საქმე №ას-1174-2020 20 იანვარი, 2022 წელი ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მირანდა ერემაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები: ვლადიმერ კაკაბაძე,

ლევან მიქაბერიძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი – შპს „ვ–ე“ (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე – ჭ.ჩ–ძე, ა.ს–ვა, ა.ს–ვა, ლ.ჩ–ძე, ნ.ს–ვა (მოსარჩელეები)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2020 წლის 10 ივლისის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვა, ზიანის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი

1. 2018 წლის 18 მარტს, ერთი მხრივ, შპს „ვ–ეს“ (შემდგომში „მოიჯარე“, „მოპასუხე“, „კასატორი“ ან „საკასაციო საჩივრის ავტორი“), ხოლო, მეორე მხრივ, ფიზიკურ პირებს - ჭ.ჩ–ძეს, ა.ს–ვას, ა.ს–ვას, ლ.ჩ–ძესა და ნ.ს–ვას (შემდგომში „მეიჯარეები“ ან „მოსარჩელეები“) შორის 10 წლით დაიდო იჯარის ხელშეკრულება (შემდგომში „ხელშეკრულება“).

2. ხელშეკრულების თანახმად, მოიჯარემ იკისრა ქ. თბილისში, ..... #70-ში მდებარე მეიჯარეების კუთვნილი უძრავი ქონების (ს/კ:.......) ფლობის სანაცვლოდ, საიჯარო ქირის გადახდის ვ–დებულება, რომლის დარიცხვა უნდა დაწყებულიყო 2018 წლის 1 აპრილიდან. მხარეები შეთანხმდნენ, რომ საიჯარო გადასახადის გადახდა და ანგარიშსწორება მოხდებოდა გრაფიკის შესაბამისად. საიჯარო ქირის ნახევარზე მეტი უნდა ჩარიცხვოდა მეიჯარე ჭ.ჩ–ძეს, ხოლო, დარჩენილი ნაწილი ნ.ს–ვას, რომელიც მიღებულ თანხას გაანაწილებდა დანარჩენ მეიჯარეებზე.

3. ამავე ხელშეკრულების თანახმად, ხელშეკრულების შეწყვეტის შემთხვევაში, მოიჯარე ვალდებული იყო გაეთავისუფლებინა და გადაეცა მეიჯარისთვის მთელი საიჯარო ფართი შესაბამისი აღჭურვილობით, რომელიც გათვალისწინებულია ხელშეკრულებაში და დანართებში. მეიჯარეს იჯარით გაცემული ობიექტი უნდა დაბრუნებოდა ისეთივე მდგომარეობაში, როგორიც იყო იჯარით გაცემისას, ნორმალური ცვეთისა და მეიჯარის თანხმობით ჩატარებული სარემონტო სამუშაოების გათვ–ისწინებით.

4. 2018 წლის 31 მაისს, მხარეთა შეთანხმების შედეგად, მოიშალა საიჯარო ურთიერთობა. 2018 წლის მაისიდან მოპასუხეს საიჯარო ქირა აღარ გადაუხდია.

5. მოპასუხის საკუთრებაში არსებული მოძრავი ნივთები განთავსებულია მოსარჩელეების საკუთრებაში არსებულ უძრავ ქონებაში.

6. სასარჩელო მოთხოვნა:

6.1. მეიჯარეებმა სარჩელი აღძრეს სასამართლოში მოიჯარის მიმართ და მოითხოვეს მეიჯარე ჭ.ჩ–ძის სასარგებლოდ მოპასუხისთვის 108 324 ლარის გადახდის დაკისრება, ასევე თითოეული მეიჯარის სასარგებლოდ 13 540 აშშ დოლარის გადახდის დაკისრება, მოსარჩელეთა საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონების მოპასუხის უკანონო მფლობელობიდან გამოთხოვა და მეიჯარეებისთვის გამოთავისუფლებულ მდგომარეობაში გადაცემა, ასევე სადავო უძრავ ქონებაში განთავსებული მოძრავი ნივთების სარეალიზაციოდ მიქცევა.

6.2. მოსარჩელეთა განცხადებით, მოპასუხეს საიჯარო ქირა უნდა გადაეხადა ხელშეკრულებით გათვალისწინებული გრაფიკის შესაბამისად. მან დაარღვია ხელშეკრულების პირობები და, არაერთი გაფრთხილების მიუხედავად, აგრძელებს საიჯარო ქონების ფლობას, რის გამოც მოსარჩელეებს ადგებათ ზიანი, რადგან დანიშნულებისამებრ ვერ იყენებენ ქონებას.

6.3. მოსარჩელეებმა მიყენებული ზიანის დრო განსაზღვრეს 2019 წლის მაისიდან 2019 წლის ოქტომბრამდე პერიოდით.

7. მოპასუხის შესაგებელი:

7.1. მოპასუხემ წარდგენილი შესაგებლით სარჩელი არ ცნო და განმარტა, რომ 2019 წლის ბოლოს მხარეთა შორის საიჯარო ურთიერთობა უკვე მოშლილი იყო, ხოლო მაისის შემდგომ მოსარჩელეთა ქონებაში მოპასუხის ყოფნა თავად მოსარჩელეებთან იყო შეთანხმებული. შესაბამისად, არ არსებობდა მისთვის თანხის დაკისრების წინაპირობა.

8. პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი:

8.1. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2019 წლის 11 დეკემბრის გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდა: დადგინდა ქ. თბილისში, ...... ქ. N70-ში მდებარე უძრავი ქონების (ს/კ: ......) მოპასუხის უკანონო მფლობელობიდან გამოთხოვა და მოსარჩელეებისთვის გამოთავისუფლებულ მდგომარეობაში გადაცემა; მოპასუხეს მეიჯარე ჭ.ჩ–ძის სასარგებლოდ დაეკისრა 108 324 აშშ დოლარის გადახდა, ხოლო სხვა მეიჯარეების, თითოეულის სასარგებლოდ 13 540 აშშ დოლარის გადახდა. დავალიანების გადახდის უზრუნველსაყოფად, დადგინდა საიჯარო ფართში განთავსებული მოპასუხის საკუთრებაში არსებული მოძრავი ნივთების (90 კვ.მ დიოდური ეკრანი მართვის პულტით; კარიანი მაცივარი ,,BEKO" 3 ცალი; სამზარეულოს ცხელი დახლი 1 ცალი; მეტალის ტანსაცმლის კარადები 85 ცალი; დიოდური ეკრანის სეგმენტი 4 ცალი; ბარის საკასო აპარატი 3 ცალი; ბარის მინისკარიანი მაცივარი 10 ცალი; ბარში ჭურჭლის სარეცხი მანქანები 3 ცალი; უჟანგავი მეტალის ნაგვის ურნები 4 ცალი; მიკროტალღური ღუმელი 1 ცალი; ჭიქები: კოკა-კოლას, 110 ცალი ფუჟერი 111 ცალი; ბარის სკამები ოქროსფერი ძირით (სლოტის სკამები) 125 ცალი; სერვერები 6 ცალი; ლატარიის დოლურა და მოწყობილობებები; ლაით ბოქსი IMPERIAL-ის წარწერით 6 ცალი; მეტალო დეტექტორი 1 ცალი; ტელევიზორები 29 ცალი; მაცივარი შუშის კარით 1 ცალი; სეიფი მეტალის; ხმის ჩამწერი მოწყობილობა 4 ცალი, ავეერი; საოფისე კომპიუტერები 10 ცალი; საოფისე მაგიდები 12 ცალი, საოფისე სავარძელი 12 ცალი, კლასიკური ტყავის სავარძელი 10 ცალი, ბარის მაგიდები 5 ცალი; ჭერის კამერები, მათ შორის _ ფიშაი კამერები 8 ცალი, სხვა კამერები 85 ცალი; ხალიჩის ნარჩენები 70 კვ.მ.; კამერების ჩამწერი დივიარი და სისიტვ-ის სისტემა (ფოტო #134); სლოტ აპარატები 18 ცალი, რულეტკა 1 3 ცალი; დიოდური ეკრანი ბარის თავზე 12 კვ.მ.; სათამაშო აპარატი Novomatic-833, სურ. 76 (F19000984, F19000832), 92 (F19000984), (F19000984), 131 (F19000832), რაოდენობა 20 ცალი; სათამაშო აპარატი Novomatic-880, სურ. 75 (F19000832), რაოდენობა 6 ცალი; სათამაშო აპარატი Novomatic-610, სურ. 77 (F19000984), რაოდენობა 11 ცალი; სათამაშო აპარატი IGT, სურ. 90 (F19000984), 132 (F19000984), რაოდენობა 8 ცალი; რულეტკა ახალი ორი ბარაბნით და 16 ტერმინალით, სურ. 135 (F19000984), 137 (F19000984); სათამაშო აპარატი IGROSOFT, სურ. 105 (19000984), 106 (F19000984), 107 (F19000984), რაოდენობა 26 ცალი; Gambee ბარაბანი, სურ. 108 (F19000984),Gambee ტერმინალი, სურ. 109 (F19000984) რაოდენობა 16 ცალი; რულეტკა, ტერმინალი, ბარაბანი, სურ. 113 (F19000832), 114 (F19000832), 115 (F19000832), 116 (F19000832), 117 (F19000832); საკასო აპარატი, სურ. 123 (F19000832), 125 (F19000832), 126 (F19000832) სარეალიზაციოდ მიქცევა.

9. მოპასუხის სააპელაციო საჩივარი:

9.1. საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოპასუხემ, მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

10. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი და ფაქტობრივ-სამართლებრივი დასაბუთება:

10.1. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2020 წლის 10 ივლისის გადაწყვეტილებით სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; გაუქმდა საქალაქო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილის მე-4 პუნქტი (რომლითაც მთლიანად დაუყოვნებლივ აღსასრულებლად მიექცა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2019 წლის 11 დეკემბრის გადაწყვეტილება (№2/21761-19 სამოქალაქო საქმეზე)) გარდა იმ ნაწილისა, რომლითაც მოპასუხის უკანონო მფლობელობიდან გამოთხოვილი იქნა მოსარჩელეების საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონება; დანარჩენ ნაწილში უცვლელად დარჩა საქალაქო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება.

10.2. სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია წინამდებარე განჩინების 1-5 პუნქტებში ასახული ფაქტობრივი გარემოებები.

10.3. სასამართლომ ყურადღება მიაქცია იმ ფაქტს, რომ მოსარჩელემ დააზუსტა სასარჩელო მოთხოვნა, მოითხოვა აღსრულების წესის განსაზღვრა და მოპასუხის საკუთრებაში არსებული იმ მოძრავი ნივთების სარეალიზაციოდ მიქცევა, რომლებიც განთავსებული იყო სადავო უძრავ ქონებაში და რომლებზეც მას გააჩნდა გირავნობის უფლება. სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია ის ფაქტიც, რომ სასარჩელო მოთხოვნის დაზუსტების შემდეგ, შესაბამისი საოქმო განჩინებით მოსამზადებელი სხდომა გადაიზარდა მთავარ სხდომაში. ამდენად, თუ მოპასუხე არ ეთანხმებოდა აღნიშნულ საოქმო განჩინებას, მას შეეძლო სსსკ 377.3 მუხლის შესაბამისად, გაესაჩივრებინა იგი და თავდაპირველი მოთხოვნის საფუძველზე, სადავოდ გაეხადა სარჩელის საფუძვლიანობა.

