თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემდეგი შემადგენლობა:
ალექსანდრე წულაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),
ლევან მიქაბერიძე, გიორგი მიქაუტაძე
საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე
კასატორი (მოსარჩელე) - მ.კ–ნი
მოწინააღმდეგე მხარეები (მოპასუხეები) - ქ.ხ–ი, დ.თ–ა, კ.ჩ–ძე, ლ.ს–ი
დავის საგანი - მატერიალური და არამატერიალური ზიანის ანაზღაურება
გასაჩივრებული განჩინება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2021 წლის 9 ივნისის განჩინება
კასატორის მოთხოვნა - გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება
აღწერილობითი ნაწილი:მ.კ–მა 2018 წლის 4 სექტემბერს სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხეების - ქ.ხ–ის, დ.თ–ას, კ.ჩ–ძისა და ლ.ს–ის მიმართ და მოითხოვა მატერიალური ზიანის სახით - 68070 ლარის, ხოლო არამატერიალური ზიანის სახით - 50000 ლარის ანაზღაურება.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2019 წლის 25 თებერვლის გადაწყვეტილებით მ.კ–ნის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა. აღნიშნული გადაწყვეტილება მ.კ–მა სააპელაციო წესით გაასაჩივრა.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2021 წლის 9 ივნისის განჩინებით მ.კ–ნის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2019 წლის 25 თებერვლის გადაწყვეტილება. მითითებული განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა მ.კ–მა, რომელმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.
კასატორი აღნიშნავს, რომ 1965-2007 წლებში, მშობლებთან და ძმებთან ერთად, ცხოვრობდა თბილისში, ..... მდებარე №33 ბინაში. 2005 წელს, ოჯახის სხვა წევრების გარდაცვალების შემდეგ, ბინაზე მემკვიდრეობის უფლება წარმოეშვათ მოსარჩელესა და მის ძმას - გ.კ–ს. 2005 წელს კასატორმა მიმართა ნოტარიუსს - ქ.ხ–ს, სამკვიდროს გახსნის მოთხოვნით, თუმცა სამკვიდრო მოწმობა მხოლოდ მისი ძმის - გ.კ–ის სახელზე გაიცა. შედეგად, გ.კ–მა მოახდინა სადავო ბინის პრივატიზება, ხოლო პრივატიზების ხელშეკრულება უკანონოდ, მ.კ–ნის ინფორმირებისა და თანხმობის გარეშე, დაამოწმა ვაკე-საბურთალოს გამგეობის წარმომადგენელმა - დ.თ–ამ. ამის შემდეგ, გ.კ–მა ბინა გაასხვისა ლ.ს–ზე, რომლის მოთხოვნითაც გამომძიებელმა - კ.ჩ–ძემ მოსარჩელე ძალის გადამეტებით გამოასახლა ბინიდან. კასატორი აღნიშნავს, რომ დღემდე ვერ ახერხებს კუთვნილი ბინით სარგებლობას, ამასთან, ლ.ს–მა მიითვისა მისი მოძრავი ნივთები. აღნიშნულიდან გამომდინარე, კასატორი მიიჩნევს, რომ მოპასუხეთა უკანონო ქმედებებით მიადგა მატერიალური და მორალური ზიანი.
კასატორი, ასევე, მიუთითებს, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ საქმე პროცესუალური დარღვევებით განიხილა: მოსარჩელე არ იყო წარმოდგენილი ადვოკატით; არ ჩაბარდა მოპასუხეთა შესაგებლები; სასამართლომ ისე გადაზარდა მოსამზადებელი სხდომა მთავარ სხდომაში, რომ მოსარჩელე არ გააფრთხილა, გაფრთხილების შემთხვევაში კი, მას შესაძლებელია, დაეყენებინა შუამდგომლობა დაუსწრებელი გადაწყვეტილების გამოტანის თაობაზე.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2021 წლის 30 სექტემბრის განჩინებით საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში დასაშვებობის შესამოწმებლად.
სამოტივაციო ნაწილი:საკასაციო სასამართლო, საქმის შესწავლისა და საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად, მიიჩნევს, რომ მ.კ–ნის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:
საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ განსახილველ საქმეში მთავარ სადავო საკითხს მატერიალური და არამატერიალური ზიანის ანაზღაურების თაობაზე მოთხოვნის დაკმაყოფილების წინაპირობების არსებობა წარმოადგენს.
