№ა-4141-ბ-10-2021 17 სექტემბერი, 2021 წელი,

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატის

მოსამართლე: ვლადიმერ კაკაბაძე

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი განხილვის გარეშე

განმცხადებელი – ნ.დ–ძე

მოწინააღმდეგე მხარე – რ.დ–ძე; ბინის მესაკუთრეთა #? ამხანაგობა

გასაჩივრებული განჩინება – საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატის 2009 წლის 14 მაისის განჩინება

განმცხადებლების მოთხოვნა – გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

1. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატის 2009 წლის 14 მაისის განჩინებით დამტკიცდა მორიგება, რ.დ–ძესა (შემდეგში - მოსარჩელე) და ბინის მესაკუთრეთა #? ამხანაგობას (შემდეგში - მოპასუხე) შორის. მორიგების პირობები შემდეგში გამოიხატა:

1.1. ბინის მესაკუთრეთა #46 ამხანაგობამ თანხმობა განაცხადა, რომ მის საკუთრებაში არსებული ქ.ბათუმში, ..... მდებარე #? ბინა (შემდეგში - უძრავი ქონება ან ბინა), თანასაკუთრების უფლებით, საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს საჯარო რეესტრის სააგენტოს ბათუმის სარეგისტრაციო სამსახურში თანაბარწილად აღრიცხულიყო ზ.ს–ძისა (1/2) და ი.ს–ძის (1/2) სახელზე.

1.2. ზ.ს–ძისა და ი.ს–ძის სახელზე აღრიცხვის შემდგომ, ზემოაღნიშნული ფართი 1 წლის მანძილზე გასხვისებულიყო და მიღებული თანხა თანაბრად გადაცემოდა ზ.ს–ძესა და ი.ს–ძეს, წილის შესაბამისად;

1.3. ი.ს–ძისათვის გადაცემული თანხით (რომელიც მის პირად ანგარიშზე ჩაირიცხებოდა), 6 თვის ვადაში, მის კანონიერ წარმომადგენლებს, მშობლებს, უნდა შეეძინათ ბინა ი.ს–ძის სახელზე;

1.4. ბინის გაუსხვისებლობის შემთხვევაში, ზ.ს–ძესა და ი.ს–ძეს, იძულებითი აღსრულებისათვის სააღსრულებო ბიუროში სააღსრულებო ფურცელი უნდა წარედგინათ არანაკლებ 3 თვის განმავლობაში, ერთწლიანი ვადის უშედეგოდ გასვლის შემდეგ, საჯარო რეესტრში რეგისტრაციიდან.

1.5. ამავე განჩინებით, წარმოება შეწყდა მოსარჩელის მოთხოვნის გამო აღძრულ სარჩელზე, მოპასუხის მიმართ, კოოპერატივის წევრად ცნობისა და უძრავი ნივთის მესაკუთრედ აღრიცხვის თაობაზე.

2. 2021 წლის 06 სექტემბერს ნ.დ–ძემ (შემდეგში - განმცხადებელი ან თანამესაკუთრე მეუღლე) განცხადებით მომართა საქართველოს უზენაეს სასამართლოს, რომლითაც ზემოხსენებული განჩინების ბათილად ცნობის გამო საქმის წარმოების განახლება მოითხოვა, შემდეგი საფუძვლით:

2.1. 1990 წლის 4 ივლისს, განმცხადებელი მოპასუხესთან ქორწინებაში დარეგისტრირდა და ამ დროიდან ისინი ერთ ოჯახად ცხოვრობენ. დაახლოებით 2005 წლიდან, მოპასუხეს სწრაფად პროგრესირებადი სკლეროზის ნიშნები გამოეკვეთა, ხოლო თანდათანობით ეს უკანასკნელი ქმედუუნარო შეიქმნა.

2.2. 2021 წლის 5 აგვისტოს, განმცხადებლისათვის ცნობილი გახდა საკასაციო სასამართლოს 2009 წლის 14 მაისის განჩინების აღსასრულებლად სააღსრულებო ფურცლის გაცემის შესახებ, რამდენადაც მან ფოსტის კურიერისგან ჩაიბარა საქართველოს უზენაესი სასამართლოდან მისი მეუღლისათვის (მოპასუხე) გაგზავნილი კორესპონდენცია. აღნიშნულ დღეს თანამესაკუთრე მეუღლემ შეიტყო, რომ მოპასუხეს მისთვის დაუმალავს ბინის შეძენის, შემდეგ სასამართლო დავის წამოწყებისა და უძრავი ქონების მორიგებით ზ.და ი.ს–ძეებისათვის გადაცემის ფაქტები.

