5 ნოემბერი, 2021 წელი,

საქმე №ას-382-2021 თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა/მოსამართლეები:

ვლადიმერ კაკაბაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მირანდა ერემაძე

გიორგი მიქაუტაძე

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი (მოპასუხე, შეგებებული მოსარჩელე) - მ.მ–ძე

მოწინააღმდეგე მხარე (მოსარჩელე, შეგებებული მოპასუხე) - შპს „წ.ჯ–ი“

გასაჩივრებული განჩინება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2021 წლის 28 იანვრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა - გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება, ა. გადაწყვეტილებით, სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა და შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი - სასაქონლო ნიშნის გამოყენების აკრძალვა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

1. შპს „წ–ი“ დაფუძნდა ქ.თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონული სასამართლოს 2002 წლის 19 სექტემბრის დადგენილებით და საჯარო რეესტრში შემდეგი მონაცემებით დარეგისტრირდა: შეზღუდული პასუხისმგებლობის საზოგადოება „წ–ი“; ხელმძღვანელი (გენერალური დირექტორი, წარმომადგენლობაზე უფლებამოსილ პირი) - მ.მ–ძე (შემდეგში - მოპასუხე, პარტნიორი ან კასატორი), მისამართი - ქ.თბილისი, დიდუბის რაიონი, ..... ქუჩა, მორფოლოგიის ინსტიტუტის მიმდებარე ტერიტორია, საქმიანობის სახე - სასადილოები და მზა საკვების მიწოდება, საწესდებო კაპიტალი - მტკვრის მარჯვენა სანაპიროზე, ......... ქუჩაზე, მორფოლოგიის ინსტიტუტის მიმდებარე ტერიტორიაზე არსებული ქონება (მიწის ნაკვეთი – 2 000კვ.მ, 16 000 ლარი; შენობა-ნაგებობა - 130 176 ლარი; მოწყობილობა-დანადგარები, ინვენტარი - 45 110 ლარი, მთლიანობაში (საწესდებო ფონდი) – 191 286 ლარი). შპს „წ–ის“ დამფუძნებელი პარტნიორები იყვნენ: ა.რ–ძე (51%), ჯ.მ–ძე (34%), ვ.ი–ძე (15%).

2. 2010 წლის 18 მარტის მდგომარეობით შპს „წ–ის“ პარტნიორები იყვნენ: ა.ს–ი (21.25%), ჯ.მ–ძე (58.75%), მ.წ–ი (10%), ე.ნ–ა (10%). კომპანიის დირექტორი იყო, მოპასუხე.

3. 2013 წლის 11 ივლისის მდგომარეობით, შპს „წ–ის“ პარტნიორები იყვნენ: ა.ს–ი (21.25%), ჯ.მ–ძე (58.75%), ლ.ჩ–ძე (20%). კომპანიის დირექტორი იყო მოპასუხე.

4. 2013 წლის 4 სექტემბერს, მოპასუხესა და ჯ.მ–ძეს შორის გაფორმდა სამეწარმეო საზოგადოების კაპიტალში წილის გასხვისების ხელშეკრულება, რომლის საუძველზეც მოპასუხეს საჩუქრად გადაეცა შპს ,,წ–ში’’ ჯ.მ–ძის კუთვნილი 58.75% წილი, ღირებულებით 334 546 ლარი. შესაბამისად, 2013 წლის 25 სექტემბრის მდგომარეობით შპს „წ–ის“ პარტნიორები იყვნენ: ა.ს–ი (21.25%), მოპასუხე (58.75%), ლ.ჩ–ძე (20%). კომპანიის დირექტორი იყო მოპასუხე.

5. 2013 წლის 14 ნოემბრის მდგომარეობით, შპს „წ–ის“ პარტნიორები იყვნენ: ა.ს–ი (25%), მოპასუხე (4.5%), ლ.ჩ–ძე (45.5%), ვ.რ–ძე (25%). კომპანიის დირექტორი იყო მოპასუხე.

6. შპს „წ–ის“ 2013 წლის 25 ნოემბრის კრების ოქმით მოპასუხე გათავისუფლდა კომპანიის დირექტორის თანამდებობიდან და დაინიშნა გ.ბ–ძე, რაც დარეგისტრირდა სამეწარმეო და არასამეწარმეო (არაკომერციული) იურიდიული პირების რეესტრში. ამავე პერიოდისათვის შპს „წ–ის“ პარტნიორები იყვნენ: ა.ს–ი (25%), ლ.ჩ–ძე (45.5%), მოპასუხე (4.5%), ვ.რ–ძე (25%).

7. 2014 წლის 4 აპრილს შედგა შპს ,,წ–ის’’ პარტნიორთა კრება, რომელზეც მიიღეს შემდეგი გადაწყვეტილება: შპს ,,წ–ის’’ პარტნიორი - მოპასუხე, გავიდეს საზოგადოებიდან, გაასხვისოს/გაყიდოს კაპიტალის თავისი კუთვნილი წილი, რომელიც შეადგენს 4.5%-ს და აღნიშნული იყიდოს ამავე საზოგადოების პარტნიორმა ლ.ჩ–ძემ.

2014 წლის 4 აპრილს მოპასუხესა და ლ.ჩ–ძეს შორის გაფორმდა სამეწარმეო საზოგადოების კაპიტალში წილის გასხვისების ხელშეკრულება, რომლის საუძველზეც ლ.ჩ–ძემ შეიძინა შპს ,,წ–ში’’ მოპასუხის კუთვნილი 4.5% წილი, ღირებულებით - 25 625 ლარი.

8. 2015 წლის 27 ნოემბრის მდგომარეობით, შპს „წ–ის“ საფირმო სახელწოდება შეიცვალა და კომპანიას ეწოდა შპს „წ.ჯ–ი“ (შემდეგში: მოსარჩელე, კომპანია, მოწინააღმდეგე მხარე). აღნიშნული პერიოდისათვის კომპანიის გენერალური დირექტორია ზ.ბ–ძე, ხოლო ფინანსური დირექტორი - ვ.ქ–ძე, პარტნიორები არიან: შ.ს–ი (34.83%), ლ.ჩ–ძე (42.83%), ო.ლ–ი (22.34%).

9. მოპასუხის სახელზე დარეგისტრირებულია შემდეგი სასაქონლო ნიშნები:

9.1. წ–ი - MILL МЕЛЬНИЦА, (რეგისტრაციის ნომერი - 22858); განაცხადის შეტანის თარიღი - 24.07.2012წ.; რეგისტრაციის თარიღი/ვადის გასვლის თარიღი - 23.08.2012/23.08.2022; კლასი 43 - რესტორნები, კაფეები, კაფეტერიები, სასაუზმეები; საკვების დამზადება შეკვეთით და შინ მიტანა; ავეჯის, მაგიდის თეთრეულისა და ჭურჭლის გაქირავება; სასტუმროები, პანსიონები, მოტელები.

9.2. ძ. წ–ი - OLD MILL СТАРАЯ МЕЛЬНИЦА" (რეგისტრაციის ნომერი - 24219); განაცხადის შეტანის თარიღი - 27.07.2012წ.; რეგისტრაციის თარიღი/ვადის გასვლის თარიღი - 04.11.2013/04.11.2023; კლასი 43 - რესტორნები, კაფეები, კაფეტერიები, სასაუზმეები; საკვების დამზადება შეკვეთით და შინ მიტანა; ავეჯის, მაგიდის თეთრეულისა და ჭურჭლის გაქირავება; სასტუმროები, პანსიონები, მოტელები.

9.3. ა. წ–ი - NEW MILL НОВАЯ МЕЛЬНИЦА (რეგისტრაციის ნომერი - 24218); განაცხადის შეტანის თარიღი - 27.07.2012წ.; რეგისტრაციის თარიღი/ვადის გასვლის თარიღი - 04.11.2013/04.11.2023; კლასი 43 - რესტორნები, კაფეები, კაფეტერიები, სასაუზმეები; საკვების დამზადება შეკვეთით და შინ მიტანა; ავეჯის, მაგიდის თეთრეულისა და ჭურჭლის გაქირავება; სასტუმროები, პანსიონები, მოტელები.

10. კომპანია საქართველოს ტერიტორიაზე ოპერირებას უწევს შემდეგი დასახელების რესტორნებს: „ე. წ–ი“ (მის: ქ.თბილისი, ......... ქ.№99), „წ. ვ–ში“ (მის: ქ.თბილისი, ....) და „წ.წ–ში“ (მის: ქ.თბილისი, ...... ქ.№106).

11. კომპანია ფლობს 4 კვების ობიექტს თბილისში („ე. წ–ი“, „ლუდის მოედანი“, „წ.ვ–ში“, „წ. წ–ში“), რომელთაგან სამ შემთხვევაში იყენებს დასახელებას, რომელიც შეიცავს ნიშანს „წ–ი“, ამავე სიტყვიერ აღნიშვნას მოსარჩელე იყენებს მის ოფიციალურ ვებგვერდსა და ფეისბუქის გვერდზეც.

