისწინებით, სამოქალაქო კანონმდებლობა პროცესის მხარეებს უზღუდავს ახალი მტკიცებულების წარდგენას საქმის მომზადების დასრულების შემდგომ, გარდა ამგვარი მტკიცებულების სამართალწარმოების შესაბამის ეტაპზე საპატიო მიზეზით წარუდგენლობის შემთხვევისა. სსსკ-ის 201-ე მუხლის მიხედვით, საქმის არსებითი განხილვისას მხარეთა დაცვითი პოზიციები სარჩელსა და შესაგებელში ან საქმის მომზადების სტადიაზე მითითებული გარემოებებით უნდა შემოიფარგლოს. გამონაკლისს წარმოადგენს სასამართლოს მხრიდან იმგვარი ფაქტის მიღება, რომლის მითითებაც საქმის მომზადების ეტაპზე მხარეს ობიექტურად არ შეეძლო. ამ რეგულირებას მისდევს სამართალწარმოების პროცესში ქსპერტიზის დასკვნის წარდგენის მომწესრიგებელი სსსკ-ის 162-ე მუხლის მესამე ნაწილის სპეციალური საპროცესო დანაწესიც, რომლის თანახმად, საქმის მთავარ სხდომაზე განხილვისას ექსპერტის დასკვნა მხარემ შეიძლება წარმოადგინოს მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ სასამართლო განხილვისათვის საქმის მომზადების სტადიაზე მისთვის ექსპერტის დასკვნის წარდგენის საჭიროება ობიექტური მიზეზებით ვერ იქნებოდა ცნობილი და ასეთი საფუძველი წარმოიშვა ამ სხდომაზე, ან თუ მხარემ საპატიო მიზეზით ვერ უზრუნველყო შესაბამისი ექსპერტის დასკვნის წარმოდგენა საქმის მომზადების სტადიაზე. ამდენად, სამოქალაქო საპროცესო კანონმდებლობა უზრუნველყოფს როგორც კანონის წინაშე მხარეთა თანასწორობას, აძლევს რა მათ თანაბარ შესაძლებლობას საქმის მომზადების დასრულების პროცესუალურ სტადიამდე წარადგინონ მტკიცებულებები, ისე ქმნის გარანტიებს პროცესის სუბიექტთა შორის სამართლიანი ბალანსის დასაცავად. სწორედ სამართლებრივი წონასწორობის უზრუნველყოფას ემსახურება მხარის აღჭურვა უფლებით, საპატიო მიზეზის არსებობის შემთხვევაში სასამართლოში მტკიცებულება წარადგინოს სამართალწარმოების იმ ეტაპზეც, როდესაც ორდინალურ ვითარებაში ახალი მტკიცებულება აღარ მიიღება.

11.3. საკასაციო პალატა ხაზგასმით აღნიშნავს, რომ ახალი მტკიცებულების დაშვება სააპელაციო სამართალწარმოების ეტაპზე მხოლოდ ობიექტური, საპატიო მიზეზების არსებობისას დაიშვება (სსსკ-ის 380-ე მუხლის შესაბამისად 1. სააპელაციო სასამართლოში საქმის განხილვისას შეიძლება მოყვანილ იქნეს ახალი ფაქტები და წარდგენილ იქნეს ახალი მტკიცებულებები. 2. სააპელაციო სასამართლო არ მიიღებს ახალ ფაქტებსა და მტკიცებულებებს, რომლებიც მხარეს შეეძლო წარედგინა პირველი ინსტანციის სასამართლოში საქმის განხილვისას, მაგრამ არასაპატიო მიზეზით არ წარადგინა), რისი სამართლებრივი საფუძვლებიც განსახილველ დავაზე არ გამოვლენილა. კონკრეტულ შემთხვევაში, შეგებებულმა მოსარჩელეებმა ზიანის ოდენობის გამოთვლის მიზნით, პირველი ინსტანციის სასამართლოშივე წარადგინეს აუდიტორული დასკვნა, რომლის საფუძველზეც მოპასუხეთათვის კოლოსალური თანხის დაკისრება მოითხოვეს. საკასაციო პალატა ყურადღებას მიაქცევს იმ გარემოებას, რომ მითითებული დასკვნა ასახავდა ზოგად ინფორმაციას დაყადაღებული ორიგინალური წარმომავლობის პროდუქციის ჯამური ღირებულების და არა სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიების მოქმედების პერიოდში მოპასუხეთა მიერ მისაღები შესაძლო შემოსავლის თაობაზე, რის გამოც რასაკვირველია ამ დასკვნას მიმდინარე სამართალწარმოების პროცესში ზიანის დაანგარიშების მიზნებისთვის გასაზიარებელი მტკიცებულებითი მნიშვნელობა ვერ ექნებოდა.

