3 თებერვალი, 2022 წელი,

საქმე №ას-1-2021 თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა/მოსამართლეები:

ვლადიმერ კაკაბაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ლევან მიქაბერიძე,

მირანდა ერემაძე

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი (მოპასუხე, შეგებებული სარჩელის ავტორი) - თ.ჩ–ლი

მოწინააღმდეგე მხარე (მოსარჩელე, შეგებებული სარჩელის მოპასუხე) - შპს ,,მ - ქ. და ი.კ–ა“

გასაჩივრებული განჩინება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2020 წლის 24 ნოემბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა - გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და, საქმის ხელახლა განსახილველად, სააპელაციო სასამართლოში დაბრუნება

დავის საგანი - ბრძანების ბათილად ცნობა, სამუშაოზე აღდგენა; თანხის დაკისრება

საკითხი, რომელზედაც მიღებულია განჩინება - საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობა

აღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. თ.ჩ–ლი (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც მოპასუხე, შეგებებული მოსარჩელე, აპელანტი, კასატორი ან დასაქმებული) ასაჩივრებდა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2020 წლის 24 ნოემბრის განჩინებას თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2019 წლის 15 მაისის გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე, რომლითაც შპს ,,მ - ქ. და ი.კ–ის“ (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც მოსარჩელე, შეგებებული მოპასუხე, მოწინააღმდეგე მხარე დამსაქმებელი ან კლინიკა) მოთხოვნა დაკმაყოფილდა, მოპასუხეს - 10 700 ლარის გადახდა დაეკისრა მოსარჩელის სასარგებლოდ; შეგებებული სარჩელი ბრძანების ბათილად ცნობისა და სამსახურში აღდგენის შესახებ უარყოფილ იქნა. კასატორის აზრით, მატერიალურსამართლებრივი თვალსაზრისით, განჩინება არ არის დასაბუთებული, სახელდობრ:

2. კასატორის მტკიცებით, ქვემდგომი ინსტანციის სასამართლოებმა ფაქტობრივი გარემოებები არასრულად გამოიკვლიეს და სამართლებრივად არასწორად შეაფასეს, შედეგად დაუსაბუთებელი და უკანონო გადაწყვეტილება მიიღეს.

3. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2021 წლის 11 თებერვლის განჩინებით, საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სსსკ-ის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც ის დაუშვებელია:

4. სსსკ-ის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებასა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასა და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

5. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სსსკ-ის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი საფუძვლით. ამასთან, საკასაციო საჩივარი დასაშვები რომც ყოფილიყო, მას არა აქვს წარმატების პერსპექტივა, სახელდობრ:

5.1. სსსკ-ის 407.2 მუხლის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია. დასაბუთებული პრეტენზია გულისხმობს მითითებას იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურსამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით, არ წარმოუდგენია დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

5.2. განსახილველ შემთხვევაში, სააპელაციო სასამართლომ მართებულად განსაზღვრა მოთხოვნის ფაქტობრივი საფუძველი, ანუ სწორად დაადგინა სამართლებრივად მნიშვნელოვანი ფაქტები:

5.3. მხარეებს შორის 2014 წლის 7 აპრილს დადებული შრომითი ხელშეკრულების საფუძველზე (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც შრომითი ხელშეკრულება), მოპასუხე მოსარჩელე კომპანიაში სამედიცინო ფიზიკოსის თანამდებობაზე დაინიშნა. ხელშეკრულების ვადა ხუთი წლით, ყოველთვიური შრომითი ანაზღაურება კი, გამომუშავების წესით განისაზღვრა.