12. მოსარჩელის ერთობლივი შემოსავალი შეადგენდა: 2009 წელს - 1 843 596 ლარს, 2010 წელს - 2 125 115 ლარს, 2011 წელს - 2 251 351 ლარს, 2012 წლს - 2 174 567 ლარს, 2013 წელს - 2 168 346 ლარს და 2014 წელს 2 097 613.1 ლარს.

13. მოპასუხის სახელზე რეგისტრირებული სასაქონლო ნიშნები (წ–ი - MILL МЕЛЬНИЦА, ძ. წ–ი - OLD MILL СТАРАЯ МЕЛЬНИЦА’’ და ა. წ–ი - NEW MILL НОВАЯ МЕЛЬНИЦА) შეიცავს სასაქონლო ნიშანს ,,წ–ი’’, რომელიც იმდენად მსგავსია მოსარჩელის კუთვნილი რესტორნების „ე. წ–ი“ და „წ. ვ–ში“ სასაქონლო ნიშნისა, რომ ჩნდება ამ სასაქონლო ნიშნების აღრევის, მათ შორის, ასოცირების შედეგად აღრევის შესაძლებლობა.

14. თავის სახელზე რეგისტრირებული სასაქონლო ნიშნების (წ–ი - „MILL МЕЛЬНИЦА“, ძ. წ–ი - „OLD MILL СТАРАЯ МЕЛЬНИЦА", ა. წ–ი - NEW MILL НОВАЯ МЕЛЬНИЦА) გამოყენებით, მოპასუხეს რაიმე სახის სამეწარმეო საქმიანობა არ განუხორციელებია.

15. 2013 წლის 14 ნოემბერს, კომპანიის პარტნიორებს შორის შედგა შეთანხმება, კერძოდ, ვ.რ–ძე (25%), ა.ს–ი (25%), ლ.ჩ–ძე (45,5%) და მოპასუხე (4.5%) შეთანხმდნენ შემდეგზე:

15.1. „ს–ში“ დარეგისტრირებული სახელწოდებები („წ–ი“, „ა. წ–ი“, „ძ.წ–ი“) უნდა გახდეს მოსარჩელის საკუთრება.

15.2. 2014 წლის 31 იანვრამდე, ვ.რ–ძე, მოპასუხეს გადაუხდის პირად ვალს 125 000 აშშ დოლარის ეკვივალენტ ლარს.

15.3. წინამდებარე შეთანხმებით, მოპასუხე (პარტნიორი) თანხმდება, რომ მის საკუთრებაში არსებულ კომპანიის წილს 4.5%-ს, მიჰყიდის კომპანიის პარტნიორებს - 2014 წლის 31 იანვრამდე, რომლის ღირებულებაც განისაზღვრება 200 000 აშშ დოლარით.

16. სასამართლოში სარჩელი აღძრა კომპანიამ პარტნიორის წინააღმდეგ და მოითხოვა:

16.1. მოპასუხის მიერ გამოყენებული სასაქონლო ნიშნის - „ე. წ–ი“ და „წ. წ–ში“ - საქართველოში საყოველთაოდ ცნობილ სასაქონლო ნიშნად აღიარება;

16.2. მოპასუხის სახელზე რეგისტრირებული სასაქონლო ნიშნების (წ–ი - „MILL МЕЛЬНИЦА“, ძ. წ–ი - „OLD MILL СТАРАЯ МЕЛЬНИЦА", ა. წ–ი - NEW MILL НОВАЯ МЕЛЬНИЦА) და სასაქონლო ნიშნის -„წ–ი“, ბათილად ცნობა;

16.3. მოპასუხისათვის, ზემოხსენებული სასაქონლო ნიშნების გამოყენების აკრძალვა.

17. მოპასუხემ იმავე სასამართლოში შეგებებული სარჩელი შეიტანა მოსარჩელის წინააღმდეგ, რომლითაც მოითხოვა, კომპანიისათვის მომსახურების საერთაშორისო კლასიფიკატორის 43-ე კლასში შემავალი მომსახურებისათვის, მათ შორის, რესტორნების, კაფეების, კაფეტერიების, სასაუზმეების მომსახურებისათვის ისეთი სასაქონლო ნიშნის გამოყენების აკრძალვა, რომელიც შედგება ან შეიცავს სიტყვიერ აღნიშვნას „წ–ი“. გარდა ამისა, მოპასუხემ შეგებებული სარჩელით მოითხოვა, კომპანიისათვის თავისი საქმიანობის ნებისმიერი სახით რეკლამირებისა და პოპულარიზაციისათვის (ტელე, რადიო, ბეჭდური რეკლამა) სიტყვიერ აღნიშვნის - „წ–ი“, გამოყენების აკრძალვა, მათ შორის, აღნიშვნის - „წ–ი“, გამოყენების აკრძალვა ინტერნეტში, ვებგვერდისა და სოციალური გვერდების მეშვეობით.

18. თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2019 წლის 1 ივლისის გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდა და შეგებებული სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

19. პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოპასუხემ ხოლო მოსარჩელემ წარადგინა შეგებებული სააპელაციო საჩივარი.

20. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2021 წლის 28 იანვრის განჩინებით მოპასუხის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, ასევე არ დაკმაყოფილდა შეგებებული სააპელაციო საჩივარი და გასაჩივრებული გადაწყვეტილება უცვლელად დარჩა.

20.1. სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად ცნო წინამდებარე განჩინების 1-15 პუნქტებში მითითებული ფაქტობრივი გარემოებები და აღნიშნა, რომ სადავო საკითხების შეფასება შემდეგნაირად უნდა მომხდარიყო: სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაციის კანონიერებაზე მსჯელობისას, მსგავსების თვალსაზრისით უნდა შედარებულიყო, როგორც რეგისტრირებული სასაქონლო ნიშნები, ისე ის საქონელი და მომსახურება, რომელთა მიმართაც რეგისტრაცია განხორციელდა. აქვე უნდა გათვალისწინებულიყო უფლების პრიორიტეტის საკითხი და განსაზღვრულიყო, თუ რამდენად მართლზომიერად მოქმედებდა განსაკუთრებული უფლების მფლობელი პირი, როდესაც ახდენდა საქართველოს ბაზარზე უკვე გამოყენებული და არსებული სასაქონლო ნიშნის იდენტური ნიშნის რეგისტრაციას.

20.2. პირველ რიგში, სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა „სასაქონლო ნიშნების შესახებ“ საქართველოს კანონის (შემდეგში - სპეციალური კანონი) 3.4 მუხლზე, რომლითაც დადგენილია, რომ საქართველოში საყოველთაოდ ცნობილი სასაქონლო ნიშნები დაცულია რეგისტრაციის გარეშე, პარიზის კონვენციის მე-6bis მუხლის შესაბამისად. სასაქონლო ნიშნის საყოველთაოდ ცნობილად აღიარება ხდება „ს–ის“ სააპელაციო პალატის ან სასამართლოს მიერ, მისი კომპეტენციის ფარგლებში, დაინტერესებული პირის მოთხოვნით.

აქვე სასამართლომ მოიხმო „სამრეწველო საკუთრების დაცვის პარიზის კონვენციის“ მე-6bis მუხლი, რომლის შესაბამისად, კავშირის ქვეყნები იღებენ ვალდებულებას, თუ ეს ნებადართულია მათი კანონმდებლობით, ან დაინტერესებული მხარის მოთხოვნით უარი თქვან რეგისტრაციაზე ან გააუქმონ იგი და აკრძალონ სასაქონლო ნიშნის გამოყენება, რომელიც შეადგენს სხვა ნიშნის რეპროდუქციას, იმიტაციას ან თარგმანს, რამაც შეიძლება გამოიწვიოს ამ ნიშანთან აღრევა, თუ ეს ნიშანი უკვე მიჩნეულია ამ კონვენციის სარგებლობით უფლებამოსილი პირის საყოველთაოდ ცნობილ ნიშნად იმ ქვეყნის უფლებამოსილი ორგანოს მიერ, რომელმაც მოახდინა რეგისტრაცია ან სადაც მოხდა გამოყენება, და როგორც საყოველთაოდ ცნობილი ნიშანი გამოიყენება იდენტური ან მსგავსი საქონლისათვის. ეს დებულება მოქმედებს აგრეთვე, იმ შემთხვევაში, როდესაც ნიშნის არსებითი ნაწილი შეადგენს ნებისმიერი ასეთი საყოველთაოდ ცნობილი ნიშნის რეპროდუქციას ან იმიტაციას, რამაც შეიძლება გამოიწვიოს მასთან აღრევა.

