საქმე №ას-1393-2019 16 ნოემბერი, 2021 წელი,
თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
მოსამართლეები: თამარ ზამბახიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),
ზურაბ ძლიერიშვილი,
მირანდა ერემაძე
საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე
საკასაციო საჩივრის ავტორი – შპს „ბ.ჯ–ი“ (მოსარჩელე)
მოწინააღმდეგე მხარეები – თ.ქ–ი, ი.ლ–ნი (მოპასუხეები)
გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 24.06.2019წ. განჩინება
საკასაციო საჩივრის ავტორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება, ახალი გადაწყვეტილებით - სარჩელის დაკმაყოფილება
დავის საგანი – დანაშაულის შედეგად მიყენებული ზიანის ანაზღაურება
საკითხი, რომელზეც მიღებულია განჩინება – საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობა
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
1. სასარჩელო მოთხოვნა:
შპს „ბ.ჯ–მა“ (ყოფილი შპს „წისქვილკომბინატი თბილისი“) (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც „მოსარჩელე“ , „საწარმო“ ან „კასატორი“) სარჩელი აღძრა სასამართლოში თ.ქ–ისა (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც „პირველი მოპასუხე“) და ი.ლ–ნის (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც „მეორე მოპასუხე“, პირველ მოპასუხესთან ერთად მოხსენიებული, როგორც „მოპასუხეები“) მიმართ და მოითხოვა მოპასუხეებისთვის მოსარჩელის სასარგებლოდ ზიანის ანაზღაურების სახით 500 000 ლარის დაკისრება.
2. სარჩელის საფუძვლები:
2.1. მოპასუხეები დასაქმებულნი იყვნენ საწარმოში. მეორე მოპასუხე დანაშაულებრივად დაუკავშირდა პირველ მოპასუხეს და შეუთანხმდა, რომ სამსახურებრივი მდგომარეობის ბოროტად გამოყენებით, ჯგუფურად მიეთვისებინათ მოსარჩელის კუთვნილი პროდუქციის რეალიზებიდან მიღებული თანხის მნიშვნელოვანი ნაწილი.
2.2. მოსარჩელეს 01.01.2011 წლიდან 29.11.2013 წლამდე მიწოდებული საქონლის რეალიზაციის შედეგად უნდა მიეღო 12 137 276.09 ლარი. 2013 წლის ნოემბრის ბოლოსათვის მოსარჩელის ქუთაისის სარეალიზაციო ობიექტს ორგანიზაციის მიმართ დანაკლისის სახით უფიქსირდებოდა საქონლის რეალიზების შედეგად მისაღები თანხა 897 354.64 ლარის ოდენობით. მოპასუხეების განმარტებით, დანაკლისი თანხის შესაბამისი საქონელი კონსიგნაციის სახით გაცემული იყო მეწარმეებზე, რომელთა სიაც წარუდგინეს საწარმოს. კონსიგნატორებთან შედგენილი შედარების აქტებით, ასევე თითოეული კონსიგნატორი პირის დაკითხვით დადგინდა პირთა სია, რომლებსაც საქონელი მიღებული ჰქონდათ კონსიგნაციის სახით და გააჩნდათ დავალიანება. დადგენილია, რომ მოპასუხეებმა მიითვისეს 500 000 ლარი.
2.3. მოპასუხეები მსჯავრდებულნი არიან საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 182-ე მუხლის მეორე ნაწილის „ა“, „დ“ ქვეპუნქტებით და მესამე ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული დანაშაულის ჩადენისათვის.
3. მოპასუხეთა პოზიცია:
მოპასუხეებმა წერილობით წარდგენილი შესაგებლით სარჩელი არ ცნეს და განმარტეს, რომ მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილი მტკიცებულებებით მოპასუხეების მიერ საწარმოსთვის სარჩელით მოთხოვნილი ოდენობით ზიანის მიყენების ფაქტი არ დასტურდება.
პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი და საფუძვლები:
4. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 31.05.2018 წლის გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ. მოპასუხეებს მოსარჩელის სასარგებლოდ სოლიდარულად დაეკისრათ 10001 ლარის გადახდა შემდეგ გარემოებათა გამო:
4.1. მეორე მოპასუხე 01.07.2010 წლიდან 01.02.2013 წლამდე მუშაობდა მოსარჩელის ქუთაისის სარეალიზაციო ობიექტზე გამყიდველის თანამდებობაზე, ხოლო 01.02.2013 წლიდან 29.11.2013 წლამდე - საწარმოს იმერეთის რეგიონის რეალიზაციის უფროსად. პირველი მოპასუხე 01.04.2010 წლიდან მუშაობდა მოსარჩელის ქუთაისის სარეალიზაციო ობიექტზე გამყიდველად, ხოლო 01.11.2010 წლიდან ეკავა ამავე პუნქტის ბუღალტრის თანამდებობა.
