№ას-842-2019 28 აპრილი, 2021 წელი,

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ეკატერინე გასიტაშვილი (თავმჯდომარე,მომხსენებელი),

მოსამართლეები: ზურაბ ძლიერიშვილი

ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენით

სხდომის მდივანი - ლელა სანიკიძე

კასატორი – შპს „გ.მ–ი“

მოწინააღმდეგე მხარე – ლ.წ–ი

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2019 წლის 18 აპრილის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი _ შეთანხმების არსებობის დადგენა, თანხის დაკისრება

საკითხი, რომელზეც მიღებულია განჩინება - საკასაციო საჩივრის უარყოფა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

1. ლ.წ–მა (შემდეგში: მოსარჩელე ან ცედენტი), 2015 წლის 26 ივნისს, სარჩელის აღძვრამდე სარჩელის უზრუნველყოფის შესახებ განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას და მოითხოვა შპს „ს–ო ..”-ში ზ.შ–ძის კუთვნილ 16%-იან წილზე ყადაღის დადება. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 29.06.2015 წლის განჩინებით განცხადება ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, ზ.შ–ძეს აეკრძალა შპს ,,ს–ო..’’-ში მისი კუთვნილი 16%-იანი წილის გასხვისება და დაგირავება.

2. სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიების გამოყენების დროისათვის შპს „ს–ო ..”-ში ზ.შ–ძის კუთვნილ 16%-იან წილზე რეგისტრირებული იყო გირავნობა სს „თ.ბ–ის“, შპს „ქ–ისა“ და შპს „გ.მ–ის“ (შემდეგში: მოპასუხე, კომპანია, ცესიონერი, აპელანტი ან კასატორი) სასარგებლოდ.

3. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 23 მარტის გადაწყვეტილებით მოსარჩელის სარჩელი დაკმაყოფილდა, ზ.შ–ძეს, მოსარჩელის სასარგებლოდ, 15 000 აშშ დოლარის გადახდა დაეკისრა. ამ გადაწვეტილებაზე 2016 წლის 21 ივნისს სააღსრულებო ფურცელი გაიცა.

4. მოსარჩელესა და მოპასუხე კომპანიას შორის მიმდინარეობდა მოლაპარაკება ზ.შ–ძის მიმართ არსებული მოთხოვნის უფლების დათმობასთან დაკავშირებით. მოთხოვნის უფლების დათმობის მიზანი იყო შპს „ს–ო ..“-ში ზ.შ–ძის 16%-იანი წილის სარეალიზაციოდ მიქცევის თავიდან აცილება. მოლაპარაკების პროცესში შპს „ქ–ის“ წარმომადგენელი არ მონაწილეობდა.

5. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 29 მარტის განჩინებით მოსარჩელის განცხადება დაკმაყოფილდა და გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 29.06.2015 წლის განჩინებით გამოყენებული სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიება (იხ. წინამდებარე განჩინების პირველი პუნქტი).

6. მოპასუხე კომპანიასა და მოსარჩელეს შორის, 2017 წლის 24 მარტს, დაიდო მოთხოვნის უფლების დათმობის შესახებ ხელშეკრულება. ხელშეკრულების საფუძველზე მოსარჩელემ მოპასუხეს დაუთმო ზ.შ–ძის მიმართ 15 000 აშშ დოლარის მოთხოვნის უფლება, რომელიც წარმოშობილი იყო სესხის ხელშეკრულებიდან და დადასტურდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 23.03.2016 წლის გადაწყვეტილებით (იხ. წინამდებარე განჩინების მე-3 პუნქტი).

7. ხელშეკრულების 2.1 პუნქტის თანახმად, ზემოხსენებული გარიგება სასყიდლიანია და მისი საერთო ღირებულება 25 000 აშშ დოლარს შეადგენს; 2.2 პუნქტის თანახმად კი, სახელშეკრულებო ღირებულების ანაზღაურების მიზნით, სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიების გაუქმების შესახებ კანონიერ ძალაში შესული განჩინების წარმოდგენიდან 3 დღის ვადაში მოთხოვნის მიმღები სახელშეკრულებო ღირებულების 100%-ს განათავსებს ნოტარიუსის სადეპოზიტო ანგარიშზე, ნოტარიუსთან გაფორმებული სათანადო სამმხრივი ხელშეკრულებით, იმ პირობით, რომ აღნიშნული წილიდან შპს „ს–ო ..-ის“ კაპიტალის 10%-ზე მოპასუხის, ხოლო 6%-ზე შპს „ქ–ის“ საკუთრების უფლების რეესტრში რეგისტრაციისთანავე, მოთხოვნის დამთმობს (მოსარჩელეს) დეპონირებული თანხა სრულად გადაეცემა.

8. ხელშეკრულების 4.2 პუნქტის თანახმად, იმ შემთხვევაში, თუ დეპონირების ხელშეკრულების გაფორმებიდან 60 დღის ვადაში სამეწარმეო რეესტრში არ განხორციელდა წილის მესაკუთრის ცვლილება, კერძოდ, შპს „ს–ო ..“-ის 10%-იან წილზე მოპასუხე კომპანიის, ხოლო 6%-იან წილზე შპს „ქ–ის“ საკუთრების უფლების რეგისტრაცია, მოთხოვნის უფლების დათმობის ხელშეკრულება წყდება.

9. შპს „ს–ო ..“-ის 16%-იან წილიდან 10%-ზე მოპასუხე კომპანიის, ხოლო 6%-ზე შპს „ქ–ის“ საკუთრების უფლება არ დარეგისტრირებულა.

10. ცესიონერს (მოთხოვნის მიმღებს) მოთხოვნის დათმობის საფასური არც ნოტარიუსის სადეპოზიტო ანგარიშზე განუთავსებია და არც ცედენტისათვის (მოთხოვნის დამთმობისათვის) გადაუცია.

11. მოსარჩელემ, ერთი მხრივ, წარმოადგინა 2017 წლის 24 მარტის ხელშეკრულება, ხოლო მეორე მხრივ, სადავოდ გახადა ის გარემოება, რომ მოსარჩელესა და მოპასუხეს შორის მოთხოვნის დათმობის ხელშეკრულების პირობა იყო თანხის ანაზღაურება მას შემდეგ, რაც მოხდებოდა შპს „ს–ო..-ის“ კაპიტალის 10%-ზე მოპასუხე კომპანიის, ხოლო 6%-ზე შპს „ქ–ის“ საკუთრების უფლების რეგისტრაცია სამეწარმეო რეესტრში.

12. მოწმეეების - ე.ღ–ძის, ზ.ქ–ძისა და გ.კ–ძის ჩვენებებით ირკვევა, რომ, მართალია, ისინი ამა თუ იმ ფორმით მონაწილეობდნენ მხარეთა მოლაპარაკებაში ან ესწრებოდნენ მოსარჩელისა და მოპასუხე კომპანიის სახელით მისი დირექტორის - დ.ზ–ძის შეხვედრებს, მაგრამ უშუალოდ ხელშეკრულებასთან დაკავშირებით ინფორმაცია არ გააჩნიათ. რაც შეეხება მოწმე ნ.დ–ძეს, მან განმარტა, რომ არ დასწრებია მხარეთა შეხვედრებს და არ იცის, რა საკითხზე მიდიოდა მოლაპარაკება (იხ. 23.05.2018 წლის სხდომის ოქმის აუდიოჩანაწერი 15:16:05-15:54:16).

13. მართალია, ხელშეკრულებაში მითითებულია 21.01.2016 წლის სასამართლო გადაწყვეტილებით დადასტურებული მოთხოვნის უფლების გადაცემის თაობაზე, მაგრამ მხარეები სადავოდ არ ხდიან იმ გარემოებას, რომ ამ ხელშეკრულებით მოსარჩელემ მოპასუხეს დაუთმო ზ.შ–ძის მიმართ 2016 წლის 23 მარტის გადაწყვეტილებიდან გამომდინარე მოთხოვნის უფლება.

14. სასარჩელო მოთხოვნა

14.1. მოთხოვნის დამთმობმა (ცედენტმა), 2018 წლის 2 თებერვალს, სარჩელით მიმართა სასამართლოს მოთხოვნის მიმღები კომპანიის (ცესიონერის) წინააღმდეგ და მოითხოვა, დადგინდეს, რომ მოსარჩელესა და მოპასუხეს შორის დაიდო შეთანხმება მოთხოვნის უფლების დათმობის შესახებ, რომლითაც მოსარჩელემ მოპასუხე კომპანიას დაუთმო თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 23 მარტის გადაწყვეტილების საფუძველზე ზ.შ–ძის მიმართ არსებული მოთხოვნა 15 000 აშშ დოლარი;

14.2. მოსარჩელემ მოითხოვა, რომ მოთხოვნის მიმღებს მოთხოვნის დამთმობის სასარგებლოდ დაეკისროს მოთხოვნის დათმობის საფასურის 25 000 აშშ დოლარის გადახდა.