ამ შემთხვევაში, სასამართლომ განმარტა, რომ სასაქონლო ნიშნის საყოველთაოდ ცნობილ ნიშნად აღიარების შემთხვევაში, არ აქვს მნიშვნელობა, უკვე არის თუ არა რეგისტრირებული ამ სასაქონლო ნიშნის მსგავსი ნიშანი, არსებითი მნიშვნელობა ენიჭება ნიშნის ცნობადობას და სასაქონლო ნიშანი რეგისტრაციის გარეშეც ითვლება დაცულად. შესაბამისად, სასაქონლო ნიშნის საყოველთაოდ ცნობილად აღიარების შემთხვევაში, შემდგომ ცალკე რეგისტრაციის განხორციელება საჭირო არ არის, რადგან ისინი დაცულია რეგისტრაციის გარეშე პარიზის კონვენციის 6bis მუხლის შესაბამისად.

რაც შეეხებოდა, უშუალოდ, სასაქონლო ნიშნის საყოველთაოდ ცნობილად აღიარების შესაბამის კრიტერიუმებს, სასამართლოს მითითებით, სპეციალური კანონი ასეთს არ ადგენდა და აღნიშნული საკითხი წესრიგდებოდა პარიზის კონვენციის 6bis მუხლის შესაბამისად შემუშავებული 1999 წლის 20-29 სექტემბრის პარიზის კონვენციის ქვეყნების გაერთიანებული ასამბლეის და ინტელექტუალური საკუთრების მსოფლიო ორგანიზაციის მიერ დამტკიცებული „საყოველთაოდ ცნობილი სასაქონლო ნიშნების დაცვის შესახებ ერთიანი რეკომენდაციებით“, რომლის თანახმადაც, კომპეტენტურმა ორგანომ მხედველობაში უნდა მიიღოს ნებისმიერი გარემოება, რომლითაც შეიძლება დადგინდეს ნიშნის საყოველთაოდ ცნობადობა, მათ შორის: საზოგადოების შესაბამის სექტორში ნიშნის ცნობილობის ხარისხი; ნიშნის გამოყენების ხანგრძლივობა და მისი გავრცელების გეოგრაფიული არეალი; საზოგადოებისათვის ნიშნის გაცნობის ხელშემწყობი ღონისძიებები და ა.შ.

ამავდროულად, სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა სპეციალური კანონის 28.1 მუხლის „დ“ და „ე“ ქვეპუნქტებზე, რომელთა თანახმად, სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაციას ბათილად ცნობს სასამართლო მესამე პირის მოთხოვნით, თუ სასაქონლო ნიშანი შეიცავს საფირმო სახელწოდებას, რომელზედაც უფლებები წარმოშობილია სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაციაზე განაცხადის შეტანამდე, რის შედეგადაც ჩნდება აღრევის შესაძლებლობა; ამგვარი რეგისტრაციით ირღვევა მესამე პირის საავტორო უფლებები, რომლებიც წარმოშობილია სასაქონლო ნიშნისათვის დადგენილი პრიორიტეტის თარიღამდე.

20.3. მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა, რომ მოსარჩელის საქმიანობა მზა საკვების მიწოდებაა, კომპანია აწყობს ბარებს და რესტორნებს, 2009-2013 წლებში მას სოლიდური შემოსავალი ჰქონდა. კომპანიაში შემავალი რესტორანი „წ–ი“ ცნობადი და პოპულარული იყო, კერძოდ, საქმეში არსებული მტკიცებულებებით დასტურდებოდა, რომ მოპასუხის სახელზე სადავო სასაქონლო ნიშნების რეგისტრაციისას, იგი მომხმარებლებში მაღალი ცნობადობით სარგებლობდა.

20.4. სააპელაციო სასამართლომ, საქმის განხილვისას, იხელმძღვანელა სპეციალური კანონის 6.2 და 45.1 მუხლებით, რომელთა შინაარსიც შემდეგია:

განსაკუთრებული უფლების მქონე პირს შეუძლია აუკრძალოს მესამე პირს, მისი თანხმობის გარეშე სამოქალაქო ბრუნვაში გამოიყენოს ისეთი ნიშანი, რომელიც განსაკუთრებული უფლების მქონე პირის დაცული სასაქონლო ნიშნის: ა). იდენტურია და საქონელიც იდენტური; ბ). იდენტურია, ხოლო საქონელი იმდენად მსგავსია, რომ ჩნდება ამ ნიშნების აღრევის, მათ შორის, ასოცირების შედეგად აღრევის შესაძლებლობა; გ). მსგავსია, ხოლო საქონელი იდენტური ან იმდენად მსგავსია, რომ ჩნდება ამ ნიშნების აღრევის, მათ შორის, ასოცირების შედეგად აღრევის შესაძლებლობა; დ) იდენტური ან მსგავსია და დაცულია სასაქონლო ნიშნის საქართველოში კარგი რეპუტაციის გამო, ამ ნიშნის გამოყენება მესამე პირს დაუმსახურებლად უქმნის ხელსაყრელ პირობებს ან ზიანს აყენებს სასაქონლო ნიშნის რეპუტაციას ან მის განმასხვავებელუნარიანობას.

სასაქონლო ნიშანზე განსაკუთრებული უფლების დარღვევისას, სასაქონლო ნიშანზე განსაკუთრებული უფლების მფლობელი უფლებამოსილია მოითხოვოს: ა). ამ კანონის მე-6 მუხლის მე-2–მე-4 პუნქტებით გათვალისწინებული ქმედებების შეწყვეტა; ბ). სასაქონლო ნიშანზე განსაკუთრებული უფლების დარღვევით ნიშანდებული საქონლის სამოქალაქო ბრუნვიდან ამოღება ან სამოქალაქო ბრუნვაში ჩართვის მიზნით საქართველოს ტერიტორიაზე შემოტანილი ან დასაწყობებული (შესანახად განთავსებული) საქონლის ამოღება; გ). სასაქონლო ნიშანზე განსაკუთრებული უფლების დარღვევით ნიშანდებული საქონლის განადგურება, თუ საქონლის სასაქონლო ნიშნისაგან განცალკევება შეუძლებელია ან თუ სასაქონლო ნიშანი საქონელზეა დატანილი; დ). იმ გამოსახულების, ეტიკეტის, ანაბეჭდის, შეფუთვის, შესაფუთი ან სარეკლამო მასალის ან აბრის განადგურება, რომელიც სასაქონლო ნიშანს შეიცავს ან არის მისი ასლი ან იმიტაცია, მათ შორის, ინტერნეტში განთავსებული ისეთი მასალის ან გამოსახულების წაშლა, რომელიც სასაქონლო ნიშანს შეიცავს; ე). სასაქონლო ნიშნის დასამზადებლად განკუთვნილი კლიშეს, მატრიცის, სხვა დანადგარის, ტექნიკური აღჭურვილობისა და იარაღის განადგურება.

20.5. სააპელაციო სასამართლოს დასკვნით, მოსარჩელეს, როგორც განსაკუთრებული უფლების მქონე პირს, გააჩნდა მოპასუხისათვის ისეთი სასაქონლო ნიშნის გამოყენების აკრძალვის მოთხოვნის უფლება, რომელიც შედგება ან შეიცავს სიტყვიერ აღნიშვნას „წ–ი“, რადგან კომპანიის რეგისტრაცია, სახელწოდებით „წ–ი“, განხორციელდა 2002 წელს და სადავო სასაქონლო ნიშნების მოპასუხის სახელზე რეგისტრაციის მომენტისათვის, უფლება დაცული იყო პარიზის კონვენციის“ მე-6bis მუხლიდან გამომდინარე. ამასთან, სასაქონლო ნიშანი „წ–ი“, აღრევამდე, მსგავსი იყო, მოპასუხის სახელზე რეგისტრირებული შემდეგი სასაქონლო ნიშნებისა: წ–ი - „MILL МЕЛЬНИЦА“, ძ. წ–ი - „OLD MILL СТАРАЯ МЕЛЬНИЦА", ა. წ–ი - NEW MILL НОВАЯ МЕЛЬНИЦА.

21. სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა მოპასუხემ, რომელმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება, ა. გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა და შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

საკასაციო საჩივრის საფუძვლები შემდეგია:

21.1. ქვემდგომი ინსტანციის სასამართლოებს არ დაუდგენიათ, მოწინააღმდეგე მხარის მიერ წარმოდგენილი ე.წ. დიპლომების რაობა, მათ არ გამოურკვევიათ, თუ რა სახის ცნობადობას შეიძლება ასაბუთებდეს ეს დიპლომები ან რა კავშირშია 2010 წლამდე მოპოვებული დიპლომები სასაქონლო ნიშნებთან - „ე. წ–ი“ და „წ–ი“, რომელთა საყოველთაოდ ცნობილად აღიარებაც მოსარჩელემ მოითხოვა. ხსენებული სასაქონლო ნიშნები შეიქმნა და მათი გამოყენება დაიწყო, 2015 წელს.