10.4. სააპელაციო პალატამ მიუთითა მხარეთა შორის მტკიცების ტვირთის განაწილების პროცესუალურ წესზეც და განმარტა, რომ მოპასუხემ მის მიერ წარდგენილი მტკიცებულებებით (საპატრულო პოლიციის ეკიპაჟის 2020 წლის 12 თებერვლის რეაგირების ოქმი, ჭ.ჩ–ძისა და სხვათა (სულ 13 ფიზიკური პირის) სარჩელი რომელიც აღძრული იყო მოპასუხის, შპს „ი.გ–სა“ და „მ. ს–ის“ მიმართ, აღნიშნულ სარჩელზე დართული 2019 წლის 24 დეკემბრის წერილი და სხვა დოკუმენტები) ვერ დაადასტურა სადავო შენობაში განთავსებული მოძრავი ნივთების სხვა იურიდიული პირების მიერ კუთვნილების ფაქტი. ის გარემოება, რომ დაყადაღებული ნივთები უძრავ ქონებაში შეტანილია შპს „მ. ს–ის“ მიერ, უტყუარად არ მიუთითებს იმ გარემოებაზე, რომ აღნიშნული კომპანია და არა მოპასუხე წარმოადგენს მოძრავი ნივთების მესაკუთრეს. ნივთების სადავო ქონებაში განთავსება, ასევე არ გამორიცხავს აღნიშნული ნივთების მოპასუხის მიერ კუთვნილების ფაქტს.

10.5. ამრიგად, ვინაიდან მოპასუხეს სადავო გარემოების დასტურად არ წარუდგენია რაიმე მტკიცებულება, თუ კონკრეტულად რა ქონება იყო მისი, როგორც იურიდიული პირის საკუთრებაში (მაგ. ქონების აღწერის ნუსხა) (რაც გამორიცხავდა დაყადაღებული ქონების მისდამი კუთვნილების ფაქტს), სასამართლომ დაასკვნა, რომ სადავო ნივთები ეკუთვნოდა მოპასუხეს.

10.6. სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ სააპელაციო საჩივრით სადავოდ გამხდარი პირველი მოთხოვნის (თანხის დაკისრების) ნაწილში მოპასუხის მიმართ აღძრული სარჩელი ემყარება სახელშეკრულებო ვალდებულების დარღვევას (დავის საგანი თავისი არსით წარმოადგენს საიჯარო ურთიერთობის შეწყვეტის შემდგომ ქონების გამოუთავისუფლების გამო დაგროვილი თანხის - რამდენიმე თვის საიჯარო ქირის სახით წარმოშობილ ფინანსურ ზიანს), ხოლო მეორე მოთხოვნა ეფუძნება საიჯარო ფართში განთავსებულ მოძრავ ნივთებზე მოსარჩელეების გირავნობისა და, შესაბამისად, დაგირავებული ნივთის რეალიზაციის უფლებას. შესაბამისად, მოთხოვნის დამფუძნებელ ნორმებად სააპელაციო პალატამ მიუთითა სსკ 591-ე (თუ მოიჯარე საიჯარო ურთიერთობის დამთავრების შემდეგ არ დააბრუნებს იჯარით აღებულ ქონებას, მაშინ მეიჯარეს შეუძლია მოითხოვოს დათქმული საიჯარო ქირის გადახდა ქონების დაბრუნების დაყოვნებისათვის; მეიჯარეს შეუძლია მოითხოვოს სხვა სახის ზიანის ანაზღაურებაც) და 567-ე (თუ დამქირავებელი ქირავნობის ურთიერთობის დამთავრების შემდეგ უკან არ აბრუნებს გაქირავებულ ნივთს, მაშინ გამქირავებელს უფლება აქვს მოითხოვოს დაყოვნების განმავლობაში დადგენილი ქირის გადახდა, როგორც ზიანის ანაზღაურება) მუხლებზე. ვინაიდან მხარეთა შორის იჯარის ხელშეკრულება მოიშალა 2018 წლის მაისის ბოლოს, ხოლო მოპასუხე კვლავ განაგრძობდა საიჯარო ქონებით სარგებლობას (რის გამოც მოსარჩელეები ვერ სარგებლობდნენ თავიანთი საკუთრებით), სააპელაციო პალატამ დაასკვნა, რომ საქალაქო სასამართლომ მართებულად დააკისრა მოპასუხეს გადაუხდელი საიჯარო ქირის მოსარჩელეთა სასარგებლოდ ანაზღაურება.

10.7. სააპელაციო პალატამ დასაბუთებულად მიიჩნია მოსარჩელეთა მოთხოვნა 2019 წლის მაისისა და 2019 წლის ოქტომბრის თვის ჩათვლით, მათ შორის, სადავოდ გამხდარ ნაწილში (26 028 აშშ დოლარის ნაწილში) მოპასუხისთვის საიჯარო ქირის დაკისრების შესახებ და აღნიშნა, რომ ხელშეკრულების თანახმად, საიჯარო ხელშეკრულების შეწყვეტიდან 30 დღის განმავლობაში (სანამ მოძრავი ნივთები დაყადაღდებოდა) მოპასუხეს შეეძლო კუთვნილი მოძრავი ნივთები წაეღო საიჯარო ფართიდან, რაც მას არ განუხორციელებია, მითუმეტეს, რომ ჰქონდა სადავო ფართის გასაღები და განაგრძობდა ქონების ფაქტობრივ ფლობას.