5.4. 2014 წლის 8 აპრილს მხარეები დამატებით შეთანხმდნენ, რომ დამსაქმებელი სრულად დაუფინანსებდა დასაქმებულს ლიეტუვის რესპუბლიკის, ქ. კაუნასის სამედიცინო მეცნიერებათა უნივერსიტეტში კვალიფიკაციის ამაღლების სასწავლო კურსებზე დასწრების ხარჯებს - 3 041.61 ევროს (აქედან 2 500 ევრო - სწავლის საფასური, 290 ევრო - საცხოვრებელი ბინის გადასახადი/ქირა, 35 ევრო - ვიზის საფასური, ხოლო 216.61 ევრო - თვითმფრინავის სამგზავრო ბილეთი) 43.50 ლარსა (სამოგზაურო დაზღვევის) და 980 აშშ დოლარს (სამივლინებო დღიური ხარჯი).

5.4.1. შეთანხმების მე-2 პუნქტის თანახმად, დასაქმებული ვალდებული იყო, დაუყოვნებლივ და სრულად აენაზღაურებინა დამსაქმებელისათვის ზემოაღნიშნული ხარჯი, იმ შემთხვევაში, თუკი იგი, საკუთარი ინიციატივით/ბრალით შეწყვეტდა შრომით ხელშეკრულებას. ეს შეთანხმება შრომითი ხელშეკრულების შემადგენელი ნაწილია (იხ. დამატებითი შეთანხმების პუნქტი 3).

5.5. დასაქმებული დაესწრო 2014 წლის აპრილიდან იმავე წლის 16 მაისამდე ლიეტუვის რესპუბლიკის, ქ. კაუნასის სამედიცინო მეცნიერებათა უნივერსიტეტში კვალიფიკაციის ამაღლების ციკლს თემაზე - „რადიოონკოლოგიური ასპექტები ბრაქითერაპიაში“. სწავლების ხარჯი მოსარჩელემ აანაზღაურა, რაც ეროვნული ვალუტით - 10 700 ლარია.

5.6. მხარეთა ზეპირი შეთანხმებით, შრომით ხელშეკრულებაში მითითებული სამუშაო დროის მიუხედავად დასაქმებული შრომის თავისუფალი გრაფიკით სარგებლობდა და სამსახურში გამოცხადება ევალებოდა მხოლოდ დაგეგმილ სამედიცინო პროცედურაზე.

5.7. მოსარჩელე 2014 წლის 16 იანვრიდან ფლობდა ბირთვული და რადიაციული საქმიანობის #000059 ლიცენზიას - „მაიონებელი გამოსხივების წყაროს სამედიცინო/სამკურნალო მიზნით გამოყენება“, რომლის ფარგლებშიც 2014-2016 წლებში 11 პაციენტს ბრაქითერაპიული პროცედურა ჩაუტარდა (12.08.2014 - 1-ლი სპოცედურა; 09.09.2014 -2 პროცედურა; 28.10.2014 -2 პროცედურა; 26.11.2014 - 1 პროცედურა; 30.01.2015 - 1 პროცედურა; 24.02.2015 - 1 პროცედურა; 03.06.2015 - 2 პროცედურა; 22.04.2016 -1 პროცედურა).

5.8. მხარეთა შორის არსებული შრომითსამართლებრივი ურთიერთობა მოპასუხის/დასაქმებულის ინიციატივით შეწყდა და მას 2016 წლის 22 აპრილის ბრაქითერაპიის პროცედურაში მონაწილეობა აღარ მიუღია.

5.9. დამსაქმებლის 2016 წლის 27 ოქტომბრის #128-4/16 ბრძანებით (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც სადავო ბრძანება), საქართველოს შრომის კოდექსის, შემდეგში სშკ-ის, 37.1 "ზ" ქვეპუნქტის საფუძველზე (სამსახურებრივი უფლება-მოვალეობების განხორციელების თავის არიდება), მოსარჩელესთან შრომითი ხელშეკრულება შეწყდა.

