საქმე №ას-1607-2018 29 ივნისი, 2021 წელი,

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

მოსამართლეები: თამარ ზამბახიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ზურაბ ძლიერიშვილი,

მირანდა ერემაძე

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – გ. ბ–ი (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე - ფ.მ–ი, ლ. ბ–ი (მოსარჩელე)

თავდაპირველი მოპასუხეები - ა. ბ–ი, რ. ბ–ი

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 21.02.2018წ. გადაწყვეტილება

საკასაციო საჩივრის ავტორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება, ახალი გადაწყვეტილებით - სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – უძრავი ნივთის თანამესაკუთრედ ცნობა

საკითხი, რომელზეც მიღებულია განჩინება - საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. სასარჩელო მოთხოვნა:

ფ.მ–მა და ლ. ბ–მა (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც „პირველი მოსარჩელე", „მეორე მოსარჩელე", ერთად მოხსენიებული როგორც „მოსარჩელეები“) სარჩელი აღძრეს სასამართლოში გ. ბ–ის, ა. ბ–ისა და რ. ბ–ის (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც „პირველი მოპასუხე" ან „კასატორი“, „მეორე მოპასუხე“, „მესამე მოპასუხე“, ერთად მოხსენიებული როგორც „მოპასუხეები“) მიმართ უძრავი ნივთის თანამესაკუთრედ ცნობის მოთხოვნით.

2. სარჩელის საფუძვლები:

2.1. უძრავ ნივთზე, მდებარე: ქ. რუსთავი, ...... (ს/კ N .........) საჯარო რეესტრში აღრიცხულია მოპასუხეთა საკუთრების უფლება (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც „სადავო უძრავი ნივთი“ ან „სადავო ბინა“).

2.2. მოპასუხეები სადავო უძრავი ნივთის მესაკუთრეებად ირიცხებიან „საქართველოს რესპუბლიკაში ბინების პრივატიზაციის (უსასყიდლოდ გადაცემის) შესახებ“ საქართველოს მინისტრთა კაბინეტის 01.02.1992წ. №107 და საქართველოს მთავრობის 20.02.2014წ. №189 დადგენილებების საფუძველზე. ადგილობრივი თვითმმართველობის აღმასრულებელმა ორგანომ 19.12.2014წ. მოპასუხეთა სახელზე გასცა საკუთრების უფლების მოწმობა. ის, რომ პრივატიზება მოხდა მხოლოდ მოპასუხეთა სახელზე, განაპირობა იმ ფორმალურმა გარემოებამ, რომ ორდერში მხოლოდ ისინი იყვნენ მითითებულნი.

2.3. სადავო ბინაში მოპასუხეებთან ერთად ჩაწერილი იყო და ფართზე უფლება მოპოვებული ჰქონდა პირველ მოსარჩელეს. იგი არის მესამე მოპასუხის რეგისტრირებული მეუღლე 1989 წლიდან და ბინაში ჩაეწერა 22.02.1991წ.. რაც შეეხება მეორე მოსარჩელეს, იგი არის მათი შვილი, რომელიც დაიბადა 25.02.1990წ. და მშობლებთან ერთად ცხოვრობდა სადავო ბინაში.

3. მოპასუხის პოზიცია:

3.1. პირველმა და მეორე მოპასუხეებმა წარდგენილი შესაგებლით სარჩელი არ ცნეს და განმარტეს, რომ 2005 წლიდან სადავო ბინაში მშობლებთან ერთად ცხოვრობდა მხოლოდ პირველი მოპასუხე. უძრავი ნივთის პრივატიზაცია განხორციელდა მშობლების გარდაცვალების შემდეგ იმ დროისათვის მოქმედი კანონმდებლობის საფუძველზე. გარდაცვლილების პირველი რიგის კანონით მემკვიდრეები იყვნენ მოპასუხეები, რომლებიც მშობლებთან ერთად იყვნენ მითითებულნი ორდერში. მოსარჩელეები არც ორდერში ყოფილან მითითებულნი და არც მემკვიდრეები არიან.

