საქმე №ას-114-2021 16 ივლისი, 2021 წელი,

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ეკატერინე გასიტაშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: ზურაბ ძლიერიშვილი,

ნინო ბაქაქური

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი – ა(ა)იპ "თბილისის ბაგა-ბაღების მართვის სააგენტო" (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე – ნ.უ–ძე (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2020 წლის 8 დეკემბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი - დისციპლინური პასუხისმგებლობის დაკისრებისა და სამსახურიდან დათხოვნის შესახებ ბრძანების ბათილად ცნობა, სამსახურში აღდგენა, განაცდურის ანაზღაურება

საკითხი რომელზედაც მიღებულია განჩინება - საკასაციო საჩივრის დაკმაყოფილება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2019 წლის 17 ივლისის გადაწყვეტილებით ნ.უ–ძის (შემდეგში: მოსარჩელე, ბაგა-ბაღის დირექტორი) სარჩელი ა(ა)იპ ,,თბილისის ბაგა-ბაღების მართვის სააგენტოს“ (შემდეგში: მოპასუხე, სააგენტო, აპელანტი ან კასატორი) დაკმაყოფილდა;

1.1. ბათილად იქნა ცნობილი მოპასუხე სააგენტოს 2018 წლის 2 ოქტომბრის Nბ66.01182751 ბრძანება მოსარჩელის მიმართ დისციპლინური პასუხისმგებლობის ზომის, ,,სასტიკი საყვედურის“ გამოყენების შესახებ;

1.2. ბათილად იქნა ცნობილი მოპასუხე სააგნეტოს 2018 წლის 7 ნოემბრის Nბ66.01183113 ბრძანება მოსარჩელესთან შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის შესახებ;

1.3. მოსარჩელე აღდგენილი იქნა ქ. თბილისის N50 ბაგა-ბაღის დირექტორის თანამდებობაზე;

1.4. მოპასუხე სააგენტოს, მოსარჩელის სასარგებლოდ, იძულებით განაცდური ხელფასის გადახდა დაეკისრა, 2018 წლის 8 ნოემბრიდან სამსახურში აღდგენის დღემდე, თვეში 1000 ლარის ოდენობით (საშემოსავლო გადასახადის ჩათვლით);

1.5. მოპასუხე სააგენტოს, მოსარჩელის სასარგებლოდ, სარჩელზე სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი 100 (ასი) ლარის ანაზღაურება დაეკისრა, ხოლო სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ - სახელმწიფო ბაჟის - 200 ლარის გადახდა.

2. საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება, რომელიც სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოპასუხე სააგენტომ, უცვლელად დარჩა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2020 წლის 8 დეკემბრის განჩინებით.

3. სააპელაციო სასამართლომ მოცემულ საქმეზე შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები მიიჩნია დადგენილად:

3.1. მოსარჩელე 2007 წლის 4 აგვისტოდან დანიშნული იყო ქ. თბილისის N50-ე საბავშვო ბაგა-ბაღის დირექტორის თანამდებობაზე. მისი ხელფასი ყოველთვიურად 1000 ლარს (საშემოსავლო გადასახადის ჩათვლით) შეადგენდა (იხ. 2007 წლის 4 აგვისტოს N16.37.471 დადგენილება - ს.ფ. 20);

3.2. 2018 წლის 23 ივლისს, თბილისის საკრებულოს სარევიზიო კომისიის შემოწმება- ანალიზის საფუძველზე, ბაგა-ბაღის დირექტორს მოპასუხე სააგენტოს მიერ გამოცემული 2018 წლის 2 ოქტომბრის Nბ66.01182751 ბრძანებით დისციპლინური სასჯელი დაეკისრადა გამოეცხადა სასტიკი საყვედური (იხ. ქ.თბილისის საბავშვო ბაგა-ბაღები მართვის სააგენტოს 2018 წლის 2 ოქტომბრის Nბ66.01182751 ბრძანება - ს.ფ. 45-46; ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს შემოწმება-დასკვნა -ს.ფ. 26-39);

3.3. 2018 წლის 7 ნოემბერს, სააგენტოს მონიტორინგის სამსახურის მიერ, ბაგა-ბაღში განმეორებითი მონიტორინგი ჩატარდა. ,,თბილისის საბავშვო ბაგა-ბაღების მართვის სააგენტოს“ მონიტორინგის განყოფილების მიერ, ქალაქ თბილისის N50 ბაგა-ბაღში განხორციელებული მონიტორინგის შესახებ შედგენილი აქტის თანახმად, გამოვლინდა დარღვევა-ნაკლოვანებები, კერძოდ: 1) აღმზრდელი ნ.გ–ი ბიულეტენზე იყო 2018 წლის 19 სექტემბრიდან 28 სექტემბრამდე, ბრძანება ბიულეტენის შესახებ არაა; 2) საქმის მწარმოებელი ნ.გ–ი გასულია ბიულეტენზე 2018 წლის 5 ნოემბრიდან, რაზეც არაა ბრძანება დაწერილი; 3) ცეკვის პედაგოგს მ.ა–ს მიეცა უხელფასო შვებულება 15 ოქტომბრიდან 1 ნოემბრამდე, გამოსვლის ბრძანება არაა; 4) ნ.გ–ს (საქმის მწარმოებელს) არ გააჩნია უმაღლესი განათლების დამადასტურებელი დოკუმენტი; 5) ი.ნ–ძე (აღმზრდელი) 2018 წლის 21 აგვისტოდან 30 სექტემბრამდე იყო ანაზღაურების გარეშე შვებულებაში, რომელიც გააგრძელა 31 დეკემბრის ჩათვლით. აღნიშნულის თაობაზე ბრძანება არაა და არ არის განცხადებაში მითითებული საფუძველი ამდენი ხნით შვებულების გაგრძელებისა; 6) სანჰიგიენის საწყობის შემოწმებისას დაფიქსირდა ნაშთების ჟურნალიდან მიმართებაში მეტობა-ნაკლებობა, ხელსახოცი 50-ის ნაცვლად იყო 54, ჩვეულებრივი ხელსახოცი 9-ის ნაცვლად იყო 7; 6) სანჰიგიენის საშუალებების ჟურნალში, არის არაერთი გადასწორება ხოლო გვერდზე N13 არის გაკეთებული ფანქრით, არ გააჩნიათ 05.09.2018, 09.10.2018, და 05.11.2018 ჟურნალში დაფიქსირებული გაცემული ნივთების მოთხოვნის შესახებ წერილობითი ფორმები. 7) 2018 წლის 19 მარტის სასაქონლო ზედნადების მიხედვით შეძენილია მედიკამენტები და სხვა სამედიცინო საშუალებები, რომლებიც არაა გათვალისწინებული თბილისის ბაგა-ბაღების მართვის სააგენტოს სტრატეგიაში (იხ. 2018 წლის 7 ნოემბრის სააგენტოს მონიტორინგის განყოფილების მიერ შედგენილი მონიტორინგის აქტი ს.ფ.54-60);