11.4. საკასაციო პალატის შეფასებით, შეგებებული მოსარჩელეები, რომლებიც ბიზნეს საქმიანობის განმახორციელებელი იურიდიული პირები, მეწარმე სუბიექტები არიან და რომელთაც ევალებათ მოწესრიგებული საბუღალტრო/საფინანსო დოკუმენტაციის წარმოება, აუდიტორული დასკვნის გარეშეც კარგად უნდა სცოდნოდათ ყადაღის მოქმედების 10 თვიან დროის ინტერვალში მოპასუხეთა სასაქონლო ნიშნით მარკირებული პროდუქციის გაყიდვით მისაღები მოგების (მათ შორის სსკ-ის 411 მუხლით ნაგულისხმევი მიუღებელი შემოსავლის) თაობაზე. საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ სასამართლოში ნეიტრალური პირის - საექსპერტო ან სააუდიტო დაწესებულების დასკვნის წარდგენა ემსახურება სარწმუნო მტკიცებულებით სასამართლოში მოსარჩელის პოზიციის დაცვას, ვინაიდან, მხოლოდ კომპანიის შიდა ფინანსური დოკუმენტაცია აფილირდება მოსარჩელის მიერ საკუთარი ინტერესების საკეთილდღეოდ შედგენილ მტკიცებულებასთან, რაც მის სანდოობას ეჭვქვეშ აყენებს, თუმცა, როდესაც საკითხი ეხება მეწარმე სუბიექტის მიერ დროის გარკვეულ მონაკვეთში ვაჭრობის შეზღუდვით განცდილ მატერიალურ დანაკარგს, სავარაუდოა, რომ მეწარმისათვის იმთავითვე ცნობილია ზიანის მოცულობა. მეწარმეს ხელეწიფება კომპანიაში დაცული გაყიდვების წლიური მონაცემებისა და სარეალიზაციო პროდუქციაზე მის მიერ განსაზღვრული ფასნამატის გათვალისწინებით, მიახლოებითი სიზუსტით გამოთვალოს მიუღებელი შემოსავლის ხვედრითი წილი სადავო პერიოდისათვის. შესაბამისად, პრეზუმირებულია, რომ შეგებებულ მოსარჩელეთათვის სადავო 10 თვის განმავლობაში განჭვრეტადი იყო უსაფუძვლოდ დაყადაღებული პროდუქციის რეალიზაციით მისაღები თანხა და, აქედან გამომდინარე, შესაძლო (მიუღებელის შემოსავლის) ზიანიც. ამის მიუხედავად, მათ პირველი ინსტანციის სასამართლოში წარადგინეს მიუღებელი შემოსავლის ოდენობის განსაზღვრისათვის არარელევანტური მონაცემების ამსახველი აუდიტორული დასკვნა, რაც იმთავითვე გამორიცხავს ზიანის ზუსტი ოდენობის დამდგენი ექსპერტიზის დასკვნის სასამართლოსთვის საპატიო მიზეზით წარუდგენლობის შესაძლო შემთხვევას, მით უმეტეს თუ გავითვალისწინებთ პირველი ინსტანციის სასამართლოსა და სააპელაციო სასამართლოში წარდგენილი დასკვნების საფუძველზე გამოთვლილ ზიანის ოდენობას შორის თანაფარდობას. საგულისხმოა, რომ მხარეს ექსპერტიზის დასკვნის საპროცესო კანონმდებლობით დაშვებულ დრომდე წარდგენის საპატიო გარემოებაზე არ მიუთითებია და არც სასამართლოს გამოუკვლევია ექსპერტიზის დასკვნის დაშვების საკვანძო პროცესუალური წინაპირობა - საპატიო/ობიექტური გარემეოებების არსებობა, რაც გაამართლებდა სააპელაციო სამართალწარმოების ეტაპზე ახალი მტკიცებულების მიღებას.

11.5. საკასაციო პალატის მიერ გაზიარებული ვერ იქნება ზიანის ზუსტი ოდენობის განმსაზღვრელი დოკუმენტის საქმეში არ არსებობის გამო, ზიანის ანაზღაურებაზე უარის თქმის გაუმართლებლობის მოტივით ახალი მტკიცებულების საქმეზე დართვის თაობაზე სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობა. ჯერ ერთი, საპროცესო კანონმდებლობის 380-ე მუხლის დანაწესი იმპერატიული შინაარსისაა და სასამართლოს არ ანიჭებს უფლებამოსილებას საკუთარი მიხედულებით საპატიო გარემოებების არსებობის შეუმოწმებლად და მოხმობილი მუხლის ნორმატიული შინაარსის საწინააღმდეგოდ მიიღოს ახალი მტკიცებულება და, მეორეც, დავის სამართლიანად და კანონიერად გადაწყვეტის უზრუნველსაყოფად, საპროცესო კანონმდებლობა სასამართლოს აძლევს დისკრეციულ უფლებამოსილებას სსსკ-ის 162.1 მუხლის (თუ საქმის განხილვასთან დაკავშირებულ საკითხზე მოსამართლეს სპეციალური ცოდნა არ გააჩნია, სასამართლოს შეუძლია თავისი ინიციატივით დანიშნოს ექსპერტიზა საქმის განხილვის ნებისმიერ სტადიაზე, მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ აღნიშნული საკითხის განმარტებას არსებითი მნიშვნელობა აქვს საქმის გადაწყვეტისათვის და მის გარეშე გადაწყვეტილების გამოტანა შეუძლებელია. ასეთ შემთხვევაში სასამართლოს გამოაქვს მოტივირებული განჩინება.) საფუძველზე თავად დანიშნოს ექსპერტიზა და მის მიერ დანიშნული ექსპერტიზის (თუკი ასეთის აუცილებლობა იკვეთება) და არა დაინტერესებული მხარის მიერ წარმოდგენილი ექსპერტიზის დასკვნის საქმეში დაცულ სხვა მტკიცებულებებთან ერთობლიობაში შეფასების საფუძველზე მიიღოს გადაწყვეტილება. განსახილველ შემთხვევაში, სააპელაციო სასამართლომ სადავო ექსპერტიზის დასკვნა საქმეს დაურთო სსსკ-ის 380-ე მუხლის საფუძველზე, როგორც მხარის მიერ წარმოდგენილი ახალი მტკიცებულება, რაც არსებითად ეწინააღმდეგება, როგორც ამავე ნორმის იმპერატიულ დათქმას, ისე სამოქალაქო საპროცესო კანონმდებლობით გარანტირებულ კანონის წინაშე მხარეთა თანასწორობისა და შეჯიბრებითობის პრინციპებს. გარდა ამისა, სასამართლოს მიერ ნორმის შეფარდებისა თუ მისი ინტერპრეტირების დროს გასათვალისწინებელია თავად გადასაწყვეტი საქმის გარემოებები, როგორც აღინიშნა შეგებებულმა მოსარჩელეებმა პირველი ინსტანციის სასამართლოშივე წარადგინეს ზიანის გაანგარიშების მიზნებისათვის აუდიტორული ექსპერტიზის დასკვნა, თუმცა, იგი საერთოდ არ შეიცავდა შეგებებულ მოსარჩელეთა მიერ სადავოდ ქცეული ზიანის (მიუღებელი შემოსავლის) თაობაზე მონაცემებს. საკასაციო პალატა ყურადღებას მიაქცევს იმ გარემოებასაც, რომ შეგებებული მოსარჩელეები საპროცესო ურთიერთობაში მონაწილეობდნენ სამოქალაქო სამართლის დარგში სპეციალიზირებული საადვოკატო უფლებამოსილების მქონე პირებით, შესაბამისად, ასეთ შემთხვევაში ივარაუდება, რომ მხარისათვის კარგადაა ცნობილი როგორც ამა თუ იმ საპროცესო მოქმედების შესრულების დრო, ასევე მხარისათვის ხელსაყრელი მტკიცებულების წარდგენის სამართლებრივი მნიშვნელობა. საკასაციო პალატის განსჯით, იმ მხარისათვის ხელახლა ახალი მტკიცებულების წარდგენის პრეროგატივის მინიჭება რომელმაც ერთხელ უკვე წარადგინა სასამართლოში კონკრეტული ფაქტის - ზიანის მოცულობის დამდგენი დოკუმენტი (თუმცა არასწორი მონაცემების ამსახველი) მოკლებულია სამართლებრივ დასაბუთებულობას.

