30 სექტემბერი, 2021 წელი,

საქმე №ას-745 -2020 თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა/მოსამართლეები:

ვლადიმერ კაკაბაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ლევან მიქაბერიძე

მირანდა ერემაძე

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი - ნ. ტ–ი (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე - თ. ტ–ი (მოპასუხე)

გასაჩივრებული განჩინება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2019 წლის 22 ოქტომბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა - გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და, ახალი გადაწყვეტილების მიღებით, სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი - უღირს მემკვიდრედ ცნობა

საკითხი, რომელზედაც მიღებულია განჩინება - საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

1. ნ. ტ–ი (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც მოსარჩელე, აპელანტი ან კასატორი) ასაჩივრებდა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2019 წლის 22 ოქტომბრის განჩინებას გორის რაიონული სასამართლოს 2018 წლის 28 სექტემბრის გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ამ გადაწყვეტილებით თ. ტ–ის (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც მოპასუხე ან მოწინააღმდეგე) უღირს მემკვიდრედ ცნობის თაობაზე მოსარჩელის მოთხოვნა უარყოფილ იქნა. მისი საკასაციო პრეტენზიით, გასაჩივრებული განჩინება, მატერიალურსამართლებრივი თვალსაზრისით, დაუსაბუთებელია, სახელდობრ:

2. კასატორის მტკიცებით, ქვემდგომი ინსტაციის სასამართლოებმა უსაფუძვლოდ არ გაიზიარეს ის გარემოება, რომ მოპასუხე დაუსრულებელი დავებითა და შეურაცხყოფით მშობლებს გაუსაძლის მდგომარეობაში აყენებდა.

2.1. კასატორის მითითებით, მოპასუხის მხრიდან სისტემატურმა და დაუსრულებელმა დავებმა დედას ჯანმრთელობა დაუზიანა და ონკოლოგიურად დაავადდა, რის გამოც ვეღარ შეძლო მისი ცემის ფაქტზე აღძრული სისხლისსამართლებრივი საქმის ბოლომდე მიყვანა, საბოლოოდ კი, გარდაიცვალა.

3. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2020 წლის 8 ოქტომბრის განჩინებით, საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის, შემდეგში სსსკ-ის, 391-ე მუხლის საფუძველზე, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სსსკ-ის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც ის დაუშვებელია:

4. სსსკ-ის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებასა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასა და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

5. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სსსკ-ის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი საფუძვლით. ამასთან, საკასაციო საჩივარი დასაშვები რომც ყოფილიყო, მას არა აქვს წარმატების პერსპექტივა, სახელდობრ:

5.1. სსსკ-ის 407.2 მუხლის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია. დასაბუთებული პრეტენზია გულისხმობს მითითებას იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურსამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით, არ წარმოუდგენია დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

5.2. განსახილველ შემთხვევაში, სააპელაციო სასამართლომ მართებულად განსაზღვრა მოთხოვნის ფაქტობრივი საფუძველი, ანუ სწორად დაადგინა სამართლებრივად მნიშვნელოვანი ფაქტები:

5.3. გ.ტ–ი (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც მოსარჩელისა და მოპასუხის მამა) 2005 წლის 2 ოქტომბერს გარდაიცვალა, ხოლო ზ. ტ–ი (მ–ი), (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც მოსარჩელისა და მოპასუხის დედა ან მამკვიდრებელი) - 2017 წლის 1 ივნისს.

5.4. მოსარჩელისა და მოპასუხის დედის სამკვიდრო მასაში შედიოდა გორში, ...... (ს/კ-ით #......) და #31-ში (ს/კ-ით #.....) მდებარე უძრავი ქონება (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც სამკვიდრო ქონება, დანაშთი ქონება, უძრავი ქონება/ნივთი ან სადავო ქონება).

5.5. მამკვიდრებელს ანდერძი არ შეუდგენია.

5.6. 2017 წლის 22 სექტემბერს მოპასუხემ განცხადებით მიმართა ნოტარიუსს და მოითხოვა სამკვიდრო მოწმობის გაცემა დედის დანაშთი ქონების კუთვნილ წილზე. მოპასუხემ აღნიშნა, რომ მამკვიდრებლის მემკვიდრეა დასთან/მოსარჩელესთან ერთად.