3.4 მოპასუხე სააგენტოს 2018 წლის 7 ნოემბრის Nბ66.01183113 ბრძანებით ბაგა-ბაღის დირექტორი გათავისუფლდა თანამდებობიდან 2018 წლის 8 ნოემბრიდან, დაკისრებული მოვალეობის არაჯეროვანი შესრულების გამო, რომელსაც საფუძვლად დაედო 07/11/2018წ. მონიტორინგის შედეგები (იხ. ა(ა)იპ ,,თბილისის საბავშვო ბაგა-ბაღების მართვის სააგენტოს 2018 წლის 7 ნოემბრის Nბ66.01183113 ბრძანება ს.ფ. 64);

4. სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის (შემდეგში: სსკ) 115-ე მუხლის შესაბამისად სამოქალაქო უფლება უნდა განხორციელდეს მართლზომიერად. დაუშვებელია უფლების გამოყენება მარტოოდენ იმ მიზნით, რომ ზიანი მიადგეს სხვას. სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა სააპელაციო საჩივრის ავტორის - სააგენტოს (მოპასუხის) პრეტენზია საქალაქო სასამართლოს მხრიდან საქმეში არსებული მტკიცებულებების არასწორ შეფასებასთან და აპელანტის მხრიდან უხეში დარღვევის არსებობასთან მიმართებით და განმარტა, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის (შემდეგში: სსსკ) 105-ე მუხლის შესაბამისად შეაფასა საქმეში არსებული წერილობითი მტკიცებულებები, მხარეთა ახსნა-განმარტებები, რის საფუძველზეც აპელანტის მხრიდან დარღვევის ფაქტი მართებულად არ დაადგინა.

4.1. სარჩელში მითითებულია, რომ მოსარჩელე 2007 წლის 4 აგვისტოს N16.37.471 დადგენილების თანახმად, 2018 წლის 7 ნოემბრამდე იკავებდა ქ.თბილისის N50-ე საბავშვო ბაგა-ბაღის დირექტორის თანამდებობას. 2018 წლის 23 ივლისის თბილისის საკრებულოს სარევიზიო კომისიის შემოწმება-ანალიზის საფუძველზე, მოსარჩელეს, მოპასუხის 2018 წლის 2 ოქტომბრის Nბ66.0118251 ბრძანებით დაეკისრა დისციპლინური სასჯელი და გამოეცხადა სასტიკი საყვედური. 2018 წლის 21 სექტემბერს, მოპასუხე სააგენტოს მონიტორინგის სამსახურის მიერ ბაგა-ბაღში ჩატარდა შემოწმება, რომლის შედეგადაც არსებითი ხასიათის დარღვევები არ გამოვლენილა და შესაბამისად, მოსარჩელის მიმართ არავითარი სადამსჯელო ღონისძიება არ გატარებულა. 2018 წლის 7 ნოემბერს მონიტორინგის სამსახურის მიერ ხელმეორედ განხორციელდა შემოწმება და მოპასუხის მიერ გამოცემულ იქნა 2018 წლის 7 ნოემბრის Nბ66.01183113 ბრძანება, რომლის საფუძველზეც, მოსარჩელე გათავისუფლდა დაკავებული თანამდებობიდან;

4.2. მოპასუხე სააგენტომ თავის შესაგებლში განმარტა, რომ 2018 წლის 21 სექტემბერს, მონიტორინგის განყოფილების მიერ განხორციელდა მონიტორინგი ქ. თბილისის N50 საბავშვო ბაგა-ბაღში. შედეგად გამოვლინდა ტექნიკური ხასიათის დარღვევები, ასევე თანამშრომელთა პირადი საქმეები ნაწარმოები იყო ხარვეზით. დირექტორს მიეცა რეკომენდაცია ზემოაღნიშნული დარღვევების გამოსწორების მიზნით, რაც არ გამოსწორდა. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელე კანონიერად გათავისუფლდა დაკავებული თანამდებობიდან. აპელანტმა ასევე, წარმოდგენილ სააპელაციო საჩვარში მიუთითა, რომ ქალაქ თბილისის საკრებულოს სარევიზიო კომისიამ 2018 წლის 23 ივლისის განახორციელა N50 საბავშვო ბაგა-ბაღის შემოწმება-ანალიზი, შედეგად დადო დასკვნა სადაც 15 სახვადასხვა სახის დარღვევა. 2018 წლის 7 ნოემბერს განხორციელდა მონიტორინგი N50 საბავშვო ბაგა-ბაღში. საკრებულოს სარევიზიო შემოწმებიდან გასული იყო 5 თვე. სააგენტო იმედოვნებდა, რომ დასაქმებული გამოასწორებდა თავის საქმიანობას და საქმესუფრო მეტი გულისხმიერებით მოეკიდებოდა (სწორედ ამას ისახავდა მიზნად სააგენტოს მიერ გამოყენებული დისციპლინური პასუხისმგებლობის ზომა), მაგრამ სულ რამდენიმე თვეში მონიტორინგის შედეგად გამოვლინდა დირექტორის მხრიდან შეცდომები/გადაცდომები (იხ. წინამდებარე განჩინების 4.3 ქვეპუნქტი). დამსაქმებლის იმედი იმის თაობაზე, რომ დასაქმებული გამოასწორებდა თავის საქმიანობას და მის მიმართ გამოყენებული სასტიკი საყვედური სტიმული იქნებოდა მისთვის არ გამართლდა. შესაბამისად, სააგენტომ მიიღო ერთადერთი და სწორი გადაწყვეტილება და გაათავისუფლა დირექტორი დაკავებული პოზიციიდან.

5. სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა საკასაციო სასამართლოს განმარტებაზე: საპროცესო სამართალწარმოებაში მოქმედი მტკიცების ტვირთის განაწილების ზოგადი წესის თანახმად, თითოეულმა მხარემ უნდა დაამტკიცოს გარემოებანი, რომლებზედაც იგი ამყარებს თავის მოთხოვნებსა და შესაგებელს (სსსკ-ის 102-ე მუხლი). შრომითსამართლებრივი დავები მტკიცების ტვირთის განაწილების გარკვეული თავისებურებით ხასიათდება, რასაც, მტკიცებულებების წარმოდგენის თვალსაზრისით, დამსაქმებლისა და დასაქმებულის არათანაბარი შესაძლებლობები განაპირობებს. მოსარჩელე, დასაქმებული, რომელიც სამსახურიდან უკანონოდ დათხოვნის თაობაზე აპელირებს, ვერ დაადასტურებს სამსახურიდან დათხოვნის უკანონობას. შესაბამისად, მოსარჩელის მითითება, რომ იგი უკანონოდ გაათავისუფლეს სამსახურიდან, მტკიცების ტვირთს აბრუნებს დამსაქმებლის მხარეს, რომელსაც აკისრებს დასაქმებულის სამსახურიდან მართლზომიერად გათავისუფლების მტკიცების ვალდებულებას. დასკვნა გამომდინარეობს შემდეგი ძირეული პრინციპიდან, კერძოდ, დამსაქმებელს აქვს მტკიცებითი უპირატესობა, სასამართლოს წარუდგინოს მისთვის ხელსაყრელი მტკიცებულებები იმასთან დაკავშირებით, რომ მისმა თანამშრომელმა შრომითი მოვალეობები დაარღვია, რაც კონკრეტული ქმედებით გამოიხატა, ვიდრე დასაქმებული, რომელიც ობიექტურად ვერ შეძლებს მტკიცებულებების წარდგენას იმის შესახებ, რომ იგი ვალდებულებას ჯეროვნად ასრულებდა (იხ. სუსგ N ას-1483-2019).

6. განსახილველ შემთხვევაში, მოსარჩელე ეთანხმება რიგ შენიშვნებს, რომელიც აქვს მითითებული სარევიზიო კომისიას, თუმცა არც ერთ ზემოაღნიშნულ დარღვევას ბიუჯეტისთვის ფინანსური ზიანი არ მიუყენებია. ხსენებული დარღვევები არის ტექნიკური ხასიათის და უმეტესი მათგანი გამოსწორებულია (იხ. ს.ფ 40-44). ამასთან მოპასუხე დამსაქმებლის მიერ საქმეში არ არის წარმოდგენილი რაიმე სახის მტკიცებულება, რაც დაადასტურებდა, რომ სარევიზიო კომისიის დასკვნაში მითითებულმა დარღვევებმა რაიმე ზიანი მიაყენა ბაგა-ბაღს ან შექმნა ასეთი ზიანის მიყენების გარდაუვალი საფრთხე. მოპასუხე, როგორც შესაგებელში, ასევე სააპელაციო საჩივარში უთითებს, რომ მოსარჩელის დათხოვნა მოხდა შრომითი მოვალეობების არაჯეროვანი შესრულების გამო, თუმცა წარმოდგენილი საჩვარი არ შეიცავს არანაირი კონკრეტულ, შესაბამისი მტკიცებულებებით გამყარებულ არგუმენტაციას იმასთან დაკავშირებით, თუ რის საფუძველზე მიიჩნია მოპასუხემ 2018 წლის 1 ნოემბრის მონიტორინგის აქტში მითითებული გარემოებები ისეთ არსებითი ხასიათის დარღვევებად, რაც საფუძველს ქმნიდა მოსარჩელის მიმართ დისციპლინური პასუხისმგებლობის უკიდურესი ზომის - სამუშაოდან დათხოვნის - გამოყენებისათვის. სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს შეფასება, რომ მოსარჩელის დათხოვნა მოხდა მონიტორინგის აქტის შედგენის დღესვე - 2018 წლის 7 ნოემბერს - ამ აქტთან დაკავშირებით მოსარჩელის მიერ მოპასუხისათვის წარდგენილი განმარტების შესწავლა-გამოკვლევის გარეშე (ს.ფ.61-63) და, სასამართლოში საქმის განხილვის დროსაც მოპასუხის მიერ არ მომხდარა მითითება ფაქტობრივ გარემოებებზე აქტში მითითებულ ,,დარღვევა-ნაკლოვანებების“ შედეგად მოპასუხისათვის და/ან ბაგა-ბაღისა და მისი აღსაზრდელებისათვის ზიანის მიყენების ან ასეთი ზიანის მიყენების საფრთხის შექმნის შესახებ.

7. სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ საერთაშორისო სტანდარტი, რომლისკენაც სხვადასხვა ღონისძიებების განხორციელებით - მათ შორის ეროვნული კანონმდებლობის მოთხოვნათა სრულყოფის გზით უნდა იაროს თანამედროვე სამართლებრივმა სახელმწიფომ, მდგომარეობს ადამიანის შრომის უფლების განუხრელად დაცვაში. ამავე დროს, მნიშვნელოვანია ადამიანის დასახელებული უფლების ერთ-ერთი პოსტულატი - სამუშაოს შენარჩუნების უფლების გამოყოფა. ცხადია, რომ შრომის უფლება სრულყოფილად ვერ იქნება რეალიზებული და უზრუნველყოფილი, თუ გარანტირებული არ იქნება მუშაკის მიერ დაკავებული სამუშაო ადგილის შენარჩუნებისა და დაცვის შესაძლებლობა. საქართველოს უზენაესმა სასამართომ განმარტა: ,,დასაქმებულის მიერ ჩადენილი ყოველი დარღვევა შეფასებულ უნდა იქნეს მისი ჩადენის სიხშირის, სიმძიმის და რაც მთავარია, შედეგობრივი თვალსაზრისით. შესაბამისად, შრომის სამართალში “Ultima Ratio“ - ს პრინციპი ითხოვს დამსაქმებლის მხრიდან დასაქმებულის სამსახურიდან დათხოვნამდე მისი ქმედების შეფასებას მიზეზ-შედეგობრივი თვალსაზრისით, დარღვევასა (გადაცდომას) და გათავისუფლებას, შორის ზომიერი ბალანსის დაცულობა. ნიშანდობლივია, რომ ამავე პრინციპის შესაბამისად, დამსაქმებლის მიერ დარღვევის (გადაცდომის) ჩადენისას გამოყენებულ უნდა იქნეს ისეთი ზომები, რომელიც არსებულ ვითარებას გამოასწორებს, გააუმჯობესებს, დასაქმებულ მუშაკს უკეთესს გახდის, კვალიფიკაციას აუმაღლებს, უფრო წინდახედულად და გულისხმიერად მოქცევას აიძულებს. შესაბამისად, მიზანშეწონილობის კუთხით, გადაცდომის დროს არჩეულ უნდა იქნეს პროპორციული დასჯის მექანიზმი, რაც, შედეგობრივად, გარდა იმისა, რომ დამრღვევს დასჯის, მას და სხვა დასაქმებულებს უფრო ეფექტური შრომის მოტივაციას შეუქმნის“ (იხ. სუსგ N ას-416-399-2016, 29.06.2016 წ.).

8. სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ სამართლიანი ბალანსი შრომის უფლებასა და დამსაქმებლის უფლებას შორის გონივრული სტანდარტიდან უნდა გამომდინარეობდეს. საერთაშორისოდ აღიარებული სტანდარტია, რომ დასაქმებულის სამუშაო ადგილიდან დათხოვნისას, მათ შორის, საქართველოს შრომის კოდექსის (შემდეგში: სშკ) 37-ე მუხლის ,,თ“ ქვეპუნქტით (სადავო ბრძანების დროს მოქმედი რედაქცია) ხელშეკრულების შეწყვეტისას, გათავისუფლების გონივრული საფუძველი უნდა არსებობდეს, რაც მოცემულ შემთხვევაში დამსაქმებელმა ვერ დაადასტურა, კერძოდ, სასამართლოს მიაჩნია, რომ მონიტორინგის აქტში მითითებული ფაქტები არ შეიძლება შეფასდეს მოსარჩელის მიერ შრომითი ვალდებულების უხეშ დარღვევად, ამასთან, საქართველოს უზენაესმა სასამართლომ განმარტა, რომ ,,შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტა არის უკიდურესი ღონისძიება, რომელიც გამოყენებული უნდა იქნეს გამონაკლის და მხოლოდ კანონით პირდაპირ გათვალისწინებულ შემთხვევაში, მყარი საფუძვლის არსებობის პირობებში. საქართველოში განხორციელებული შრომის კანონმდებლობის რეფორმის ერთ-ერთი მიზანი სწორედ დასაქმებულის უფლებების დაცვა იყო. ამასთან, მნიშვნელოვანია, რომ შრომის სამართალი დაკავშირებულია ქვეყნის ეკონომიკურ განვითარებასთან და თითოეული დასაქმებულის საქმის ინდივიდუალური შეფასებისას გამოყენებული უნდა იქნეს ე.წ. “favor prestatoris” პრინციპი, რაც დასაქმებულთათვის სასარგებლო წესთა უპირატესობას ნიშნავს. სწორედ აღნიშნული პრინციპის გამოყენებისას, საჭიროა დამსაქმებლისა და დასაქმებულის მოთხოვნებისა და ინტერესების წონასწორობის დაცვა სამართლიანობის, კანონიერებისა და თითოეული მათგანის ქმედების კეთილსინდისიერების კონტექსტში (შეად. სუსგ N ას-941-891-2015, 29.01.2016 წ.)

9. განსახილველ შემთხვევაში, მოსარჩელესთან შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის საფუძველი გახდა სშკ-ის 37-ე მუხლის პირველი პუნქტის ”თ” ქვეპუნქტი - დასაქმებულის მიერ მისთვის ინდივიდუალური შრომითი ხელშეკრულებით ან კოლექტიური ხელშეკრულებით ან/და შრომის შინაგანაწესით დაკისრებული ვალდებულების დარღვევა, თუ დასაქმებულის მიმართ ბოლო 1 წლის განმავლობაში უკვე გამოყენებულ იქნა ინდივიდუალური შრომითი ხელშეკრულებით ან კოლექტიური ხელშეკრულებით ან/და შრომის შინაგანაწესით გათვალისწინებული დისციპლინური პასუხისმგებლობის რომელიმე ზომა. სააპელაციო სასამართლოს შეფასებით დამსაქმებლის პოზიციას, მოსარჩელესთან შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის თაობაზე არ გააჩნია ლეგიტიმური საფუძველი და დასახული მიზნის არაპროპორციულია. აღნიშნულიდან გამომდინარე სააპელაციო სასამართლო იზიარებს პირველი ინსტანციის სასამართლოს დასკვნას, რომ ვინაიდან მოსარჩელესთან შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტა კანონით გათვალისწინებული საფუძვლის არარსებობის პირობებში მოხდა, 2018 წლის 2 ოქტომბრის Nბ66.01182751 ბრძანება მოსარჩელის მიმართ დისციპლინური პასუხისმგებლობის ზომის, ,,სასტიკი საყვედურის“ გამოყენების შესახებ და მოპასუხე სააგენტოს 2018 წლის 7 ნოემბრის Nბ66.01183113 ბრძანება მოსარჩელესთან შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის შესახებ მართებულად იქნა ბათილად ცნობილი.