11.6. ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, განსახილველი დავის ფაქტობრივი გარემოებების, სამოქალაქო საპროცესო კანონმდებლობის პრინციპებისა თუ სსსკ-ის 162-ე და 380-ე მუხლების გაანალიზების საფუძველზე საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორთა შედავება ახალი მტკიცებულების დაშვების კანონიერებასთან დაკავშირებით დასაბუთებულია, რაც თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2018 წლის 2 ოქტომბრის საოქმო განჩინების გაუქმების სამართლებრივი საფუძველია.

12. საკასაციო პალატა აქვე აღნიშნავს, რომ იმ პირობებშიც კი, თუ მივიჩნევდით, რომ დავაზე გამოიკვეთა სსსკ-ის 380-ე მუხლის საფუძველზე მტკიცებულების დაშვების პროცესუალური საფუძველი, ეს დავის სამართლებრივ შედეგზე გავლენას ვერ მოახდენდა, ვინაიდან, არ არსებობდა შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილების სამართლებრივი წინაპიროები.

13. საკასაციო პალატა, უპირველეს ყოვლისა, ყურადღებას მიაქცევს შეგებებული სარჩელის დავის საგანს, კერძოდ, მოსარჩელეები ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნას აფუძნებენ ძირითადი მოსარჩელის მიერ მოთხოვნილი სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიების გამოყენებას, რაც იმაში მდგომარეობს, რომ შეგებებულ მოსარჩელეებს კონტრაფაქციული საქონლის რეალიზაციასთან ერთად, აეკრძალათ კანონიერი სამეწარმეო საქმიანობის განხორციელება - მწარმოებლის კოდის მქონე ორიგინალი საქონლის რეალიზაცია.

13.1. მხარეთა შორის არსებული სადავო სამართალურთიერთობის არსი ცხადყოფს, რომ ზიანის ანაზღაურების თაობაზე შეგებებული მოსარჩელეთა მოთხოვნა დელიქტური ვალდებულებიდან გამომდინარეობს. განსახილველ შემთხვევაში, შეგეგებული სარჩელის მოთხოვნის სამართლებრივი საფუძველია სსკ-ის 992-ე (პირი, რომელიც სხვა პირს მართლსაწინააღმდეგო, განზრახი ან გაუფრთხილებელი მოქმედებით მიაყენებს ზიანს, ვალდებულია, აუნაზღაუროს მას ეს ზიანი), 408.1 (იმ პირმა, რომელიც ვალდებულია აანაზღაუროს ზიანი, უნდა აღადგინოს ის მდგომარეობა, რომელიც იარსებებდა, რომ არ დამდგარიყო ანაზღაურების მავალდებულებელი გარემოება) და 411-ე (ზიანი უნდა ანაზღაურდეს არა მხოლოდ ფაქტობრივად დამდგარი ქონებრივი დანაკლისისთვის, არამედ მიუღებელი შემოსავლისთვისაც. მიუღებლად ითვლება შემოსავალი, რომელიც არ მიუღია პირს და რომელსაც იგი მიიღებდა, ვალდებულება ჯეროვნად რომ შესრულებულიყო) მუხლები.

13.2. სსკ-ის 992-ე განსაზღვრავს იმ წინაპირობებს, რომლებიც უნდა არსებობდეს დელიქტური ურთიერთობის წარმოშობისათვის, კერძოდ, უნდა დადგინდეს მართლსაწინააღმდეგო ბრალეული ქმედება, ზიანი და მიზეზობრივი კავშირი ქმედებასა და დამდგარ შედეგს შორის, ანუ სარჩელი წარმატებული იქნება იმ შემთხვევაში, თუ შეგებებული მოსარჩელეები დაამტკიცებენ, რომ მოპასუხეები მოქმედებდნენ მიზანმიმართულად, მართლსაწინააღმდეგო განზრახვით, რათა ზიანი მიეყენებინათ შეგებებულ მოსარჩელეთათვის, ხოლო, ზიანი იყო განჭვრეტადი და მართლსაწინაარმდეგოდ მოქმედი პირის ქმედების პირდაპირი შედეგი (სსკ-ის 412-ე მუხლის თანახმად, ანაზღაურებას ექვემდებარება მხოლოდ ის ზიანი, რომელიც მოვალისათვის წინასწარ იყო სავარაუდო და წარმოადგენს ზიანის გამომწვევი მოქმედების უშუალო შედეგს). საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები უნდა შეესაბამებოდეს აღნიშნულ ნორმაში მითითებულ კონსტრუქციას. თუნდაც ერთ-ერთი ელემენტის არარსებობა გამორიცხავს ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნის უფლებას.