საკასაციო პალატა მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 992-ე მუხლზე, რომლის თანახმად, პირი, რომელიც სხვა პირს მართლსაწინააღმდეგო, განზრახი ან გაუფრთხილებელი მოქმედებით მიაყენებს ზიანს, ვალდებულია აუნაზღაუროს მას ეს ზიანი. აღნიშნული მუხლიდან გამომდინარე, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს დადგენილი პრაქტიკის თანახმად, დელიქტური ვალდებულების წარმოშობისთვის კუმულატიურად უნდა არსებობდეს შემდეგი ელემენტები: 1. ზიანი; 2. მართლსაწინააღმდეგო ქმედება; 3. მიზეზობრივი კავშირი დამდგარ შედეგსა და ქმედებას შორის; 4. ბრალეულობა. მხოლოდ იმ შემთხევაში, თუ საქმეში არსებული და დადასტურებული გარემოებებით დადგინდება დასახელებული წინაპირობები, პირს ზიანის ანაზღაურება დაეკისრება; თუნდაც ერთ-ერთი ელემენტის არარსებობა, ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნის უფლებას საფუძველშივე გამორიცხავს (იხ. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2021 წლის 26 თებერვლის №ას-1005-2020 განჩინება და 2021 წლის 21 აპრილის №ას-473-2020 გადაწყვეტილება). ამასთანავე, ზიანის ანაზღაურების წინაპირობების არსებობისას, გარდა ფაქტობრივად დამდგარი ქონებრივი დანაკლისისა, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 411-ე მუხლის საფუძველზე, ანაზღაურებას ექვემდებარება მიუღებელი შემოსავალიც. გასათვალისწინებელია, რომ „ზიანის მიყენების ფაქტის, ასევე, განცდილი ზიანის ოდენობის დამტკიცების ტვირთი აწევს დაზარალებულ მხარეს ანუ კრედიტორს, რომელიც სასამართლო პროცესში წარმოადგენს მოსარჩელეს“ (საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2019 წლის 4 აპრილის №ას-1322-2018 განჩინება). მიუღებელი შემოსავლის მოთხოვნის შემთხვევაში კი, მოსარჩელემ იმგვარი მტკიცებულებები უნდა წარადგინოს, რომლებიც შექმნის ობიექტურ, რეალურ სურათს ასეთი შემოსავლების მიღებასთან დაკავშირებით და არა ვარაუდს, ალბათობას შემოსავლის მიღების თაობაზე (საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 17 აპრილის №ას-406-383-2014 განჩინება). ამრიგად, მოსარჩელემ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4 და 102-ე მუხლების დაცვით, უნდა უზრუნველყოს სათანადო მტკიცებულებების წარმოდგენა და დელიქტური ვალდებულების წინაპირობების არსებობის დადასტურება.
განსახილველ შემთხვევაში, მ.კ–ნი მოპასუხე ქ.ხ–ისგან (ნოტარიუსი) ზიანის ანაზღაურებას ითხოვს იმ გარემოებაზე მითითებით, რომ ნოტარიუსმა დაუმალა მისი ნამდვილი ვინაობა, არ გაუმხილა სამკვიდროს მიღების თაობაზე მოსარჩელის ძმის მიერ განცხადების წარდგენის ფაქტი და თავად მოსარჩელის მიმართ სამკვიდრო მოწმობა არ გასცა. საკასაციო პალატა მიუთითებს, რომ მოსარჩელეს არ აქვს წარმოდგენილი მტკიცებულებები, რომლებიც დაადასტურებდა 2005 წელს სანოტარო ბიუროში მის გამოცხადებას, სამკვიდროს მიღების თაობაზე მოთხოვნის დაფიქსირებას, ნოტარიუსის მიერ ინფორმაციის დამალვას, სხვა სახელის გამოყენებას ან სამკვიდროს მოწმობის გაცემაზე უარის თქმას. ამრიგად, ქ.ხ–ის მიერ მართლსაწინააღმდეგო ქმედების ჩადენა (მოქმედების ან უმოქმედობის სახით) დადასტურებული არ არის, რაც გამორიცხავს მისთვის ზიანის ანაზღაურების დაკისრებას.