10. სშკ-ის პირველი მუხლის მეორე ნაწილის თანახმად, შრომით ურთიერთობასთან დაკავშირებული საკითხები, რომლებსაც ეს კანონი ან სხვა სპეციალური კანონი არ აწესრიგებს, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის (შემდეგში: სსკ) ნორმებით რეგულირდება. დამსაქმებლის მიერ შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის თაობაზე გამოვლენილი ცალმხრივი ნების კანონიერების შემოწმებისას სსკ-ის 54-ე მუხლი უნდა გამოვიყენოთ, რომლის თანახმადაც, ბათილია გარიგება, რომელიც არღვევს კანონით დადგენილ წესსა და აკრძალვებს, ეწინააღმდეგება საჯარო წესრიგს ან ზნეობის ნორმებს. მოცემულ შემთხვევაში, როგორც აღინიშნა, არც მოპასუხეს მიუთითებია და არც სასამართლოს დაუდგენია იმგვარი ფაქტობრივი გარემოებები, რომლებიც სშკ-ის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის „თ“ ქვეპუნქტის საფუძვლით მოსარჩელესთან შრომითი ხელშეკრულების მოშლას მართლზომიერს გახდიდა, ამდენად, სადავო ბრძანება არღვევს კანონით დადგენილ წესს, რაც სასამართლოს უქმნის სამართლებრივ საფუძველს, დაეთანხმოს პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილებას ბრძანების ბათილად ცნობის თაობაზე. სშკ-ის 38-ე მუხლის მე-8 ნაწილის მიხედვით, სასამართლოს მიერ დასაქმებულთან შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის შესახებ დამსაქმებლის გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის შემთხვევაში, სასამართლოს გადაწყვეტილებით, დამსაქმებელი ვალდებულია პირვანდელ სამუშაო ადგილზე აღადგინოს პირი, რომელსაც შეუწყდა შრომითი ხელშეკრულება, ან უზრუნველყოს ის ტოლფასი სამუშაოთი, ან გადაუხადოს მას კომპენსაცია სასამართლოს მიერ განსაზღვრული ოდენობით (იხ.სშკ-ის მოქმედი რედაქციის 48- მუხლი). გარდა ამისა, შრომის საერთაშორისო ორგანიზაციის N158 კონვენციაც ითვალისწინებს, რომ დავის განმხილველი უწყება უნდა იყოს უფლებამოსილი, ეფექტურად აღადგინოს მუშაკი თავის უფლებებში. ევროპული სასამართლოს დიდი პალატის 2017 წლის 5 სექტემბრის გადაწყვეტილებაში საქმეზე BARBULESCU v. ROMANIA, სასამართლომ განმარტა, რომ სახელმწიფომ, ეროვნული სასამართლოების უარით სამსახურში აღდგენაზე, ვერ დაიცვა დასაქმებულის შრომითი უფლებები (და მაშასადამე დაარღვია კონვენციის მე-8 მუხლი), მაშინ როდესაც ყოფილმა დამსაქმებელმა არასწორად დაითხოვა ის სამსახურიდან. სასამართლო უმთავრესად მხედველობაში იღებს ასევე დასაქმებულის სამსახურიდან გათავისუფლების მიზეზს, თუ დამსაქმებლის უკანონო ქმედება დადგინდა და ხელშეკრულების შეწყვეტა აღნიშნულ საფუძველზე დაყრდნობით ბათილია, ამ შემთხვევაში დამსაქმებლის გათავისუფლების შემდგომი ქმედებები კეთილსინდისიერად არ უნდა იქნას განხილული. დამსაქმებლის ქცევის კეთილსინდისიერების სტანდარტი დამსაქმებლისავე დასამტკიცებელია, რაც კონკრეტულ შემთხვევაში აპელანტმა მხარემ ვერ დაადასტურა. შრომის საერთაშორისო სამართალი სულ უფრო მეტად მოწოდებულია საკანონმდებლო და პროცესუალური სიცხადისკენ, შესაბამისად, ყოველ კონკრეტულ შემთხვევაში, მიზანშეწონილია, რომ კომპენსაციის მიცემას წინ უძღოდეს აღდგენის შეუძლებლობის ან მიზანშეუწონლობის დასაბუთება. შრომის სამართლის ფუნდამენტური პრინციპებიდან გამომდინარე, შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის ბათილად ცნობა იმ სოციალური სამართლიანობის აღდგენის წინაპირობაა, რომელიც იარსებებდა, რომ არა დამსაქმებლის მხრიდან შრომითი ხელშეკრულების უკანონოდ შეწყვეტა. შესაბამისად, როდესაც უკანონოდ დათხოვნილი სუბიექტი ხელშეკრულების შეწყვეტის ბათილად ცნობასა და პირვანდელ სამუშაოზე აღდგენას ითხოვს, აღნიშნული მოთხოვნა დასაქმებულის უპირატესი უფლებაა, რადგან მისი დათხოვნა მისივე უკანონო გათავისუფლების თანმდევი შედეგია, შესაბამისად, სამუშაოზე აღდგენა ამ პირობებში დაცვის ღირსი ლეგიტიმური ინტერესის შემცველია. თუმცა ამ შემთხვევაში გასათვალისწინებელია პირვანდელ სამუშაოზე აღდგენის ობიექტური შესაძლებლობა, კერძოდ, იმავე სამუშაო ადგილის არსებობა. მითითებული გარემოებების მტკიცების ტვირთი დამსაქმებლის მხარეზეა. მან უნდა ამტკიცოს, რომ მითითებული სამუშაო ადგილი არ არსებობს ან არსებობს, მაგრამ დაკავებულია. ასევე, დამსაქმებელმა უნდა ადასტუროს, რომ მესამე პირი ამ პოზიციას იკავებს, მაგრამ ამ ფაქტის მიმართ კეთილსინდისიერია. მოცემულ შემთხვევაში, სააპელაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოსარჩელის რესტიტუციის ყველაზე სამართლიანი გზა არის მისი აღდგენა დაკავებულ თანამდებობაზე, რაც მართებულად დაკმაყოფილდა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ.

11. სშკ-ის 32-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, დამსაქმებლის ბრალით გამოწვეული იძულებითი მოცდენის დროს, დასაქმებულს მიეცემა შრომის ანაზღაურება სრული ოდენობით. სააპელაციო სასამართლო, ყურადღებას ამახვილებს ფაქტობრივ გარემოებაზე, რომლის თანახმად, მოსარჩელემ სარჩელით იძულებითი განაცდურის ანაზღაურება, ყოველთვიურად, 1000 (საშემოსავლო გადასახადის ჩათვლით) ლარის ოდენობით მოითხოვა. სშკ-ის 44-ე მუხლის მიხედვით, შრომითი ურთიერთობისას, მხარის მიერ მეორე მხარისათვის მიყენებული ზიანი ანაზღაურდება საქართველოს კანონმდებლობით დადგენილი წესით (იხ.სშკ-ის მოქმედი რედაქციის 42-ე და 58-ე მუხლები).