13.3. განსახილველ შემთხვევაში, შეგებებული მოსარჩელეები ამტკიცებენ, რომ სარჩელის უზურნველყოფის ღონისძიების სახით J. D.-ისა“ და არაყის „ F-ს“ სასაქონლო ნიშნით მარკირებული ალკოჰოლური სასმელების დაყადაღებით, მათ მიადგათ ზიანი.

13.4. საკასაციო პალატის განმარტებით, გენერალური დელიქტის ერთ-ერთი მთავარი პირობა მართლსაწინააღმდეგო ქმედებაა. თუკი ასეთი ქმედება არ არსებობს, მაშინ დელიქტის შემადგენლობის სხვა წინაპირობების შემოწმება ზედმეტია. მართლსაწინააღმდეგო მოქმედება არამართლზომიერი მოქმედებაა. მართლსაწინააღმდეგოდ მოქმედებს ის, ვინც არღვევს სამართლებრივ დანაწესებს, სამართლის ნორმათა მოთხოვნებს (შდრ. სუსგ. საქმე Nას-332-317-2016; 9 დეკემბერი, 2016 წელი).

13.5. ამრიგად, საკასაციო პალატა, უპირველეს ყოვლისა, შეგებებული სარჩელის მოპასუხეთა ქმედების მართლზომიერებას შეაფასებს. საქმის გარემოებათა გაანალიზება ცხადყოფს, რომ შეგებებული მოსარჩელეები ვაჭრობდნენ როგორც კონტრაფაქციული, ასევე ორიგინალური წარმომავლობის ალკოჰოლური სასმელებით. შეგებებულ მოსარჩელეთა მიერ კონტრაფაქციული საქონლით ვაჭრობა გამოვლინდა შეგებებული სარჩელის მოპასუხეების მიერ საკონტროლო შესყიდვების გზით. დადასტურებულია, რომ საკონტროლო შესყიდვისას ამოღებულ არცერთ ალკოჰოლურ სასმელს არ ჰქონდა მწარმოებლის კოდი. მითითებულ გარემოებათა ერთობლიობა, საკასაციო პალატის განსჯით, გასაზიარებელს ხდის შეგებებული სარჩელის მოპასუხეთა პოზიციას, რომ მათთვის უცნობი იყო შეგებებულ მოსარჩელეთა კუთვნილებაში კონტრაფაქციულ საქონელთან ერთად, მწარმოებლის კოდიანი საქონლის არსებობის თაობაზე და სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიება, მიუხედავად მისი ფორმულირებისა, მიზნად ისახავდა/ემსახურებოდა სასაქონლო ნიშნის უკანონოდ გამოყენების აღკვეთას. საკასაციო პალატა აქვე ყურადღებას მიაქცევს სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიების გამოყენების თაობაზე მოსარჩელეთა შუამდგომლობის შინაარსობრივ მხარეს, მის დასაბუთებულობას და აღნიშნავს, რომ სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიების გამოყენების საფუძვლად აღწერილი გარემოებები სწორედ კონტრაფაქციული საქონლის დაყადაღებას შეეხება. შესაბამისად, საკასაციო პალატის მოსაზრებით, სააპელაციო სასამართლომ დავაზე არასწორად დაადგინა მოსარჩელეთა გაუფრთხილებლობითი ბრალი და ამ საკვანძო გარემოების შეფასება მხოლოდ სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიების გამოყენების მოთხოვნის ფორმულირების შეფასებას და არა სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიების გამოყენების ფუნქციური დანიშნულებისა და მიზნობრიობის მიმართ მოსარჩელეთა სუბიექტური დამოკიდებულების გამოკვლევას დაუკავშირა, რასაც არსებითი მნიშვნელობა აქვს ქმედების ბრალეულად შერაცხვის განსაზღვრისათვის. საკასაციო პალატა საქმის გარემოებათა, აგრეთვე მტკიცებულებების გაანალიზებისა და შეფასების შედეგად მიიჩნევს, რომ მოსარჩელისათვის განჭვრეტადი არ იყო მოპასუხისათვის ვისკის „ J. D.-ისა“ და არაყის „ F-ს“ სასაქონლო ნიშნით ბრენდირებული სრული საქონლის დაყადაღებით მოსალოდნელი ზიანი, მით უფრო თუ გავითვალისწინებთ ძირითად სარჩელზე დავის საბოლოო შედეგს, რომლის მიხედვითაც მოპასუხის (შეგებებულ მოსარჩელის) საკუთრებაში არსებული, დაყადაღებული კონტრაფაქციული სასმელების განადგურება განისაზღვრა. სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიებით მოსარჩელე სწორედ ამ შედეგისკენ ისწრაფოდა, რათა იმპორტიორსა და რეალიზატორს დავის საბოლოოდ დასრულებამდე არ გაეყიდათ შემოტანილი კონტრაფაქციული საქონელი.