2.3. განმცხადებელი უძრავი ქონების თანამესაკუთრეა, გამომდინარე საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის (შემდეგში - სსკ) 1158-ე მუხლიდან. საქმე ისაა, რომ 1995 წელს მოპასუხემ ა.ს–ს გადაუხადა 3 000 აშშ დოლარი, #46 საბინაო-სამშენებლო კოოპერატივში წილის (62.45კვ.მ ფართობის #46 ოროთახიანი ბინა) შესაძენად. საკასაციო პალატის 2009 წლის 14 მაისის განჩინების მიხედვით, არსებობს #46 საბინაო-სამშენებლო კოოპერატივის წევრთა 2006 წლის 12 ნოემბრის კრების ოქმი, რომლითაც კოოპერატივის 37 წევრმა დაადგინა, რომ ა.ს–ის კოოპერატივის წევრობიდან გასვლის შედეგად გამოთავისუფლებულ ოროთახიან ბინაზე ამხანაგობის (კოოპერატივის) წევრად მიღებულიყო მოპასუხე. ეს გარემოებები იმას ასაბუთებს, რომ განმცხადებელი უძრავი ქონების თანამესაკუთრე ან ამ ქონების ½ წილის მიღებაზე უფლების მქონე პირია.

2.4. ზ.ს–ძე განმცხადებლის შვილის (პირველი ქორწინებიდან), ო.ს–ძის ყოფილი მეუღლეა, ხოლო ი.ს–ძე მათი შვილი ანუ - განმცხადებლის შვილიშვილი. განმცხადებელმა იცოდა, რომ მისი შვილი მეუღლის ბინაში ცხოვრობდა, თუმცა არ იცოდა, რომ ეს ბინა მისი ფულით იყო შეძენილი.

2.5. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2009 წლის 14 მაისის განჩინების მიღების შემდეგ განმცხადებელი უძრავი ქონებით დაინტერესდა და, თავის წარმომადგენელს, საჯარო რეესტრში ამ ქონების შესახებ არსებული მონაცემების მოპოვება დაავალა. როგორც გამოირკვა, აღნიშნული განჩინება უკვე აღსრულებულია და 2009 წლის 26 აგვისტოს ბინა ზ.და ი.ს–ძეების საკუთრებაშია დარეგისტრირებული. 2009 წლის 28 სექტემბრის ნასყიდობის ხელშეკრულებით ზ.ს–ძემ უძრავი ქონება კ.შ–ვას მიჰყიდა, რომელიც მის მესაკუთრედ დარეგისტრირდა და რომელიც ბინის კეთილსინდისიერი შემძენია.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების შესწავლის შედეგად მიიჩნევს, რომ განცხადება განუხილველად უნდა დარჩეს, შემდეგ გარემოებათა გამო:

3. საკასაციო პალატის განხილვის საგანია, დასაშვებია თუ არა განცხადება, სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესული განჩინების ბათილად ცნობისა და საქმის წარმოების განახლების თაობაზე. განმცხადებლის მოთხოვნის არსი შემდეგია: საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2009 წლის 14 მაისის განჩინებით დამტკიცებული მორიგების შედეგად განიკარგა უძრავი ქონება, რომლის თანამესაკუთრეს მოპასუხესთან ერთად თავადაც წარმოადგენდა, კერძოდ, მითითებული ქონება მოპასუხემ განმცხადებელთან რეგისტრირებულ ქორწინებაში ყოფნის პერიოდში შეიძინა. ამ გარემოებაზე მითითებით განმცხადებელს მიაჩნია, რომ არსებობს გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის საფუძველი, რამდენადაც საქმის განხილვაზე ის მიწვეული არ ყოფილა, მაშინ, როცა ხსენებული გადაწყვეტილება უშუალოდ შეეხება მის უფლებებსა და კანონით გათვალისწინებულ ინტერესებს.

4. სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის საფუძვლების ჩამონათვალს ადგენს სსსკ-ის 422.1 მუხლი, რომლის „გ“ ქვეპუნქტის შინაარსიც ასეთია: კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილება დაინტერესებული პირის განცხადებით შეიძლება ბათილად იქნეს ცნობილი, თუ პირი, რომლის უფლებებსა და კანონით გათვალისწინებულ ინტერესებს უშუალოდ ეხება მიღებული გადაწყვეტილება, არ იყო მოწვეული საქმის განხილვაზე.

5. მოცემულ შემთხვევაში, საქმის წარმოების განახლების შესახებ განცხადების დასაშვებობის შემოწმებისას, საყურადღებოა, შემდეგი საკითხი:

5.1. საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის (შემდეგში - სსკ) 1160.2 მუხლის მიხედვით, მეუღლეთა თანასაკუთრებაში არსებული ქონების განკარგვასთან დაკავშირებით ერთის მიერ დადებული გარიგება ვერ იქნება ბათილად ცნობილი მეორის მოთხოვნით იმ საფუძველზე, რომ: ა). მან არ იცოდა გარიგების შესახებ; ბ). ის არ ეთანხმებოდა გარიგებას.

ამავე კოდექსის 312-ე მუხლი ასეთი შინაარსის დათქმებს შეიცავს: 1). რეესტრის მონაცემების მიმართ მოქმედებს უტყუარობისა და სისრულის პრეზუმფცია, ე.ი. რეესტრის ჩანაწერები ითვლება სწორად, ვიდრე არ დამტკიცდება მათი უზუსტობა; 2). იმ პირის სასარგებლოდ, რომელიც გარიგების საფუძველზე სხვა პირისაგან იძენს რომელიმე უფლებას და ეს უფლება გამსხვისებლის სახელზე იყო რეესტრში რეგისტრირებული, რეესტრის ჩანაწერი ითვლება სწორად, გარდა იმ შემთხვევებისა, როცა ამ ჩანაწერის საწინააღმდეგოდ შეტანილია საჩივარი, ან შემძენმა იცოდა, რომ ჩანაწერი უზუსტოა. 3). თუ მესაკუთრე ახდენს უძრავი ქონების გასხვისებას ან უფლებრივად დატვირთვას, დაუშვებელია გარიგების დადებისას (უფლების რეგისტრაციისას) თანამესაკუთრის თანხმობის მოთხოვნა, თუ იგი ასეთად არ არის რეგისტრირებული საჯარო რეესტრში; 4). ამ მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებულ შემთხვევაში, შემძენის ინტერესებიდან გამომდინარე, გამსხვისებელი ითვლება ერთადერთ მესაკუთრედ, თუ იგი ასეთად არის რეგისტრირებული საჯარო რეესტრში, გარდა იმ შემთხვევებისა, როდესაც შემძენმა იცოდა, რომ გამსხვისებლის გარდა არსებობს სხვა თანამესაკუთრეც.

5.2. კანონის თითოეული ზემომითითებული ნორმა იმის მაუწყებელია, რომ მეუღლეთა თანასაკუთრებაში არსებული ქონების განკარგვისას, უპირატესია, მესამე პირის ინტერესების დაცვა, რომელიც თანასაკუთრებაში არსებულ ქონებას იძენს საჯარო რეესტრში მესაკუთრედ რეგისტრირებული გამსხვისებელი მეუღლისგან. კანონმდებლის მიერ საკითხის ამგვარად მოწესრიგებას თავისი მიზანი და დანიშნულება გააჩნია. ამ მიზნისა და დანუშნულების შესახებ არაერთი განმარტებაა გაკეთებული, როგორც თეორიაში, ასევე, საკასაციო სასამართლოს პრაქტიკაში.