10.8. რაც შეეხება აღსრულების წესის განსაზღვრის შესახებ მოსარჩელეების მოთხოვნას, სააპელაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 251-ე მუხლით და აღნიშნა, რომ მოსარჩელეებმა ვერ დაადასტურეს მათი მტკიცების საგანში შემავალი ის გარემოება, რომ მიღებული გადაწყვეტილების აღსრულების დაყოვნებამ შეიძლება მნიშვნელოვანი ზიანი მიაყენოს მათ ან გადაწყვეტილების აღსრულება შეუძლებელი აღმოჩნდეს. საქმის გარემოებების ერთობლივი ანალიზით, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ამ ნაწილში გადაწყვეტილების დაუყოვნებლივ აღსასრულებლად მიქცევით ვერ მოხდება ორივე მხარის უფლებათა დაცვა და ამ ქმედებით მოპასუხის ინტერესს უფრო მეტი ზიანი შეიძლება მიადგეს, ვიდრე გადაწყვეტილების დაუყოვნებლივ აღსრულებით დაინტერესებულ მხარეს. სასამართლომ ყურადღება მიაქცია იმასაც, რომ სადავო ქონებაში განთავსებულ მოძრავ ნივთებზე გამოყენებულია უზრუნველყოფის ღონისძიება ყადაღის სახით.

10.9. ამრიგად, სააპელაციო სასამართლომ დაასკვნა, რომ უნდა გაუქმდეს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილის მე-4 პუნქტი (რომლითაც დაუყოვნებლივ აღსასრულებლად მიექცა მთლიანად საქალაქო სასამართლოს 2019 წლის 11 დეკემბრის გადაწყვეტილება), გარდა იმ ნაწილისა, რომლითაც მოპასუხის უკანონო მფლობელობიდან გამოთხოვილი იქნა მოსარჩელეების საკუთრებაში არსებული სადავო უძრავი ქონება და დადგინდა მისი გამოთავისუფლებულ მდგომარეობაში მოსარჩელეთათვის გადაცემა.

11. კასატორის მოთხოვნა და საკასაციო საჩივრის საფუძვლები:

11.1. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილებაზე საკასაციო საჩივარი წარადგინა მოპასუხემ, მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

11.2. კასატორის განცხადებით, სააპელაციო სასამართლოს დასაბუთება მოპასუხისთვის 26 028 აშშ დოლარის დაკისრების ნაწილში უსაფუძვლოა. სასამართლომ არ გაითვალისწინა ის გარემოება, რომ იჯარის ხელშეკრულების 10.2 პუნქტის შესაბამისად, ხელშეკრულების შეწყვეტიდან 30 დღე იყო ის საშეღავათო პერიოდი, როდესაც მოიჯარეს არანაირი გადასახადი არ დაეკისრებოდა და შესაბამისად, მეიჯარეს არანაირი მოთხოვნა არ წარმოეშობოდა ამ ვადაში. შენობაში განთავსებული იყო ბევრი ინვენტარი, რომელთა დემონტაჟისთვის შესაბამისი სპეციალისტის დახმარება იყო საჭირო. ამიტომ დათქვეს მხარეებმა 30 დღე ფართის გასათავისუფლებლად. შესაბამისად, მხარეთა შორის შეთანხმებული უფლების გამოყენებისთვის ზიანის ანაზღაურების დაკისრება ცდება ყოველგვარ სამართლებრივ ლოგიკას.

11.3. სასამართლომ არასწორად დაადგინა მოძრავი ნივთების რეალიზაცია, რომლის უფლება მას საერთოდ არ ჰქონდა და არასწორად დაასკვნა, რომ მითითებულ ნივთებზე მეიჯარემ გამოიყენა გირავნობის უფლება. საიჯარო ურთიერთობიდან გამომდინარე შეიძლება არსებობდეს მხოლოდ მფლობელობითი გირავნობა, რომელიც მისი რეალიზაციისთვის სავ–დებულო წინაპირობას აყენებს: გირავნობის საგნები უნდა იყოს მოგირავნის მფლობელობაში. დამგირავებლის მფლობელობაში არსებულ ნივთებზე კანონისმიერი გირავნობის უფლების გამოყენება ფიზიკურად შეუძლებელია. სადავო შემთხვევაში, გაუგებარია, თუ როდის გამოიყენა ეს უფლება მეიჯარემ (თუ გამოიყენა) და როგორ გამოიყენა, როდესაც მოძრავი ნივთები 2020 წლის ივლისის ბოლომდე მოპასუხის მფლობელობაში იყო.

11.4. სააპელაციო სასამართლომ არასწორად გამოიყენა სსსკ 251-ე მუხლი, რომელიც ამ შემთხვევაში საერთოდ არ უნდა გამოეყენებინა. სასამართლომ თავისი გადაწყვეტილებით არათუ აღსრულების წესი შეცვალა, არამედ ისე გადაწყვიტა საქმე, თითქოს სახეზე იყო სახელშეკრულებო გირავნობა და ეს ნივთები სწორედ იჯარის ხელშეკრულების უზრუნველსაყოფად იყო დაგირავებული. სასამართლომ არასწორად მიიჩნია დადგენილად, რომ სადავო ნივთები ეკუთვნოდა მოპასუხეს, რის შემდეგაც აღმასრულებელი ვალდებულია აღარ იკვლიოს მოვალის ქონება და პირდაპირ დაიწყოს აღსრულება სააღსრულებო ფურცელში არსებულ ქონებაზე, მიუხედავად იმისა, მოვალის საკუთრებაშია თუ არა იგი. ამასთან, მნიშვნელოვანია, რომ თავდაპირველ სარჩელში მოსარჩელეებს არც მოთხოვნა ჰქონდათ დაყენებული და არც ფაქტად უთითებდნენ მოძრავი ნივთების კუთვნილებაზე, შესაბამისად, მოპასუხეს არ ჰქონდა ვალდებულება და არც საჭიროება ემტკიცებინა ნივთების მისდამი კუთვნილება. მოსარჩელემ მხოლოდ საბოლოო სხდომაზე დააზუსტა მოთხოვნა და მოითხოვა მოძრავ ნივთებზე აღსრულების მიქცევა. სასამართლოს ახალ მოთხოვნაზე არ განუსაზღვრავს შესაგებლის წარდგენის ვადა, შესაბამისად, დაირღვა სსსკ 105-ე მუხლის დანაწესი.