5.7. 2017 წლის 17 ნოემბერს კი, მოსარჩელემ მიმართა ნოტარიუსს მთლიან სამკვიდრო ქონებაზე სამკვიდრო მოწმობის გაცემის მოთხოვნით და აღნიშნა, რომ მხოლოდ თავად იყო მამკვიდრებლის მემკვიდრე.

5.8. მხარეებს (ისევე, როგორც მამკვიდრებელსა და მოპასუხეს) დაძაბული ურთიერთობა აქვთ.

5.8.1. 2006 წლის 24 მაისს გორის შსს რაიონის სამმართველოში დაწყებული გამოძიების (საქარველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 118-ე მუხლი) ფარგლებში დაზარალებულად ცნობილ იქნა მამკვიდრებელი, თუმცა იმავე წლის 21 ივნისს კვალიფიკაცია შეიცვლა (სისხლის სამართლის კოდექსის 125-ე მუხლი). საბოლოოდ კი, 2009 წლის 17 იანვრის დადგენილებით, დაზარალებულის/მამკვიდრებლის საჩივრის არარსებობისა და ხანდაზმულობის გამო, სისხლის სამართლის საქმეზე შეწყდა გამოძიება, რაც არ გასაჩივრებულა.

5.8.2. გორის რაიონული სასამართლოს 2006 წლის 24 ნოემბრის გადაწყვეტილებით, 1991 წლის 22 მაისს მოპასუხესა და მშობელს/მამას შორის დადებული ჩუქების ხელშეკრულების ბათილად ცნობისა და მიწის ნაკვეთის დაბრუნების თაობაზე მამკვიდრებლის მოთხოვნა უარყოფილ იქნა.

5.8.3. გორის რაიონული სასამართლოს 2009 წლის 27 მარტის გადაწყვეტილებით, მამკვიდრებლის მოთხოვნა დაკმაყოფილდა; მოპასუხესა და მისი ოჯახის წევრებს აეკრძალათ გორში, .......ქუჩა #5ა/34-ში მდებარე, მამკვიდრებლის კუთვნილი უძრავი ქონებით უკანონო სარგებლობა და გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლისთანავე გამოსახლდნენ ამ ქონებიდან.

5.8.4. გორის რაიონული სასამართლოს 2010 წლის 11 მაისის გადაწყვეტილებით, მოპასუხე აღიარებულ იქნა გორში, ......ქუჩა #29/45-ში მდებარე ბინის 1/6 წილის მესაკუთრედ; 1992 წლის 14 მაისის პრივატიზების ხელშეკრულებაში ცვლილებების შეტანისა და ზემოაღნიშნული ქონებიდან მამკვიდრებლის გამოსახლების თაობაზე მოპასუხის მოთხონა უარყოფილ იქნა.

5.8.5. გორის რაიონული სასამართლოს 2011 წლის 9 დეკემბრის საოქმო განჩინებით კი, #2/605-11 სამოქალაქო საქმეზე მამკვიდრებლის სარჩელის გამო, მოცემულ დავაში მოპასუხის წინააღმდეგ გორში, ...... ქუჩა #5ა/34-ში მდებარე უძრავ ქონებაზე საზიარო უფლების გაუქმებისა და საერთო საკუთრების რეალიზაციის შესახებ, შეწყდა საქმისწარმოება, ვინაიდან მხარეები მორიგდნენ, სახელდობრ, მამკვიდრებელმა აღნიშნული ქონების 3/4 წილზე მოპასუხის სასარგებლოდ თქვა უარი, გორში, ...... ქუჩა 29/45-ში მდებარე უძრავი ქონებიდან მოპასუხის კუთვნილი 1/6 წილისა და 5500 აშშ დოლარის გადაცემის სანაცვლოდ, შესაბამისად, გორში, ...... ქუჩა 29/45-ში მდებარე უძრავი ქონება მამკვიდრებლის, ხოლო გორში, ...... ქუჩა #5ა/34 მდებარე უძრავი ქონება მოპასუხის საკუთრებად აღირიცხა.