21.2. ქვემდგომი ინსტანციის სასამართლოებს არ გამოუკვლევიათ, რესტორნის ვიზიტორების რაოდენობის ნამდვილობა და ციფრობრივად არც კი გაუმიჯნიათ რესტორანი „ლ.მ–ი“ და რესტორანი „წ. ვ–ში“ (ეს ნიშნები, სასამართლომ, არ ცნო საყოველთაოდ ცნობილად) რესტორანი „წ–ისგან“, სასამართლოებმა გაერთიანებულ ცნობებზე დაყრდნობით დაასკვნეს, რომ რესტორანს ბევრი მომხმარებელი ჰყავდა. სასამართლოებს ყუარადღება არ მიუქცევიათ იმ გარემოებაზე, რომ აღიარებითი სარჩელი აღძრულია სასაქონლო ნიშნებთან - „ე.წ–ი“ და „წ. წ–ში“ მიმართებით, ხოლო სოციოლოგიური კვლევა შეეხება რესტორან „წ–ს“. მიუხედავად ამისა, სასამართლოები მითითებული კვლევის შედეგებს მაინც დაეყრდნენ.

21.3. სასამართლოებს არ შეუფასებიათ, თუ რა იდგა „ეი-სი-თის“ ერთგვერდიანი ე.წ. კვლევის უკან და რატომ არ იქნა წარმოდგენილი კვლევის ტექნიკური დოკუმენტაცია.

21.4. არასწორია სააპელაციო სასამართლოს დასკვნა იმის შესახებ, რომ რესტორნის ადგილმდებარეობის (კონკრეტული ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეული) მიხედვით მისი ცნობადობა საკმარისია რესტორნის დასახელების (სასაქონლო ნიშნის) საყოველთაოდ აღიარებისათვის და სულაც არ არის საჭირო, რომ სასაქონლო ნიშანი საქართველოს მთელს ტერიტორიაზე იყოს ცნობილი.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ ერთ-ერთ საქმეზე (საქმე №ბს-1256(კ-19) განმარტა, რომ სასაქონლო ნიშნის საყოველთაოდ აღიარების მიზნებისათვის სწორედ უნდა შეფასდეს მისი გავრცელების ფორმა, არეალი, მნიშვნელობა. საყოველთაოდ ცნობილად შეიძლება მიჩნეულ იქნეს მხოლოდ ის სასაქონლო ნიშანი, რომელიც ქვეყანაში ძალიან გავრცელებულია და მის შესახებ მოსახლეობის აბსოლუტური უმრავლესობაა ინფორმირებული. კონკრეტულ შემთხვევაში, მოწინააღმდეგე მხარის სასაქონლო ნიშნები გამოიყენება და გავრცელებულია მხოლოდ თბილისში, საქმეზე წარმოდგენილი არ არის იმის დამადასტურებელი მტკიცებულება, რომ მათ შესახებ მოსახლეობის აბსოლუტური უმრავლესობაა ინფორმირებული. გარდა ამისა, საკასაციო სასამართლომ ამავე საქმეზე განმარტა, რომ საყოველთაობის არსიდან გამომდინარე, სასაქონლო ნიშანი ცნობილი უნდა იყოს არა მხოლოდ იმ პირთათვის, რომელთაც უშუალოდ შეხება ჰქონდათ სასაქონლო ნიშანთან, არამედ საზოგადოების სხვა წევრებისთვისაც. მოცემულ საქმეზე არც აღნიშნულის დამადასტურებელი მტკიცებულება არაა წარმოდგენილი. უზენაესმა სასამართლომ, დასახელებულ საქმეზე მიიჩნია, რომ სასაქონლო ნიშნების საყოველთაოდ აღიარების მიზნებისათვის არასაკმარისია საქართველოს მხოლოდ ოთხ ქალაქში ჩატარებული კვლევის შედეგები. თუკი ოთხ ქალაქში ჩატარებული სრულფასოვანი კვლევა (და არა სატელეფონო გამოკითხვა) არასაკმარისია, მაშინ შეუძლებელია, რომ საკმარისად ჩაითვალოს მხოლოდ თბილისში ჩატარებული სატელეფონო გამოკითხვა.

21.5. მოწინააღმდეგე მხარეს სასამართლოსათვის არ განუმარტავს, თუ რატომ უნდა იქნეს მიჩნეული სასაქონლო ნიშნის საყოველთაოდ ცნობილად აღიარების წინაპირობად, მისი კორპორაციული კლიენტების მაღალშემოსავლიანი მენეჯმენტის რამდენიმე ათეული ადამიანის სარესტორნო მომსახურებით კმაყოფილება და რა კავშირშია რამდენიმე ათეული მდიდარი ადამიანის ვიზიტები, რესტორნის სასაქონლო ნიშნის საყოველთაოდ ცნობადობასთან.

21.6. კომპანია „ე.ს.თ–ის“ კვლევის სანდოობაში სასამართლოსა და პროცესუალური მოწინააღმდეგის დასარწმუნებლად, მოსარჩელეს საქმეზე უნდა წარმოედგინა კვლევის ტექნიკური ანგარიში და ე.წ. შერჩევა-შეწონვის მეთოდოლოგიის ამსახველი დოკუმენტი, რომლებიც გამჭვირვალედ უნდა ასახავდეს კვლევის მომზადებასა და ჩატარებასთან დაკავშირებულ ყველა საკითხს. მოსარჩელეს ასე არ უმოქმედია. სასამართლოს 2019 წლის 11 ივნისის სხდომაზე მოწვეულმა „ე.ს.თ–ს“ წარმომადგენელმა (რომელიც საქმეზე სპეციალისტის სტატუსით დაიკითხა) დაადასტურა, რომ შესაბამისი დოკუმენტები დაცულია მათ კომპანიაში, თუმცა ისინი მოსარჩელისათვის არ გადაუცია, რადგან ამ უკანასკნელს აღნიშნული არ მოუთხოვია. რაც შეეხება კომპანიის წარმომადგენლისათვის, ცალკეულ დეტალებზე, მოპასუხის მიერ დასმულ შეკითხვებს, წარმომადგენელმა აღნიშნა, რომ კვლევა 1 წლის წინ ჩატარდა და დეტალები ზეპირად არ ახსოვდა. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, მოპასუხეს, კვლევის ობიექტურობაში ეჭვის შეტანის სრული უფლება ჰქონდა. შესაბამისად, მტკიცების ტვირთის ფარგლებში, მას სასამართლოსათვის ყველა ის დოკუმენტური მასალა უნდა წარედგინა, რომელიც მოპასუხის ეჭვებს გააქარწყლებდა.

21.7. მოწინააღმდეგე მხარემ მიუთითა 1999 წლის 20-29 სექტემბრის პარიზის კონვენციის ქვეყნების გაერთიანებული ასამბლეის და ინტელექტუალური საკუთრების მსოფლიო ორგანიზაციის მიერ დამტკიცებული, „საყოველთაოდ ცნობილი სასაქონლო ნიშნების დაცვის შესახებ ერთიანი რეკომენდაციების“ 2.2 მუხლზე, რომელიც შეეხება საზოგადოების შესაბამის სექტორში სასაქონლო ნიშნის ცნობადობას. სააპელაციო სასამართლომ, მოწინააღმდეგე მხარის ხსენებული პოზიცია გაიზიარა, თბილისის მაცხოვრებლები (რომლებიც კომპანია „ე.ს.თ–მ“ გამოკითხა) მიიჩნია საზოგადოების ერთ-ერთ სექტორად და დაადგინა, რომ რაკი რესტორან „წ–ის“ შესახებ სმენია საზოგადოების ერთ-ერთ სექტორად მიჩნეული თბილისელების 83.2%-ს, ამიტომ შესაძლებელია სასაქონლო ნიშნის საყოველთაოდ ცნობილად აღიარება. დასახელებული რეკომენდაციის „განმარტებითი შენიშვნების“ 2.15 პარაგრაფის მიხედვით, სასაქონლო ნიშნის საყოველთაოდ ცნობილად მიჩნევისათვის საკმარისია, რომ ნიშანი საყოველთაოდ ცნობილი იყოს სულ მცირე საზოგადოების ერთ შესაბამის სექტორში მაინც. არ არის ნებადართული უფრო მკაცრი ტექსტის გამოყენება, მაგალითად, ისეთის, რომლის თანახმადაც, ნიშანი საყოველთაოდ ცნობილი იქნებოდა ფართო საზოგადოებისათვის. ამდენად, სასამართლოს მიერ დამოწმებული პუნქტები შეეხება შემთხვევებს, როდესაც საქმე გვაქვს სპეციფიკურ სასაქონლო ნიშნებთან, რომელთა შესახებაც შეიძლება იცოდეს საზოგადოების ამა თუ იმ სექტორმა, მაგრამ არ იცოდეს ფართო საზოგადოებამ.

22. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2021 წლის 16 აპრილის განჩინებით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის (შემდეგში - სსსკ) 391-ე მუხლის მიხედვით, მოპასუხის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სსსკ-ის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც ის დაუშვებელია:

23. სსსკ-ის 391.5 მუხლის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ:

ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებასა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას;

ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია;

გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება;

დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან;

ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე;

ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასა და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს;

ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

24. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სსსკ-ის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

25. სსსკ-ის 407.2 მუხლის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). დასაბუთებული პრეტენზია გულისხმობს მითითებას იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურსამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება. მოცემულ შემთხვევაში, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების მიმართ კასატორს დასაბუთებული პრეტენზია არ წარმოუდგენია, ამიტომ ისინი სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის.

26. სააპელაციო სასამართლოს საქმე არ განუხილავს მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით და ვერც კასატორმა ვერ მიუთითა რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე. სააპელაციო სასამართლომ, საპროცესო ნორმების დარღვევის გარეშე დაადგინა კონკრეტული დავის გადაწყვეტისათვის სამართლებრივად მნიშვნელოვანი ფაქტობრივი გარემოებები და იურიდიულად სწორად შეაფასა ისინი, შესაბამისად, სააპელაციო პალატის მიერ გამოტანილი სამართლებრივი დასკვნები მართებულია.

27. საკასაციო სასამართლოს განხილვის საგანი ისაა, თუ რამდენად სწორად დაკმაყოფილდა მოსარჩელის მოთხოვნები, მოპასუხის მიერ გამოყენებული სასაქონლო ნიშნის („ე.წ–ი“ და „წ.წ–ში“), საქართველოში საყოველთაოდ ცნობილ სასაქონლო ნიშნად აღიარების, მოპასუხის სახელზე რეგისტრირებული სასაქონლო ნიშნების (წ–ი - „MILL МЕЛЬНИЦА“, ძ. წ–ი - „OLD MILL СТАРАЯ МЕЛЬНИЦА", ა. წ–ი - NEW MILL НОВАЯ МЕЛЬНИЦА) და სასაქონლო ნიშნის - „წ–ის“, ბათილად ცნობისა და მოპასუხისათვის, ზემოხსენებული სასაქონლო ნიშნების გამოყენების აკრძალვის თაობაზე.

28. სარჩელის დასახელებულ მოთხოვნათა სამართლებრივი საფუძ. უნდა ვეძიოთ სპეციალური კანონის 3.1 (სასაქონლო ნიშანი არის სიმბოლო ან სიმბოლოთა ერთობლიობა, რომელიც გამოისახება გრაფიკულად და განასხვავებს ერთი საწარმოს საქონელს ან/და მომსახურებას მეორე საწარმოს საქონლისა ან/და მომსახურებისაგან), 3.4 (საქართველოში საყოველთაოდ ცნობილი სასაქონლო ნიშნები დაცულია რეგისტრაციის გარეშე, პარიზის კონვენციის მე-6^bis მუხლის შესაბამისად. სასაქონლო ნიშნის საყოველთაოდ ცნობილად აღიარება ხდება „ს–ის“ სააპელაციო პალატის ან სასამართლოს მიერ, მისი კომპეტენციის ფარგლებში, დაინტერესებული პირის მოთხოვნით) მუხლებში, მე-5 მუხლის „დ“ ქვეპუნქტში (სასაქონლო ნიშანი არ რეგისტრირდება, თუ, იგი, რეგისტრაციაზე განაცხადის შეტანამდე საქართველოში საყოველთაოდ ცნობილი სასაქონლო ნიშნის იდენტური ან იმდენად მსგავსია, რომ ჩნდება მასთან აღრევის, მათ შორის, ასოცირების შედეგად აღრევის შესაძლებლობა), 6.2 (განსაკუთრებული უფლების მქონე პირს შეუძლია აუკრძალოს მესამე პირს, მისი თანხმობის გარეშე სამოქალაქო ბრუნვაში გამოიყენოს ისეთი ნიშანი, რომელიც განსაკუთრებული უფლების მქონე პირის დაცული სასაქონლო ნიშნის: ა). იდენტურია და საქონელიც იდენტური; ბ). იდენტურია, ხოლო საქონელი იმდენად მსგავსია, რომ ჩნდება ამ ნიშნების აღრევის, მათ შორის, ასოცირების შედეგად აღრევის შესაძლებლობა; გ). მსგავსია, ხოლო საქონელი იდენტური ან იმდენად მსგავსია, რომ ჩნდება ამ ნიშნების აღრევის, მათ შორის, ასოცირების შედეგად აღრევის შესაძლებლობა; დ) იდენტური ან მსგავსია და დაცულია სასაქონლო ნიშნის საქართველოში კარგი რეპუტაციის გამო, ამ ნიშნის გამოყენება მესამე პირს დაუმსახურებლად უქმნის ხელსაყრელ პირობებს ან ზიანს აყენებს სასაქონლო ნიშნის რეპუტაციას ან მის განმასხვავებელუნარიანობას), 45.1 (სასაქონლო ნიშანზე განსაკუთრებული უფლების დარღვევისას, სასაქონლო ნიშანზე განსაკუთრებული უფლების მფლობელი უფლებამოსილია მოითხოვოს: ა). ამ კანონის მე-6 მუხლის მე-2–მე-4 პუნქტებით გათვალისწინებული ქმედებების შეწყვეტა; ბ). სასაქონლო ნიშანზე განსაკუთრებული უფლების დარღვევით ნიშანდებული საქონლის სამოქალაქო ბრუნვიდან ამოღება ან სამოქალაქო ბრუნვაში ჩართვის მიზნით საქართველოს ტერიტორიაზე შემოტანილი ან დასაწყობებული (შესანახად განთავსებული) საქონლის ამოღება; გ). სასაქონლო ნიშანზე განსაკუთრებული უფლების დარღვევით ნიშანდებული საქონლის განადგურება, თუ საქონლის სასაქონლო ნიშნისაგან განცალკევება შეუძლებელია ან თუ სასაქონლო ნიშანი საქონელზეა დატანილი; დ). იმ გამოსახულების, ეტიკეტის, ანაბეჭდის, შეფუთვის, შესაფუთი ან სარეკლამო მასალის ან აბრის განადგურება, რომელიც სასაქონლო ნიშანს შეიცავს ან არის მისი ასლი ან იმიტაცია, მათ შორის, ინტერნეტში განთავსებული ისეთი მასალის ან გამოსახულების წაშლა, რომელიც სასაქონლო ნიშანს შეიცავს; ე). სასაქონლო ნიშნის დასამზადებლად განკუთვნილი კლიშეს, მატრიცის, სხვა დანადგარის, ტექნიკური აღჭურვილობისა და იარაღის განადგურება) მუხლში, 28.1 მუხლის „დ“ და „ე“ ქვეპუნქტებში (სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაციას ბათილად ცნობს სასამართლო მესამე პირის მოთხოვნით, თუ სასაქონლო ნიშანი შეიცავს საფირმო სახელწოდებას, რომელზედაც უფლებები წარმოშობილია სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაციაზე განაცხადის შეტანამდე, რის შედეგადაც ჩნდება აღრევის შესაძლებლობა; ამგვარი რეგისტრაციით ირღვევა მესამე პირის საავტორო უფლებები, რომლებიც წარმოშობილია სასაქონლო ნიშნისათვის დადგენილი პრიორიტეტის თარიღამდე), აგრეთვე, „სამრეწველო საკუთრების დაცვის პარიზის კონვენციის“ მე-6^bis (კავშირის ქვეყნები იღებენ ვალდებულებას, თუ ეს ნებადართულია მათი კანონმდებლობით, ან დაინტერესებული მხარის მოთხოვნით უარი თქვან რეგისტრაციაზე ან გააუქმონ იგი და აკრძალონ სასაქონლო ნიშნის გამოყენება, რომელიც შეადგენს სხვა ნიშნის რეპროდუქციას, იმიტაციას ან თარგმანს, რამაც შეიძლება გამოიწვიოს ამ ნიშანთან აღრევა, თუ ეს ნიშანი უკვე მიჩნეულია ამ კონვენციის სარგებლობით უფლებამოსილი პირის საყოველთაოდ ცნობილ ნიშნად იმ ქვეყნის უფლებამოსილი ორგანოს მიერ, რომელმაც მოახდინა რეგისტრაცია ან სადაც მოხდა გამოყენება, და როგორც საყოველთაოდ ცნობილი ნიშანი გამოიყენება იდენტური ან მსგავსი საქონლისათვის. ეს დებულება მოქმედებს აგრეთვე, იმ შემთხვევაში, როდესაც ნიშნის არსებითი ნაწილი შეადგენს ნებისმიერი ასეთი საყოველთაოდ ცნობილი ნიშნის რეპროდუქციას ან იმიტაციას, რამაც შეიძლება გამოიწვიოს მასთან აღრევა) მუხლში.