12. სააპელაციო სასამართლომ დამატებით განმარტა, რომ შრომითი ხელშეკრულების მოშლის საფუძვლის ბათილად ცნობა, შედეგობრივი თვალსაზრისით, იწვევს ხელშეკრულების შეწყვეტამდე არსებული მდგომარეობის აღდგენასა და იმ ზიანის ანაზღაურებას, რომელიც დასაქმებულს დამსაქმებლის მხრიდან არამართლზომიერი გათავისუფლებით მიადგა. შესაბამისად, სამსახურში აღდგენა და განაცდურის ანაზღაურება, სსკ-ის 408-ე და 411-ე მუხლების კონტექსტში, ის სამართლებრივი შედეგებია, რაც დამსაქმებლის არამართლზომიერ ქმედებას სდევს თან. შესაბამისად, პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ მართებულად დაეკისრა დამსაქმებელს იძულებითი განაცდურის ანაზღაურება 2018 წლის 8 ნოემბრიდან სამსახურში აღდგენის დღემდე, თვეში 1000 ლარის ოდენობით (საშემოსავლო გადასახადის ჩათვლით).

13. საკასაციო სამართალწარმოების ეტაპი

13.1. მოპასუხე სააგენტომ საკასაციო წესით გაასაჩივრა სააპელაციო სასამართლოს განჩინება, მისი გაუქმება და, ახალი გადაწყვეტილების მიღებით, სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

13.2. საკასაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2021 წლის 11 ივნისის განჩინებით დასაშვებად იქნა ცნობილი სააგენტოს საკასაციო საჩივარი სსსკ-ის 391- ე მუხლის მე- 5 ნაწილის"დ" ქვეპუნქტის საფუძველზე

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, მტკიცებულებათა გაანალიზების, მხარეთა ახსნა-განმარტებების შეფასების და მოპასუხის საკასაციო საჩივრის სამართლებრივი დასაბუთებულობის არსებითად განხილვის გზით შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საკასაციო განაცხადი დასაბუთებულია და უნდა დაკმაყოფილდეს

14. სსსკ-ის 404-ე მუხლის პირველი ნაწილით, საკასაციო სასამართლო გადაწყვეტილებას ამოწმებს საკასაციო საჩივრის ფარგლებში, ამავე კოდექსის 407-ე მუხლის პირველი ნაწილით, საკასაციო სასამართლო იმსჯელებს მხარის მხოლოდ იმ ახსნა-განმარტებაზე, რომელიც ასახულია სასამართლო გადაწყვეტილებებში და სხდომის ოქმებში. გარდა ამისა, შეიძლება მხედველობაში იქნეს მიღებული ამ კოდექსის 396-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ვ“ ქვეპუნქტში მითითებული ფაქტები; ამავე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). მოცემულ შემთხვევაში, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მოპასუხე სააგენტოს დასაბუთებული საკასაციო შედავება აქვს წარმოდგენილი.

15. განსახილველ შემთხვევაში, კასატორის მიერ გასაჩივრებულია თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2020 წლის 6 დეკემბრის განჩინება, რომლითაც უცვლელადაა დატოვებული მოცემულ საქმეზე თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2019 წლის 17 ივლისის გადაწყვეტილება მოსარჩელესთან შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის შესახებ მოპასუხის 2018 წლის 7 ნოემბრის ბრძანების ბათილად ცნობის, მოსარჩელის ქ.თბილისის N50 ბაგა-ბაღის დირექტორის თანამდებობაზე აღდგენისა და, მოსარჩელის სასარგებლოდ, მოპასუხისათვის იძულებითი განაცდური ხელფასის ანაზღაურების შესახებ 2018 წლის 8 ნოემბრიდან სამსახურში აღდგენის დღემდე.

16. მოცემულ შემთხვევაში, დადგენილია, რომ სააგენტოს 2018 წლის 7 ნოემბრის Nბ66.01183113 ბრძანებით მოსარჩელე გათავისუფლდა ბაგა-ბაღის დირექტორის თანამდებობიდან 2018 წლის 8 ნოემბრიდან, შრომითი ვალდებულების უხეში დარღვევის საფუძვლით.

17. დადგენილია, რომ წინამდებარე გადაწყვეტილების 4.3 ქვეპუნქტში მითითებული დარღვევები გამოავლინა სააგენტოს მონიტორინგის სამსახურმა. სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მსჯელობა და დასკვნები იმის თაობაზე, რომ მოპასუხე სააგენტომ არამართლზომიერად შეწყვიტა მოსარჩელესთან შრომითი ხელშეკრულება, რის გამოც მოპასუხე სააგენტოს ბრძანება ბათილად იქნა ცნობილი, ამასთან, დადგენილი იქნა, რომ ბაგა-ბაღის დირექტორის თანამდებობაზე მოსარჩელის აღდგენის დამაბრკოლებელი გარემოებები არ არსებობს, ასევე, მოსარჩელეს მიეკუთვნა იძულებითი განაცდური სამსახურში აღდგენის დღემდე.