5.3. საკასაციო პალატამ ერთ-ერთ საქმეზე განმარტა, რომ: „საჯარო რეესტრის უმთავრესი დანიშნულებაა სწორად ასახოს რეგისტრაციას დაქვემდებარებული ყოველგვარი უფლება, მათ შორის საკუთრების უფლება და მათი მდგომარეობა. საჯაროობის პრინციპი კი გულისხმობს იმას, რომ რეგისტრაციის მომენტიდან იძენს ამგვარი უფლება იურიდიულ ძალას მესამე პირებისათვის. კანონმდებლობა უშვებს საჯარო რეესტრის სისწორის პრეზუმფციას, რაც ნიშნავს იმას, რომ მესამე პირებისათვის რეესტრის ჩანაწერები ითვლება სწორად, ვიდრე არ დამტკიცდება მათი უზუსტობა. ამდენად საჯარო რეესტრი ერთის მხრივ სამოქალაქო ბრუნვის გარანტის ფუნქციას ასრულებს, ხოლო მეორეს მხრივ იგი სრულ კონსესუსშია სამოქალაქო ბრუნვაში დამკვიდრებულ ნდობისა და კეთილსინდისიერების პრინციპთან. კონფლიქტი წარმოიშობა მაშინ, როდესაც რეესტრში რეგისტრირებული უფლება არ შეესაბამება ამ უფლების ნამდვილ შინაარსს, ხოლო მესამე პირისათვის ეს ფაქტი უცნობია... ვის უნდა მიენიჭოს უპირატესობა _ მესაკუთრეს თუ შემძენს და რა შემთხვევაში თითოეულს. ანუ იცავს თუ არა მსგავს სიტუაციაში შემძენს რომელიმე ნორმა, რაც დააბრკოლებდა სარჩელის დაკმაყოფილებას. მესამე პირთა დაცვის გარანტიები მოცემულია სამოქალაქო კოდექსის 185-ე მუხლში, რომლის თანახმადაც, შემძენის ინტერესებიდან გამომდინარე, გამსხვისებელი ითვლება მესაკუთრედ, თუ იგი ასეთად არის რეგისტრირებული საჯარო რეესტრში, გარდა იმ შემთხვევებისა, როცა შემძენმა იცოდა, რომ გამსხვისებელი არ იყო მესაკუთრე. მოცემული ნორმა კიდევ ერთხელ უსვამს ხაზს საჯარო რეესტრის უტყუარობისა და სისრულის პრეზუმფციას, როგორც მესამე პირთა დაცვის საშუალებას, ამასთან, უშვებს საჯარო რეესტრში რეგისტრირებულ უფლებაში ხარვეზის შესაძლებლობას, თუმცა, მიუხედავად ამისა, იცავს ისეთ შემძენს, რომელიც ამ ფაქტის მიმართ კეთილსინდისიერია. შემძენის ინტერესების დაცვის გარანტიებს შეიცავს ასევე სამოქალაქო კოდექსის 312-ე მუხლი, რომლის მე-2 ნაწილის მიხედვით, იმ პირის სასარგებლოდ, რომელიც გარიგების საფუძველზე სხვა პირისაგან იძენს რომელიმე უფლებას და ეს უფლება გამსხვისებლის სახელზე იყო რეესტრში რეგისტრირებული, რეესტრის ჩანაწერი ითვლება სწორად, გარდა იმ შემთხვევებისა, როცა ამ ჩანაწერის საწინააღმდეგოდ შეტანილია საჩივარი, ან შემძენმა იცოდა, რომ ჩანაწერი უზუსტოა. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ აღნიშნული კონფლიქტი კანონმდებელმა სამოქალაქო კოდექსის 185-ე და 312-ე მუხლების მიხედვით, შემძენის სასარგებლოდ გადაწყვიტა, რაც ნიშნავს იმას, რომ მესაკუთრეს აქვს უფლება შესაბამისი საზღაური მოითხოვოს არამართლზომიერი გამსხვისებლის მიმართ, ხოლო კეთილსინდისიერ შემძენს უნარჩუნდება საკუთრების უფლება“; „სამოქალაქო კოდექსის 312-ე მუხლის მე-2 ნაწილი კლასიკური გაგებით, შეეხება რეესტრის ჩანაწერის იმგვარ უზუსტობას, როდესაც შემძენი წინდახედულობის გონივრულ ფარგლებში გამსხვისებლის უფლებას ნამდვილად მიიჩნევს, თუმცა, საკასაციო პალატის მოსაზრებით, ეს ნორმა ასევე არეგულირებს იმგვარ ურთიერთობებს, რომლებიც შეეხება ქონებაზე რეგისტრირებულ ვალდებულებებსაც, ანუ ამ ნორმათა ანალიზით, შეიძლება დავასკვნათ, რომ როდესაც საქმე ეხება უძრავი ქონების უფლებრივ მდგომარეობას, შემძენს, თავის უფლების დასამტკიცებლად, შეუძლია დაეყრდნოს რეესტრში რეგისტრირებული ფაქტების სისწორის ვარაუდს, თუნდაც სინამდვილეში არასწორი იყოს რეესტრის მონაცემები, ამ მდგომარეობას არა არსებითად აქცევს შემძენის კეთილსინდისიერი დამოკიდებულება, რაც საჯარო რეესტრის ჩანაწერის უსწორობის არცოდნაში გამოიხატება. ერთადერთი, რაც რეესტრის უტყუარობის ფიქციას არღვევს, სწორედ შემძენის არაკეთილსინდისიერებაა. დასახელებული ნორმები შეიცავს არაკეთილსინდისიერების იურიდიული შედეგის განმსაზღვრელ ელემენტებს და ნორმით გათვალისწინებულ პრეზუმფციაზე - რეესტრის ჩანაწერის სისწორეზე დაყრდნობისას უნდა შემოწმდეს არა მარტო საჯარო რეესტრის მონაცემები, ასევე უტყუარად უნდა ირკვეოდეს, რომ შემძენმა ნივთის შეძენამდე არ იცოდა და არც შეიძლება სცოდნოდა საჯარო რეესტრის ჩანაწერის უზუსტობის თაობაზე“ (შდრ. იხ. სუსგ: №ას-259-246-2015, 22.05.2015; №ას-189-182-2013, 16.01.2014).