15. მოპასუხის შესაგებელი

15.1. მოპასუხემ წერილობით წარდგენილი შესაგებლით სასარჩელო მოთხოვნა არ ცნო და განმარტა, რომ მოლაპარაკების პროცესში ზ.შ–ძის კუთვნილ წილზე მოულოდნელად კიდევ ორი ყადაღა დარეგისტრირდა, შესაბამისად, მოპასუხე კომპანიისათვის ზ.შ–ძის კრედიტორებთან მოლაპარაკებამ აზრი დაკარგა. მოპასუხემ გირავნობის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე მიმართა ნოტარიუსს და 2017 წლის 11 მაისს გაცემული სააღსრულებო ფურცლის საფუძველზე პირდაპირ მიიღო საკუთრებაში გირავნობის საგანი - ზ.შ–ძის კუთვნილი 16%-იანი წილი შპს „ს–ოში“. ცესიონერის მტკიცებით, ვინაიდან მოლაპარაკების პირობა არ შესრულდა, აქედან გამომდინარე მოპასუხე კომპანიას მოსარჩელისათვის თანხის გადახდის ვალდებულება არ ეკისრება.

16. საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება

16.1. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 30 მაისის გადაწყვეტილებით მოთხოვნის დამთმობის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა; მოპასუხეს მოსარჩელის სასარგებლოდ მოთხოვნის დათმობის საფასურის - 25 000 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარის გადახდა დაეკისრა; დანარჩენ ნაწილში სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

16.2. საქალაქო სასამართლომ გადაწყვეტილების მიღებისას საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის (შემდეგში: სსკ) 198-ე, 199-ე, 54-ე, 90-ე, 92-ე, 361-ე მუხლებით იხელმძღვანელა.

17. სააპელაციო სასამართლოს განჩინება და დასკვნები

17.1. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2019 წლის 18 აპრილის განჩინებით მოპასუხე კომპანიის სააპელაციო საჩივარი, თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2018 წლის 30 მაისის გადაწყვეტილების გაუქმებისა და სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის თაობაზე, არ დაკმაყოფილდა და უცვლელად დარჩა გასაჩივრებული გადაწყვეტილება.

17.2. სააპელაციო სასამართლომ სრულად გაიზიარა საქალაქო სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები (იხ. წინამდებარე განჩინების 1-13 პუნქტები), მიუთითა მათზე და განმარტა, რომ სსკ-ის 90-ე მუხლის თანახმად პირობითად ითვლება გარიგება, როდესაც იგი დამოკიდებულია სამომავლო და უცნობ მოვლენაზე იმით, რომ ან გარიგების შესრულების გადადება ხდება მის დადგომამდე, ანდა გარიგების შეწყვეტა – ამ მოვლენის დადგომისთანავე.

17.3. სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა ქვემდგომი ინსტანციის სასამართლოს დასკვნა, რომ მხარეთა შორის დადებული მოთხოვნის უფლების დათმობის ხელშეკრულება პირობით გარიგებას წარმოადგენდა, ვინაიდან ხელშეკრულების შესრულება გადადებული იყო სამომავლოდ წილების გადანაწილების პირობის შესრულებამდე, ხოლო თუ ეს პირობა არ დადგებოდა, ხელშეკრულება უნდა შეწყვეტილიყო.

17.4. სააპელაციო სასამართლო დაეთანხმა გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებაში განვითარებულ მსჯელობას, რომ ხელშეკრულების პირობა, რომლის თანახმადაც შპს „ს–ო ..“-ის კაპიტალის 10%-ზე მოპასუხე კომპანიის, ხოლო 6%-ზე შპს „ქ–ის“ საკუთრების უფლების რეესტრში რეგისტრაციისთანავე მოთხოვნის დამთმობს დეპონირებული თანხა სრულად გადაეცემოდა, ასევე პირობა, რომ იმ შემთხვევაში, თუ დეპონირების ხელშეკრულების გაფორმებიდან 60 დღის ვადაში სამეწარმეო რეესტრში არ განხორციელდებოდა წილის მესაკუთრის ცვლილება, კერძოდ, აღნიშნული წილიდან შპს „ს–ო ..“-ის კაპიტალის 10%-ზე აპელანტის (მოპასუხე კომპანიის), ხოლო 6% - შპს „ქ–ის“ საკუთრების უფლების რეგისტრაცია, მოთხოვნის უფლების დათმობის ხელშეკრულება შეწყდებოდა, არის სსკ-ის 92-ე მუხლით (ნებაზე დამოკიდებულად ითვლება ისეთი პირობა, რომლის დადგომაც ან დაუდგომლობა დამოკიდებულია მხოლოდ გარიგების მხარეებზე. ასეთი პირობით დადებული გარიგება ბათილია) განსაზღვრული ნებაზე დამოკიდებული პირობა.

17.5. სააპელაციო სასამართლომ საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ დამკვიდრებულ პრაქტიკაზე მიუთითა - სსკ-ის 92-ე მუხლში საუბარია არა სამომავლო და უცნობ მოვლენაზე, რომლის დადგომა თუნდაც მონაწილის ნებაზე იყოს დამოკიდებული, არამედ მონაწილის ნება-სურვილზე, განახორციელოს მისთვის სავალდებულო ნების გამოვლენა, ამასთან, 92-ე მუხლში გამოყენებული მრავლობითი ფორმა „გარიგების მხარეებზე“ არ უნდა იქნეს გაგებული იმგვარად, თითქოს ნების გამოვლენა აუცილებლად ორივე კონტრაჰენტის ნებაზე უნდა იყოს დამოკიდებული. საკმარისია პირობის დადგომის, ვალდებულების წარმოშობის მხოლოდ ერთ-ერთი მხარის ნება-სურვილზე დამოკიდებულების გამოკვეთა. ასეთი პირობა არ შეესაბამება სამოქალაქო ბრუნვის პრინციპს და სამოქალაქო კოდექსი მას ბათილ (არარა) გარიგებად აკვალიფიცირებს (იხ. სუსგ ას-746-714-2016, 08.05.2017წ.).

17.6. სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ მოთხოვნის დათმობის ხელშეკრულების ის პირობა, რომ თანხის ანაზღაურება მოხდებოდა მხოლოდ შპს „ს–ო ..“-ის კაპიტალის 10%-ზე აპელანტი კომპანიის, ხოლო 6% - შპს „ქ–ის“ საკუთრების უფლების რეგისტრაციის შემდგომ, დამოკიდებულია არა მოვლენათა ჩვეულ რეჟიმში განვითარებაზე, არამედ გარიგების ერთ-ერთი მხარის - მოთხოვნის მიმღების (მოპასუხის) ნებაზე, კერძოდ, მხოლოდ მისი მხრიდან სათანადო ნება-სურვილის გამოვლენის შემთხვევაში იქნებოდა შესაძლებელი შპს „ს–ო ..“-სა და შპს „ქ–თან“ მოლაპარაკების წარმოება და შესაბამისი გარიგებების დადება. ამდენად, პირობის დადგომა დამოკიდებული იყო გარიგების ერთ-ერთი მხარისა და მესამე პირების ნება-სურვილზე და მხოლოდ მათი მხრიდან ნების გამოვლენის შემთხვევაში შესრულდებოდა. აღნიშნულის დასტურია ასევე ის უდავო ფაქტობრივი გარემოებაც, რომ კომპანიამ გირავნობის ხელშეკრულების საფუძველზე, ნოტარიუსის მიერ 2017 წლის 11 მაისს გაცემული სააღსრულებო ფურცლით პირდაპირ მიიღო საკუთრებაში გირავნობის საგანი - ზ.შ–ძის კუთვნილი შპს „ს–ო ..“-ის კაპიტალის 16%-იანი წილი.

17.7. სააპელაციო სასამართლომ სსკ-ის 54-ე მუხლზე მიუთითა და გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს დასკვნა, რომ გარიგების პირობა, რომლის საფუძველზეც მოპასუხე უარს აცხადებდა ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულების შესრულებაზე, ეწინააღმდეგებოდა სსკ-ის 92-ე მუხლს და უცილოდ ბათილი (არარა) გარიგება იყო.

17.8. სსკ-ის 92-ე მუხლის საფუძველზე პირობის ბათილობა არ იწვევს მთლიანი გარიგების ბათილობას (იხ. სუსგ-ები: Nას-746-714-2016, Nას-6-345-09). ხელშეკრულების დანარჩენი პირობები ძალაში რჩება და, სსკ-ის 361-ე მუხლის შესაბამისად, უნდა შესრულდეს ჯეროვნად, კეთილსინდისიერად, დათქმულ დროსა და ადგილას.