29. პალატა ყურადღებას მიაქცევს ზემომითითებული ნორმების შინაარსის რამდენიმე ასპექტზე:

1). სასაქონლო ნიშანი ინტელექტუალური საკუთრების ერთ-ერთი ობიექტია, რომელთან დაკავშირებულ ურთიერთობებსაც აწესრიგებს, როგორც სპეციალური კანონი, ასევე, „სამრეწველო საკუთრების დაცვის პარიზის კონვენცია“, რომელიც საქართველოში 1993 წლის 14 ივნისიდან მოქმედებს. სასაქონლო ნიშანი მომხმარებელს არა მარტო ინფორმაციას აწვდის საქონლის წარმოშობის შესახებ, არამედ მას კონკურენტების საქონლისგანაც განასხვავებს.

2). სპეციალური კანონის 6.1 მუხლის მიხედვით, რეგისტრაციით დაცულ სასაქონლო ნიშანზე მფლობელის განსაკუთრებული უფლება წარმოიშობა ამ ნიშნის რეგისტრაციის დღიდან, თუმცა ამავე კანონის 3.4 პუნქტით დადგენილია, რომ საქართველოში საყოველთაოდ ცნობილი სასაქონლო ნიშნები დაცულია რეგისტრაციის გარეშეც, პარიზის კონვენციის მე-6^bis მუხლის შესაბამისად. კერძოდ, სასაქონლო ნიშნის საყოველთაოდ ცნობილად აღიარება ხდება „ს–ის“ სააპელაციო პალატის ან სასამართლოს მიერ, მისი კომპეტენციის ფარგლებში, დაინტერესებული პირის მოთხოვნით.

ამდენად, სპეციალური კანონის 3.4 მუხლიდან გამომდინარე, სასაქონლო ნიშნის დაცვა და მასზე განსაკუთრებული უფლების მოპოვება სპეციალურ პროცედურას არ საჭიროებს, თუ პირი სასაქონლო ნიშანს ფაქტობრივად იყენებს. აღნიშნული განსხვავდება სასაქონლო ნიშანზე განსაკუთრებული უფლების მოპოვების იმ წესისგან, როდესაც სასაქონლო ნიშანზე განსაკუთრებული უფლების მოპოვებისათვის აუცილებელია, შესაბამის დაწესებულებაში სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაცია.

3). სპეციალური კანონი განსაზღვრავს, ერთი მხრივ, რეგისტრაციით დაცულ სასაქონლო ნიშანზე მისი მფლობელის უფლებებს და მეორე მხრივ, სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაციაზე უარის თქმის პირობებს.

კანონმდებელი იცავს, განსაკუთრებული უფლების მქონე პირს - მესამე პირის მიერ, მისი თანხმობის გარეშე სამოქალაქო ბრუნვაში ისეთი ნიშნის გამოყენებისგან, თუ მსგავსი ნიშნის გამოყენების შედეგად იდენტურ ან მსგავს საქონელზე არსებობს შეცდომაში შეყვანის რისკი ან ალბათობა. ამ დროს მოწმდება, არის თუ არა ნიშნები აღრევამდე მსგავსი. ამასთან, არ არის აუცილებელი, საქმე გვქონდეს დამრღვევის მხრიდან აღრევის განზრახვასთან ან ფაქტობრივ აღრევასთან, არამედ მომავალში თვით აღრევის შესაძლებლობის არსებობაც საკმარისია (სპეციალური კანონის 6.2 მუხლი).

სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაციაზე უარის თქმის ერთ-ერთი საფუძ.ა, სარეგისტრაციოდ წარდგენილი სასაქონლო ნიშნის, საქართველოში საყოველთაოდ ცნობილ სასაქონლო ნიშანთან მსგავსება (აგრეთვე, საქონლის იდენტურობა ან იმდენად მსგავსება, რომ არსებობს მათი აღრევის შესაძლებლობა); სასაქონლო ნიშნების მსგავსების დადგენისას, სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაცია დაუშვებელია (სპეციალური კანონის მე-5 მუხლის „დ“ ქვეპუნქტი).

4). უფლება სასაქონლი ნიშანზე ირღვევა, თუ მსგავსი ნიშნის გამოყენების შედეგად იდენტურ ან მსგავს საქონელზე არსებობს შეცდომაში შეყვანის რისკი. უფრო მეტიც, კანონით, სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაციის ბათილად ცნობის საფუძველს ქმნის შემთხვევა, როდესაც სასაქონლო ნიშანი შეიცავს სახელწოდებას, რომელზეც უფლებები სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაციაზე განაცხადის შეტანამდეა წარმოშობილი (სპეციალური კანონის 28.1 მუხლის „დ“ ქვეპუნქტი).

30. მოცემული დავისათვის არსებითი მნიშვნელობისაა, სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე დადგენილად ცნობილი შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

1). მოპასუხის სახელზე დარეგისტრირებულია შემდეგი სასაქონლო ნიშნები: ა). წ–ი - „MILL МЕЛЬНИЦА“, (რეგისტრაციის ნომერი - 22858); განაცხადის შეტანის თარიღი - 24.07.2012წ.; რეგისტრაციის თარიღი/ვადის გასვლის თარიღი - 23.08.2012/23.08.2022; კლასი 43 - რესტორნები, კაფეები, კაფეტერიები, სასაუზმეები; საკვების დამზადება შეკვეთით და შინ მიტანა; ავეჯის, მაგიდის თეთრეულისა და ჭურჭლის გაქირავება; სასტუმროები, პანსიონები, მოტელები. ბ). ძ. წ–ი - „OLD MILL СТАРАЯ МЕЛЬНИЦА" (რეგისტრაციის ნომერი - 24219); განაცხადის შეტანის თარიღი - 27.07.2012წ.; რეგისტრაციის თარიღი/ვადის გასვლის თარიღი - 04.11.2013/04.11.2023; კლასი 43 - რესტორნები, კაფეები, კაფეტერიები, სასაუზმეები; საკვების დამზადება შეკვეთით და შინ მიტანა; ავეჯის, მაგიდის თეთრეულისა და ჭურჭლის გაქირავება; სასტუმროები, პანსიონები, მოტელები. გ). ა. წ–ი - „NEW MILL НОВАЯ МЕЛЬНИЦА“ (რეგისტრაციის ნომერი - 24218); განაცხადის შეტანის თარიღი - 27.07.2012წ.; რეგისტრაციის თარიღი/ვადის გასვლის თარიღი - 04.11.2013/04.11.2023; კლასი 43 - რესტორნები, კაფეები, კაფეტერიები, სასაუზმეები; საკვების დამზადება შეკვეთით და შინ მიტანა; ავეჯის, მაგიდის თეთრეულისა და ჭურჭლის გაქირავება; სასტუმროები, პანსიონები, მოტელები.

2). მოსარჩელე ფლობს 4 კვების ობიექტს თბილისში (ე. წ–ი, ლუდის მოედანი, წ.ვ–ში, წ.წ–ში) და ამ ობიექტებში, დაარსების დღიდან - 2002 წლიდან, იყენებს სასაქონლო ნიშანს „წ–ი“. ხსენებული სასაქონლო ნიშანი, აღრევამდე მსგავსია, მოპასუხის სახელზე რეგისტრირებული შემდეგი სასაქონლო ნიშნებისა: წ–ი - MILL МЕЛЬНИЦА, ძ. წ–ი - OLD MILL СТАРАЯ МЕЛЬНИЦА", ა. წ–ი - „NEW MILL НОВАЯ МЕЛЬНИЦА“.

3). მოპასუხის სახელზე დარეგისტრირებული სასაქონლო ნიშნები (წ–ი - „MILL МЕЛЬНИЦА“, ძ. წ–ი - „OLD MILL СТАРАЯ МЕЛЬНИЦА", ა. წ–ი - „NEW MILL НОВАЯ МЕЛЬНИЦА“) შედის 43-ე კლასში: რესტორნები, კაფეები, კაფეტერიები, სასაუზმეები; საკვების დამზადება შეკვეთით და შინ მიტანა; ავეჯის, მაგიდის თეთრეულისა და ჭურჭლის გაქირავება; სასტუმროები, პანსიონები, მოტელები. ამავე კლასში შემავალ მომსახურებას ეწევა მოსარჩელე, რომლის საქმიანობის სახედაც, დაფუძნებისას განისაზღვრა: სასადილოები და მზა საკვების მიწოდება (საზოგადოება განახორციელებს საკუთარი ინტერესების დაკმაყოფილებისაკენ მიმართულ საქმიანობას, რომელიც მოგების მისაღებადაა გამიზნული. საწყისი მიზნების განხორციელებისათვის საზოგადოება აწყობს კაფეებს, ბარებს, რესტორნებს და სხვა ტიპის საზოგადოებრივი კვების ობიექტებს. საზოგადოება, აგრეთვე, აწარმოებს ნებისმიერ საქმიანობას, რაც ნებადართულია საქართველოს კანონმდებლობით).