18. მოპასუხე სააგენტოს მიერ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი ეფუძნება იმ გარემოებას, რომ სააპელაციო სასამართლოს განჩინება ეწინააღმდეგება მსგავსი კატეგორიის საქმეებზე დადგენილ პრაქტიკას, კერძოდ, კასატორი აღნიშნავს, რომ სააგენტოსა და ბაგა-ბაღის დირექტორს შორის გაფორმებული ხელშეკრულება განეკუთვნება ე.წ. „სასამსახურო ხელშეკრულებას". ბაგა-ბაღის დირექტორსა და სააგენტოს შორის იდება დავალების ხელშეკრულება (სსკ-ის 709 მუხლი), სსკ-ის 720.1 მუხლის თანახმად, დავალების ხელშეკრულების შეწყვეტა მხარეებს შეუძლიათ ნებისმიერ დროს და სხვაგვარი შეთანხმება ამ უფლებაზე უარის შესახებ ბათილია. კასატორი აღნიშნავს, რომ მოსარჩელესთან შრომითი ხელშეკრულება არასდროს გაფორმებულა. შესაბამისად, სააგენტო არ არის კლასიკური გაგებით, დამსაქმებელი. ბაგა-ბაღის დირექტორის დანიშვნა დამოკიდებულია მისი, როგორც, დამფუძნებლის ნების გამოხატვაზე და დადგენილი წესით რეგისტრაციაზე. ამ თვალსაზრისით კასატორი უთითებს საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მყარად დადგენილ პრაქტიკაზე და საკუთარი პოზიციის დასამტკიცებლად კონკრეტულ გადაწყვეტილებებს მოიხმობს: სუსგ-ები N ას-379-363-2016, 30.06.2016წ; N ას-828-784-2017, 31.07.2017წ; N ას-1203-2018, 25.05.2019წ: N ას-1559-2019, 02.03.2020წ: N ას-1337-2019, 02.03.2020წ; N ას-1478-2019, 24.03.2020წ; N ას-1999-2019, 24.07.2020წ.

19. განსახილველ საქმეში საკასაციო სასამართლოს მსჯელობის საგანს წარმოადგენს არასამეწარმეო (არაკომერციული) იურიდიული პირის დირექტორის სამუშაოზე აღდგენისა და განაცდურის ანაზღაურების კანონიერების შემოწმება.

20. საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ გასაჩივრებულ განჩინებაში განვითარებული სააპელაციო სასამართლოს სამართლებრივი დასკვნები, სადავო ბრძანების ბათილად ცნობის, ა(ა) იპ-ის დირექტორის სამსახურში აღდგენის და იძულებითი განაცდურის ანაზღაურების დაკისრების ნაწილში, ეწინააღმდეგება ამ სახის დავებთან დაკავშირებით უზენაესი სასამართლოს მიერ მყარად დადგენილ პრაქტიკას (შეად. კასატორის მიერ მითითებული საქმეების გარდა სუსგ-ებს: N ას-1097-2020, 31.03.2021წ; N ას- 1096-2020, 08.04.2021წ.).

21. საკასაციო სასამართლომ არაერთ ანალოგიურ საქმეზე განმარტა, რომ არასამეწარმეო (არაკომერციული) იურიდიული პირის ხელმძღვანელობისა და წარმომადგენლობის სამართლებრივ საკითხებს აწესრიგებს სსკ-ის 35-ე მუხლი, რომლის მე-4 ნაწილის თანახმად, ხელმძღვანელობითი და წარმომადგენლობითი უფლებამოსილების წარმოშობისა და შეწყვეტის მიმართ ვრცელდება „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-9 მუხლით მეწარმე სუბიექტის წარმომადგენლობითი უფლებამოსილების მქონე პირისთვის განსაზღვრული წესები. „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-9 მუხლით მოწესრიგებულია სამეწარმეო საზოგადოების ხელმძღვანელობისა და წარმომადგენლობის საკითხები. ნორმის მე-7 პუნქტი ადგენს ხელმძღვანელობაზე/წარმომადგენლობაზე უფლებამოსილ პირსა და საზოგადოებას შორის ურთიერთობის მოწესრიგების სამართლებრივ საფუძვლებს, კერძოდ, ხელმძღვანელობაზე/წარმომადგენლობაზე უფლებამოსილ პირთან (პირებთან), ასევე, სამეთვალყურეო საბჭოსა და საწარმოს სხვა ორგანოების წევრებთან ურთიერთობები გვარდება ამ კანონით, საზოგადოების წესდებითა და მათთან დადებული ხელშეკრულებებით.

22. მოცემულ შემთხვევაში, სააგენტოს დირექტორის ბრძანების საფუძველზე დაკავებული თანამდებობიდან გათავისუფლდა წარმომადგენლობითი უფლებამოსილებით აღჭურვილი პირი, ბაგა-ბაღის დირექტორი, „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-9 მუხლის 7¹ მუხლი აზუსტებს უფლებამოსილების შეწყვეტის პირობებს, რომლებიც უკავშირდება ამ ნების მარეგისტრირებელ ორგანოში რეგისტრაციას. კანონი ადგენს სამ შემთხვევას: ა) დანიშვნაზე უფლებამოსილი პირის მიერ ნების გამოვლენა; ბ) თავად რეგისტრირებული პირის მიერ ნების გამოვლენა; გ) რეგისტრირებული პირის გარდაცვალება, სასამართლოს მიერ შეზღუდულქმედუნარიანად ან უგზო-უკვლოდ დაკარგულად აღიარება, გარდაცვლილად გამოცხადება, მხარდაჭერის დანიშვნა. პირველ ორ შემთხვევასთან მიმართებით (მარეგისტრირებელი ორგანოს მიმართ ცალმხრივი ნების გამოვლენა) კანონი მოითხოვს სშკ-ის მოქმედი რედაქციის 48-ე მუხლით (შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის წესი) დადგენილი წესით შეტყობინების გაგზავნის აუცილებლობას (კანონის მე-9 მუხლის 7² პუნქტი). საკასაციო სასამართლოს შეფასებით, მიუხედავად „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონში შრომითსამართლებრივი კომპონენტების შემოღებისა, ა(ა)იპ-ის დირექტორთან დადებული ხელშეკრულება არ უნდა დაკვალიფიცირდეს შრომითსამართლებრივ ხელშეკრულებად, არამედ, პირობითად შეიძლება მოვიხსენიოთ „სასამსახურო ხელშეკრულებად“, რომელიც მომსახურების ხელშეკრულების ნაირსახეობაა და განსხვავდება შრომის სამართლისათვის დამახასიათებელი პრინციპებისაგან.