4.2. ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 13.09.2014 წლის კანონიერ ძალაში შესული განაჩენით მოპასუხეები ცნობილ იქნენ დამნაშავეებად საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 182-ე მუხლის მეორე ნაწილის „ა“, „დ“ ქვეპუნქტებით და მესამე ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული დანაშაულის ჩადენისათვის, კერძოდ, 01.01.2011 წლიდან 29.11.2013 წლამდე პერიოდში მოსარჩელის კუთვნილი დიდი ოდენობით თანხების ჯგუფურად, სამსახურებრივი მდგომარეობის გამოყენებით მითვისებაში.
4.3. ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნასთან დაკავშირებულ სარჩელებზე, მოსარჩელის (დაზარალებულის) ვალდებულებაა დაამტკიცოს როგორც მისთვის მიყენებული ზიანის არსებობის ფაქტი, ასევე განცდილი ზიანის ოდენობა. მოცემულ შემთხვევაში, მოსარჩელემ დაადასტურა ზიანის ფაქტი, თუმცა მისთვის ზიანის 500 000 ლარის ოდენობით მიყენების დამადასტურებელი მტკიცებულება სასამართლოსთვის არ წარუდგენია. ზიანის ოდენობის დადგენილად მიჩნევისათვის საკმარისი არ არის ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 13.09.2014 წლის განაჩენი, რამდენადაც იგი არ შეიცავს არც ზიანის ზუსტ ოდენობას და არც მის გაანგარიშებას.
4.4. განაჩენით დასტურდება, რომ მოპასუხეები სასჯელს იხდიან მაკვალიფიცირებელ გარემოებებში ჩადენილი დანაშაულისათვის, საიდანაც ერთ-ერთი მაკვალიფიცირებელი გარემოება მსჯავრდებულების მიერ მოსარჩელის კუთვნილი დიდი ოდენობით თანხების მითვისებაა. საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 177-ე მუხლის შენიშვნის თანახმად, ამავე კოდექსის 25-ე თავის მიზნებისათვის (რომელიც ასევე მოიცავს 182-ე მუხლით გათვალისწინებულ დანაშაულის შემადგენლობას) დიდ ოდენობად ითვლება ნივთის (ნივთების) ღირებულება 10 000 ლარის ზევით. შესაბამისად, მოპასუხეებს უნდა დაეკისროთ სისხლის სამართლის კოდექსით (182-ე მუხლის მესამე ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტით) განსაზღვრული დიდი ოდენობით ზიანის მინიმალური ოდენობის - 10 001 ლარის მოსარჩელის სასარგებლოდ ანაზღაურება. გასათვალისწინებელია ის გარემოებაც, რომ მოსარჩელისათვის 10 000 ლარის ოდენობით ზიანის მიყენების ნაწილში მოპასუხეები ცნობენ სარჩელს. რაც შეეხება 10 001 ლარის ზემოთ ზიანის მიყენების ფაქტობრივ გარემოებას, მისი დადასტურება მოსარჩელის მტკიცების ტვირთს წარმოადგენდა.
5. გადაწყვეტილება სააპელაციო საჩივრით გაასაჩივრა მოსარჩელემ, მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ნაწილობრივ გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება.
სააპელაციო სასამართლოს განჩინების სარეზოლუციო ნაწილი და საფუძველი:
6. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 24.06.2019 წლის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა. გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად. სააპელაციო სასამართლო დაეთანხმა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს, მათ სამართლებრივ შეფასებებს და დამატებით აღნიშნა, რომ განაჩენი არ შეიცავს მოპასუხეთა მიერ დაზარალებულისათვის მიყენებული ზიანის ოდენობის შესაბამის გაანგარიშებას და შემოიფარგლება მხოლოდ სავარაუდო თანხებზე მითითებით. ამრიგად, განაჩენით დადასტურებულია მოპასუხეების მიერ მოსარჩელისთვის მხოლოდ 10000 + 1 ლარის ოდენობით ზიანის მიყენების ფაქტი.
კასატორის მოთხოვნა:
7. სააპელაციო სასამართლოს განჩინებაზე მოსარჩელემ შეიტანა საკასაციო საჩივარი, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება.
8. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის განჩინებით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის (შემდეგში სსსკ) 391-ე მუხლის მიხედვით, მოსარჩელის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში დასაშვებობის შესამოწმებლად.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სსსკ-ის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც ის დაუშვებელია:
9. სსსკ-ის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ ან არაქონებრივ დავაზე დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებასა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასა და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სსსკ-ის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი საფუძვლით.
10. სსსკ-ის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). დასაბუთებული პრეტენზია გულისხმობს მითითებას იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურსამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება.
11. სამოქალაქო სამართალწარმოება აგებულია მხარეთა შეჯიბრებითობის პრინციპზე. სსსკ-ის მე-4 მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, სამართალწარმოება მიმდინარეობს შეჯიბრებითობის საფუძველზე. მხარეები სარგებლობენ თანაბარი უფლებებითა და შესაძლებლობებით, დაასაბუთონ თავიანთი მოთხოვნები, უარყონ ან გააქარწყლონ მეორე მხარის მიერ წამოყენებული მოთხოვნები, მოსაზრებები თუ მტკიცებულებები. მხარეები თვითონვე განსაზღვრავენ, თუ რომელი ფაქტები უნდა დაედოს საფუძვლად მათ მოთხოვნებს ან რომელი მტკიცებულებებით უნდა იქნეს დადასტურებული ეს ფაქტები. ამავე კოდექსის 102-ე მუხლის პირველი და მეორე ნაწილების მიხედვით, თითოეულმა მხარემ უნდა დაამტკიცოს გარემოებანი, რომლებზედაც იგი ამყარებს თავის მოთხოვნებსა და შესაგებელს. ამ გარემოებათა დამტკიცება შეიძლება თვით მხარეთა (მესამე პირთა) ახსნა-განმარტებით, მოწმეთა ჩვენებით, ფაქტების კონსტატაციის მასალებით, წერილობითი თუ ნივთიერი მტკიცებულებებითა და ექსპერტთა დასკვნებით. დასახელებული ნორმების თანახმად, სამოქალაქო პროცესში მხარეები ვალდებული არიან, სათანადო მტკიცებულებების წარდგენის გზით დაადასტურონ მათი პოზიციის გასამყარებლად მითითებული გარემოებების არსებობა. კანონით გათვალისწინებული შემთხვევების გარდა, რომელიც ადგენს მხარეთა შორის მტკიცების ტვირთის განაწილების სპეციფიკურ წესს, მოსარჩელეს ევალება სასარჩელო განცხადებაში ასახული ფაქტების მტკიცება, ხოლო მოპასუხე მოვალეა, სარჩელისაგან თავდაცვის მიზნით, ქმედითად უარყოს მოსარჩელის არგუმენტები.
12. სსსკ-ის 30920 მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, ზიანის ანაზღაურების შესახებ სარჩელის განხილვისას სასამართლო დადგენილად მიიჩნევს ზიანის მიყენების ფაქტს, რომელიც დასტურდება კანონიერ ძალაში შესული სასამართლო განაჩენით ან ადმინისტრაციული სამართალდარღვევის საქმის განმხილველი ორგანოს/თანამდებობის პირის მიერ ადმინისტრაციული სამართალდარღვევის საქმეზე გამოცემული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტით. ამავე კოდექსის 30917 მუხლის პირველი და მე-2 ნაწილების შესაბამისად, ზიანის ანაზღაურების შესახებ სარჩელს უნდა დაერთოს კანონიერ ძალაში შესული სასამართლო განაჩენი ან ადმინისტრაციული სამართალდარღვევის საქმის განმხილველი ორგანოს/თანამდებობის პირის მიერ ადმინისტრაციული სამართალდარღვევის საქმეზე გამოცემული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი, რომლითაც დასტურდება ზიანის მიყენების ფაქტი. თუ კანონიერ ძალაში შესული სასამართლო განაჩენი ან ადმინისტრაციული სამართალდარღვევის საქმის განმხილველი ორგანოს/თანამდებობის პირის მიერ გამოცემული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი არ შეიცავს მიყენებული ზიანის გაანგარიშებას, ზიანის ანაზღაურების შესახებ სარჩელს შეიძლება ასევე დაერთოს უფლებამოსილი პირის/ორგანოს მიერ შედგენილი დოკუმენტი, რომელშიც განსაზღვრული იქნება მიყენებული ზიანის ოდენობა.
13. საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ, როდესაც განაჩენით/ადმინისტრაციული სამართალდარღვევის საქმეზე გამოცემული ადმინისტრაციული აქტით ზიანის ოდენობა არ არის დადგენილი, ზიანის ოდენობის დამადასტურებელი მტკიცებულება მოსარჩელემ უნდა წარადგინოს (სუსგ №ას-1322-2018, 04.04.2019წ.; №ას-1426-2018, 11.04.2019წ.).
14. საკასაციო პალატა მართებულად მიიჩნევს ქვემდგომი ინსტანციის სასამართლოების დასკვნას, რომ მოცემულ შემთხვევაში მოსარჩელეს (დაზარალებულს) სასამართლოსათვის მის მიერ განცდილი ზიანის ოდენობის დამადასტურებელი მტკიცებულება არ წარუდგენია, აღნიშნული კი, ზიანის, სარჩელით მოთხოვნილი ოდენობით, ანაზღაურებას გამორიცხავს.
15. მოსარჩელე თავის მოთხოვნას ამყარებს ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 13.09.2014 წლის კანონიერ ძალაში შესულ განაჩენზე, რომლითაც მოპასუხეები ცნობილ იქნენ დამნაშავეებად საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 182-ე მუხლის მეორე ნაწილის „ა“, „დ“ ქვეპუნქტებით და მესამე ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული დანაშაულის ჩადენისათვის, კერძოდ, 01.01.2011 წლიდან 29.11.2013 წლამდე პერიოდში მოპასუხის კუთვნილი დიდი ოდენობით თანხების ჯგუფურად, სამსახურებრივი მდგომარეობის გამოყენებით მითვისებაში (ტ.1, ს.ფ. 31-48).
16. საკასაციო პალატა ვერ გაიზიარებს კასატორის მსჯელობას, რომ ზემოაღნიშნული განაჩენით დგინდება მოსარჩელისათვის მიყენებული ზიანის ოდენობა.
17. ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 13.09.2014 წლის კანონიერ ძალაში შესული განაჩენით დასტურდება, რომ მოპასუხეებმა ჩაიდინეს დანაშაული, რომლის ერთ-ერთი მაკვალიფიცირებელი გარემოება მათ მიერ მოსარჩელის კუთვნილი დიდი ოდენობით თანხების მითვისებაა. საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 177-ე მუხლის შენიშვნის თანახმად, ამავე კოდექსის 25-ე თავის მიზნებისათვის (რომელიც ასევე მოიცავს 182-ე მუხლით გათვალისწინებულ დანაშაულის შემადგენლობას) დიდ ოდენობად ითვლება ნივთის (ნივთების) ღირებულება 10 000 ლარის ზევით. შესაბამისად, განაჩენით მოპასუხეების მიერ მოსარჩელისთვის 10000 + 1 ლარის ოდენობით ზიანის მიყენების ფაქტი დასტურდება. აღნიშნული თანხის ზემოთ ზიანის ოდენობის განსაზღვრისათვის კი ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 13.09.2014 წლის განაჩენი ვერ მიიჩნევა საკმარისად, რადგან მასში არაა მოცემული კონკრეტული გაანგარიშება და არ არის დადგენილი მოსარჩელის მიერ განცდილი ზიანის ზუსტი ოდენობა. კასატორს, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით, არ წარმოუდგენია დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).
18. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი პარაგრაფი ავალდებულებს სასამართლოს, დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, №7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).
19. კასატორმა ვერ შეძლო დასაბუთებული საკასაციო პრეტენზიის წარმოდგენა, რითაც ვერ დაძლია გასაჩივრებული განჩინების დასაბუთება. საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. ასეთ საფუძველზე ვერც კასატორი ვერ მიუთითებს.
20. საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით. გასაჩივრებული განჩინება კანონიერია, ხოლო საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის წინაპირობები არ არსებობს, რაც მისი არსებითად განსახილველად დაუშვებლად ცნობის სამართლებრივი საფუძველია.
21. სსსკ-ის 46-ე მუხლის პირველი ნაწილის „გ“ ქვეპუნქტის საფუძველზე კასატორი გათავისუფლებულია სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა სსსკ-ის 391-ე, 401-ე, 284-ე, 285-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა :
1. შპს „ბ.ჯ–ის“ საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად.
2. კასატორი გათავისუფლებულია სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან.
3. განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.
თავმჯდომარე: თამარ ზამბახიძე
მოსამართლეები: ზურაბ ძლიერიშვილი
მირანდა ერემაძე