ამდენად, სასაქონლო ნიშანი „წ–ი“ აღრევამდე მსგავსია მოპასუხის სახელზე რეგისტრირებული შემდეგი სასაქონლო ნიშნებისა: (წ–ი - MILL МЕЛЬНИЦА, ძ. წ–ი - „OLD MILL СТАРАЯ МЕЛЬНИЦА", ა. წ–ი - „NEW MILL НОВАЯ МЕЛЬНИЦА“).

4). მოსარჩელის მიერ გამოყენებული სასაქონლო ნიშნები - „წ.წ–ში“ და „ე.წ–ი“ (მასში შემავალი სიტყვიერი აღნიშვნით „წ–ი“), საყოველთაოდ ცნობილია.

ზემოაღნიშნული გარემოებები სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულადაა ცნობილი, ხოლო კასატორს მათ გასაქარწყლებლად დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება) არ წარმოუდგენია. ეს იმას ნიშნავს, რომ ხსენებული გარემოებები საკასაციო პალატისათვის სავალდებულოა (სსსკ-ის 407.2 მუხლი).

31. საკასაციო პალატის შეფასებით, დადგენილი ფაქტობრივი მოცემულობა შემდეგი დასკვნის საფუძველს ქმნის:

მოსარჩელის მიერ გამოყენებულ და საყოველთაოდ ცნობილ სასაქონლო ნიშანს - „წ.წ–ში“ და „ე– წ–ი“ (მასში შემავალი სიტყვიერი აღნიშვნით „წ–ი“), უპირისპირდება მოპასუხის მიერ შემდგომში რეგისტრირებული სასაქონლო ნიშანი (წ–ი - „MILL МЕЛЬНИЦА“, ძ. წ–ი - „OLD MILL СТАРАЯ МЕЛЬНИЦА", ა. წ–ი - „NEW MILL НОВАЯ МЕЛЬНИЦА“). ცხადია, რომ სასაქონლო ნიშანი „წ–ი“, აღრევამდე მსგავსია, მოპასუხის სახელზე რეგისტრირებული ზემომითითებული სასაქონლო ნიშნებისა: წ–ი - „MILL МЕЛЬНИЦА“, ძ. წ–ი - „OLD MILL СТАРАЯ МЕЛЬНИЦА" და ა. წ–ი - „NEW MILL НОВАЯ МЕЛЬНИЦА“.

ასეთ დროს, არსებით მნიშვნელობას იძენს, შემდეგი გარემოება:

როგორც ზემოთ განიმარტა, საყოველთაოდ ცნობილი სასაქონლო ნიშანი მოსარჩელეს განსაკუთრებულ უფლებას ანიჭებს, ასეთი სასაქონლო ნიშანი რეგისტრაციის გარეშეც დაცულია (სპეციალური კანონის 3.4 მუხლი). აქედან გამომდინარე, მოსარჩელის მიერ გამოყენებული და საყოველთაოდ ცნობილი სასაქონლო ნიშანი („წ–ი წყნეთში“ და „ე. წ–ი“, მასში შემავალი სიტყვიერი აღნიშვნით „წ–ი“) დაცული იყო 2002 წლიდან, კერძოდ, მოსარჩელის სახელზე კომპანია „წ–ის“ რეგისტრაციის დროიდან. შესაბამისად, იგი დაცული იყო, მოპასუხის სახელზე სადავო სასაქონლო ნიშნების რეგისტრაციის მომენტისთვისაც (სპეციალური კანონის 3.4 პუნქტი, პარიზის კონვენციის მე-6^bis მუხლი).

ზემოაღნიშნული გარემოება კი, საფუძველს ქმნის, როგორც მოპასუხის რეგისტრირებული სასაქონლო ნიშნის გამოყენების აკრძალვის (სპეციალური კანონის მე-5 მუხლის „დ“ ქვეპუნქტი და 6.2 მუხლი), ასევე, მისი რეგისტრაციის გაუქმებისათვის (სპეციალური კანონის 28.1 მუხლის „დ“ ქვეპუნქტი) .

32. საკასაციო პალატა იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობას იმის თაობაზე, რომ, მოსარჩელემ, მის მიერ გამოყენებული სასაქონლო ნიშნის („ე. წ–ი“ და „წ.წ–ში“) საქართველოში საყოველთაოდ ცნობილ სასაქონლო ნიშნად აღიარების მოთხოვნის დასასაბუთებლად საკმარისი მტკიცებულებები წარადგინა.

საქმეში არსებული მასალებით დასტურდება, რომ მოსარჩელე, რომელიც სარესტორნო საქმიანობას 2002 წლიდან ეწევა, სადავო პერიოდში (მოპასუხის მიერ, თავის სახელზე, სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაციისას) მაღალშემოსავლიანი კომპანია იყო, კერძოდ, 2011 წელს მოსარჩელის შემოსავალი შეადგენდა 2 251 351 ლარს, 2012 წელს - 2 174 567 ლარს, 2013 წელს - 2 168 346 ლარს, ხოლო 2014 წელს - 2 097 613.1 ლარს.

ეს მტკიცებულებები, მხოლოდ იმის მაუწყებელი არაა, რომ მოპასუხის სახელზე სადავო სასაქონლო ნიშნების რეგისტრაციისას, მოსარჩელე იყო სოლიდური შემოსავლის მქონე კომპანია, აღნიშნულით, თავის მხრივ, ისიც დასტურდება, რომ მითითებულ პერიოდში, მოსარჩელის მიერ გამოყენებული სადავო სასაქონლო ნიშნები მომხმარებლებში ცნობადობით სარგებლობდა, რადგან მას ვიზიტორთა დიდი რაოდენობა სტუმრობდა.

მოცემული საკითხის შეფასებისას, მხედველობაშია მისაღები რესტორან „წ–ის“ მიერ მიღებული არაერთი დიპლომიც, მათ შორის, ნომინაციებში - „ყველაზე პოპულარული რესტორანი“, ბანკირთა რჩეული რესტორანი და სხვა.

რაც შეეხება საქმეზე წარმოდგენილი დიპლომების კუთხით კასატორის მიერ გამოთქმულ ვარაუდებს, პალატა განმარტავს, რომ განსახილველი საქმის კვლევის საგანი ვერ იქნება აღნიშნული დიპლომების გამცემი პირების კომპეტენტურობა და მათი გაცემის საფუძვლები. ამდენად, სასამართლოს სრული შესაძლებლობა აქვს, მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილი ზემოაღნიშნული მტკიცებულებები სარწმუნოდ მიიჩნიოს და ისინი (სხვა მტკიცებულებებთან ერთად) რესტორნის ცნობადობის დასადასტურებლად განიხილოს. იგივე შეიძლება ითქვას მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილ შპს „ე–ის“ კვლევის მონაცემებზეც, რომელიც საქმეში არსებულ სხვა მტკიცებულებებთან ერთობლივად შეფასების პირობებში, სარჩელის დასაბუთების ერთ-ერთი საფუძ.ა.

33. საკასაციო საჩივრის ერთ-ერთ მოტივად კასატორი იმას ასახელებს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა 1999 წლის 20-29 სექტემბრის პარიზის კონვენციის ქვეყნების გაერთიანებული ასამბლეის და ინტელექტუალური საკუთრების მსოფლიო ორგანიზაციის მიერ დამტკიცებული, „საყოველთაოდ ცნობილი სასაქონლო ნიშნების დაცვის შესახებ ერთიან რეკომენდაციებში“ მითითებული „საზოგადოების შესაბამისი სექტორის“ ცნება; მასზე დაყრდნობით არასწორად მიიჩნია, რომ თბილისის მაცხოვრებლები საზოგადოების ერთ-ერთ ასეთ სექტორს წარმოადგენენ და არასწორად დაასკვნა, რომ თბილისის მასშტაბით ჩატარებული კვლევა გამოდგება მოცემული კუთხით რესტორანი „წ–ის“ ცნობადობის განმსაზღვრელ მტკიცებულებად. საკასაციო პალატა კასატორის ხსენებულ პრეტენზიას ვერ გაიზიარებს და განმარტავს შემდეგს:

ინტელექტუალური საკუთრების მსოფლიო ორგანიზაციის მიერ 1999 წელს დამტკიცებული ,,ერთიანი რეკომენდაციები საყოველთაოდ ცნობილი სასაქონლო ნიშნების დაცვის შესახებ”, წარმოადგენს სასაქონლო ნიშნის საყოველთაოდ აღიარებისათვის სახელმძღვანელო ძირითად პრინციპებს.

ამავდროულად, აუცილებელი არაა, რომ მითითებული რეკომენდაციებით გათვალისწინებული ყველა კრიტერიუმი დაკმაყოფილდეს, მათგან ერთ-ერთი კრიტერიუმის არსებობის პირობებშიც, შესაძლოა, სასაქონლო ნიშნის საყოველთაოდ ცნობადობა დადგინდეს.