6. განსახილველ შემთხვევაში, მოპასუხის უღირს მემკვიდრედ ცნობის მოთხოვნის უსაფუძვლობა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის, შემდეგში სსკ-ის 1310-ე (არც კანონით და არც ანდერძით მემკვიდრე არ შეიძლება იყოს პირი, რომელიც განზრახ ხელს უშლიდა მამკვიდრებელს მისი უკანასკნელი ნების განხორციელებაში და ამით ხელს უწყობდა თავისი ან მისი ახლობელი პირების მოწვევას მემკვიდრეებად, ან სამკვიდროში მათი წილის გაზრდას, ანდა ჩაიდინა განზრახი დანაშაული, ან სხვა ამორალური საქციელი მოანდერძის მიერ ანდერძში გამოთქმული უკანასკნელი ნება-სურვილის საწინააღმდეგოდ, თუ ეს გარემოებანი დადასტურებული იქნება სასამართლოს მიერ (უღირსი მემკვიდრე)) მუხლით გათვალისწინებული ფაქტობრივი წინაპირობების არარსებობამ განაპირობა.

დასახელებული ნორმიდან გამომდინარე, სასამართლო პირს უღირს მემკვიდრედ მხოლოდ მითითებული გარემოებების კუმულაციური თანხვედრისას ცნობს, რაც იმას ნიშნავს, რომ დავაზე უნდა გამოიკვეთოს პირის განზრახი მოქმედება, რომელიც მიზნად ისახავს მამკვიდრებლისათვის მისი უკანასკნელი ნების გამოვლენაში ხელშეშლით, ხელი შეუწყოს მისი ან მისი ახლობლების მემკვიდრეებად მოწვევას მამკვიდრებლის გარდაცვალებისას.

7. საკასაციო პალატა მიუთითებს სასამართლოს, როგორც სამართლის შემფარდებელი ორგანოს უპირველეს ამოცანაზე, დაადგინოს, თუ რას ითხოვს მოსარჩელე მოპასუხისაგან და რის საფუძველზე, ანუ რა ფაქტობრივ გარემოებებზე ამყარებს მხარე თავის მოთხოვნას. სასამართლომ მხარის მიერ მითითებული მოთხოვნის ფარგლებში უნდა მოძებნოს ის სამართლებრივი ნორმა, რომელიც ითვალისწინებს იმ შედეგს, რომლის მიღწევაც მხარეს სურს. ამასთან, მოთხოვნის სამართლებრივ საფუძვლად განხილული ნორმა შეიცავს იმ აღწერილობას (ფაქტობრივ შემადგენლობას), რომელთა შემოწმებაც სასამართლოს პრეროგატივაა და რომელიც უნდა განხორციელდეს ლოგიკური მეთოდების გამოყენების გზით. ამ თვალსაზრისით, სასამართლომ უნდა დაადგინოს, ნორმაში მოყვანილი აბსტრქტული აღწერილობა, რამდენად შეესაბამება კონკრეტულ ცხოვრებისეულ სიტუაციას და გამოიტანოს შესაბამისი დასკვნები. ის მხარე, რომელსაც აქვს მოთხოვნა მეორე მხარისადმი, სულ მცირე, უნდა უთითებდეს იმ ფაქტობრივ შემადგენლობაზე, რომელსაც სამართლის ნორმა გვთავაზობს. აქედან გამომდინარე, შეგვიძლია, დავასკვნათ, რომ მოთხოვნის სამართლებრივი საფუძვლის რომელიმე ფაქტობრივი შემადგენლობის არარსებობა გამორიცხავს მხარისათვის სასურველ სამართლებრივ შედეგს.

8. განსახილველ შემთხვევაში, უღირს მემკვიდრედ ცნობის შესახებ მოთხოვნა მოსარჩელემ მოპასუხის მხრიდან დედისადმი ფიზიკურ და ფსიქოლოგიურ ძალადობაზე დააფუძნა.

9. საკასაციო პალატა კასატორის ყურადღებას მიაქცევს სსკ-ის 1310-ე მუხლის შინაარსზე, რომლის პირველ ნაწილში საუბარია მემკვიდრის მიერ ჩადენილ სხვადასხვა მოქმედებაზე, რამაც სამემკვიდრეო შეღავათები და უპირატესობები მიანიჭა. ასეთი ქმედებებია, მამკვიდრებლისთვის უკანასკნელი ნების განხორციელებაში ხელის შეშლა, განზრახი დანაშაულის ან სხვა ამორალური საქციელის ჩადენა მოანდერძის მიერ ანდერძში გამოთქმული უკანასკნელი ნება-სურვილის საწინააღმდეგოდ.