3.2. მოსარჩელეებსა და მესამე მოპასუხეს 2005 წლიდან გაწყვეტილი აქვთ საყოფაცხოვრებო კავშირი სადავო ბინასთან. პირველი მოსარჩელის რეგისტრაცია ფორმალურია. პრივატიზებისას შესაბამისმა ორგანომ იხელმძღვანელა საქართველოს მთავრობის 20.02.2014წ. N186 დადგენილებით, რომელიც ძალაში იყო შესული.

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი:

4. რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 30.06.2015წ. გადაწყვეტილებით სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

გადაწყვეტილება სააპელაციო საჩივრით გაასაჩივრეს მოსარჩელეებმა.

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი და საფუძველი:

5. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 21.02.2018წ. გადაწყვეტილებით მოსარჩელეების სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, შეიცვალა გასაჩივრებული გადაწყვეტილება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა. მოსარჩელეები ცნობილ იქნენ სადავო უძრავი ნივთის 1/7-1/7 ნაწილზე მესაკუთრეებად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

5.1. 04.12.1974წ. რუსთავის მშრომელთა დეპუტატების საქალაქო საბჭოს აღმასკომის კომუნალური განყოფილების ქალაქბინათსამმართველოს მიერ მოპასუხეების მამის სახელზე გაიცა ორდერი №3206, ფართზე უფლებით მითითებულნი იყვნენ მისი მეუღლე და შვილები (მოპასუხეები).

5.2. ქ. რუსთავის მუნიციპალიტეტის მერის 19.12.2014წ. №207 საკუთრების უფლების მოწმობით, მოპასუხეებს საკუთრებაში გადაეცათ სადავო უძრავი ნივთი.

5.3. პირველი მოსარჩელე და მესამე მოპასუხე რეგისტრირებულ ქორწინებაში იმყოფებიან 21.10.1989 წლიდან. თანაცხოვრების პერიოდში შეეძინათ შვილი - მეორე მოსარჩელე.

5.4. სადავო უძრავი ნივთი საკუთრების უფლებით აღრიცხულია მოპასუხეთა სახელზე.

5.5. პირველი მოსარჩელე რეგისტრირებულია სადავო ბინაში.

5.6. საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის (შემდეგში სსკ) 1505-ე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, 25.11.1997 წლიდან ძალადაკარგულად ჩაითვალა საქართველოს 04.06.1983წ. სსრ საბინაო კოდექსი, რომელიც განსხვავებულად აწესრიგებდა დამქირავებლისა და მისი ოჯახის წევრების სამართლებრივ მდგომარეობას, როდესაც ბინაში ჩაწერა წარმოშობდა საცხოვრებელ ფართზე უფლების მოპოვებას. საქართველოს მინისტრთა კაბინეტის 01.02.1992წ. №107-ე დადგენილება ბინის პრივატიზაციის პროცესში ასეთ პირებს მოიაზრებდა დამქირავებლის თანაბარ სტატუსში და პრივატიზებულ ბინაზე როგორც დამქირავებელი, ასევე მისი ოჯახის წევრები ხდებოდნენ თანამესაკუთრეები.

5.7. პირველი მოსარჩელე მესამე მოპასუხის მეუღლეა, ხოლო მეორე მოსარჩელე - მათი შვილი. ისინი ცხოვრობდნენ სადავო ბინაში. პირველი მოსარჩელის ბინაში ჩაწერა (რეგისტრაცია) განხორციელდა 22.02.1991წ., რის საფუძველზეც მოსარჩელეები, როგორც დედა-შვილი და მესამე მოპასუხის ოჯახის წევრები, აღიჭურვნენ უძრავი ქონების კანონიერი სარგებლობის უფლებით.