„რეკომენდაციების“ 2.2 მუხლში, სასაქონლო ნიშნის საყოველთაოდ ცნობილად აღიარების ერთ-ერთ კრიტერიუმად მითითებულია „ნიშნის გამოყენების ხანგრძლივობა, გავრცელება და გეოგრაფიული არეც“. ეს იმაზე მიუთითებს, რომ დანაწესი - „საქართველოში საყოველთაოდ ცნობილი“ მოიაზრებს გეოგრაფიული ტერიტორიის აღმნიშვნელ დანაწესსაც, რაც არ ნიშნავს, რომ სასაქონლო ნიშანი ცნობილი უნდა იყოს საქართველოს მთელ ტერიტორიაზე.

სასაქონლო ნიშნის ცნობადობასთან დაკავშირებით მნიშვნელოვანი განმარტება გააკეთა ევროპის მართლმსაჯულების სასამართლომ General Motors v YPLON („Chevy“) საქმეზე, რომელშიც აღნიშნა შემდეგი: ცნობადობის ხარისხი მიიღწევა, როდესაც ადრე რეგისტრირებული სასაქონლო ნიშნის ქვეშ არსებული პროდუქცია ან სერვისი ცნობილია საზოგადოების მნიშვნელოვანი ნაწილისთვის. იმისათვის, რომ შეფასდეს აღნიშნული პირობა, ეროვნულმა სასამართლოებმა მხედველობაში უნდა მიიღონ საქმის ყველა რელევანტური ფაქტობრივი გარემოება, უფრო კონკრეტულად კი, შემდეგი: არსებულ სავაჭრო ბაზარზე სასაქონლო ნიშნის წილი, მისი გამოყენების ინტენსივობა, გეოგრაფიული მასშტაბი და ხანგრძლივობა, აგრეთვე, სასაქონლო ნიშნის პოპულარიზაციისთვის საწარმოს მიერ განხორციელებული ინვესტიციის მოცულობა.

მაგალითისათვის შეიძლება დასახელდეს ევროკავშირის ინტელექტუალური საკუთრების ოფისის მიერ განხილული საჩივარიც, საქმეზე Mr. Gurdeep Singh v Tushar Chopra and Ashok Kumar Chiora. აღნიშნულ საქმეზე, სასამართლოს მიერ სასაქონლო ნიშნის საყოველთაოდ ცნობილად აღიარებაზე უარის თქმა შემდეგი მოსაზრებით დასაბუთდა: წარდგენილი მტკიცებულებები იმის თქმის საფუძველს არ იძლეოდა, რომ, სასაქონლო ნიშანმა, საყოველთაოდ ცნობადობა იმ ქვეყნებში მოიპოვა, სადაც ის მოითხოვებოდა; მომჩივანს არც ერთი მტკიცებულება არ წარუდგენია, რომელიც დაასაბუთებდა, სასაქონლო ნიშნის საყოველთაოდ ცნობადობას შესაბამის პუბლიკაში/ადამიანთა ჯგუფში.

34. მცდარია კასატორის მიერ იმაზე აპელირება, რომ ვინაიდან სარჩელი აღძრულია სასაქონლო ნიშნებთან - „ე. წ–ი“ და „წ.წ–ში“ მიმართებით, ხოლო სოციოლოგიური კვლევა შეეხება რესტორან „წ–ს“, ამიტომ სააპელაციო სასამართლო მითითებული კვლევის შედეგებს არ უნდა დაყრდნობოდა.

საქმის მასალებით დადგენილია, რომ მოსარჩელე თბილისში ფლობს ოთხ კვების ობიექტს, ესენია: „ე. წ–ი“, „ლუდის მოედანი“, „წ.ვ–ში“ და „წ.წ–ში“. აქედან, კვების სამ ობიექტთან მიმართებით, მოსარჩელე იყენებს სასაქონლო ნიშანს „წ–ი“. ამავე სიტყვას იყენებს მოსარჩელე თავის ოფიციალურ ვებგვერდსა და facebook-ის გვერდზე (ტომი 1, ს.ფ. 232-240).

ამავდროულად, საქმეზე დადგენილია, რომ სადავო სასაქონლო ნიშნების ცნობადობის ფაქტი სააპელაციო სასამართლოს მარტო სოციოლოგიური კვლევის შედეგებზე დაყრდნობით არ განუსაზღვრია.

ხსენებული ფაქტი, სასამართლომ, მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილი სხვადასხვა მტკიცებულებების ერთობლიობაში შეფასების შედეგად ცნო დამტკიცებულად (იხ. წინამდებარე განჩინების 32-ე პუნქტი).

მითითებული მტკიცებულებები კი, შეეხება მოსარჩელის მფლობელობაში არსებულ რესტორნებს, მათ შორის, ქ.თბილისში, ......... ქ.№99-ში მდებარე „ე. წ–ს“, რომლის აბრადაც გამოყენებულია „რესტორანი წ–ი“ და რომლის მომსახურების სალაროს ქვითარზეც მითითებულია შპს „წ–ი“ (ტომი 1, ს.ფ. 233). აქვე საგულისხმოა სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი კიდევ ერთი გარემოება, კერძოდ, 2015 წლის 27 ნოემბრის მდგომარეობით შპს „წ–ის“ საფირმო სახელწოდება შეიცვალა და კომპანიას ეწოდა შპს „წ.ჯ–ი“, თუმცა სადავო პერიოდშიც და ამჟამადაც კომპანია ოპერირებს „წ–ის“ სახელით. სწორედ მითითებული სასაქონლო ნიშანია დავის საგანი და ეს სასაქონლო ნიშანი იწვევს მომხმარებლებში აღრევის, მათ შორის, ასოცირების შედეგად აღრევის შესაძლებლობას.

35. სამოქალაქო ბრუნვაში სასაქონლო ნიშნის დაცვის განსაკუთრებულ საჭიროებას ადგენს ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტული სამართალი. ევროსასამართლოს მიერ დამკვიდრებული სტანდარტის მიხედვით, სასაქონლო ნიშანზე უფლება საკუთრებით სარგებლობის უფლების ფარგლებში ექცევა და მისი მოპოვება დასაშვებია მხოლოდ მაშინ, თუ ეს არ ლახავს კეთილსინდისიერი მესამე პირების უფლებებს. ერთ-ერთ საქმეზე, რომელიც აპლიკანტის საავტორო უფლების დარღვევას უკავშირდებოდა, ადამიანის უფლებათა ევროპულმა სასამართლომ დაადგინა, რომ ევროკონვენციის პირველი დამატებითი ოქმი (საკუთრების უფლება) ინტელექტუალურ საკუთრებასთან დაკავშირებით გამოყენებადი იყო (იხ: Eur. Court H.R.: Melnychuk v. Ukraine, Judgment of 7 july, 2005).

36. საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც იმ საფუძვლით, რომ სააპელაციო სასამართლოს განჩინება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან (იხ. სუსგ: №ას-580-2020, 12.10.2020).

37. მოცემულ შემთხვევაში, არ არსებობს სსსკ-ის 391.5 მუხლის სხვა ქვეპუნქტებით დადგენილი საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის წინაპირობებიც, რომელთა მიხედვითაც, საკასაციო საჩივარი დასაშვები იქნებოდა.

38. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სასაქონლო ნიშანზე განსაკუთრებული უფლების მქონე მოსარჩელემ, მოპასუხის მიერ აღრევამდე მსგავსი პროდუქტის „ს–ში“ რეგისტრაციით, დაძლია მისი უფლების დარღვევის მტკიცების ტვირთი, რაც კანონის ზემოხსენებული ნორმებიდან გამომდინარე მოსარჩელის მოთხოვნებს იურიდიულად ამართლებს, ხოლო მოპასუხის შეგებებულ სარჩელს წარუმატებელს ხდის.

ამდენად, სააპელაციო სასამართლოს დასკვნები არსებითად სწორია, კასატორმა ვერ გააქარწყლა გასაჩივრებული განჩინების დასაბუთება დამაჯერებელი და სარწმუნო მტკიცებულებებით, რის გამოც არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის კანონისმიერი საფუძველი.

39. სსსკ-ის 401.4 მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. შესაბამისად, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70% – 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე, 408.3, 284-ე, 285-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. მ.მ–ძის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. მ.მ–ძეს (პ/ნ ....) დაუბრუნდეს რ.ფ–ძის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის, 300 ლარის (საგადასახადო დავალება # 10606155451, გადახდის თარიღი - 17.03.2021) 70% - 210 ლარი, შემდეგი ანგარიშიდან: ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150;

3. განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

მოსამართლეები : ვლადიმერ კაკაბაძე

მირანდა ერემაძე

გიორგი მიქაუტაძე