17.9. განსახილველ შემთხვევაში, სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოსარჩელემ (მოთხოვნის დამთმობმა) ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულება შეასრულა, კერძოდ თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 29 მარტის განჩინებით მოსარჩელის განცხადება დაკმაყოფილდა და გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 29 ივნისის განჩინებით გამოყენებული სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიება, მოპასუხე კომპანიას კი, მოთხოვნის დათმობის საფასური არ აუნაზღაურებია მოსარჩელისთვის.

17.10. ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, ცედენტის სასარჩელო მოთხოვნა ცესიონერის მიმართ 25 000 აშშ დოლარის დაკისრების თაობაზე დასაბუთებული და საფუძვლიანი იყო, შესაბამისად, არ არსებობდა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმების საპროცესო და მატერიალურ-სამართლებრივი წანამძღვრები.

18. საკასაციო სამართალწარმოების ეტაპი

18.1. მოპასუხემ საკასაციო წესით გაასაჩივრა სააპელაციო სასამართლოს განჩინება და, ახალი გადაწყვეტილების მიღებით, სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

18.2. საკასაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატამ დასაშვებად ცნო მოპასუხე კომპანიის საკასაციო საჩივარი საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის (შემდეგში: სსსკ) 391- ე მუხლის „ე“ ქვეპუნქტის საფუძველზე.

18.3. საკასაციო სასამართლოს მიერ ზეპირი მოსმენით 2021 წლის 15 აპრილს გამართულ სხდომაზე მხარეების შეეთავაზათ მორიგება, მხარეთა შუამდგომლობის საფუძველზე გადაიდო სხდომა შესაძლო მორიგების მიზნით ამავე წლის 28 აპრილს, ზეპირი მოსმენით;

18.4. საკასაციო სასამართლოს 2021 წლის 28 აპრილის სხდომაზე გამოცხადებულმა მხარეებმა დაადასტურეს, რომ მათ შორის ვერ შედგა მორიგება, შესაბამისად, მოპასუხე კომპანიის საკასაციო საჩივარზე საქმე არსებითად იქნა განხილული. მოპასუხემ მხარი დაუჭირა წარმოდგენილ საკასაციო საჩივარს, ხოლო მოსარჩელემ მოითხოვა საკასაციო საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა და სააპელაციო სასამართლოს განჩინების უცვლელად დატოვება.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, მტკიცებულებათა გაანალიზების, მხარეთა ახსნა-განმარტებების მოსმენის, შეფასებისა და საკასაციო საჩივრის სამართლებრივი დასაბუთებულობის არსებითი განხილვის შედეგად მივიდა დასკვნამდე, რომ მოპასუხის საკასაციო განაცხადი დაუსაბუთებელია და არ უნდა დაკმაყოფილდეს.

19. სსსკ-ის 404-ე მუხლის პირველი ნაწილით, საკასაციო სასამართლო გადაწყვეტილებას ამოწმებს საკასაციო საჩივრის ფარგლებში, ამავე კოდექსის 407-ე მუხლის პირველი ნაწილით, საკასაციო სასამართლო იმსჯელებს მხარის მხოლოდ იმ ახსნა-განმარტებაზე, რომელიც ასახულია სასამართლო გადაწყვეტილებებში და სხდომის ოქმებში. გარდა ამისა, შეიძლება მხედველობაში იქნეს მიღებული ამ კოდექსის 396-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ვ“ ქვეპუნქტში მითითებული ფაქტები; ამავე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). სსსკ-ის 410-ე მუხლის საფუძველზე საკასაციო სასამართლო არ დააკმაყოფილებს საკასაციო საჩივარს, თუ: ა) კანონის მითითებულ დარღვევას არა აქვს ადგილი; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილებას საფუძვლად არ უდევს კანონის დარღვევა; გ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება არსებითად სწორია, მიუხედავად იმისა, რომ გადაწყვეტილების სამოტივაციო ნაწილი არ შეიცავს შესაბამის დასაბუთებას. მოცემულ შემთხვევაში „გ“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული გარემოება გამოიკვეთა.

20. საკასაციო სასამართლო არაერთ გადაწყვეტილებაში/განჩინებაში უთითებს, რომ მოთხოვნის სამართლებრივი საფუძვლის რომელიმე ფაქტობრივი წანამძღვრის (სამართლებრივი წინაპირობის) არარსებობა გამორიცხავს მხარისათვის სასურველი სამართლებრივი შედეგის დადგომას. საქმის განმხილველი სასამართლო შეზღუდულია მხოლოდ მხარის მიერ მითითებული ფაქტობრივი გარემოებებით, რაც შეეხება სამართლის ნორმების გამოყენებას, სასამართლო, საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების შეფასებით, ადგენს თუ რა სამართლებრივი ურთიერთობა არსებობს მხარეთა შორის და ამ ურთიერთობის მარეგულირებელი სამართლებრივი ნორმების საფუძველზე აკმაყოფილებს ან არ აკმაყოფილებს სარჩელს. მხარეთა შორის არსებული ურთიერთობის შეფასება შედის სასამართლოს კომპეტენციაში, თუმცა საქმეზე გადაწყვეტილება მიღებულ უნდა იქნეს შეჯიბრებითობის პრინციპის სრულად რეალიზაციის პირობებში; მოთხოვნის საფუძველი სამოქალაქო სამართალში, ზოგადად არის სამართლის ის ნორმა, რომელიც დამოუკიდებლად ან სხვა მოთხოვნის საფუძვლებთან ერთობლიობაში აფუძნებს ამა თუ იმ მოთხოვნას ანუ სამოქალაქო სამართლებრივი ურთიერთობის მონაწილეთა კონკრეტულ უფლება-მოვალეობებს (იხ. ბოელინგი/ჭანტურია, სამოქალაქო საქმეებზე სასამართლო გადაწყვეტილებათა მიღების მეთოდიკა, მეორე გამოცემა, თბ., 2004, 38.) კერძო-სამართლებრივი ურთიერთობის მომწესრიგებელი მატერიალურ-სამართლებრივი ნორმების დანიშნულებაა ურთიერთობაში მონაწილე სუბიექტების უფლებების განსაზღვრა და მათი განხორციელების უზრუნველყოფა. მოთხოვნა უფლების რეალიზაციის კანონით გათვალისწინებული შესაძლებლობაა.

21. საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ მოთხოვნა პირის ნებას დაქვემდებარებული და სხვა პირისაკენ მიმართული უფლებაა, რომელიც მისი პროცესუალური განხორციელებისაგან მკვეთრად იმიჯნება. მოთხოვნა ძირითადად მატერიალურ-სამართლებრივი მნიშვნელობის მატარებელია. მოთხოვნა, საპროცესო-სამართლებრივი გაგებით, ყოველთვის მიმართულია სასამართლო გადაწყვეტილების დადგომისაკენ. მოთხოვნის სამართლებრივი საფუძველი არის სამართლის ნორმა, რომლის სამართლებრივი შედეგით გათვალისწინებულია სამართლებრივ ურთიერთობაში მონაწილე პირის მიერ რაიმე მოქმედების განხორციელებისა თუ მოქმედების შესრულებისაგან თავის შეკავების ვალდებულება. თითოეული მოთხოვნის დამფუძნებელი სამართლის ნორმა განსაზღვრავს მოთხოვნის სამართლებრივ საფუძველს, თუმცა მისი განმარტება და ფაქტობრივ გარემოებებზე მისადაგება სასამართლოს უფლებამოსილება. მოთხოვნის საფუძველი ორი ნაწილისაგან შედგება: ა) ნორმის შემადგენლობა, რომელიც მოიცავს ცალკეულ წინაპირობას და ბ) სამართლებრივი შედეგი, რომელიც კანონის საფუძველზე დადგება იმ შემთხვევაში, თუ სახეზეა ნორმის შემადგენლობით განსაზღვრული ყველა წინაპირობა.

22. მოთხოვნა და მოთხოვნის საფუძველი სხვადასხვა ცნებებია და მათი აღრევა არიდებული უნდა იქნეს. ამ გამიჯვნას განსაკუთრებული მნიშვნელობა აქვს იმის გათვალისწინებით, რომ მოთხოვნათა შორის არჩევანის უფლება, მოსარჩელის უფლებამოსილებაა, ხოლო მოსარჩელის მიერ წარდგენილი მოთხოვნის დამფუძნებელი მოთხოვნის სამართლებრივ საფუძველთა შორის ერთ-ერთის მისადაგება სასამართლოს უფლებამოსილება და ვალდებულებაცაა (იხ. ბოელინგი /ჭანტურია, სამოქალაქო საქმეებზე სასამართლო გადაწყვეტილებათა მიღების მეთოდიკა, მეორე გამოცემა, თბ., 2004, 42.)