5.8. სასამართლომ მიუთითა „საქართველოს რესპუბლიკაში ბინების პრივატიზაციის (უსასყიდლოდ გადაცემის) შესახებ“ საქართველოს რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის 01.02.1992წ. №107 დადგენილების მე-5 პუნქტზე და განმარტა, რომ პრივატიზებული ბინის მესაკუთრედ ითვლება ყველა ის პირი, რომელსაც საცხოვრებელ ფართობზე უფლება მოპოვებული ჰქონდა ბინის პრივატიზაციის დროისათვის.

5.9. სააპელაციო სასამართლომ დაასკვნა, რომ მოსარჩელეებს არ დაუკარგავთ ბინაზე საკუთრების უფლება. პალატამ მიუთითა სსკ-ს მე-20 მუხლზე და აღნიშნა, რომ ნებისმიერ პირს მინიჭებული აქვს საცხოვრებელი ადგილის თავისუფლად, შეუზღუდავად არჩევის უფლება. ამასთან, პირი არაა შეზღუდული, ჰქონდეს რამდენიმე საცხოვრებელი ადგილი.

5.10. სასამართლომ მიიჩნია, რომ იმის მიუხედავად, თუ ოჯახის რომელი წევრის სახელზე მოხდა ბინის პრივატიზაცია და იყვნენ თუ არა მოსარჩელეები პრივატიზაციის ხელშეკრულების უშუალო მხარეები, მინისტრთა კაბინეტის 01.02.1992წ. №107 დადგენილების მე-4, მე-5 პუნქტების თანახმად, სადავო ბინაზე მათ თანაბარი წილის უფლებით მოიპოვეს საკუთრების უფლება. ვინაიდან სადავო უძრავ ქონებაში ასევე რეგისტრირებული იყვნენ მოპასუხეთა მშობლები, თითოეული მოსარჩელე სადავო უძრავი ნივთის 1/7 ნაწილზე იქნა ცნობილი მესაკუთრედ.

საკასაციო საჩივარი აგებულია შემდეგ მოსაზრებებსა და სავარაუდო დარღვევებზე:

6. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილებაზე საკასაციო საჩივარი წარადგინა მხოლოდ პირველმა მოპასუხემ. კასატორმა მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება, ახალი გადაწყვეტილებით - სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა, შემდეგი საფუძვლებით:

6.1. სასამართლომ არასწორად განმარტა ტერმინი ფართის მიტოვება და მოსარჩელეები მიიჩნია ფართზე უფლების მქონე სუბიექტებად.

6.2. მოსარჩელეებმა, ასევე მესამე და მეორე მოპასუხეებმა, სადავო ბინიდან წილზე მიიღეს კომპენსაცია, დაკარგეს პრივატიზაციის უფლება. მესამე მოპასუხემ და მოსარჩელეებმა მეზობლად შეიძინეს ბინა 2000 აშშ დოლარად, საიდანაც 500 აშშ დოლარი, როგორც სადავო ბინაში მათი წილის კომპენსაცია, გადაიხადა პირველმა მოპასუხემ.

6.3. მართალია, პირველ მოპასუხესთან ერთად პრივატიზაცია განხორციელდა მეორე და მესამე მოპასუხეებზე, ამის საფუძველია გარდაცვლილი მშობლების დანაშთი პრივატიზაციის უფლების რეალიზება.

7. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის მიერ საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის (შემდეგში სსსკ) 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სსსკ-ის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც ის დაუშვებელია:

8. სსსკ-ის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ ან არაქონებრივ დავაზე დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სსსკ-ის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი საფუძვლით.

9. სსსკ-ის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). დასაბუთებული პრეტენზია გულისხმობს მითითებას იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურსამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება. კასატორს, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით, არ წარმოუდგენია დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

10. სსსკ-ის 404-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად (საკასაციო სასამართლო ამოწმებს გადაწყვეტილებას საკასაციო საჩივრის ფარგლებში. საკასაციო სასამართლოს არ შეუძლია თავისი ინიციატივით შეამოწმოს საპროცესო დარღვევები, გარდა სსსკ-ის 396-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ვ“ ქვეპუნქტში მითითებული ფაქტებისა), საკასაციო სასამართლო გასაჩივრებული განჩინების კანონიერებას სწორედ საკასაციო საჩივარში გამოთქმული პრეტენზიების შესაბამისად შეამოწმებს.