რაც შეეხება მოპასუხე დ.თ–ას მიმართ არსებულ მოთხოვნას, დადგენილია, რომ 2005 წლის 2 დეკემბერს გ.კ–სა და ვაკე-საბურთალოს რაიონის გამგეობის უფლებამოსილ პირს - დ.თ–ას შორის დაიდო თბილისში, .... მდებარე №33 ბინის პრივატიზაციის ხელშეკრულება და ბინის მესაკუთრე გ.კ–ი გახდა. მ.კ–ნი მიიჩნევს, რომ პრივატიზაციის ხელშეკრულება დ.თ–ამ უკანონოდ გააფორმა, თუმცა საგულისხმოა, რომ აღნიშნული ხელშეკრულება მ.კ–ნს უკვე ჰქონდა გასაჩივრებული ადმინისტრაციული წესით და თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2008 წლის 20 მარტის კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით მ.კ–ნს პრივატიზაციის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის შესახებ სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარი ეთქვა. ამრიგად, სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით უკვე დადასტურებულია პრივატიზაციის ხელშეკრულების ნამდვილობა და განსახილველი დავის ფარგლებში უზენაესი სასამართლო მოკლებულია უფლებამოსილებას, კვლავ იმსჯელოს და შეაფასოს ხელშეკრულების კანონიერების საკითხი. ასეთ პირობებში კი, დ.თ–ას ქმედების უკანონობაც არ დასტურდება.
საკასაციო საჩივრის ავტორი მოპასუხე ლ.ს–თან მიმართებით მიუთითებს, რომ მოპასუხემ უკანონოდ შეიძინა სადავო ბინა და მიითვისა მოსარჩელის კუთვნილი ნივთები; გარდა ამისა, ქონების გაქირავების შეუძლებლობით მოსარჩელემ მიუღებელი შემოსავლის სახითაც მიიღო ზიანი.
აღნიშნული მოთხოვნის საფუძვლიანობის შემოწმებისას, საკასაციო პალატა მიუთითებს საქმეზე დადგენილ შემდეგ ფაქტობრივ გარემოებებზე: 1) ლ.ს–მა სადავო ბინა 2007 წლის 26 მარტის ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე შეიძინა გ.კ–ისგან; 2) თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 14 იანვრის კანონიერ ძალაში შესული დაუსწრებელი გადაწყვეტილებით, მ.კ–ნის სარჩელის საფუძველზე, აღნიშნული ხელშეკრულება ბინის ½ ნაწილში ბათილად იქნა ცნობილი; 3) თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2011 წლის 6 სექტემბრის კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით ბინის ½ ნაწილის თანამესაკუთრედ მ.კ–ნი იქნა ცნობილი. ამავე გადაწყვეტილებით მ.კ–ნს ლ.ს–ის მფლობელობიდან კუთვნილი მოძრავი ნივთების (ავეჯი, საყოფაცხოვრებო ნივთები) გამოთხოვისა და მისთვის დაბრუნების შესახებ სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარი ეთქვა. სასამართლოს განმარტებით, მ.კ–ნმა ვერ დაადასტურა მოპასუხე ლ.ს–ის მიერ მოსარჩელის კუთვნილი მოძრავი ნივთების ფლობის ფაქტი; 4) თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2014 წლის 10 ივლისის კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით მ.კ–ნს საზიარო უფლების ნატურით გამიჯვნის გზით გაუქმებისა და მიუღებელი შემოსავლის სახით ზიანის ანაზღაურების შესახებ სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარი ეთქვა. აღნიშნულ დავაში მოსარჩელე ქონების გაქირავების შეუძლებლობით მიუღებელი შემოსავლის სახით ზიანის ანაზღაურებას ითხოვდა. სასამართლომ განმარტა, რომ სპეციფიკურ საკითხს წარმოადგენდა, რამდენად მოხდებოდა მოსარჩელის მიერ კუთვნილი წილის ფარგლებში ქონების გაქირავება მაშინ, როდესაც საცხოვრებელ სახლში ცხოვრობდა მოპასუხე ლ.ს–ი თავის ოჯახთან ერთად და ნაკლებად იყო მოსალოდნელი, რომ ერთ-ერთი თანამესაკუთრის მიერ უძრავი ნივთის გაქირავება მეორე თანამესაკუთრეს ამ ქონებით სარგებლობაში ხელს არ შეუშლიდა.
საკასაციო პალატა, ჩამოთვლილი ფაქტობრივი გარემოებების შეფასებისას, მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 106-ე მუხლის „ბ“ ქვეპუნქტზე, რომლის თანახმად, მხარეები თავისუფლდებიან მტკიცებულებათა წარმოდგენისაგან ისეთი ფაქტების დასადასტურებლად, რომლებიც დადგენილია ერთ სამოქალაქო საქმეზე სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით, თუ სხვა სამოქალაქო საქმეების განხილვისას იგივე მხარეები მონაწილეობენ. იმავე კოდექსის 266-ე მუხლის თანახმად კი, გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლის შემდეგ მხარეებს, აგრეთვე მათ უფლებამონაცვლეებს არ შეუძლიათ ხელახლა განაცხადონ სასამართლოში იგივე სასარჩელო მოთხოვნები იმავე საფუძველზე, აგრეთვე სადავო გახადონ სხვა პროცესში გადაწყვეტილებით დადგენილი ფაქტები და სამართლებრივი ურთიერთობანი.
საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ სადავო შემთხვევაში კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებებით, მართალია, ლ.ს–სა და გ.კ–ს შორის დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულება ნაწილობრივ ბათილად იქნა ცნობილი, მაგრამ ლ.ს–ი კვლავ წარმოადგენს ნივთის ½ წილის მესაკუთრეს და დადგენილია, რომ მოსარჩელის მიერ სადავო ბინის გაქირავება ნაკლებ სავარაუდო იყო, რაც მიუღებელი შემოსავლის არსებობას გამორიცხავს, ასევე, დადგენილია, რომ ლ.ს–ს მ.კ–ნის კუთვნილი მოძრავი ნივთები არ მიუთვისებია. ასეთ პირობებში კი, საკასაციო პალატა გამორიცხავს მოპასუხისთვის ზიანის ანაზღაურების დაკისრებას.
რაც შეეხება მოპასუხე კ.ჩ–ძეს (ინსპექტორ-გამომძიებელი), დადგენილია, რომ 2007 წელს, ლ.ს–ის განცხადების საფუძველზე, ის ახორციელებდა მ.კ–ნის ბინიდან გამოსახლების პროცედურას. მართალია, მოსარჩელე მიუთითებს ინსპექტორის მიერ უფლებამოსილების გადამატებასა და ძალის გამოყენებაზე, მაგრამ საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებები საპირისპირო ფაქტებს ადასტურებს, კერძოდ, საკუთრებაში არსებული უძრავი ნივთის ხელყოფის ან სხვაგვარად ხელშეშლის აღკვეთის ოქმის თანახმად, მოსარჩელის ბინიდან გამოსახლების თაობაზე გაფრთხილებიდან რამდენიმე დღეში, 2007 წლის 18 აპრილს მ.კ–ნმა ლ.ს–ს გასაღები თავისი ნებით გადასცა. ოქმი დადასტურებულია დამსწრე მოწმეთა ხელმოწერებით. ამრიგად, მოსარჩელემ ვერ დაადასტურა კ.ჩ–ძის ქმედების უკანონობა.
საკასაციო პალატა დამატებით ყურადღებას გაამახვილებს მასზედ, რომ სარჩელით მოთხოვნილია მ.კ–ნის მიერ სხვა სამოქალაქო საქმეების წარმოებისას გაწეული არასასამართლო ხარჯის ანაზღაურებაც. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 53-ე და 55-ე მუხლების შესაბამისად კი, საპროცესო ხარჯების ანაზღაურების საკითხი დამოკიდებულია სარჩელის დაკმაყოფილებულ ნაწილზე. განსახილველ შემთხვევაში, საქმეში წარმოდგენილი, კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებების უმრავლესობაში მოსარჩელეს სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარი აქვს ნათქვამი, რაც მის მიერ გაწეული ხარჯების მეორე მხარისთვის დაკისრებას გამორიცხავდა. რაც შეეხება სასამართლოს 2011 წლის 6 სექტემბრის გადაწყვეტილებასა და 2010 წლის 14 იანვრის დაუსწრებელ გადაწყვეტილებას, რომლებითაც მ.კ–ნის სარჩელები ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, სასამართლოს გადაწყვეტილებების სარეზოლუციო ნაწილში გადაწყვეტილი აქვს სახელმწიფო ბაჟის საკითხიც. გარდა ამისა, საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ „მხარეებმა პროცესის ხარჯების დაბრუნების (მეორე მხარისათვის მათ სასარგებლოდ დაკისრება) შესახებ უნდა მიუთითონ ძირითად სასარჩელო მოთხოვნასთან ერთად, წინააღმდეგ შემთხვევაში, ივარაუდება, რომ მათ პრეტენზია პროცესის ხარჯებთან დაკავშირებით არ გააჩნიათ... დავის გადაწყვეტისას მხარის მიერ სასამართლო და სასამართლოს გარეშე გაწეული ხარჯების ანაზღაურების მოთხოვნაზე უარის თქმა მხარეს ართმევს უფლებას, აღძრას დამოუკიდებელი სარჩელი სხვა დავაზე გაწეულ ხარჯებთან დაკავშირებით“ (საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 27 იანვრის №ას-165-158-2013 გადაწყვეტილება). შესაბამისად, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ არ არსებობს სხვა სამოქალაქო საქმეებზე გაწეული ხარჯის ანაზღაურების საფუძველი.
ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მოსაზრებით, მოსარჩელის მოთხოვნა მატერიალური ზიანის ანაზღაურების თაობაზე უსაფუძვლოა და მართებულად არ იქნა დაკმაყოფილებული, ვინაიდან არ დასტურდება მოპასუხეთა ქმედებების უკანონობა. აღნიშნული ფაქტობრივი გარემოება კი, ასევე, გამორიცხავს მოსარჩელისთვის არამატერიალური ზიანის ანაზღაურებას, მით უფრო, როდესაც საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 413-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, არაქონებრივი ზიანისათვის ფულადი ანაზღაურება შეიძლება მოთხოვილ იქნეს მხოლოდ კანონით ზუსტად განსაზღვრულ შემთხვევებში გონივრული და სამართლიანი ანაზღაურების სახით; სადავო შემთხვევაში კი, მოსარჩელე ვერ მიუთითებს კანონით გათვალისწინებული, მორალური ზიანის ანაზღაურების წინაპირობად განხილული სამართლებრივი სიკეთის ხელყოფაზე.
საკასაციო პალატა, ასევე, უსაფუძვლოდ მიიჩნევს კასატორის განმარტებებს პირველი ინსტანციის სასამართლოში საქმის პროცესუალური დარღვევებით (ადვოკატის დანიშვნაზე უარის თქმა; შესაგებლების ჩაუბარებლობა; მოსამზადებელი სხდომის მთავარ სხდომაში გადაზრდა) განხილვაზე, რადგან საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 47-ე მუხლი მხოლოდ მაშინ ითვალისწინებს მხარისთვის სახელმწიფოს ხარჯზე ადვოკატის დანიშვნას, თუ მხარე შუამდგომლობს აღნიშნულის თაობაზე, იგი გადახდისუუნაროა და საქმის მნიშვნელობისა და სირთულის გათვალისწინებით, ამ საქმის განხილვაში ადვოკატის მონაწილეობა მიზანშეწონილია; განსახილველ შემთხვევაში კი მოსარჩელეს არც შუამდგომლობა წარუდგენია სასამართლოსთვის ადვოკატის დანიშვნის მოთხოვნით და არც საქმის სირთულე და მნიშვნელობა განაპირობებდა სახაზინო ადვოკატის დანიშვნას. შესაგებლების მხარისთვის ჩაბარებასთან დაკავშირებით, საკასაციო პალატა მიუთითებს, რომ საქმეში წარმოდგენილი საფოსტო გზავნილებით დასტურდება მოსარჩელისთვის მოპასუხეების მიერ შესაგებლების გაგზავნა. მოსამზადებელი სხდომის მთავარ სხდომაში გადაზრდა კი, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 205-ე მუხლის მეორე ნაწილიდან გამომდინარე, არ საჭიროებს მხარეთა თანხმობას. ამასთან, მოსამართლემ არაერთგზის განუმარტა მხარეებს, რომ საქმეს მომზადებულად თვლიდა და აპირებდა მოსამზადებელი სხდომის მთავარ სხდომაში გადაზრდას, რის გამოც მოსამართლემ არაერთხელ დააზუსტა, ხომ არ ჰქონდათ მხარეებს რაიმე შუამდგომლობა, რაზეც უარყოფითი პასუხი მიიღო.
ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ განსახილველი დავა არსებითად სწორად არის გადაწყვეტილი და წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილით განსაზღვრულ, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის მოთხოვნებს, ვინაიდან: საქმე არ მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებასა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; სააპელაციო სასამართლოს განჩინება არ განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ასევე, არ ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასა და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი; სააპელაციო სასამართლოს საქმე არ განუხილავს მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე. შესაბამისად, საქმეზე არ იქმნება საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილით განსაზღვრული, საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების წინაპირობა.
სარეზოლუციო ნაწილი:საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე, 408-ე, 284-ე, 285-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა :
1. მ.კ–ნის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;
2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2021 წლის 9 ივნისის განჩინება;
3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.
თავმჯდომარე ა. წულაძე
მოსამართლეები: ლ. მიქაბერიძე
გ. მიქაუტაძე