13.6. საკასაციო პალატა სამოქალაქო პროცესის მონაწილეთა შორის მტიცების ტვირთის განაწილების წესის გათვალისწინებით, განმარტავს, რომ სარჩელის აღძვრისას მოსარჩელეს ევალება, სსსკ-ის 102-ე მუხლით გათვალისწინებული მტკიცების სტანდარტის დაცვით, სათანადო უტყუარი მტკიცებულებების წარდგენის გზით ამტკიცოს, რომ არსებობს დელიქტური პასუხისმგებლობის დაკისრებისათვის აუცილებელი ყველა ჩამოთვლილი წინაპირობა. მოსარჩელის მიერ თავისი პოზიციის დასადასტურებლად კონკრეტული მტკიცებულებების წარდგენის შემდეგ საწინააღმდეგო გარემოებების მტკიცება მოპასუხის ვალდებულებაა, რისი შეუსრულებლობაც მხარისათვის არახელსაყრელ მატერიალურ-სამართლებრივ შედეგს გამოიწვევს (იხ. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 18.10.2017წ. განჩინებაში მოცემული მსჯელობა საქმეზე №ას-1127-1047 -2017 და საქმეზე Nას-189-189-2018). განსახილველ შემთხევაშიც, დელიქტური პასუხისმგებლობის წინაპირობების არსებობის მტკიცების ტვირთი შეგებებულ მოსარჩელეებს ეკისრებოდათ, სწორედ მათ უნდა წარმოედგინათ სასამართლოში იმ გარემოების უტყუარად დამადასტურებელი დოკუმენტი, რომ, ჯერ ერთი, მოსარჩელეთათვის განჭვრეტადი იყო ზიანი და, მეორეც, მოსარჩელეთა მიზანს სწორედ მოპასუხისათვის ზიანის მიყენება წარმოადგენდა, თუმცა, შეგებებულმა მოსარჩელეებმა ამ გარემოებებზე მხოლოდ ზეპირსიტყვიერი მითითებით შემოიფარგლნენ და დავის მათ სასარგებლოდ გადაწყვეტისათვის მნიშვნელობის მქონე, სარწმუნო მტკიცებულებების სასამართლოსთვის წარმოდგენა ვერ შეძლეს.

13.7. გასათვალისწინებელია ისიც, რომ განსახილველ შემთხვევაში, სპეციფიკურია თავად ის სამართალურთიერთობაც, რომლიდან გამომდინარეც შეგებებული მოსარჩელეები მოითხოვენ ზიანის ანაზღაურების მოსარჩელისათვის დაკისრებას. საკითხი ეხება სასამართლოს მიერ სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიების გამოყენების შედეგად მიყენებული ზიანის ანაზღაურებას.

13.7.1. საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ სსსკ-ის XXIII თავით გათვალისწინებული სარჩელის უზრუნველყოფის ინსტიტუტი მატერიალური კანონმდებლობით დაცული უფლებებისა და კანონიერი ინტერესების რეალური განხორციელების სწრაფი და ეფექტური საპროცესოსამართლებრივი გარანტიაა. სასამართლოს მიერ სარჩელის უზრუნველყოფის გამოყენებას საფუძვლად უდევს ვარაუდი, რომ მომავალში მიღებული სასამართლო გადაწყვეტილება, შესაძლოა, ვერ აღსრულდეს ან აღსრულება მნიშვნელოვნად დაბრკოლდეს. ამდენად, სარჩელის უზრუნველყოფის ინსტიტუტის მიზანია მოსარჩელის მატერიალური უფლებების რეალური განხორციელებისათვის ხელსაყრელი პირობების შექმნა, სასამართლო გადაწყვეტილების აღსრულების უზრუნველყოფა. საკასაციო პალატა დამატებით აღნიშნავს, რომ სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიების გამოყენება გადის სასამართლო კონტროლს, სასამართლო განცხადებაში/სარჩელში აღწერილი გარემოებების საფუძველზე აფასებს სარჩელის უზრუნველყოფის ამა თუ იმ ღონისძიების გამოყენების მიზანშეწონილობას, მათ შორის გამოსაყენებელი ღონისძიების გავრცელების ფარგლებსა და მოცულობას. საკასაციო პალატის განმარტებით, იმისთვის, რომ ზიანი დაექვემდებაროს ანაზღაურებას, უნდა წარმოადგენდეს მართლსაწინააღმდეგო ქმედების პირდაპირ და უშუალო შედეგს, ანუ მართლსაწინააღმდეგო ქმედების რეალიზება თავიდან ბოლომდე სამართალდამრღვევი პირის ნებაზე უნდა იყოს დამოკიდებული. შესაბამისად სასამართლოს მიერ გამოყენებული სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიებით გამოწვეული შედეგი შეგებებული სარჩელის მოპასუხეებს მართლსაწინაააღმდეგო და ბრალეულ ქმედებად ვერც ამ მოცემულობის გათვალისწინებით ვერ შეერაცხებათ.