ნორმის მეორე ნახევარი კი, მოანდერძის მიერ ანდერძში გამოთქმული ნება-სურვილის საწინააღმდეგოდ განზრახი დანაშაულის ან სხვა ამორალური საქციელის ჩადენას ეხება. ასეთ შემთხვევაში, პირი შეიძლება, უშუალოდ თავის სასარგებლოდ არ მოქმედებდეს, მაგრამ ხელს უშლიდეს მამკვიდრებელს უკანასკნელი სურვილის განხორციელებაში. საუბარია რომის სამართლის პრინციპზე expceptio doli specialiis, რომელიც ანგლოამერიკულ სამართალში ეფუძნება unclean hands-ის შეცილებას (არასუფთა ხელები) (შდრ: Palandt/Heinrichs, BGB, 2003, 63. Auflage, §242 BGB, RdNr. 42-45). რაც შეეხება ნორმის წინაპირობების მტკიცების სტანდარტს, ამგვარი ქმედება სასამართლოს მიერ უნდა დასტურდებოდეს. ქმედებების დადასტურებულად მიჩნევის შემთხვევაში, პირს აეკრძალება ქონებრივი სარგებლის მიღება მამკვიდრებლისაგან (სამკვიდროს მიღება).

10. საკასაციო სასამართლოს განმარტებით სასამართლოს ვალდებულებაა, სწორად მიმართოს მტკიცებითი საქმიანობა, რაც გულისხმობს იმას, რომ მან საქმისათვის მნიშვნელოვანი ფაქტების განსაზღვრის შემდეგ სადავო და უდავო ფაქტები უნდა გამიჯნოს ერთმანეთისგან. სადავო ფაქტები მტკიცების საგანში შემავალ ფაქტებს წარმოადგენს და მტკიცების ტვირთის განაწილების პროცესიც სწორედ აქ ვლინდება. სასამართლომ, როგორც საპროცესო საქმიანობის წარმმართველმა სუბიექტმა, მტკიცების ტვირთი იმგვარად უნდა გაანაწილოს, რომ საფრთხე არ შეექმნას მხარეთა მატერიალურსამართლებრივი უფლების რეალიზაციას. მტკიცების ტვირთის განაწილების ზოგადი პროცესუალური წესი მოცემულია სსსკ-ის 102-ე მუხლში, რომლის პირველი ნაწილის მიხედვით, თითოეულმა მხარემ უნდა დაამტკიცოს გარემოებანი, რომლებზედაც იგი ამყარებს თავის მოთხოვნებსა და შესაგებელს. მითითებული ნორმა საპროცესო კოდექსის მე-4 მუხლთან კავშირით იმ დასკვნის საფუძველს ქმნის, რომ მხარეს, რომელიც სასამართლოს მიმართავს კონკრეტული მოთხოვნით, აწევს როგორც ამ მოთხოვნის საფუძვლად არსებული ფაქტების მითითების, ასევე - მათი დამტკიცების, ანუ მტკიცებულებების წარდგენის ტვირთი. როგორც წესი, ფაქტის მითითებისა და მისი დამტკიცების ტვირთი მჭიდროდ უკავშირდება ერთმანეთს, თუმცა არც ისაა გამორიცხული, რომ მატერიალურსამართლებრივი ნორმით ერთ მხარეს მხოლოდ ფაქტის მითითების ტვირთი ეკისრებოდეს, ხოლო მეორე მხარეს - საწინააღმდეგოს დამტკიცების ტვირთი.