6. საკასაციო სასამართლო კასატორის ყურადღებას მიაქცევს მხარეთა შორის შრომითსამართლებრივი ურთიერთობის მომწესრიგებელ დამატებით შეთანხმების მე-2 პუნქტზე, რომლის თანახმად, განისაზღვრა ერთგვარი სანქცია დასაქმებულისთვის, თუკი მოპასუხე, საკუთარი ინიციატივით/ბრალით შეწყვეტდა შრომით ხელშეკრულებას. სახელდობრ, იგი ვალდებული იყო, დამსაქმებლის მიერ დასაქმებულის კვალიფიკაციის ამაღლებისათვის გაწეული ხარჯი, დაუყოვნებლივ და სრულად აენაზღაურებინა დამსაქმებელისათვის. ამდენად, შრომის კოდექსის 2.2 მუხლის ფარგლებში, ნების თავისუფალი გამოვლენის გზით მხარეები შეთანხმდნენ დასაქმებულის პასუხისმგებლობის განსაკუთრებულ წესზე, რომელიც მოიცავს კუმულაციურ პირობას, კერძოდ, ერთდროულად უნდა არსებობდეს შემდეგი: ა)თანამშრომლის ინიციატივა ან მისი მხრიდან ვალდებულების დარღვევა, რაც შრომითი მოვალეობის შეწყვეტის საფუძველია; ბ)დამსაქმებელს უნდა ჰქონდეს გაწეული ხარჯი თანამშრომლის კვალიფიკაციის ამაღლების მიზნით.

7. დადგენილია, რომ მოპასუხე/დასაქმებული 2014 წლის აპრილიდან იმავე წლის 16 მაისამდე ლიეტუვის რესპუბლიკის, ქ. კაუნასის სამედიცინო მეცნიერებათა უნივერსიტეტში დაესწრო კვალიფიკაციის ამაღლების ციკლს თემაზე - „რადიოონკოლოგიური ასპექტები ბრაქითერაპიაში“. ასევე დადგენილია, რომ სწავლების ხარჯი - 10 700 ლარი, მოსარჩელემ/დამსაქმებელმა აანაზღაურა.

ამასთან, საქმეში წარდგენილია მხარეთა შორის არსებული მიმოწერა, (მხარეებს საქმეში დაცული მიმოწერის ნამდვილობა სადავოდ არ გაუხდიათ) სადაც მოსარჩელის მიერ 2016 წლის 1 სექტემბერს მოპასუხისადმი მიმართულ წერილობითი განცხადების პასუხად, იმავე წლის 2 სექტემბერს თავად მოპასუხე ადასტურებს, რომ იგი 2016 წლის 1 თებერვლიდან კლინიკის თანამშრომელი აღარ არის და ამ საფუძვლით უარს აცხადებს 2016 წლის 22 აპრილის სამედიცინო პროცედურიდან გამომდინარე სასამართლო დავაში მონაწილეობაზე.

8. საკასაციო სასამართლო სრულად იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს დასკვნას, რომ მოსარჩელესთან თანამშრომლობაზე უარის თქმით მოპასუხემ ფაქტობრივად გამოხატა ნება ხელშეკრულების შეწყვეტაზე და სადავო ბრძანება შრომითი ურთიერთობის დასრულების შესახებ მხოლოდ იმ ფაქტის კონსტატაციაა, რომ მოსარჩელემ დასაქმებულთან დადებული შრომითი ხელშეკრულების მიმართ ინტერესი გაცილებით ადრე დაკარგა, ვიდრე მასთან ხელშეკრულება შეწყდებოდა. ამდენად, საქმის განხილვისას დადასტურებულია დასაქმებულის მიერ საკუთარი ინიციატივით შრომით ხელშეკრულების შეწყვეტის ფაქტი, ასეთი შემთხვევისათვის კი, დამსაქმებელ კომპანიას სახელშეკრულებო პირობა და მისი დარღვევისათვის გაწეული ხარჯის ანაზღაურებაც ჰქონდა გათვალისწინებული მხარეთა შორის დადებული დამატებითი შეთანხმების 2 და 3 პუნქტების სახით, რაც შეესაბამება სსკ-ის 319.1-ე (კერძო სამართლის სუბიექტებს შეუძლიათ კანონის ფარგლებში თავისუფლად დადონ ხელშეკრულებები და განსაზღვრონ ამ ხელშეკრულებათა შინაარსი. მათ შეუძლიათ დადონ ისეთი ხელშეკრულებებიც,რომლებიც კანონით გათვალისწინებული არ არის,მაგრამ არ ეწინააღმდეგება მას) და 327-ე (ხელშეკრულება დადებულად ითვლება, თუ მხარეები მის ყველა არსებით პირობაზე შეთანხმდნენ საამისოდ გათვალისწინებული ფორმით) მუხლების მოთხოვნებს (მხარეებმა გარიგების დადებისას თავისუფალი ნების გამოვლენის პირობებში გაითვალისწინეს მათთვის მისაღები დებულებები). პალატა მიიჩნევს, რომ ეს გარემოება სარჩელის დაკმაყოფილების საკმარისი საფუძველია ხოლო დასაქმებულის გათავისუფლება თ.ჩ–ლის ქმედების და ჩადენილი დისციპლინური გადაცდომის ადექვატური, პროპორციული ღონისძიებაა.

9. საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ საპროცესო სამართალწარმოებაში მოქმედი მტკიცების ტვირთის განაწილების ზოგადი წესის თანახმად, თითოეულმა მხარემ უნდა დაამტკიცოს გარემოებანი, რომლებზედაც იგი ამყარებს თავის მოთხოვნებსა და შესაგებელს (სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლი). საკასაციო პალატამ არაერთხელ აღნიშნა და ამ შემთხვევაშიც, ამახვილებს კასატორის ყურადღებას იმაზე, რომ შრომითსამართლებრივი დავები მტკიცების ტვირთის განაწილების გარკვეული თავისებურებით ხასიათდება, რასაც, მტკიცებულებების წარმოდგენის თვალსაზრისით, დამსაქმებლისა და დასაქმებულის არათანაბარი შესაძლებლობები განაპირობებს. მოსარჩელე, დასაქმებული, რომელიც სამსახურიდან უკანონოდ დათხოვნის თაობაზე აპელირებს, ვერ დაადასტურებს სამსახურიდან დათხოვნის უკანონობას. შესაბამისად, მოსარჩელის მითითება მასზე, რომ იგი უკანონოდ გაათავისუფლეს სამსახურიდან, მტკიცების ტვირთს აბრუნებს დამსაქმებლის მხარეს, რომელსაც აკისრებს დასაქმებულის სამსახურიდან მართლზომიერად გათავისუფლების მტკიცების ვალდებულებას. ეს დასკვნა გამომდინარეობს შემდეგი ძირეული პრინციპიდან, კერძოდ, დამსაქმებელს აქვს მტკიცებითი უპირატესობა, სასამართლოს წარუდგინოს მისთვის ხელსაყრელი მტკიცებულებები იმასთან დაკავშირებით, რომ მისმა თანამშრომელმა შრომითი მოვალეობები დაარღვია, რაც კონკრეტული ქმედებით გამოიხატა, ვიდრე დასაქმებული, რომელიც ობიექტურად ვერ შეძლებს მტკიცებულებების წარდგენას მასზე, რომ იგი ვალდებულებას ჯეროვნად ასრულებდა. შესაბამისად, ამ შემთხვევაში, მოწინააღმდეგე მხარე/დამსაქმებელი ვალდებულია, სათანადო მტკიცებულებებით დაადასტუროს მოპასუხის მიერ, მასზე ინდივიდუალური შრომითი ხელშეკრულებით ან კოლექტიური ხელშეკრულებით ანდა შრომის შინაგანაწესით დაკისრებული ვალდებულების უხეში დარღვევის ფაქტები, რაც საქართველოს შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი პუნქტის „ზ“ ქვეპუნქტით (სადავო ბრძანების გამოცემის მომენტისთვის მოქმედი რედაქცია) გათვალისწინებული სამართლებრივი საფუძვლით მოპასუხის სამსახურიდან გათავისუფლების მართლზომიერ არგუმენტად იქნება მიჩნეული.