23. მოთხოვნის საფუძვლის (საფუძვლების) ძიებისას, სასამართლოსათვის ამოსავალია ის კონკრეტული ფაქტები და გარემოებები, რომლებზედაც მოსარჩელე ამყარებს თავის მოთხოვნას. სწორედ მოსარჩელის მიერ მითითებული ფაქტები და გარემოებები განსაზღვრავენ მისი მოთხოვნის შინაარსს. სასამართლომ, ყოველ კონკრეტულ შემთხვევაში, სარჩელში მითითებული ფაქტობრივი გარემოებების შეფასებით, უნდა გაარკვიოს, თუ საიდან გამომდინარეობს მოსარჩელის მოთხოვნის სამართლებრივი საფუძველი, კერძოდ, სახელშეკრულებო შეთანხმებებიდან თუ სხვა ვალდებულებითი ურთიერთობებიდან.

24. საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ მოსარჩელის მოთხოვნის შინაარსის განმსაზღვრელია სარჩელში მითითებული ფაქტები და გარემოებები. სარჩელის ინდივიდუალიზაცია სარჩელის ელემენტების მეშვეობითაა შესაძლებელი. სსსკ-ის მე-3, მე-4, 83-ე და 178-ე მუხლების ანალიზით შესაძლებელია, დავასკვნათ, რომ სარჩელი შედგება ორი ელემენტისგან: სარჩელის საგნისა და სარჩელის საფუძვლისგან. სარჩელის საგანია მოსარჩელის მოთხოვნა მოპასუხისადმი (სსსკ-ის 178.1 მუხლის „ზ“ ქვეპუნქტი), ხოლო სარჩელის საფუძველი – კონკრეტული ფაქტები და გარემოებები, რომლებზედაც მოსარჩელე ამყარებს თავის მოთხოვნას (სსსკ-ის 178.1 მუხლის „ე“ ქვეპუნქტი). მოსარჩელის სტადიის შემდეგ, სასამართლომ უნდა შეამოწმოს მოპასუხის სტადია, რაც მოსაჩელის მიერ მითითებული ფაქტობრივი გარემოებების პასუხად შესაგებელში შედავებული გარემოებების კვალიფიციურობაზეა დამოკიდებული. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2017 წლის 2 მარტის დიდი პალატის გადაწყვეტილებაში (საქმეზე N ას-664-635-2016; პუნქტი 201) მითითებულია: „2007 წლის 28 დეკემბერს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსში განხორციელებული ცვლილებების მიხედვითთ, მოპასუხის მიერ პასუხის (შესაგებლის) წარდგენა სავალდებულო ხასიათს ატარებს (საქართველოს 28.12.2007წ.-ის კანონი N5669-სსმ), რაც იმაში გამოიხატება, რომ აღნიშნული საპროცესო ვალდებულების შეუსრულებლობა მხარისათვის უარყოფით საპროცესოსამართლებრივ შედეგებს იწვევს. კერძოდ, სარჩელში მითითებული ფაქტობრივი გარემოებები ითვლება შეუდავებლად და, შესაბამისად, დამტკიცებულად. სსსკ-ის 201-ე მუხლის მე-7 ნაწილით გათვალისწინებული შესაგებლის წარუდგენლობის ფაქტი თავისთავად განსაზღვრავს მტკიცების საგანს, რადგანაც მოსარჩელე თავისუფლდება სარჩელში მითითებული ფაქტების მტკიცებისაგან. აღნიშნული გარემოება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების გამოტანის წინაპირობაცაა. საპროცესო კანონმდებლობით დადგენილია მოპასუხის მიერ კონკრეტული შესაგებლის წარდგენის ვალდებულება, კერძოდ, სსსკ-ის 201-ე მუხლის მე-4 ნაწილის შინაარსიდან გამომდინარე, დგინდება, რომ მოპასუხე უნდა შეედავოს მოსარჩელის გამართულ, დასაბუთებულ მოთხოვნას ანუ დავის გადაწყვეტისათვის სამართლებრივად მნიშვნელოვან ფაქტობრივ გარემოებებს, წინააღმდეგ შემთხვევაში, მოსარჩელის მიერ მითითებული ფაქტები (და არა მისი სამართლებრივი შეხედულებები) დამტკიცებულად ითვლება“.

25. ყოველი კონკრეტული სამოქალაქო საქმის გადაწყვეტა სასამართლოში, დაკავშირებულია გარკვეული ფაქტების დადგენასთან. ფაქტების დადგენის აუცილებლობა განპირობებულია იმით, რომ სასამართლო იხილავს და წყვეტს მხარეთა შორის წარმოშობილ დავებს, რომლებიც სამართლით რეგულირებული ურთიერთობებიდან წარმოიშობიან. სამართლებრივი ურთიერთობა კი, როგორც ეს ცნობილია, შეიძლება აღმოცენდეს, განვითარდეს ან შეწყდეს მხოლოდ იურიდიული ფაქტების საფუძველზე. სწორედ მტკიცების ტვირთსა და მის სწორ განაწილებაზეა დამოკიდებული დასაბუთებული და კანონიერი გადაწყვეტილების მიღება (შეად. სუსგ-ებს: N ას- 475-2019, 15.04.2021წ; N ას-1065-2020, 08.04.2021წ; N ას- 338-2019, 22.03.2021წ.).

26. სსსკ-ის მე-3 მუხლის მიხედვით, მხარეები იწყებენ საქმის წარმოებას სასამართლოში, ამ კოდექსში ჩამოყალიბებული წესების შესაბამისად, სარჩელის ან განცხადების შეტანის გზით. ისინი განსაზღვრავენ დავის საგანს და თვითონვე იღებენ გადაწყვეტილებას სარჩელის (განცხადების) შეტანის შესახებ. მხარეებს შეუძლიათ საქმის წარმოება მორიგებით დაამთავრონ. მოსარჩელეს შეუძლია უარი თქვას სარჩელზე, ხოლო მოპასუხეს – ცნოს სარჩელი. ამავე კოდექსის მე-4 მუხლის მიხედვით სამართალწარმოება მიმდინარეობს შეჯიბრებითობის საფუძველზე. მხარეები სარგებლობენ თანაბარი უფლებებითა და შესაძლებლობებით, დაასაბუთონ თავიანთი მოთხოვნები, უარყონ ან გააქარწყლონ მეორე მხარის მიერ წამოყენებული შესაგებლები, მოსაზრებები თუ მტკიცებულებები. მხარეები თვითონვე განსაზღვრავენ, თუ რომელი ფაქტები უნდა დაედოს საფუძვლად მათ მოთხოვნებს ან რომელი მტკიცებულებებით უნდა იქნეს დადასტურებული ეს ფაქტები.

27. მტკიცების ტვირთს აწესრიგებს სსსკ-ის 102-ე მუხლის პირველი ნაწილი, რომლის მიხედვითაც თითოეულმა მხარემ უნდა დაამტკიცოს გარემოებანი, რომლებზედაც იგი ამყარებს თავის მოთხოვნებსა და შესაგებელს. მოსარჩელემ უნდა ამტკიცოს ის გარემოებები, რომლებზედაც დაფუძნებულია სასარჩელო მოთხოვნა, ხოლო მოპასუხემ გარემოებები, რომლებსაც მისი შესაგებელი ემყარება. მტკიცების ტვირთი არის სამოქალაქო სამართალწარმოებაში საქმის სწორედ გადაწყვეტისათვის მნიშვნელოვანი ფაქტების დამტკიცების მოვალეობის დაკისრება მხარეებზე, რომლის შესრულება უზრუნველყოფილია მატერიალურ-სამართლებრივი თვალსაზრისით არახელსაყრელი გადაწყვეტილების გამოტანით იმ მხარის მიმართ, რომელმაც ეს მოვალეობა სათანადოდ არ (ვერ) შეასრულა. მხარეთა მტკიცებითი საქმიანობის საბოლოო მიზანი – ესაა სასამართლოს დარწმუნება საქმის სწორად გადაწყვეტისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებების არსებობაში. სასამართლოს დაურწმუნებლობა კი, მხარისათვის არახელსაყრელ შედეგს იწვევს. მტკიცების ტვირთი დამოკიდებულია არა მხარის როლზე პროცესში, არამედ მოთხოვნის საფუძველზე. ის ვინც ითხოვს ვალდებულების შესრულებას, უნდა დაამტკიცოს მოთხოვნის საფუძვლის არსებობა არა მხოლოდ მაშინ, როდესაც იგი ითხოვს თავისი მოთხოვნის შესრულებას, ან აღიარებას, არამედ მაშინაც, როდესაც იგი თავს იცავს მოწინააღმდეგე მხარის ნეგატიური აღიარებითი სარჩელისაგან (მოთხოვნისაგან).