14. რაც შეეხება ზიანს, საკასაციო პალატა ვერ გაიზიარებს ზიანის არ არსებობის თაობაზე კასატორთა შედავებას და განმარტავს, რომ მიუღებელი შემოსავლის შინაარსი მოცემულია სსკ-ის 411-ე მუხლში, რომლის მიხედვით, კანონმდებელი დაზარალებულს (კრედიტორს) უფლებას აძლევს, ზიანის ანაზღაურება მოითხოვოს არა მხოლოდ ფაქტობრივი ქონებრივი დანაკლისისათვის, არამედ იმ ანაცდენი სარგებლისათვის, რომელსაც დაზარალებული მიიღებდა სამოქალაქო ბრუნვის ნორმალური განვითარების შედეგად. „მიუღებელი შემოსავალი“ არის ანაცდური მოგება, რომლის ანაზღაურებაც მოსარჩელის განსაკუთრებული კომერციული ინტერესია, ვინაიდან კომერციულ ბრუნვაში მისი ინტერესი შემოსავლის მიღებისკენაა მიმართული (შდრ. სუსგ, ას-509-893-06, 30 მარტი, 2007 წ. №ას-218-210-2013, 10 მარტი, 2014 წ.). საკასაციო პალატის მოსაზრებით, მეწარმე სუბიექტი რომელიც ორიენტირებულია მოგების მიღებაზე და წლებია დაკავებულია სადავო ალკოჰოლური სასმელების რეალიზაციით, პრეზუმირებულია, რომ 10 თვის განმავლობაში რეალიზაციის შეზღუდვით, დროის შესაბამის მონაკვეთში გარკვეულ შემოსავალს დაკარგავდა, ამ დასკვნას ამყარებს ის გარემოებაც, რომ ყადაღა დაედო მაღაზია „ს–ში“ სარეალიზაციოდ განთავსებულ საქონელს. თუმცა, საგულისხმოა ისიც, რომ მხარეთა შორის მტკიცების ტვირთის განაწილების პრინციპიდან გამომდინარე, სწორედ შეგებებული მოსარჩელეები იყვნენ ვალდებულნი, სასამართლოს წინაშე დაემტკიცებინათ როგორც ზიანის არსებობა, ისე მისი მოცულობა (შდრ. სუსგ Nას-191-183-2016, 19.04.16; №ას-1843-2018,5 მარტი, 2019 წელი; №ას-1154-2018, 13 დეკემბერი, 2018 წელი), ამასთან მოსარჩელეებს მათი მტკიცების ტვირთის შესატყვისი მტკიცებულებები სამართალწარმოების შესაბამის ეტაპზე უნდა წარმოედგინათ, რაც მათ არ განუხორციელებიათ. შესაბამისად, მიიჩნევა, რომ მოსარჩელეებმა მათთვის განკუთვნადი მტკიცების ტვირთი ვერც ზიანის მტკიცების ნაწილში დაძლიეს.

15. ამრიგად, შეგებებულმა მოსარჩელეებმა სასამართლოს წინაშე სარწმუნო მტკიცებულებებისა წარმოდგენითა და წონადი სამართლებრივი არგუმენტაციის შეპირისპირებით ვერ შეძლეს შეგებებული სარჩელის მოპასუხეთა მართლსაწინააღმდეგო და ბრალეულად მოქმედების დამტკიცება, დელიქტური პასუხისმგებლობის სხვა წინაპირობათა შემოწმება სამართლებრივ მნიშვნელობას მოკლებულია და არ არსებობს შეგებებული სარჩელის მოპასუხეთათვის ზიანის ანაზღაურების დაკისრების მატერიალურსამართლებრივი წინაპირობები.

16. საკასაციო პალატის მოსაზრებით, იმ შემთხვევაშიც კი, თუ მივიჩნევდით, რომ არსებობდა დელიქტური ზიანის ანაზღაურების კანონისმიერი წინაპირობები, შეგებებული სარჩელის პერსპექტიულობა დამოკიდებული იქნებოდა ზიანის დადგომაში დაზარალებულის ბრალის გამორიცხვაზე. სააპელაციო სასამართლოს დავის გადაწყვეტის დროს ეს გარემოება საერთოდ არ შეუფასებია. სსკ-ის 415-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, თუ ზიანის წარმოშობას ხელი შეუწყო დაზარალებულის მოქმედებამაც, მაშინ ზიანის ანაზღაურების ვალდებულება და ამ ანაზღაურების მოცულობა დამოკიდებულია იმაზე, თუ უფრო მეტად რომელი მხარის ბრალით არის ზიანი გამოწვეული. ამდენად, მოქმედი სამოქალაქო კანონმდებლობა იცნობს ისეთ შემთხვევას, როდესაც მხარისათვის მიყენებული ზიანი შეიძლება გამოწვეული იყო ორივე მხარის მიზეზით და არსებობდეს მხარეთა ე.წ. „შერეული ბრალი“. ასეთ დროს სასამართლო ვალდებულია, დაადგინოს, რომელ მხარეს რა მოცულობით ეკისრებათ მიყენებულ ზიანზე პასუხისმგებლობა და მისი ანაზღაურების ოდენობაც აღნიშნული მოცულობის პროპორციულად განსაზღვროს (შდრ. სუსგ Nას-150-150-2018, 16 მარტი, 2018 წელი).

16.1. საკასაციო პალატის განსჯით, განსახილველ შემთხვევაში შეგებებულ მოსარჩელეებს (მოპასუხეებს ძირითად დავაზე) ჰქონდათ სრული შესაძლებლობა სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიების გასაჩივრების ფარგლებში მყისიერად მიეთითებინათ მათ მფლობელობაში მწარმოებლის კოდის მქონე პროდუქციის არსებობისა და სარჩელის უზრუნველყფოის ღონისძიების შეცვლის თაობაზე, რითაც მოპასუხეები თავიდან აირიდებდნენ ან მნიშვნელოვანწილად შეამცირებდნენ საქონლის უსაფუძვლოდ დაყადაღებით მოსალოდნელ ზიანს. იმ შემთხვევაშიც კი, თუ დავუშვებთ, რომ მოპასუხეებმაც (შეგებებულმა მოსარჩელეებმა) სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიების გამოყენებიდან გარკვეული პერიოდის შემდეგ შეიტყვეს მათ მფლობელობაში მართლზომიერ სამეწარმეო საქმიანობას დაქვემდებარებული პროდუქციის არსებობის თაობაზე, ამ დაყოვნების სამართლებრივ შედეგებზე პასუხისმგებლობა მეტწილად მოპასუხეებს ეკისრებათ, ვინაიდან, მათ ჰქონდათ სრული შესაძლებლობა ჯერ კიდევ უზრუნველყოფის ღონისძიების გამოყენებამდე პერიოდში საკუთარ მაღაზიებში/სასაქონლო საწყობში ჩაეტარებინათ მოკვლევა და გამოევლინათ მწარმოებლის კოდის მქონე ის საქონელი, რომლის გასაღების აკრძალვის სამართლებრივი საფუძველი არ არსებობდა. შესაბამისად, ის ქონებრივი დანაკლისი, რომელიც განიცადეს მოპასუხეებმა სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიებით, არსებითად თავად მოპასუხეთა პასუხისმგებლობის სფეროს განეკუთვნება, რამდენადაც ისინი სულ მცირე თავიანთი უმოქმედობით თანამონაწილეობდნენ ზიანის დადგომაში.