10. განსახილველ შემთხვევაში, დამსაქმებელმა საქმეში წარდგენილი მტკიცებულებებით დაადასტურა დასაქმებულის მიერ, საკუთარი ინიციატივით/ბრალით შრომით ხელშეკრულების ფაქტობრივად შეწყვეტის ფაქტი, მოპასუხემ/კასატორმა კი, ვერ შეძლო დაკისრებული მტკიცების ტვირთის წარმატებული რეალიზება და მოსარჩელის მიერ წარდგენილ მტკიცებულებას (გარდა ზეპირსიტყვიერი განმარტებისა) გამაქარწყლებელი არგუმენტები ვერ დაუპირისპირა. შესაბამისად, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ დამსაქმებელს წარმოეშვა და გააჩნდა დასაქმებულთან შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის ლეგიტიმური საფუძვლები.

11. საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ სშკ-ის 38.8 მუხლი (სასამართლოს მიერ დასაქმებულთან შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის შესახებ დამსაქმებლის გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის შემთხვევაში, სასამართლოს გადაწყვეტილებით, დამსაქმებელი ვალდებულია, პირვანდელ სამუშაო ადგილზე აღადგინოს პირი, რომელსაც შეუწყდა შრომითი ხელშეკრულება; სადავო ურთიერთობის წარმოშობისას არსებული რედაქცია), მართალია, განსაზღვრავს დამსაქმებლის ვალდებულებას, რომელიც რამდენიმე შესაძლებლობას მოიცავს, კერძოდ, შრომის კოდექსი დამსაქმებელს ავალდებულებს, პირვანდელ სამუშაო ადგილზე აღადგინოს პირი, რომელსაც შეუწყდა შრომითი ხელშეკრულება ან უზრუნველყოს ის ტოლფასი სამუშაოთი, ან გადაუხადოს მას კომპენსაცია სასამართლოს მიერ განსაზღვრული ოდენობით, თუმცა, ბრძანების ბათილად ცნობის თაობაზე შეგებებული სარჩელი უარყოფის პირობებში, სამსახურში აღდგენის თაობაზე მოთხოვნაც მართებულად არ დაკმაყოფილდა.

12. დასკვნის სახით, საკასაციო პალატა სრულად ეთანხმება გასაჩივრებული გადაწყვეტილების მსჯელობასა და დასკვნებს და აღნიშნავს, რომ დამსაქმებლის მიერ საკუთარი ინიციატივით შრომით ხელშეკრულების შეწყვეტის პირობებში მისი კვალიფიკაციის ამაღლებისათვის გაწეული ხარჯის ანაზღაურების შესახებ სასარჩელო მოთხოვნა მართებულად დაკმაყოფილდა.

13. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი პარაგრაფი ავალდებულებს სასამართლოს, დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, # 7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81); Boldea v. Romania, par. 30).

14. საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც იმ საფუძვლით, რომ სააპელაციო სასამართლოს განჩინება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

15. საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

16. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლოს დასკვნები არსებითად სწორია. რადგანაც კასატორმა ვერ დაძლია გასაჩივრებული განჩინების დასაბუთება დამაჯერებელი და სარწმუნო მტკიცებულებებით, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის კანონისმიერი საფუძველი.

17. სსსკ-ის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის, 835 ლარის (საგადასახადო დავალება 10432700043, გადახდის თარიღი - 05.02.2021), 70% - 584.5 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150;

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე, 408.3, 284-ე, 285-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. თ.ჩ–ლის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. თ.ჩ–ლს (პ/ნ .....) დაუბრუნდეს მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის, 835 ლარის (საგადასახადო დავალება 10432700043, გადახდის თარიღი - 05.02.2021), 70% - 584.5 ლარი, შემდეგი ანგარიშიდან: ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150;

3. განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

მოსამართლეები : ვლადიმერ კაკაბაძე

მირანდა ერემაძე

ლევან მიქაბერიძე