28. მტკიცების ტვირთისაგან უნდა გაიმიჯნოს ფაქტების მითითების ტვირთი, როგორც მხარის ფაკულტატური მოვალეობა. მხარეები სსკ-ის მე-4 მუხლის თანახმად სრულიად თავისუფალნი არიან მიუთითონ ნებისმიერ ფაქტზე. ეს მათი უფლებაა, მაგრამ მათ მიერ მითითებული ფაქტობრივი გარემოებების სამართლებრივი შეფასება, ე.ი. იმის დადგენა და გარკვევა, თუ რამდენად ასაბუთებენ ეს ფაქტები იურიდიულად მხარეთა მოთხოვნებს და შესაგებელს – ეს უკვე სასამართლოს პრეროგატივაა. ამასთან, საკმარისი არ არის, რომ მხარემ ზოგადად გამოთქვას მოსაზრება საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებაზე, მაგალითად, განაცხადოს, რომ იგი მთლიანად უარყოფს მეორე მხარის მიერ მოხსენებულ საქმის ფაქტობრივ გარემოებებს. მხარის მიერ წარმოდგენილი მოსაზრებები კონკრეტულად და დეტალურად უნდა ჩამოყალიბდეს და ეხებოდეს საქმის გადაწყვეტისათვის მნიშვნელობის მქონე ყველა გარემოებას. მხარეთა მიერ წარმოდგენილი ახსნა-განმარტებები უნდა იყოს დასაბუთებული და ეხებოდეს იმ გარემოებებს, რომლებსაც უშუალო კავშირი აქვს დავასთან.

29. საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ კრიტერიუმი, რომლითაც უნდა იხელმძღვანელოს სასამართლომ იმისათვის, რომ სწორად განსაზღვროს მხარეთა მიერ მითითებული ფაქტებიდან, თუ რომელი ამართლებს სამართლებრივად მხარეთა მოთხოვნებს (შესაგებელს) და რომელი არა, ესაა – სარჩელის საგანი (მოსარჩელის მოთხოვნის შინაარსი), მოპასუხის შესაგებელი და შესაბამისი მატერიალურ სამართლებრივი ნორმა. მტკიცების საგანში შემავალი გარემოებებიდან ერთი ნაწილი უნდა დაამტკიცოს მოსარჩელემ, მეორე ნაწილი კი – მოპასუხემ. ამასთან ერთად, დამტკიცების ტვირთის განაწილების საფუძველზე, მოსარჩელე თავისუფლდება იმ ფაქტების დადგენისაგან, რომელიც მოპასუხემ უნდა დაამტკიცოს და პირიქით, მოპასუხე თავისუფლდება იმ ფაქტების დადგენისაგან, რომელიც მოსარჩელემ უნდა დაამტკიცოს. მტკიცების ტვირთის მხარეთა შორის განაწილების ინსტიტუტი მიუთითებს არა მარტო იმაზე, თუ რომელმა მხარემ რა ფაქტები უნდა დაადგინოს, არამედ იმაზეც, თუ რომელი ფაქტების დადგენის მოვალეობისაგან თავისუფლდება ესა თუ ის მხარე. შესაბამისად, მოსარჩელემ, როგორც წესი, უნდა დაამტკიცოს ყველა გარემოება, რომელიც წარმოადგენს მოთხოვნის წარმოშობის საფუძველს, ხოლო მოპასუხემ კი – ყველა გარემოება, რომელიც წარმოადგენს მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის საფუძველს (იხ. ჰაინ ბიოლინგი, ლადო ჭანტურია, სამოქალაქო საქმეებზე გადაწყვეტილებათა მიღების მეთოდიკა, თბ., 2003, გვ.64).

30. განსახილველ შემთხვევაში მოსარჩელის მოთხოვნა ეფუძნება მოპასუხე კომპანიასთან გაფორმებული მოთხოვნის დათმობის ხელშეკრულებას, რომლის მიხედვით, მხარეებმა ურთიერთვალდებულებები იკისრეს. ქვემდგომი ინსტანციის სასამართლოების მიერ დადგენილია, რომ მოსარჩელემ (ცედენტმა) შეასრულა 2017 წლის 24 მარტის ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულება და იმავე წლის 29 მარტს, მოსარჩელის განცხადების დაკმაყოფილების გზით, გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 29.06.2015 წლის განჩინებით გამოყენებული სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიება, რომლითაც მოსარჩელის, როგორც კრედიტორის სასარგებლოდ, მოვალე ზ.შ–ძეს აეკრძალა შპს ,,ს–ო 93’’-ში მისი კუთვნილი 16%-იანი წილის გასხვისება და დაგირავება. თავის მხრივ, მოპასუხემ შესაგებელში მიუთითა, რომ ინტერესის სფეროს განეკუთვნებოდა მოვალე ზ.შ–ძის 16 %-იანი წილი საწარმოში, რის გამოც მან მოსარჩელესთან მოლაპარაკებები აწარმოა, ამ უკანასკნელის სასარგებლოდ დაკმაყოფილებული სარჩელის სამართლებრივი შედეგის- ზ.შ–ძის კუთვნილი 16 %-იანი წილის სარეალიზაციოდ მიქცევის თავიდან აცილების მიზნით, ცედენტისაგან (მოსარჩელისაგან) 25 000 აშშ დოლარად შეიძინა მოთხოვნა. მოსარჩელის მიერ აღძრული მოთხოვნის პასუხად, მოპასუხე კომპანიამ განმარტა, რომ მისი მკაფიოდ გაცხადებული მიზანი იყო შპს „ს–ო 93“-ის კაპიტალში ზ.შ–ძის (რომელიც მოსარჩელის მოვალეა კანონიერ ძალაში შესული სასამართლო გადაწყვეტილების საფუძველზე) კუთვნილი 16 %-იანი წილიდან 10 % -ის მიღება. მოპასუხე უთითებს, რომ მისი მოთხოვნა, მოსარჩელისაგან განსხვავებით, უზრუნველყოფილი იყო, ამდენად, მოსარჩელესთან შეთანხმება არ შეიძლებოდა ყოფილიყო (და არც იყო) მოპასუხე კომპანიისათვის ზ.შ–ძის მიმართ არსებული მოთხოვნების ამოღების ერთადერთი საშუალება; რაც შეეხება მოთხოვნის დათმობის ხელშეკრულებას მოსარჩელესთან, ამის საფუძველზე მოპასუხეს არავითარი ვალდებულება არ წარმოშობია. კასატორის მტკიცებით, ის 10 000 აშშ დოლარით მეტს იმისთვის იხდიდა, რომ საამისოდ კონკრეტული წინაპირობები არსებობდა, კერძოდ: შპს „ს–ო ..“-ში ზ.შ–ძემ კუთვნილი16 %-იანი წილიდან 6 %-ის შპს „ქ–ი“ -ზე გაასხვისა, რაც 2015 წლის 22 ივნისს გაფორმებული ხელშეკრულებაში დაფიქსირდა. ამ ხელშეკრულების თანახმად სესხის თანხად დაფიქსირებული იყო 336 000 აშშ დოლარი, ხოლო ამ სესხის უზრუნველსაყოფად 2013 წლის 18 დეკემბერს გაფორმებული იყო გირავნობის ხელშეკრულება, ანუ ეს სესხი უზრუნველყოფილი იყო წილის გირავნობით და ამ წილის მოპასუხე კომპანიისათვის სრულად გადმოცემის შემთხვევაში, წილს გადმოჰყვებოდა მითითებული ოდენობის ვალდებულება, რაც თავიდან იქნებოდა აცილებული, თუ შესაძლებელი გახდებოდა, რომ შპს „ქ–ის“ გადაეფორმებინა ის 6%-იანი წილი, რაზედაც ამ უკანასკნელსა და ზ.შ–ძეს შორის დადებული იყო ნასყიდობის ხელშეკრულება. კასატორის მტკიცებით, ასეთ შემთხვევაში მოპასუხე კომპანიის მიერ ზედმეტი 10 000 აშშ დოლარის შეთავაზებას მოსარჩელისათვის, ანუ მოთხოვნის დათმობის სანაცვლოდ გაზრდილი საფასურის გადახდას, მოპასუხის პრაგმატული მოსაზრება ედო საფუძვლად. საბოლოოდ, მოპასუხის მტკიცებით, მოლაპარაკების პროცესში ზ.შ–ძის კუთვნილ წილზე მოულოდნელად კიდევ ორი ყადაღა დარეგისტრირდა, შესაბამისად, მოპასუხე კომპანიისათვის ზ.შ–ძის კრედიტორებთან მოლაპარაკებამ აზრი დაკარგა (იხ. შესაგებელი - ტ.1, ს.ფ. 184-198; საკასაციო საჩივარი - ტ.3, ს.ფ,.143-154).