17. საკასაციო პალატა არარელევანტრად მიიჩნევს სამართლებრივად უსაფუძვლო სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიების გამოყენებით გამოწვეული ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნის საფუძვლიანობის შემოწმებას სამოქალაქო საპროცესო კანონმდებლობის 199-ე მუხლის მე-3 ნაწილის კონტექსტში. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის შესაბამისი დანაწესი სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიების გამოყენების შედეგად მიყენებული ზიანის ანაზღაურებას უკავშირებს ორ მოცემულობას. 1) როდესაც სარჩელი არ კმაყოფილდება და 2) თუ სარჩელის უზრუნველყოფის/სამედიაციო მორიგების უზრუნველყოფის ღონისძიების გამოყენების შემდეგ პოტენციური მოსარჩელე/განმცხადებელი კანონით დადგენილ 10 დღიან ვადაში არ აღძრავს სარჩელს/არ მიმართავს სასამართლო ან კერძო მედიაციას.

17.1. განსახილველ შემთხვევაში, შეგებებული მოსარჩელეები მოითხოვენ არასწორად გამოყენებული სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიების შედეგად მოსარჩელეთა მიერ მიზანმიმართულად მათთვის მიყენებული ზიანის ანაზღაურებას, რაც სცილდება მოხმობილი ნორმის მოწესრიგების სფეროს და არსობრივად მატერიალურ სამართალში კონცენტრირებული დელიქტური პასუხისმგებლობის მოწესრიგების სფეროს განეკუთვნება.

17.2. სსსკ-ის 199-ე მუხლის მე-3 ნაწილის სამართალურთიერთობისთვის შეფარდებისას, განმსაზღვრელია ამ დანაწესის საპროცესო კანონმდებლობაში იმპლემენტაციის მიმართ კანონმდებლის ნების სამართლებრივი ანალიზი.

17.3. საკასაციო პალატა უპირველეს ყოვლისა აღნიშნავს, რომ საპროცესო კანონმდებლობა მხარეთა თანასწორუფლებიანობის უზრუნველსაყოფად ითვალისწინებს არა მხოლოდ სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიებას, არამედ მოპასუხე მხარესაც, რომელსაც შესაძლოა სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიების გამოყენებით მიადგეს ზიანი, აძლევს შესაძლებლობას სასამართლოს მიმართოს უზრუნველყოფის გარანტიის გამოყენების მოთხოვნით, რაც ასახულია სსსკ-ის 199.1 მუხლში (თუ სასამართლო მიიჩნევს, რომ სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიების გამოყენებით მოპასუხეს შეიძლება მიადგეს ზარალი, მას შეუძლია გამოიყენოს სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიება და იმავდროულად მოსთხოვოს პირს, რომელმაც მიმართა სასამართლოს სარჩელის უზრუნველყოფის შესახებ, მეორე მხარისათვის მოსალოდნელი ზარალის ანაზღაურების უზრუნველყოფა. უზრუნველყოფის გარანტია სასამართლომ შეიძლება ასევე გამოიყენოს მოწინააღმდეგე მხარის განცხადების საფუძველზე.). ამასთანავე, იმ შემთხვევაში, თუ მხარე რომლის წინააღმდეგაც გამოყენებულია სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიება არ ეთანხმება ამ საპროცესო ინტიტუტის გამოყენებას, მათ შორის დავის საგანთან მიმართებით მისი არაპროპორციულობის საფუძვლით, მოპასუხე სარგებლობს უფლებით ამ ღონისძიების გასაჩივრების უფლების ფარგლებში მიაღწიოს სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიების შეცვლას, ან გაუქმებას (სსსკ-ის 194-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სარჩელის უზრუნველსაყოფად გამოტანილ განჩინებაზე მოპასუხეს შეუძლია შეიტანოს საჩივარი, რომელიც უნდა შეიცავდეს; ა) სარჩელის უზრუნველსაყოფად გამოტანილი განჩინების ზუსტ დასახელებას;

ბ) მითითებას, თუ რა ზომით უნდა გაუქმდეს ან შეიცვალოს განჩინება უზრუნველყოფის შესახებ; გ) გარემოებებს, რომელთა გამოც უნდა გაუქმდეს ან შეიცვალოს განჩინება უზრუნველყოფის შესახებ.).

17.4. შესაბამისად, იმ ვითარებაში, როდესაც საპროცესო კანონმდებლობაში ჩადებულია როგორც სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიების გაუქმების, ისე მისი შეცვლის/შემცირების სამართლებრივი მექანიზმები, სსსკ-ის 199-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოწესრიგების სფეროს მიეკუთვნება მოხმობილი ნორმებით დაუცველი სამართლებრივი ინტერესი და მისი ფართოდ განმარტება სამართლებრივ საფუძველს მოკლებულია. მითითებული ნორმით დაცულ სფეროში ექცევა და ამ ნორმის საფუძველზე ანაზღაურებას ექვემდებარება იმ სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიების გამოყენების შედეგად გამოწვეული ზიანი, რომლის გამოყენების სამართლებრივი საფუძველი თუმც არსებობდა, მაგრამ შემდგომში მოსარჩელის საწინააღმდეგოდ დავის გადაწყვეტის ან მოსარჩელის მიერ სარჩელის აღუძვრელობის გამო გამოდგა გაუმართლებელი.