12. საკასაციო სამართალწარმოების ეტაპი

12.1. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2020 წლის 21 დეკემბრის განჩინებით საკასაციო საჩივარი მიღებული იქნა წარმოებაში საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად, მიიჩნევს, რომ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნას დაუშვებლად.

13. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებასა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასა და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

14. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არცერთი ზემოთმითითებული საფუძვლით.

15. საკასაციო პალატა, პირველ რიგში, შეაფასებს კასატორის პრეტენზიას, რომლის მიხედვითაც, სააპელაციო სასამართლომ არასწორად დაადგინა სადავო ქონებაში არსებული მოძრავი ნივთების რეალიზაცია, რისი უფლებაც, კასატორის მოსაზრებით, მას არ ჰქონდა.

16. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ მოთხოვნის უზრუნველყოფის საშუალებები იყოფიან უზრუნველყოფის სანივთო და ვალდებულებით–სამართლებრივ საშუალებად. სანივთო უზრუნველყოფის საშუალებებს მიეკუთვნება გირავნობა და იპოთეკა. კანონისმიერი განმარტების თანახმად, გირავნობა არის კრედიტის უზრუნველყოფის ისეთი საშუალება, რომლის ძალითაც კრედიტორს (მოგირავნეს) ენიჭება უფლება, დაიკმაყოფილოს თავისი მოთხოვნა დაგირავებული ქონების რეალიზაციით ან მასზე საკუთრების მოპოვებით, მოვალის მიერ ვალდებულების შეუსრულებლობის ან არაჯეროვნად შესრულების შემთხვევაში (სამოქალაქო კოდექსის 254.1 მუხლი: მოვალის ან მესამე პირის ნივთი, შეიძლება გამოყენებულ იქნეს როგორც ფულადი ისე არაფულადი მოთხოვნის უზრუნველყოფის საშუალებად ისე, რომ კრედიტორი (მოგირავნე) იძენს უფლებას, დაიკმაყოფილოს მოთხოვნა დაგირავებული ქონების ხარჯზე მოვალის მიერ ვალდებულების შეუსრულებლობის ან არაჯეროვნად შესრულების შემთხვევაში).

17. გირავნობის ურთიერთობა წარმოიშობა დამგირავებელსა და მოგირავნეს (კრედიტორს) შორის. დამგირავებელი შეიძლება იყოს როგორც პირადი მოვალე, ისე მესამე პირი – დაგირავებული საგნის მესაკუთრე. დამგირავებელი შეიძლება იყოს გირაოს არამესაკუთრეც. კრედიტორს უფლება აქვს დაიკმაყოფილოს მოთხოვნა დაგირავებული ქონების ხარჯზე. მოგირავნის მოთხოვნა დაუკმაყოფილებელ ნაწილში ძალაში რჩება პირადი მოვალის მიმართ, და არა იმ პირის მიმართ, რომელიც არ არის პირადი მოვალე, თუ მხარეთა შეთანხმებით სხვა რამ არ არის გათვალისწინებული.

18. კანონი ერთმანეთისაგან განასხვავებს სახელშეკრულებო გირავნობასა და კანონისმიერ გირავნობას. სახელშეკრულებო გირავნობის დროს მხარეები ცალკე ხელშეკრულებას დებენ გირავნობის თაობაზე, ხოლო კანონისმიერი გირავნობის შემთხვევებს კანონი პირდაპირ ითვალისწინებს (სკ-ის 568-ე, 634-ე, 776-ე მუხლები და ა.შ) (იხ. სუსგ საქმე №ას-77-73-2017, 15 მაისი, 2017 წელი). მაგალითად, სსკ 568-ე მუხლის მიხედვით, თუ დამქირავებლის მიერ გამქირავებლის წინაშე არ შესრულდა რაიმე ვალდებულება, რომელიც მას ეკისრებოდა ქირავნობის ურთიერთობიდან გამომდინარე, გამქირავებელს, შესაბამისად, მისი მოთხოვნის უზრუნველსაყოფად აქვს გირავნობის უფლება დამქირავებლის მიერ ქირავნობის საგანში შეტანილ ნივთებზე.

19. ასეთ შემთხვევაში ურთიერთობის მონაწილეებს შორის შეთანხმება სავ–დებულო არ არის (იხ. სუსგ საქმე №ას-1147-1394-05, 18.04.2006 წ). კანონისმიერი გირავნობის თვისებაა, რომ გირავნობის უფლება მოვალისგან დაუკითხავად ჩნდება, ეს უფლება კანონითაა გათვალისწინებული და ამდენად, კანონის ნორმატიული ნების შედეგია („მართლმსაჯულება და კანონი“, N2’09, გვ. 29).

20. სახელშეკრულებო გირავნობა, თავის მხრივ, ორი სახისაა - მფლობელობითი გირავნობა და რეგისტრირებული გირავნობა. მფლობელობითი გირავნობა წარმოიშობა მხარეთა შეთანხმებისა და ნივთის მოგირავნის ან მოგირავნის მიერ განსაზღვრული მესამე პირის მფლობელობაში გადაცემის გზით, ხოლო, რეგისტრირებული გირავნობის წარმოშობისთვის აუცილებელია გარიგების წერილობითი ფორმით დადება და ამ გარიგებით განსაზღვრული გირავნობის უფლების რეგისტრაცია საჯარო რეესტრში.

21. საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს კასატორის პრეტენზიას იმის შესახებ, რომ საიჯარო ურთიერთობიდან გამომდინარე შეიძლება არსებობდეს მხოლოდ მფლობელობითი გირავნობა, რომლის დროსაც აუცილებელი პირობაა გირავნობის საგნების მოგირავნის მფლობელობაში ყოფნა, რასაც, მოცემულ შემთხვევაში, ადგილი არ ჰქონია და რის გამოც, კანონისმიერი გირავნობის უფლების გამოყენება შეუძლებელია.

22. როგორც ზემოთ აღინიშნა, კანონისმიერი გირავნობის წარმოშობისათვის საკმარისია კანონით გათვალისწინებული წინაპირობების დაკმაყოფილება და მხარეთა ნების გამოვლენას მნიშვნელობა არ ენიჭება. იმ არსებითი სხვაობის გამო, რაც სახელშეკრულებო და კანონისმიერი გირავნობის უფლებებს შორის არსებობს, სამოქალაქო კოდექსის 254-ე და შემდგომი მუხლების გამოყენება კანონისმიერი გირავნობის მოსაწესრიგებლად მხოლოდ მისი თავისებურებით და მხოლოდ ანალოგიითაა შესაძლებელი (იხ. სამოქალაქო კოდექსის კომენტარი, წიგნი II. თბილისი, 2018, 254-ე მუხლი, მე-5 ველი).

23. მოცემულ შემთხვევაში, საქმის მასალებით დადგენილია, რომ მხარეთა შორის დადებული იჯარის ხელშეკრულების შეწყვეტის შემდგომაც მოპასუხე აგრძელებდა მოსარჩელეთა ქონებით სარგებლობას. დადგენილია ასევე, რომ საიჯარო ქონებაში განთავსებული იყო მოპასუხის კუთვნილი მოძრავი ნივთები.

24. ზემოაღნიშნული განმარტებებისა და დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების მხედველობაში მიღებით, საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო პალატის დასკვნას იმის შესახებ, რომ სამოქალაქო კოდექსის 568-ე მუხლის შესაბამისად, მოსარჩელეებს ჰქონდათ სადავო ფართში განთავსებულ მოპასუხის კუთვნილ მოძრავ ნივთებზე გირავნობის უფლების გამოყენების შესაძლებლობა (კანონისმიერი გირავნობის ფარგლებში), ხოლო, გამომდინარე იქიდან, რომ მოპასუხეს მათთვის არ გადაუხდია საიჯარო ქირის დავალიანება, მეიჯარეებს ენიჭებოდათ დაგირავებული ნივთების რეალიზაციის შესაძლებლობა.

25. საკასაციო პალატა ვერ გაიზიარებს კასატორის მოსაზრებას იმის შესახებ, რომ არ დგინდება სადავო ფართში განთავსებული მოძრავი ნივთების მისდამი კუთვნილების ფაქტი, რის გამოც, სასამართლოს არ ჰქონდა უფლება მათი სარეალიზაციოდ გატანა მოეხდინა. სასამართლო, კიდევ ერთხელ, ხაზგასმით მიუთითებს სამოქალაქო კოდექსის 568-ე მუხლის ნორმატიულ შინაარსზე და განმარტავს, რომ მითითებულ ნორმაში ყურადღება გამახვილებულია არა ქირავნობის საგანში შეტანილი ნივთების მესაკუთრეზე, არამედ თავად ამ ნივთებზე და კანონმდებელი საკუთარი მოთხოვნის უზრუნველსაყოფად გამქირავებელს კანონისმიერი გირავნობის უფლებას ანიჭებს სწორედ გირავნობის საგანში შეტანილ ნივთებზე. გამომდინარე აქედან, საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ სააპელაციო პალატამ მითითებული საკითხის შეფასებისას მართებულად იხელმძღვანელა სამოქალაქო სამართალწარმოებაში მოქმედი მხარეთა შეჯიბრებითობის პრინციპით (სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4 მუხლის თანახმად, სამართალწარმოება მიმდინარეობს შეჯიბრებითობის საფუძველზე. მხარეები სარგებლობენ თანაბარი უფლებებითა და შესაძლებლობებით, დაასაბუთონ თავიანთი მოთხოვნები, უარყონ ან გააქარწყლონ მეორე მხარის მიერ წამოყენებული მოთხოვნები, მოსაზრებები თუ მტკიცებულებები. მხარეები თვითონვე განსაზღვრავენ, თუ რომელი ფაქტები უნდა დაედოს საფუძვლად მათ მოთხოვნებს ან რომელი მტკიცებულებებით უნდა იქნეს დადასტურებული ეს ფაქტები), მტკიცების ტვირთის მხარეთა შორის განაწილების პროცესუალური წესით (რაც გულისხმობს მხარეთა შორის მტკიცების ტვირთის ისე განაწილებას, რომ მოსარჩელესა და მოპასუხეს დაეკისროთ იმ ფაქტების დამტკიცების ტვირთი, რომელთა მტკიცება მათთვის ობიექტურად შესაძლებელია, ანუ მტკიცების ტვირთი ეკისრება მას, ვინც ამტკიცებს და არა - მას, ვინც უარყოფს (სსსკ 102-ე მუხლი)) და მართებულად დაასკვნა, რომ არსებობდა საიჯარო ქონებაში განთავსებული მოძრავი ნივთების სარეალიზაციოდ მიქცევის ფაქტობრივ-სამართლებრივი საფუძველი. საკასაციო სასამართლო ასევე იზიარებს სააპელაციო პალატის მოსაზრებას, რომ სხვა იურიდიული პირის მიერ ნივთების სადავო ქონებაში შეტანა (განთავსება), თავისთავად, არ გამორიცხავს აღნიშნული ნივთების მოიჯარისადმი კუთვნილების ფაქტს და ვერ დაადასტურებს იმ გარემოებას, რომ ნივთების მესაკუთრეა მოპასუხის მიერ მითითებული კომპანია (შპს „მ. ს–რი“) და არა თავად მოპასუხე. საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ კასატორი ვერც საკასაციო საჩივარში მიუთითებს იმგვარ დასაშვებ და დასაბუთებულ საკასაციო პრეტენზიაზე, რაც სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი ზემოაღნიშნული ფაქტობრივი გარემოების გაბათილებასა და საქმის არსებითად განსახილველად დაშვების შესაძლებლობას მისცემდა სასამართლოს.