11. მოპასუხის მხრიდან მამკვიდრებლის ნების თავისუფლებაზე არაკეთილსინდისიერი ზეგავლენისა და ანდერძში გამოხატული უკანასკნელი ნების დარღვევის ფაქტის მტკიცების ტვირთი მოსარჩელეს ეკისრებოდა. მან კი ვერ შეძლო თავისი წილი მტკიცების ტვირთის რეალიზება, საქმეში სათანადო მტკიცებულებების არარსებობის გამო, სასამართლოში დაკითხულმა მოწმეებმაც ცალსახად და ერთმნიშვნელოვნად ვერ დაადასტურეს მემკვიდრის მიერ ჩადენილი ისეთი ქმედებები, რომლებმაც ამ უკანასკნელს სამემკვიდრეო შეღავათები და უპირატესობები მიანიჭა, რაც უღირს მემკვიდრედ ცნობის საფუძველია. ამასთან, უდავოა, რომ მამკვიდრებელს, მიუხედავად ადვოკატის მხრიდან სამკვიდროს მიუღებლობის სამართლებრივი შედეგების განმარტებისა (იხ. მოწმე კ.კ–ძის ჩვენება), ანდერძი არ შეუდგენია, შესაბამისად, მოპასუხე ანდერძში გამოთქმული უკანასკნელი ნება-სურვილის საწინააღმდეგო მოქმედებასაც ვერ ჩაიდენდა, არც მოსარჩელეს/კასატორს არ მიუთითებია, რომ ეს უკანასკნელი რამენაირად უშლიდა ხელს მამკვიდრებელს უკანასკნელი ნების განხორციელებაში. მეტიც, მოსარჩელის მითითებით, ბოლო პერიოდში მოპასუხეს ურთიერთობაც კი, არ ჰქონია დედასთან, შესაბამისად, იგი ვერანაირ გავლენას ვერ მოახდენდა მისი უკანასკნელი ნების გამოვლენაზე. პირის უღირს მემკვიდრედ ცნობისა და მემკვიდრეობის უფლების ჩამორთმევისთვის კი, აუცილებელია განზრახი ხელშეშა იყოს არა მხოლოდ მართლსაწინააღმდეგო, არამედ ხელისშემშლელი მამკვიდრებლის ნამდვილი ნების გამოხატვისათვის, რომლის შედეგიც სამკვიდროში მემკვიდრის წილის გაზრდაა. განსახილველ შემთხვევაში, დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები, თუნდაც გასაკიცხი, არ ამართლებს მის მიჩნევას სსკ-ის 1310-ე მუხლის გამოყენების წინაპირობებად. მით უმეტეს, ზემოაღნიშნული ნორმის მიხედვით, სარჩელის აღძვრა უღირს მემკვიდრედ ცნობასთან დაკავშირებით მიზანშეწონილია მხოლოდ აუცილებლობის შემთხვევაში (შდრ: უღირს მემკვიდრედ ცნობა და სავალდებულო წილის მიღების უფლების ჩამორთმევა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის მიხედვით. ჰაინ ბიოლინგი, ბრემენის მიწის სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის თავმჯდომარე. ქართული სამართლის მიმოხილვა 6/2003-4, 522).

12. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა ეთანხმება სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობას იმის შესახებ, რომ, ვინაიდან მოპასუხის მხრიდან მამკვიდრებლის ნების თავისუფლებაზე არაკეთილსინდისიერი ზეგავლენისა და ანდერძში გამოხატული უკანასკნელი ნების დარღვევის ფაქტი არ ვლინდება, უღირს მემკვიდრედ ცნობის საფუძვლად იმაზე მითითება, რომ მოპასუხე მშობლებზე ფიზიკურად და ფსიქოლოგიურად ძალადობა, არ ქმნის სსკ-ის 1310-ე მუხლის წინაპირობების განხორციელების სამართლებრივ საფუძველს.

13. საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც იმ საფუძვლით, რომ სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან (შდრ. სუსგ. #ას-716-716-2018, 03.09.2018წ; #ას-1070-1029-2016, 15.02.2019წ). არ არსებობს სსსკ-ის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის სხვა ქვეპუნქტებით დადგენილი საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის წინაპირობებიც, რომელთა მიხედვითაც, საკასაციო საჩივარი დასაშვები იქნებოდა. ამდენად, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის კანონისმიერი საფუძველი.

14. სსსკ-ის 401.4-ე მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ამ ნორმის გამოყენების წინაპირობა არ არსებობს, ვინაიდან კასატორი გათავისუფლებულია საკასაციო საჩივარზე სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან სსსკ-ის 46.1 მუხლის „ვ“ ქვეპუნქტის საფუძველზე.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე, 408.3, 284-ე, 285-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ნ. ტ–ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორი გათავისუფლებულია საკასაციო საჩივარზე სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან სსსკ-ის 46-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ვ“ ქვეპუნქტის საფუძველზე;

3. განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

მოსამართლეები : ვლადიმერ კაკაბაძე

ლევან მიქაბერიძე

მირანდა ერემაძე