17.5. განსახილველ შემთხვევაში კი, საკითხი ეხება არა იმ სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიებით გამოწვეული ზარალის ანაზღაურებას, რომელიც გაუმართლებელი გამოდგა, არამედ არაპროპორციული, სამართლებრივად უსაფუძვლო სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიებით დამდგარ სამართლებრივ შედეგს. ამ შემთხვევაში, საკასაციო პალატის განსჯით, პროცესუალურად, შესაძლო ზიანის პრევენცია სარჩელის უზრუნველყოფის გასაჩივრების ფარგლებში თავად მოპასუხე მხარეს უნდა უზრუნველეყო. კონკრეტულ შემთხვევაში, საქმის მასალებით ირკვევა, რომ მხარემ გაასაჩირვა სადავო სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიება, თუმცა, სხვა საფუძვლით (მოპასუხეთა მტკიცებით, ისინი ყიდიდნენ სადავო სასაქონლო ნიშნით მარკირებულ ორიგინალური წარმომავლობის საქონელს, რის დასადასტურებლადაც მწარმოებლის კოდიანი და მათ მფლობელობაში არსებული ალკოჰოლური სასმელების იდენტურობის დასადასტურებლად მათ სასამართლოში წარმოადგინეს ალკოჰოლური სასმელების ქიმიური ექსპერტიზის დასკვნა. ამ გარემოებაზე დაყრდნობით მოპასუხეები მიიჩნევდნენ, რომ უზრულნველყოფის ღონისძიება მათთვის ზიანის მომტანი იყო). გასაჩივრების ფარგლებში მოპასუხეებს სასამართლოს წინაშე არ მიუთითებიათ მათ მფლობელობაში მართლზომიერ რეალიზაციას დაქვემდებარებული საქონლის არსებობისა და აქედან გამომდინარე სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიების ფარგლების შემცირების შესახებ.

18. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 411-ე მუხლის თანახმად, საკასაციო სასამართლო თვითონ მიიღებს გადაწყვეტილებას საქმეზე, თუ არ არსებობს ამ კოდექსის 412-ე მუხლით გათვალისწინებული გადაწყვეტილების გაუქმებისა და საქმის სააპელაციო სასამართლოში განსახილველად დაბრუნების საფუძვლები. მოცემულ შემთხვევაში, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ საქმის ხელახლა განსახილველად დაბრუნების საფუძველი არ არსებობს, რადგან საჭირო არაა მტკიცებულებათა დამატებითი გამოკვლევა.

19. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 53-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, იმ მხარის მიერ გაღებული ხარჯების გადახდა, რომლის სასარგებლოდაც იქნა გამოტანილი გადაწყვეტილება, ეკისრება მეორე მხარეს, თუნდაც ეს მხარე განთავისუფლებული იყოს სახელმწიფოს ბიუჯეტში სასამართლო ხარჯების გადახდისაგან. ამავე მუხლის მე-2 და მე-3 ნაწილების თანახმად, აღნიშნული წესები შეეხება, აგრეთვე, სასამართლო ხარჯების განაწილებას, რომლებიც გასწიეს მხარეებმა საქმის სააპელაციო და საკასაციო ინსტანციებში წარმოებისას. თუ სააპელაციო ან საკასაციო სასამართლო შეცვლის გადაწყვეტილებას ან გამოიტანს ახალ გადაწყვეტილებას, იგი შესაბამისად შეცვლის სასამართლო ხარჯების განაწილებასაც. ამდენად, შეგებებულ მოსარჩელეებს მოპასუხეთა სასარგებლოდ უნდა დაეკისროთ საკასაციო საჩივარზე გადახდილი 6 212 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-8 მუხლით, 53-ე, 408-ე, 411-ე მუხლებით და

გ ა დ ა წ ყ ვ ი ტ ა

1. ჯ.დ. პ.ი.-ისა და ბ.ფ. ფ.ლ.-ის საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს;

2. ნაწილობრივ გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2019 წლის 3 დეკემბრის გადაწყვეტილება, შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილებისა და სახელმწიფო ბაჟის განაწილების ნაწილში (გასაჩივრებული გადაწყვეტილების მე-2, მე-3, მე-6, მე-7 პუნქტები და 3.1, 3.2 ქვეპუნქტები), მიღებულ იქნეს ახალი გადაწყვეტილება;

3. შპს ,,დ.ო–ისა“ (......) და შპს ,,დ.ო–ის დ–იას“ (......) შეგებებული სარჩელი არ დაკმაყოფილდეს;

4. შპს ,,დ.ო–ის“ (.....) და შპს ,,დ.ო–ის დ–იას“ (......) ჯ.დ. პ.ი.-ისა და ბ.ფ. ფ.ლ.-ის სასარგებლოდ დაეკისროთ საკასაციო საჩივარზე გადახდილი 6 212 ლარი;

5. გაუქმდეს, თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2018 წლის 2 ოქტომბრის საოქმო განჩინება საქმეზე მტკიცებულების სახით ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლოს ექსპერტიზის ბიუროს 2018 წლის 16 აგვისტოს საექსპერტო დასკვნის დართვის თაობაზე;

6. გადაწყვეტილება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე: მ. ერემაძე

მოსამართლეები: ვ. კაკაბაძე

ლ. მიქაბერიძე