26. რაც შეეხება სააპელაციო სასამართლოს მიერ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 251-ე მუხლის არასწორად გამოყენებას, საკასაციო პალატა ამ ნაწილში იზიარებს საკასაციო საჩივრის ავტორის პრეტენზიას და თვლის, რომ სახეზე არ იყო მითითებული ნორმის გამოყენების ფაქტობრივ-სამართლებრივი წინაპირობები, თუმცა, გამომდინარე იქიდან, რომ აღნიშნული მუხლის გამოყენებას არსებითი გავლენა არ მოუხდენია საქმის შედეგზე, საჩივრის ავტორის ზემოაღნიშნული პრეტენზია ვერ მიიჩნევა საქმის არსებითად განსახილველად დაშვების წინაპირობად და იგი საფუძვლად ვერ დაედება გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმებას.

27. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 251-ე მუხლის დანაწესი (თუ სასამართლო დაადგენს გადაწყვეტილების აღსრულების განსაზღვრულ წესსა და ვადას ან მიიღებს ზომებს გადაწყვეტილების აღსრულების უზრუნველსაყოფად, ამის შესახებ მითითებული უნდა იქნეს გადაწყვეტილებაში) სასამართლოს აძლევს შესაძლებლობას, საჭიროების შემთხვევაში, გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილით დაადგინოს გადაწყვეტილების აღსრულების განსაზღვრული წესი და ვადა, ან მიიღოს ზომები გადაწყვეტილების აღსრულების უზრუნველსაყოფად. საპროცესო ღონისძიებები, როგორც წესი, დგინდება გადაწყვეტილების გამოტანისას და აისახება გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილში. ამასთან, შესაძლებელია, ასეთი საპროცესო მოქმედებების განხორციელების საჭიროება წარმოიშვას გადაწყვეტილების გამოტანის შემდეგ.

28. საკასაციო სასამართლოს მოსაზრებით, განსახილველ შემთხვევაში, მითითებული ნორმის გამოყენების წინაპირობები სახეზე არ გვაქვს, ვინაიდან, როგორც ზემოთ უკვე აღინიშნა, მოცემულ შემთხვევაში, სადავო სამართლებრივი ურთიერთობას არეგულირებს სამოქალაქო კოდექსის 568-ე მუხლი, რომელიც იმპერატიულად განსაზღვრავს, თუ რა შემთხვევაში ენიჭება გამქირავებელს ქირავნობის საგანში არსებულ ნივთებზე გირავნობის უფლება და როდის შეუძლია ისარგებლოს ამ უფლებით (თუ დამქირავებლის მიერ გამქირავებლის წინაშე არ შესრულდა რაიმე ვალდებულება, რომელიც მას ეკისრებოდა ქირავნობის ურთიერთობიდან გამომდინარე, გამქირავებელს, შესაბამისად, მისი მოთხოვნის უზრუნველსაყოფად აქვს გირავნობის უფლება დამქირავებლის მიერ ქირავნობის საგანში შეტანილ ნივთებზე). ამდენად, გამომდინარე იქიდან, რომ მატერიალურ-სამართლებრივი ნორმით სრულად რეგულირდება გამქირავებლის (მოიჯარის) მოთხოვნის უზრუნველსაყოფად დაყადაღებული ნივთების სარალიზაციოდ მიქცევის წესი, აღნიშნული საკითხის სასამართლოს მხრიდან პროცესუალური ნორმის (სსსკ 251-ე მუხლის) შესაბამისად გადაჭრის საჭიროება აღარ დგას.

29. საკასაციო სასამართლო საკასაციო საჩივრის ავტორის ვერც იმ პრეტენზიას გაიზიარებს, რომ ვინაიდან იჯარის ხელშეკრულება ითვალისწინებდა ხელშეკრულების შეწყვეტიდან 30 კალენდარული დღის ვადაში საიჯარო ქონებიდან ინვენტარის გატანას, მითითებული ჩანაწერი ართმევდა მოიჯარეს შესაძლებლობას მოეთხოვა ამ პერიოდის საიჯარო ქირა. საკასაციო პალატა მიუთითებს ხელშეკრულების 10.2 პუნქტზე, რომელიც მართლაც ავალდებულებს მეიჯარეს ხელშეკრულების მოქმედების შეწყვეტის შემთხვევაში 30 კალენდარული დღის ვადაში წაიღოს მისი კუთვნილი ნივთები, თუმცა აღნიშნული დათქმის იმგვარი გაგება, რომ ხელშეკრულების მოქმედების შეწყვეტის შემდგომ საიჯარო ქონებით სარგებლობისთვის (თუნდაც ეს პერიოდი მხოლოდ 30 დღე გრძელდებოდეს) მეიჯარეს არ მოეთხოვოს საიჯარო ქირის გადახდა, ეწინააღმდეგება თავად აღნიშნული ხელშეკრულების პირობებს და არ გამომდინარეობს საიჯარო ურთიერთობის მიზნებიდან. აღსანიშნავია, რომ იჯარის ხელშეკრულების მე-6 პუნქტი პირდაპირ და ნათლად მიუთითებს ხელშეკრულების მოქმედებისას ანგარიშსწორების წესის შესახებ, რომლის მიხედვით, მეიჯარეს იჯარის ქირა უნდა გადაეხადა ამავე პუნქტით განსაზღვრული შესაბამისი გრაფიკის მიხედვით და იგი არ ექვემდებარებოდა შემცირებას ან გადავადებას გარდა ხელშეკრულებით პირდაპირ გათვალისწინებული შემთხვევებისა (იხ. ტ. 1. ს.ფ 21-22). ამრიგად, საფუძველსმოკლებულია კასატორის ზემოაღნიშნული პრეტენზია ერთი თვის საიჯარო ქირის გადასახადის ვალდებულებისაგან მისი გათავისუფლების შესახებ.