5.4. ანალოგიურ განმარტებას შეიცავს საკასაციო პალატის 2021 წლის 9 სექტემბრის განჩინება, რომლის თანახმად: სსკ-ის 312-ე მუხლის პირველი ნაწილით, რეესტრის მონაცემების მიმართ მოქმედებს უტყუარობისა და სისრულის პრეზუმფცია, ე.ი. რეესტრის ჩანაწერები ითვლება სწორად, ვიდრე არ დამტკიცდება მათი უზუსტობა. საჯარო რეესტრის ჩანაწერების მიმართ მოქმედი უტყუარობისა და სისრულის პრეზუმფციის მიზანია სამოქალაქო ბრუნვის მონაწილეთა ინტერესების დაცვა და სამოქალაქო ბრუნვის სტაბილურობის უზრუნველყოფა. უძრავ ქონებაზე რეგისტრირებული უფლება მანამდე ითვლება კანონიერად, უფლებამოსილ პირს მანამდე შეუძლია, თავისუფლად განკარგოს ეს ქონება, ვიდრე რეგისტრაციის საფუძველი (სამოქალაქოსამართლებრივი გარიგება, ადმინისტრაციული აქტი, სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილება და სხვა) არ გაუქმდება, ე.ი. რეესტრის ჩანაწერები ითვლება სწორად, ვიდრე არ დამტკიცდება მათი უზუსტობა (იხ. სუსგ: №ას-775-2021, 9.09.2021).

5.5. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, დასკვნის სახით შეიძლება ითქვას შემდეგი: კანონმდებელი სსკ-ის 1160.2 მუხლის საფუძველზე, ერთი მხრივ, ადგენს თანასაკუთრებაში არსებული ქონების მეუღლეთა შეთანხმებით განკარგვის წესს, თუმცა, მეორე მხრივ, ამ წესის დაუცველობის შემთხვევაში, შემძენის ინტერესს იცავს იმ მეუღლის პრეტენზიისგან, რომელიც საჯარო რეესტრში ქონების მესაკუთრედ რეგისტრირებული არ არის, მაგრამ მას ეს უფლება აქვს, რეგისტრირებული ქორწინების პირობებში ქონების შეძენის საფუძვლით.