31. საკასაციო სასამართლო სსკ-ის 198-ე მუხლს მოიხმობს: 1. მოთხოვნა ან უფლება, რომელთა დათმობა და დაგირავებაც შესაძლებელია, მათმა მფლობელმა შეიძლება საკუთრებად გადასცეს სხვა პირს. მოთხოვნები და უფლებები ახალ პირზე გადადის ისეთსავე მდგომარეობაში, როგორშიც ისინი ძველი მფლობელის ხელში იყვნენ. 2. ძველი მფლობელი ვალდებულია ახალ მფლობელს გადასცეს მის მფლობელობაში არსებული ყველა საბუთი, რომლებიც ეხება მოთხოვნებსა და უფლებებს, და ყველა ინფორმაცია, რომლებიც აუცილებელია ამ მოთხოვნებისა და უფლებების გამოყენებისთვის და განმარტავს, რომ მოთხოვნის დათმობის შედეგად მოსარჩელის, როგორც კრედიტორის, ადგილი დაიკავა მოპასუხე კომპანიამ, რომელიც, როგორც მოთხოვნის მიმღები (ცესიონერი) მეწარმე სუბიექტი არის, შესაბამისად, ხელშეკრულების საფუძველზე მან აიღო პასუხისმგებლობა და ის სამართლებრივი რისკებიც იკისრა, რაც ხელშეკრულებდან გამომდინარეობს და პირის ნებაზე დამოკიდებული პირობის შესრულებას უკავშირდება. სსკ-ის 498-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად კი ნივთის ნასყიდობის მომწესრიგებელი წესები შესაბამისად გამოიყენება უფლების ან სხვა ქონების ნასყიდობის მიმართაც. უფლების ნასყიდობის წესები ვრცელდება როგორც ვალდებულებით-სამართლებრივ, ისე, სანივთო უფლებებზე, რომელთა განკარგვაც შესაძლებელია (იხ. სოფიო ჩაჩავა, სამოქალაქო კოდექსის ონლაინ კომენტარი- <www.gccc.ge>; მუხლი 498, ველი 1). მოცემულ შემთხვევაში დადგენილია, რომ მოსარჩელეს კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილების საფუძველზე მიეკუთვნა 15 000 აშშ დოლარი, რომლის გადახდის ვალდებულება ზ.შ–ძეს დაეკისრა, ხოლო ამ ვალდებულების აღსრულება უზრუნველყოფილი იყო ზ.შ–ძის 16 %-იანი წილით შპს „ს–ო 93“-ში. მოსარჩელემ 25 000 აშშ დოლარად გაასხვისა მისი მოთხოვნის უფლება ზ.შ–ძისადმი, რაც სსკ-ის 319.1-ე „ კერძო სამართლის სუბიექტებს შეუძლიათ კანონის ფარგლებში თავისუფლად დადონ ხელშეკრულებები და განსაზღვრონ ამ ხელშეკრულებათა შინაარსი. მათ შეუძლიათ დადონ ისეთი ხელშეკრულებებიც,რომლებიც კანონით გათვალისწინებული არ არის, მაგრამ არ ეწინააღმდეგება მას“ და 327.1-ე “ხელშეკრულება დადებულად ითვლება, თუ მხარეები მის ყველა არსებით პირობაზე შეთანხმდნენ საამისოდ გათვალისწინებული ფორმით“ მუხლების, ასევე, ზემოხსენებული 198-ე, 498-ე მუხლების ფარგლებში სავსებით კანონიერია და უფლების შემძენი გახდა მოპასუხე კომპანია. კასატორის მტკიცება, რომ ცესიის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე მას არავითარი ვალდებულება არ წარმოშობია, არ არის გაზიარებული საკასაციო სასამართლოს მიერ, რადგან მოთხოვნის დათმობის ხელშეკრულების ის პირობა, რომლის მიხედვით, თანხის ანაზღაურება მოხდებოდა მხოლოდ შპს „ს–ო ..“-ის 10%-იან წილზე მოპასუხე კომპანიის, ხოლო 6% -იან წილზე შპს „ქ–ის“ საკუთრების უფლების რეგისტრაციის შემდეგ, ცალსახად დამოკიდებულია არა მოვლენათა ჩვეულ რეჟიმში განვითარებაზე, არამედ გარიგების არა მხოლოდ ერთ-ერთი მხარის - მოთხოვნის მიმღების (კასატორის) ნებაზე, არამედ, ასევე სხვა მესამე პირების ნებაზეც. კერძოდ, სამეწარმეო საზოგადოებების მიერ საწარმოს ამა თუ იმ წილის განკარგვაზე (გაყიდვა, შეძენა) სათანადო ნება-სურვილის გამოვლენის შემთხვევაში გახდებოდა შესაძლებელი შპს „ს–ო ..“-სა და შპს „ქ–თან“ მოლაპარაკების წარმოება და შესაბამისი გარიგებების დადება. ეს კი იმას ადასტურებს, რომ სახელშეკრულებო პირობის დადგომა დამოკიდებულია გარიგების იმ მხარეზე, რომელიც მეწარმე სუბიექტია და ასევე - მესამე პირების (რომლებიც ასევე მეწარმე სუბიექტები არიან) ნება-სურვილზე, რაც მეწარმე სუბიექტის შემთხვევაში საწარმოს უფლებამოსილი ორგანოს შესაბამისი გადაწყვეტილების მიხედვით დგინდება მისი წესდებისა და სპეციალური კანონის თანახმად. სააპელაციო სასამართლომ მართებულად აღნიშნა, რომ ამის დასტურია ასევე ის უდავო ფაქტობრივი გარემოებაც, რომ მოპასუხე კომპანიამ გირავნობის ხელშეკრულების საფუძველზე, ნოტარიუსის მიერ 2017 წლის 11 მაისს გაცემული სააღსრულებო ფურცლით, პირდაპირ მიიღო საკუთრებაში გირავნობის საგანი - ზ.შ–ძის კუთვნილი შპს „ს–ო ..-ის“ კაპიტალის 16%-იანი წილი (იხ. წინამდებარე განჩინების 17.6-17. ქვეპუნქტები).

32. სსკ-ის 92-ე მუხლი „შეიცავს პირობის ბათილობის ერთ-ერთ შემთხვევას. კერძოდ, ბათილად ითვლება ისეთი პირობა, რომლის დადგომაც ან დაუდგომლობაც მხოლოდ გარიგების მხარეებზეა დამოკიდებული. აქ არ იგულისხმება პირობის დამოკიდებულება გარიგების ყველა მონაწილის ერთობლივ ნებაზე, როგორც ეს ლიტერატურაშია გაგებული. ამ შემთხვევაში საუბარია არა გარიგების მონაწილეთა რაოდენობაზე, არამედ, საზოგადოდ გარიგების მონაწილის ნებაზე. ნორმის მიზანი არის გარიგების მონაწილეთა ნება-სურვილის გამიჯვნა პირობისაგან, რომლის დადგომაც იწვევს გარიგების ნამდვილობას“ (ჭანტურია ლადო, სამოქალაქო კოდექსის კომენტარი, წიგნი I, ჭანტურია (რედ.). 2017 მუხლი 92, ველი 1,2). სსკ-ის 54-ე მუხლის მიხედვით გარიგების პირობა რომლის საფუძველზეც მოპასუხე კომპანია უარს აცხადებდა ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულების შესრულებაზე, ეწინააღმდეგება სსკ-ის 92-ე მუხლს და უცილოდ ბათილ (არარა) გარიგებას წარმოადგენს (იხ. წინამდებარე განჩინების 7-8 პუნქტები). ამასთან აღსანიშნავია ისიც, რომ კასატორის მოწინააღმდეგე მხარის (მოსარჩელის) წარმომადგენელმა საკასაციო სასამართლოს ყურადღება გაამახვილა იმ გარემოებაზეც, რომ მოპასუხე კომპანია არაკეთილსინდისიერია, რადგან მან იცოდა, რომ ზ.შ–ძის კუთვნილ 16 %-იანი წილზე შპს „ს–ო ..“-ში ჯერ 2017 წლის 1 მარტს დარეგისტრირდა აკრძალვა, შემდეგ - 20 მარტს, ხოლო მოსარჩელესთან მოთხოვნის დათმობის ხელშეკრულებას ხელი მოეწერა 24 მარტს, რაც 26 მარტს დადასტურდა სანოტარო წესით, ხოლო 29 მარტს გაუქმდა ზ.შ–ძის 16 %-იან წილზე ყადაღა მოსარჩელის განცხადების საფუძველზე (მოპასუხე კომპანიის დირექტორმა საკუთარი ავტომანქანით მიიყვანა ცედენტი სასამართლოში უზრუნველყოფის ღონისძიების გაუქმების შესახებ განცხადების წარსადგენად). მოსარჩელემ ცესიის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე მოპასუხის წინაშე ნაკისრი ვალდებულება სრულად და ჯეროვნად შეასრულა. მოპასუხისათვის ყველა გარემოება ცნობილი იყო, კერძოდ, პრეზუმირებულია, რომ მან იცოდა სამეწარმეო რეესტრში ზ.შ–ძის 16 %-იან წილზე რეგისტრირებული ორი ყადაღის შესახებ და ამ პირობებში მაინც გააფორმა მოსარჩელესთან მოთხოვნის დათმობის ხელშეკრულება. მოსარჩელის შეფასებით, ამის მიზეზი ის გახდა, რომ სწორედ მოსარჩელის სასარგებლოდ ზ.შ–ძის 16 %-იანის წილის დაყადაღება უშლიდა მოპასუხე კომპანიას ხელს მის სასარგებლოდ უზრუნველყოფილი მოთხოვნის პირდაპირ ნოტარიუსის სააღსრულებო ფურცლის საფუძველზე მიღებაში. მოსარჩელემ აღნიშნა, რომ ცესიის ხელშეკრულებაში მითითებული და ასევე მოპასუხის მიერ დასახელებული სხვა საწარმოების დამფუძნებლები/დირექტორები ერთი და იგივე, ანუ ურთიერთდაკავშირებული პირები არიან, რაც იმაზე მიუთითებს, რომ მათ შორის მიმდინარეობდა ინფორმაციის ურთიერთგაცვლა მათი ინტერესის საგანზე - 16 %-იან წილზე (იხ. ტ.1, ს.ფ. 205; ასევე მოისმინეთ საკასაციო სასამართლოს 2021 წლის 28 აპრილის სხდომის ოქმი 16:41:01-დან).