11. „საქართველოს რესპუბლიკაში ბინების პრივატიზაციის (უსასყიდლოდ გადაცემის) შესახებ“ საქართველოს რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის 01.02.1992წ. №107 დადგენილების პირველ პუნქტის თანახმად, საქართველოს რესპუბლიკაში ბინების პრივატიზაცია წარმოადგენს მოქალაქეთათვის სახელმწიფო და საზოგადოებრივ საბინაო ფონდში მათ მიერ დაკავებული საცხოვრებელი სახლის (ბინის) ნებაყოფლობითი შეღავათიანი პირობებით საკუთრებაში უსასყიდლოდ გადაცემას. ამავე დადგენილების მე-5 პუნქტით განსაზღვრულია პრივატიზაციის განხორციელების სუბიექტების ცნება, ასევე პრივატიზაციის განხორციელების წესი და ნორმის პირველი წინადადებით დადგენილია, რომ საცხოვრებელი სახლი (ბინა) უსასყიდლოდ გადაეცემათ საქართველოს რესპუბლიკის მოქალაქეებს, რომლებიც ამ საცხოვრებელი სახლის (ბინის) დამქირავებლები ან დამქირავებლის ოჯახის წევრები არიან. მოხმობილი ნორმების ანალიზით დგინდება, რომ საცხოვრებელი სახლის (ბინის) პრივატიზაციისას თანაბარი უფლებებით სარგებლობენ ის პირები, ვინც წარმოადგენენ ამ საცხოვრებელი სახლის (ბინის) დამქირავებლებს ან მათი ოჯახის წევრებს. აღნიშნული ნორმატიული აქტი არ აყენებს საცხოვრებელი სახლის (ბინის) არც ერთ დამქირავებელს ან მისი ოჯახის წევრს პრივილეგირებულ მდგომარეობაში (სუსგ №ას-1161-1107-2013, 29.05.2015წ.; სუსგ Nას-1169-1124-2016, 10.03.2017წ.).

12. „კანონიერი მოსარგებლეებისათვის გადასაცემი არაპრივატიზებული საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი (იზოლირებული და არაიზოლირებული) ფართობის ადგილობრივი თვითმმართველობის აღმასრულებელი ორგანოების მიერ კანონიერი მოსარგებლეებისათვის უსასყიდლოდ საკუთრებაში გადაცემის წესის დამტკიცების შესახებ“ საქართველოს მთავრობის 20.02.2014წ. N189 დადგენილების მიხედვით, შესაბამისი ადგილობრივი თვითმმართველობის აღმასრულებელი ორგანო იღებს გადაწყვეტილებას არაპრივატიზებული ფართის კანონიერი მოსარგებლისათვის უსასყიდლოდ საკუთრებაში გადაცემის შესახებ. დადგენილება ადგენს ფართის საკუთრებაში გადაცემის წესსა და პირობებს.

13. პრივატიზაციის უფლების მქონე ერთ-ერთ პირზე საკუთრების უფლების აღრიცხვა არ ნიშნავს იმას, რომ მასთან მცხოვრებმა ოჯახის წევრებმა უარი განაცხადეს საკუთრების უფლების მოპოვებაზე. ამ შემთხვევაში გასათვალისწინებელია, რომ პრივატიზაციის განხორციელებაზე ოჯახის ყველა წევრის ნების არსებობა გულისხმობს საკუთრების უფლების მოპოვებას ოჯახის ყველა წევრის სასარგებლოდ, მიუხედავად იმისა, რომ საკუთრების უფლება შეიძლება რეგისტრირებულ იქნეს მხოლოდ ერთ-ერთ დამქირავებელზე. ამ შემთხვევაში არ შეიძლება საკუთრების ინსტიტუტი განვმარტოთ მხოლოდ უძრავი ნივთების შეძენის იურიდიული დეფინიციის ფარგლებში. კონკრეტულ შემთხვევაში მას გააჩნია სოციალური დანიშნულება, რაც პოზიტიურ-სამართლებრივი სახით ვლინდება საქართველოს რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის 01.02.1992წ. №107 დადგენილების პირველ აბზაცში (სუსგ №ას-934-877-2012, 24.12.2012წ., სუსგ Nას-1169-1124-2016, 10.03.2017წ.; სუსგ Nას-213-202-2017, 10.07.2017წ.). საკასაციო სასამართლოს არაერთ გადაწყვეტილებაში დაფიქსირებულია მსჯელობა იმის თაობაზე, რომ პრივატიზებულ ბინებზე საკუთრების უფლება მიეცემა ყველა იმ პირს, რომელსაც ბინის პრივატიზაციის დროისათვის საცხოვრებელ ფართობზე უფლება მოპოვებული ჰქონდა (№ას-865-2019, 01.08.2019წ.).

14. გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით დადგენილია და სააპელაციო საჩივრით დასაბუთებულად შედავებული არ არის, რომ პირველი მოსარჩელე, რომელიც სადავო ბინაში რეგისტრირებულია 22.02.1991 წლიდან და მეორე მოსარჩელე, როგორც დედა-შვილი და მესამე მოპასუხის ოჯახის წევრები (მეუღლე და შვილი), აღიჭურვნენ უძრავი ქონების კანონიერი სარგებლობის უფლებით, მოიპოვეს სადავო ბინის პრივატიზაციის უფლება. სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტების ფარგლებში, რაც სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის (სსსკ-ის 407-ე მუხლი), კასატორმა ვერ შეძლო დასაბუთებული საკასაციო პრეტენზიის წარმოდგენა, რითაც ვერ დაძლია გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ფაქტობრივ-სამართლებრივი დასაბუთება და ვერ შეძლო მისი გაბათილება სარწმუნო მტკიცებულებებით. სამოქალაქო პროცესი აგებულია რა შეჯიბრებითობის პრინციპზე, მხარეებს უფლებებთან ერთად აკისრებს თავისივე ინტერესებისათვის აუცილებელ საპროცესო მოვალეობებს, რომელთა შეუსრულებლობა იწვევს ამავე მხარისათვის არახელსაყრელ შედეგს. ეს დანაწესი განმტკიცებულია სსსკ-ის მე-4 მუხლით, რომლითაც მოდავე მხარეებს თანაბარი შესაძლებლობა აქვთ განსაზღვრონ ფაქტები თავიანთი მოთხოვნებისა თუ შესაგებლის დასასაბუთებლად და თვითონვე მიიღონ გადაწყვეტილება, თუ რომელი მტკიცებულებებით უნდა იქნეს დადასტურებული ეს ფაქტები.

15. საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. ასეთ საფუძველზე ვერც კასატორი მიუთითებს. საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით. გასაჩივრებული განჩინება კანონიერია, ხოლო საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის წინაპირობები არ არსებობს, რაც მისი არსებითად განსახილველად დაუშვებლად ცნობის სამართლებრივი საფუძველია.

16. სსსკ-ის 401.4 მუხლის თანახმად, საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის შემთხვევაში პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებელია, ხოლო კასატორს გადახდილი აქვს საკასაციო სამართალწარმოებისათვის განსაზღვრული სახელმწიფო ბაჟი, მას უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის, 500 ლარის 70% – 350 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა სსსკ-ის 391-ე, 401-ე, 284-ე, 285-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. გ. ბ–ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად.

2. გ. ბ–ს (პ/ნ .....) უკან დაუბრუნდეს ნ.მ–ძის (პ/ნ .....) მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის, 500 ლარის (საგადახდო დავალება N54, გადახდის თარიღი 08.10.2018წ.) 70% – 350 ლარი, შემდეგი ანგარიშიდან: ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150.

3. განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე: თამარ ზამბახიძე

მოსამართლეები: ზურაბ ძლიერიშვილი

მირანდა ერემაძე