ამდენად, ქორწინების პერიოდში შეძენილ ქონებაზე მესაკუთრედ დაურეგისტრირებელი მეუღლის უფლება აბსოლუტური არ არის და ქონებაზე მესაკუთრედ დარეგისტრირებული პირის მიერ მეუღლეთა თანასაკუთრების (მათ შორის - მეორე მეუღლის წილის) გასხვისებისას/იპოთეკით დატვირთვისას, მეორე მეუღლის საკუთრებითი უფლებამოსილების რეალიზაცია განსაზღვრულ გარემოებაზე, კერძოდ, შემძენის არაკეთილსინდისიერების ფაქტის დადგენაზეა დამოკიდებული (იხ. სუსგ: №ას-1118-2020, 31.03.2021). მეუღლეთა თანასაკუთრების განკარგვის დროს, სადავო ქონებაზე მესაკუთრედ დაურეგისტრირებელი მეუღლის შედავება, ქონების გასხვისების გარიგების ბათილობას მხოლოდ იმ შემთხვევაში განაპირობებს, თუ დადგინდება, რომ შემძენმა არა მხოლოდ იცოდა ნასყიდობის საგანზე სხვა მესაკუთრის არსებობის თაობაზე, არამედ, ამავდროულად ინფორმირებული იყო, რომ ქონების მესაკუთრედ დაურეგისტრირებელი მეუღლე ქონების გასხვისების წინააღმდეგი იყო (იხ. სუსგ. №ას-571-879-09, 2010 წლის 10 აპრილის განჩინება). სხვა შემთხვევაში, პრეზუმირებულია, რომ რეგისტრირებული მესაკუთრე მოქმედებს მეუღლესთან ურთიერთშეთანხმებით, ხოლო შემძენი შეძენის ფაქტის მიმართ კეთილსინდისიერია (იხ. სუსგ: №ას-1118-2020, 31.03.2021).

6. კონკრეტულ შემთხვევაში, განცხადებაზე თანდართული მტკიცებულებებით ირკვევა და განმცხადებელი თავადაც ადასტურებს იმ გარემოებას, რომ საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2009 წლის 14 მაისის განჩინებით დამტკიცებული მორიგების შედეგად (რომლის ერთ-ერთი მხარეც მისი მეუღლე, მოპასუხე იყო) უძრავი ქონების განარგვის შემდეგ, აღნიშნული ქონება საჯარო რეესტრში ზურაბ და ი.ს–ძეების სახელზე დარეგისტრირდა, რომლებისგანაც იგი მესამე პირმა (კ.შ–ვა) შეიძინა. დღეის მდგომარეობით, ბინა სწორედ მითითებული მესამე პირის სახელზეა დარეგისტრირებული.

7. ზემოთ მოყვანილი მსჯელობა და გარემოებები ასაბუთებს, რომ განმცხადებლის, როგორც თანამესაკუთრე მეუღლის განცხადება დასაშვები ვერ იქნება, რამდენადაც პრეზუმირებულია და გაქარწყლებული არაა, რომ უძრავი ქონების შემძენი (ამჟამინდელი მესაკუთრე) შეძენის ფაქტის მიმართ კეთილსინდისიერია. რაკი განმცხადებელი ვერც ბინის მესაკუთრედ და ვერც მასზე საკუთრების უფლების მოპოვებაზე შემდავებელ პირად ვერ მიიჩნევა, ამიტომ მას ვერც სსსკ-ის 422.1 მუხლის „გ“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებულ სუბიექტად ვერ განვიხილავთ. ეს გარემოება კი, თავისთავად გამორიცხავს განცხადების დასაშვებად ცნობას და მისი განუხილველად დატოვების საფუძველს ქმნის. აქედან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ განცხადება საქმის წარმოების განახლების შესახებ განუხილველად უნდა დარჩეს.

8. საკასაციო პალატა მიუთითებს „სახელმწიფო ბაჟის შესახებ“ საქართველოს კანონის 6.3 მუხლზე, რომლის პირველი წინადადების თანახმად, გადახდილი სახელმწიფო ბაჟი ექვემდებარება მთლიანად ან ნაწილობრივ დაბრუნებას საქმის წარმოების შეწყვეტისას ან სარჩელის განუხილველად დატოვებისას. იმ გარემოების გათვალისწინებით, რომ განცხადება განჩინების ბათილად ცნობისა და საქმის წარმოების განახლების თაობაზე არ არის დასაშვები, რაც მისი განუხილველად დატოვების წინაპირობაა, პალატას მიაჩნია, რომ განმცხადებელს უნდა დაუბრუნდეს მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟი - 50 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 284-ე, 285-ე, 421.1, 422-ე, 427-ე, 429-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ნ.დ–ძის განცხადება საქმის წარმოების განახლების შესახებ დაუშვებლად მიჩნევის გამო დარჩეს განუხილველად;

2. ნ.დ–ძეს (პ/ნ ......) დაუბრუნდეს მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟი, 50 ლარი (საგადასახადო დავალება N0, გადახდის თარიღი - 03.09.2021წ.), შემდეგი ანგარიშიდან: ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

მოსამართლე: ვლადიმერ კაკაბაძე