30. საკასაციო სასამართლო ასევე ვერ გაიზიარებს კასატორის პრეტენზიას იმის შესახებ, რომ სასამართლომ დაარღვია მხარეთა შეჯიბრებითობის პრინციპი, როდესაც მოპასუხეს არ მისცა სადავო გარემოებების დამადასტურებელი მტკიცებულებების წარდგენის შესაძლებლობა. კასატორის მოსაზრებით, სააპელაციო პალატის მიერ დარღვეულია სსსკ-ის 105-ე მუხლის (სასამართლოსათვის არავითარ მტკიცებულებას არა აქვს წინასწარ დადგენილი ძალა. სასამართლო აფასებს მტკიცებულებებს თავისი შინაგანი რწმენით, რომელიც უნდა ემყარებოდეს მათ ყოველმხრივ, სრულ და ობიექტურ განხილვას, რის შედეგადაც მას გამოაქვს დასკვნა საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებების არსებობის ან არარსებობის შესახებ) მოთხოვნებიც. მითითებული პრეტენზიის შემოწმების მიზნით, საკასაციო პალატა ყურადღებას მიაქცევს საქმის მასალებით დადგენილ შემდეგ ფაქტობრივ გარემოებებს: თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2019 წლის 11 დეკემბრის მოსამზადებლ სხდომაზე მოსარჩელემ დააზუსტა მოთხოვნა და მოითხოვა დავალიანების გადახდის უზრუნველსაყოფად მოპასუხის საკუთრებაში არსებული ნივთების სარეალიზაციოდ მიქცევა. სასამართლოს მოსამზადებელი სხდომა გადაიზარდა მთავარ სხდომაში და, სხვა მოთხოვნებთან ერთად, სასამართლომ არსებითად იმსჯელა დაზუსტებული სასარჩელო მოთხოვნის ფარგლებში წარდგენილ მოთხოვნებზეც (იხ. ტ. 2. ს.ფ 9-33). საკასაციო პალატა აღინიშნავს, რომ დაზუსტებულ სასარჩელო მოთხოვნათა მიმართ საკუთარი პრეტენზიისა და შესაბამისი მტიკიცებულებების წარდგენის შესაძლებლობა მოპასუხეს სააპელაციო სასამართლოში საქმის განხილვისას მიეცა. კერძოდ, სააპელაციო პალატის 2020 წლის 12 ივნისის საოქმო განჩინებით დასტურდება, რომ სასამართლომ დააკმაყოფილა მოპასუხის შუამდგომლობა და დამატებითი მტკიცებულებების სახით საქმეს დაურთო მოპასუხის მიერ წარდგენილი დოკუმენტები (საპატრულო პოლიციის ოქმი, ჭ.ჩ–ძისა და სხვათა სარჩელი და მასზე დართული წერილი დოკუმენტებით, საბაჟო დეკლარაცია) რომლებიც მოპასუხისვე განცხადებით, სადავო გარემოებას (საიჯარო ფართში განთავსებული ნივთები ეკუთვნოდა თუ არა მოპასუხეს) ადასტურებდა (იხ. ტ. 2. ს.ფ 267). ამრიგად, უსაფუძვლოა საკასაციო საჩივრის ავტორის ის მოსაზრებაც, რომ სასამართლომ დაარღვია მხარეთა შეჯიბრებითობის პრინციპი, როდესაც მოპასუხეს არ მისცა სადავო გარემოებების დამადასტურებელი მტკიცებულებების წარდგენის შესაძლებლობა.

31. ყოველივე ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ განსახილველ შემთხვევაში, სააპელაციო პალატამ მართებულად შეაფასა საქმის ფაქტობრივი გარემოებები და სწორი სამართლებრივი კვალიფიკაცია მისცა მათ, მართებულად განახორციელა ის საპროცესო მოქმედებები, რომლებიც, მხარეთა თანასწორუფლებიანობის პირობებში, საჭირო იყო საქმის გარემოებათა დადგენისა და, მხარეთათვის დაკისრებული მტკიცების ტვირთის შესაბამისად, მათ მიერ წარმოდგენილი მტკიცებულებების შეფასებისათვის, რაც ცხადყოფს, რომ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე.

32. საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით, ვინაიდან სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან, არც დასაბუთებული პოზიციაა წარმოდგენილი ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციათან ან/და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალთან წინააღმდეგობის საფუძვლით.

33. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება ცნობილი, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი. ამდენად, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს უნდა დაუბრუნდეს მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 4 310 ლარის 70% - 3 017 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 284-ე, 285-ე, 391-ე, 401-ე, 408.3-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. შპს „ვ–ეს“ საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი დარჩეს განუხილველი;

2. შპს „ვ–ეს“ (.....) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე ბ. რ–ის (.......) მიერ გადახდილი (საგადახდო დავალება №10204864693, გადახდის თარიღი 2020 წლის 7 დეკემბერი), 4 310 ლარის 70% - 3 017 ლარი;

3. განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე: მ. ერემაძე

მოსამართლეები: ვ. კაკაბაძე

ლ. მიქაბერიძე