23. სსკ-ის 35-ე მუხლის მე-2 ნაწილით მოწესრიგებულია ა(ა)იპ-ის ხელმძღვანელობითი და წარმომადგენლობითი უფლებამოსილების საკითხი და დადგენილია, რომ ხელმძღვანელობითი უფლებამოსილება გულისხმობს უფლებამოსილების ფარგლებში არასამეწარმეო (არაკომერციული) იურიდიული პირის სახელით გადაწყვეტილებების მიღებას, ხოლო წარმომადგენლობითი უფლებამოსილება − არასამეწარმეო (არაკომერციული) იურიდიული პირის სახელით გამოსვლას მესამე პირებთან ურთიერთობაში. თუ სარეგისტრაციო დოკუმენტაციით სხვა რამ არ არის გათვალისწინებული, ხელმძღვანელობითი უფლებამოსილება გულისხმობს წარმომადგენლობით უფლებამოსილებასაც.

24. საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ საწარმოს ხელმძღვანელობა/წარმომადგენლობა ორმხრივი სახელშეკრულებო ურთიერთობის ფარგლებში მიღწეული შეთანხმებაა, რომლის ერთი მხარე - მომსახურების გამწევი ვალდებულია, გაწიოს შეპირებული მომსახურება, ხოლო მეორე მხარე - გადაიხადოს საზღაური. ამ ტიპის შეთანხმება, როგორც უკვე აღინიშნა, დამყარებულია განსაკუთრებულ ნდობაზე და უფლებით აღჭურვილ პირს, ფიდუციური ვალდებულების ფარგლებში, აძლევს სრულ დამოუკიდებლობას, იურიდიული პირის სახელითა და ხარჯზე განახორციელოს ყველა ის მოქმედება, რაც წესდებით გათვალისწინებული მიზნის მიღწევას შეუწყობს ხელს. რაც შეეხება შრომით ურთიერთობას, მის ზუსტ განსაზღვრას იძლევა სშკ-ის 2.1 მუხლი და შეიძლება, დავასკვნათ, რომ ამ ურთიერთობის ფარგლებში ვალდებული პირი ეწევა დამსაქმებლის მიერ განსაზღვრულ, არადამოუკიდებელ და სოციალურად დამოკიდებულ საქმიანობას, რაც განასხვავებს შრომით ხელშეკრულებას ა(ა)იპ-ის დირექტორთან დადებული სასამსახურო ხელშეკრულებისაგან.

25. საკასაციო სასამართლოს დასკვნით, განსახილველ შემთხვევაში, მხარეებს შორის სსკ-ის 709-ე მუხლის საფუძველზე დაიდო დავალების ხელშეკრულება და მისი საგანია რწმუნებული პირის მიერ ერთი ან რამდენიმე იმგვარი მოქმედების შესრულება, რომელიც იწვევს ამა თუ იმ შედეგს და, როგორც წესი, ეფუძნება ურთიერთნდობას. რწმუნებულის ვალდებულებას წარმოადგენს დავალებული მოქმედების მმართველის გულისხმიერებით შესრულება და მიღწეული შედეგის ადრესატი ხდება წარმოდგენილი პირი.

26. საკასაციო სასამართლო ყურადღებას გაამახვილებს სსკ-ის 720.1-ე მუხლის შინაარსზე, რომლის თანახმად, დავალების ხელშეკრულების შეწყვეტა მხარეებს ნებისმიერ დროს შეუძლიათ და სხვაგვარი შეთანხმება ამ უფლებაზე უარის შესახებ ბათილია.

27. ამდენად, ა(ა)იპ-ის დამფუძნებელს (წესდებით გათვალისწინებულ შემთხვევაში, შესაბამის უფლებამოსილ პირსა თუ ორგანოს) შეუძლია, ნებისმიერ დროს შეწყვიტოს ხელშეკრულება ხელმძღვანელთან და გამოვლენილი ნება მესამე პირების მიმართ ნამდვილი ხდება მისი მარეგისტრირებელ ორგანოში რეგისტრაციის მომენტიდან.

28. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, შესაბამისად, იურიდიულად დაუსაბუთებელია გასაჩივრებული განჩინება (სსსკ-ის 393-ე მუხლი). აღნიშნული გარემოება კი, სსსკ-ის 394-ე მუხლის „ე“ ქვეპუნქტის თანახმად, გასაჩივრებული განჩინების გაუქმების საფუძველია.

29. სსსკ-ის 411-ე მუხლის თანახმად, საკასაციო სასამართლო თვითონ მიიღებს გადაწყვეტილებას საქმეზე, თუ არ არსებობს ამ კოდექსის 412-ე მუხლით გათვალისწინებული გადაწყვეტილების გაუქმებისა და საქმის სააპელაციო სასამართლოში ხელახლა განსახილველად დაბრუნების საფუძვლები. წინამდებარე გადაწყვეტილებაში განვითარებული მსჯელობიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს შეფასებით, არ არსებობს საქმის იმავე სასამართლოსათვის ხელახლა განსახილველად დაბრუნების კანონით გათვალისწინებული წინაპირობები, რამდენადაც კასატორის ნება, ა(ა)იპ-ის დირექტორის თანამდებობიდან განთავისუფლების თაობაზე, კანონშესაბამისია (სსკ-ის 720.1 მუხლი), რაც თავისთავად გამორიცხავს მოსარჩელის იმ მოთხოვნათა დაკმაყოფილებას, რომლებიც თანამდებობაზე აღდგენასა და იძულებითი განაცდურის ანაზღაურებას შეეხება.

30. სსსკ-ის 53.4-ე მუხლის თანახმად, მოსარჩელეს დაეკისრა მოპასუხის მიერ სააპელაციო და საკასაციო სასამართლოებში გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 2280 ლარის გადახდა.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 411-ე მუხლით და

გ ა დ ა წ ყ ვ ი ტ ა :

1. ა(ა)იპ "თბილისის ბაგა-ბაღების მართვის სააგენტოს" საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს;

2. გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2020 წლის 8 დეკემბრის განჩინება და მიღებულ იქნას ახალი გადაწყვეტილება;

3. ნ.უ–ძის სარჩელი არ დაკმაყოფილდეს;

4. ნ.უ–ძეს ა(ა)იპ "თბილისის ბაგა-ბაღების მართვის სააგენტოს" სასარგებლოდ დაეკისროს, მოპასუხის მიერ სააპელაციო და საკასაციო სასამართლებში გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 2280 ლარის გადახდა;

5. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე ე. გასიტაშვილი

მოსამართლეები: ზ. ძლიერიშვილი

ნ. ბაქაქური