33. საქმეში არსებული მასალების შესწავლის, მხარეთა განმარტებების მოსმენის შედეგად საკასაციო სასამართლომ დაასკვნა, რომ მოპასუხე კომპანიამ, პრეზუმირებულია, რომ სამეწარმეო რეესტრის ამონაწერის საფუძველზე, რომელიც საჯაროა და ხელმისაწვდომი, მოსარჩელესთან ცესიის ხელშეკრულების გაფორმების დროს იცოდა, რომ შპს „ს–ო ..“-ში ზ.შ–ძის 16 %-იან წილზე ორჯერადად იყო რეგისტრირებული ყადაღა თბილისის სააღსრულებო ბიუროს მიმართვების საფუძვლებზე. ამდენად, არ არის გაზიარებული კასატორის მტკიცება, რომ მისთვის მოულოდნელი აღმოჩნდა ზ.შ–ძის 16 %-იანი წილზე კიდევ სხვა უზრუნველყოფის ღონისძიებების არსებობა, ამასთან, მოპასუხე წინააღმდეგობრივია თავის განმარტებებში, როდესაც უთითებს, რომ ზ.შ–ძის კრედიტორებთან მოლაპარაკებამ აზრი დაკარგა, რადგან დადგენილია, რომ მან ცესიის ხელშეკრულებას მოაწერა ხელი იმ პირობებში, როდესაც თბილისის სააღსრულებო ბიუროს მიმართვების საფუძველზე უკვე ორი ყადაღა იყო რეგისტრირებული შპს „ს–ო-93“-ში ზ.შ–ძის 16 %-იან წილზე, რაც სავსებით ცხადი და უდავოა პუბლიცირებულ უფლებათა რეესტრის ამონაწერების მიხედვით (იხ. წინამდებარე განჩინების 30-ე პუნქტი და 15.1 ქვეპუნქტი).

34. სსკ-ის მე-8 მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს კერძოსამართლებრივი ურთიერთობის მონაწილეების ქცევის მასშტაბს - კეთილსინდისიერების ვალდებულებას, ინდივიდის მოქმედებას სამართლიანობის კრიტერიუმთან ურთიერთკავშირში (ლადო ჭანტურია, სამოქალაქო კოდექსის კომენტარი, წიგნი I, ჭანტურია (რედ.), თბილისი, 2017, მუხლი 8, ველი 1, 10-12). სამართლებრივი ურთიერთობის მონაწილენი ვალდებული არიან, კეთილსინდისიერად განახორციელონ თავიანთი უფლებები და მოვალეობები. კოდექსის ეს დანაწესი, რომელსაც ავსებს სსკ-ის 361-ე მუხლის მეორე ნაწილი, მოიცავს მთელ კერძო სამართალს. აღნიშნული მუხლების მოქმედება ცალსახა და იმპერატიულია, ამიტომაც მხარეებს არ აქვთ უფლება, ხელშეკრულებით ან შეთანხმებით გამორიცხონ მათი მოქმედება. სსკ-ის მე-8 მუხლის მესამე ნაწილი განსაზღვრავს კეთილსინდისიერებას, როგორც ვალდებულების ძირითად და აუცილებელ კომპონენტს და მხოლოდ ვალდებულებათა შესრულებით არ შემოიფარგლება, ხოლო 361-ე მუხლის მეორე ნაწილის დანაწესი იმის შესახებ, რომ ვალდებულება უნდა შესრულდეს კეთილსინდისიერად, წარმოადგენს კანონისმიერ მოთხოვნას და გულისხმობს, ზოგადად, სამოქალაქოსამართლებრივი ურთიერთობის მონაწილეთა მიერ სხვა მონაწილის ინტერესების პატივისცემას, საკუთარი როლისა და პასუხისმგებლობის გათავისებას, თუნდაც იმ შემთხვევაში, როდესაც მას კონკრეტული პირდაპირი ვალდებულება არ ეკისრება (სხვა მრავალთა შორის იხ. სუსგ-ები: N ას-1338-1376-2014, 29.06.2015წ; N 189-2020, 20.04.2021წ). კეთილსინდისიერება, როგორც სამართლის უმნიშვნელოვანესი პრინციპი, გულისხმობს კეთილსინდისიერებას ობიექტური გაგებით. სამოქალაქო ბრუნვის სიმყარე და სტაბილურობა მისი მონაწილეების კეთილსინდისიერებაზეა დამოკიდებული. კეთილსინდისიერება გამოხატავს სამოქალაქო ბრუნვაში, ე.ი. უფლებათა შეძენის, განხორციელების, დაცვის, ასევე ვალდებულებათა შესრულებისას, - სამართლის სუბიექტის ზნეობრივად მოქმედების შესახებ საზოგადოებაში ჩამოყალიბებულ წარმოდგენებს. ყოველი პირი უფლების განხორციელებისა თუ ვალდებულების შესრულების დროს უნდა მოქმედებდეს კეთილსინდისიერად. სსკ-ის მე-8 მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, სამართლებრივი ურთიერთობის მონაწილენი ვალდებულნი არიან კეთილსინდისიერად განახორციელონ თავიანთ უფლებები და მოვალეობები. კეთილსინდისიერების პრინციპის ძირითადი ფუნქცია სამართლიანი შედეგების დადგომა და ამავე დროს, აშკარად უსამართლო შედეგების თავიდან აცილებაა, რაც პირდაპირ უკავშირდება სამოქალაქო ურთიერთობათა სტაბილურობას და სიმყარეს (სხვა მრავალთა შორის იხ. სუსგ-ები: N ას-549-521-2015, 18.11.2015წ; N ას-608-2019, 19.03.2021წ.).

35. განსახილველ საქმეზე დადგენილია, რომ თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 29 მარტის განჩინებით მოსარჩელის განცხადება დაკმაყოფილდა და გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 29.06.2015 წლის განჩინებით გამოყენებული სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიება (იხ. წინამდებარე განჩინების პირველი პუნქტი), ხოლო მოპასუხე კომპანიასა და მოსარჩელეს შორის, 2017 წლის 24 მარტს, დადებული მოთხოვნის უფლების დათმობის შესახებ ხელშეკრულების 2.2 პუნქტის თანახმად კი, სახელშეკრულებო ღირებულების ანაზღაურების მიზნით, სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიების გაუქმების შესახებ კანონიერ ძალაში შესული განჩინების წარმოდგენიდან 3 დღის ვადაში მოთხოვნის მიმღებს სახელშეკრულებო ღირებულების 100% უნდა განეთავსებინა ნოტარიუსის სადეპოზიტო ანგარიშზე, რაც კასატორ კომპანიას, როგორც ცესიონერს, არ შეუსრულებია (იხ. წინამდებარე განჩინების მე-10 პუნქტი), რაც საკასაციო სასამართლოს კიდევ უფრო უმყარებს შინაგან რწმენას, რომ მოპასუხე კომპანია დაინტერესებული იყო მოსარჩელის განცხადების საფუძველზე რეგისტრირებული ყადაღის მოხსნით. პრეზუმირებულია, რომ მოპასუხე კომპანიისთვის ცნობილი იყო ზ.შ–ძის 16 %-იან წილზე რეგისტრირებული სხვა შეზღუდვების შესახებ, თუმცა, მიუხედავად ამისა, რადგან ერთადერთ დაბრკოლებას სწორედ მოსარჩელის სასარგებლოდ დაკმაყოფილებული სარჩელის უზრუნველყოფის ღინისძიება წარმოადგენდა, მაინც მოაწერა ხელი ცესიის ხელშეკრულებას, ხოლო შემდეგ ნაკისრი ვალდებულების - უფლების შეძენის სანაცვლოდ თანხის გადახდის- ასარიდებლად, დასახელებულ წილზე სხვა ყადაღების რეგისტრაცია მოიმიზეზა.

36. საგულისხმოა ისიც, რომ კასატორმა (მოპასუხემ) ასევე არ უპასუხა საკასაციო სასამართლოს შეკითხვას, რომელიც ეხებოდა შპს „ს–ო ..“-ში ზ.შ–ძის კუთვნილი 16 %-იანი წილის ნოტარიუსის სააღსრულებო ფურცლის საფუძველზე საკუთრებაში მიღებას, რაც კასატორისათვის, ამ უკანასკნელისავე მითითებით შესაგებელსა და საკასაციო საჩივარში, ვალდებულების წარმოშობას გულისხმობს, რომელიც მან წილის დაგირავებით უზრუნველყოფილი სესხის - 336 000 აშშ დოლარის მოცულობით მიიღო (იხ. წინამდებარე განჩინების 15.1 ქვეპუნქტი). მოპასუხე შესაგებელში და საკასაციო საჩივარში განმარტავს (იხ. წინამდებარე განჩინების 30-ე პუნქტი), რომ ზ.შ–ძემ 2015 წლის 22 ივნისს შპს „ქ–ისთან“ გააფორმა ხელშეკრულება 6 %-იანი წილის საკუთრებაში გადაცემის შესახებ, ამ ხელშეკრულებით დაფიქსირებული იყო სესხის თანხა - 336 000 აშშ დოლარი, ხოლო ამ სესხის უზრუნველსაყოფად 2013 წლის 18 დეკემბერს გაფორმდა გირავნობის ხელშეკრულება, ანუ ეს სესხი უზრუნველყოფილი იყო საწარმოში წილის გირავნობით და ამ წილის მოპასუხე კომპანიისათვის სრულად გადმოცემის შემთხვევაში, წილს გადმოჰყვებოდა მითითებული ოდენობის ვალდებულება, რაც თავიდან იქნებოდა აცილებული, თუ შესაძლებელი გახდებოდა, რომ შპს „ქ–ის“ გადაეფორმებინდა ის 6%-იანი წილი, რაზედაც ამ უკანასკნელსა და ზ.შ–ძეს შორის დადებული იყო ნასყიდობის ხელშეკრულება. დადგენილია, რომ შპს „ქ–ის“ არ გადაუფორმებია შპს „ს–ო 93“- ში ზ.შ–ძის კუთვნილი 16 % -იანი წილიდან 6 %, მოპასუხე კომპანიამ ნოტარიუსის სააღსრულებო ფურცლის საფუძველზე მიიღო 16 %-იანი წილი, რასაც იმ ოდენობის ვალდებულება მოჰყვებოდა სესხის სახით, რისგან თავის არიდება სურდა მოპასუხეს (კასატორს) მისივე მტკიცებით, როგორც აღნიშნავს, „პრაგმატული მოსაზრებით“. საკასაციო სასამართლოს შეფასებით მოპასუხის ეს პოზიცია არადამაჯერებელია, რადგან თუ ძირითადი პრობლემა მოპასუხისათვის, ე.წ. ასარიდებელი დამატებითი ვალდებულება, შპს „ქ–ი“-ზე 6 % -იანი ვალდებულებით დატვირთული წილის გადაფორმებაში მდგომარეობდა, დადგენილია, რომ ცედენტთან მოლაპარაკებების დროს შპს “ქ–ი“ საერთოდ არ მონაწილეობდა, ისევე როგორც ამ საზოგადოებას 6 %-იანი წილი არ გადაუფორმებია.

37. მოპასუხე კომპანიის (კასატორის) არასარწმუნო და წინააღმდეგობრივ პოზიციას ისიც ადასტურებს, რომ მას სადავოდ არ გაუხდია მოსარჩელის მიერ მითითებული გარემოება, რომ რამდენიმე საწარმოს დამფუძნებლები/დირექტორები ერთი და იგივე, ანუ ურთიერთდაკავშირებული პირები არიან, რაც დასტურდება საქმეში წარდგენილი სამეწარმეო რეესტრიდან ამონაწერებით. საქმის მასალების მიხედვით, შპს “ს–ო-..“ და მოპასუხე კომპანია თბილისში 01.11.12.016/127 01/502 საკადასტრო კოდით რეგისტრირებული უძრავი ქონების თანამესაკუთრეები არიან, შპს “ს–ო-..3“-ს 30 %-იანი წილი აქვს, ხოლო მოპასუხეს - 70 % და (იხ. ტ.1, ს.ფ.94-101); მოპასუხე კომპანიის ერთ-ერთი ამონაწერის მიხედვით მისი 92.85 %-იანი წილის პარტნიორია გ.ჯ–ი (იხ. ტ.1, ს.ფ.256-257); ხოლო ერთ-ერთი სამეწარმეო ამონაწერით იგივე გ.ჯ–ი /შემოწმდა პირადი ნომერი/ შპს „ქ–ის“ ხელმძღვანელობასა და წარმომადგენლობაზე უფლებამოსილი პირია (იხ. ტ.1, ს.ფ.291-295), ამ საწარმოში კი მოსარჩელის მოვალე ზ.შ–ძეს 16 %-იანი წილი აქვს და სწორედ ეს წილია მოპასუხე კომპანიის ინტერესის საგანი (იხ. წინამდებარე განჩინების 30-ე პუნქტი) და სხვა არაერთი მტკიცებულება. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ყველა მტკიცებულება მოსარჩელის წარმომადგენელმა პირველი ინსტანციის სასამართლოში წარადგინა საქმეზე დასართავად და შუამდგომლობაში მიუთითა, რომ დამატებითი მტკიცებულებების სახით საჯარო და სამეწარმეო რეესტრებიდან წარდგენილი ამონაწერების საფუძველზე, მოსარჩელეს სურდა დაემტკიცებინა, რომ მოპასუხე კომპანია, ასევე შპს „ქ–ი“ და შპს „ნ. ქ–ი“ ურთიერთდაკავშირებულ სამეწარმეო სუბიექტებს წარმოადგენენ საწარმოს დამფუძნებელი პარტნიორებისა და ხელმძღვანელობაზე უფლებამოსილი პირების სახით, შესაბამისად, ამ სუბიექტთა შორის გადაწყვეტილების მიღება ფაქტობრივად ერთი და იმავე ჯგუფის მიერ ხდება, რაც გამორიცხავს მოპასუხის მტკიცებას, ამ საწარმოებს შორის ურთიერთობის სამომავლო განვითარების რისკების შესახებ (იხ. ტ. 1, ს.ფ. 255- 327).

38. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ მოსარჩელემ სრულად და სათანადო საპროცესო ეტაპზე შეასრულა საკუთარი ვალდებულება და ეფექტიანად გამოიყენა, როგორც სარჩელის წერილობითი ეტაპი, ისე, მოსამზადებელი სხდომა, რა დროსაც არა მხოლოდ მიუთითა მისი სასარჩელო მოთხოვნის წარმატების განმაპირობებელ ფაქტობრივ გარემოებებზე, არამედ, დაამტკიცა შესატყვისი, დასაშვები და განკუთვნადი მტკიცებულებებით (იხ. წინამდებარე განჩინების 20-29 პუნქტები).

39. მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების მიხედვით, საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ სსკ-ის 92-ე, 54-ე მუხლების საფუძველზე ბათილად უნდა იქნეს მიჩნეული ცესიის ხელშეკრულების ის პირობა, რომელიც კონტრაჰენტის ნებაზე დამოკიდებული პირობაა (იხ. წინამდებარე განჩინების 31-32 პუნქტები), ამასთან, ვინაიდან გარიგების ნაწილის ბათილობა გავლენას არ ახდენს მთელ გარიგებაზე, სახელშეკრულებო პირობა უნდა შესრულდეს და, მოსარჩელის სასარგებლოდ, მოპასუხე კომპანიას უნდა დაეკისროს 25 000 აშშ დოლარის გადახდა (სსკ-ის 62-ე, 198-ე, 199-ე, 361-ე მუხლები).

40. საკასაციო სასამართლოს შეფასებით, არ უნდა დაკმაყოფილდეს მოპასუხე კომპანიის საკასაციო საჩივარი და უცვლელად უნდა დარჩეს სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება.

41.კასატორის მიერ სახელმწიფო ბაჟი გადახდილია.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-8, 399-ე, 372-ე, 264.5-ე, 257-ე მუხლებით და 410-ე მუხლის "გ" ქვეპუნქტით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. შპს "გ.მ–ის" საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2019 წლის 18 აპრილის განჩინება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე ე. გასიტაშვილი

მოსამართლეები: ზ. ძლიერიშვილი

ბ. ალავიძე