საქმე №ას-1072-2020 25 თებერვალი, 2022 წელი,

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ლევან მიქაბერიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მირანდა ერემაძე, ვლადიმერ კაკაბაძე

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი - სსიპ სოფიკო ჭიაურელის სახელობის ქალაქ თბილისის №54 საჯარო სკოლა (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე - თ.ხ–ძე (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2020 წლის 21 თებერვლის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა - გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება, ახალი გადაწყვეტილების მიღებით, სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი - ბრძანების ბათილად ცნობა, სამსახურში აღდგენა, იძულებითი განაცდურის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. თ.ხ–ძე (შემდგომ - მოსარჩელე, დასაქმებული, მოწინააღმდეგე მხარე) 1993 წლიდან მუშაობდა ბუღალტრად სსიპ სოფიკო ჭიაურელის სახელობის ქალაქ თბილისის №54 საჯარო სკოლაში (შემდგომ - მოპასუხე, დამსაქმებელი, სკოლა, აპელანტი, კასატორი).

2. მხარეთა შორის ყოველწლიურად იდებოდა შრომითი ხელშეკრულება, მათ შორის, ბოლო 2014 წლის 12 სექტემბრის ერთი წლით გაფორმებული ხელშეკრულების თანახმად, მოსარჩელის შრომის ანაზღაურება თვეში 505 ლარით განისაზღვრა.

3. სკოლის დირექციის 2014 წლის 18 დეკემბრის №1029466 აქტის მიხედვით, მოსარჩელემ უარი განაცხადა საახალწლო კარნავალისათვის საჭირო მასალების 40 დიდი ზომის ფორმატების სკოლის მიერ უფრო ძვირად შეძენის შესახებ ახსნა-განმარტებაზე.

4. ზემოაღნიშნულ აქტზე დაყრდნობით, სკოლის დირექტორის 2014 წლის 23 დეკემბრის №1/კ-75 ბრძანებით, მოსარჩელეს სამსახურებრივ მოვალეობათა არაჯეროვანი შესრულებისა და დაუდევრობისათვის, დისციპლინური სახდელის სახით განესაზღვრა გაფრთხილება. ბრძანების გამოცემის სამართლებრივი საფუძველია სკოლის შინაგანაწესის 21-ე მუხლის მე-2 პუნქტის ,,ა’’ და ,,ბ’’ ქვეპუნქტები და ამავე მუხლის მე-3 პუნქტის ,,ა’’ ქვეპუნქტი, რომელთა მიხედვითაც, დასაქმებულის დისციპლინურ გადაცდომად მიიჩნევა სამსახურებრივ მოვალეობათა შეუსრულებლობა ან არაჯეროვანი შესრულება, დაუდევრობა და სახდელის სახედ შესაძლოა, გამოყენებული იქნეს წერილობითი გაფრთხილება.

5. 2014 წლის 25 დეკემბრის აქტის თანახმად, იმავე დღეს მოსარჩელემ სიტყვიერი შეურაცხყოფა მიაყენა სკოლის დირექტორს - ქ.ჩ–ს (შემდგომ - სკოლის დირექტორი), კერძოდ: დაემუქრა, დირექტორის კაბინეტში ყვიროდა, იწყევლებოდა, შეურაცხყოფას აყენებდა იქ მყოფ ადამიანებს, რის საფუძველზეც 2014 წლის 29 დეკემბრის №1/კ-78 ბრძანებით, ზნეობრივ-ეთიკური ნორმების წინააღმდეგ სკოლის თანამშრომელთა მიმართ უღირსი საქციელისათვის, სახალხოდ სკოლის თანამშრომელთა სიტყვიერი შეურაცხყოფისთვის, რამაც ზიანი მიაყენა სკოლის ავტორიტეტს, მოსარჩელეს დაეკისრა დისციპლინური სახდელის ზომა - საყვედური. ბრძანების გამოცემის სამართლებრივი საფუძველია სკოლის შინაგანაწესის 21-ე მუხლის მე-2 პუნქტის ,,დ’’ ქვეპუნქტი და ამავე მუხლის მე-3 პუნქტის ,,ბ’’ ქვეპუნქტი, რომელთა მიხედვითაც, დასაქმებულის დისციპლინურ გადაცდომად მიიჩნევა ზნეობრივ-ეთიკური ნორმების წინააღმდეგ დასაქმებულის, მოსწავლის ან სკოლის დისკრედიტაციისკენ მიმართული უღირსი საქციელი და სახდელის სახედ შესაძლოა გამოყენებული იქნეს საყვედური.

6. სკოლის დირექტორის 2015 წლის 22 იანვრის №1/კ-03 ბრძანებით, სამსახურებრივ მოვალეობათა არაჯეროვანი შესრულების, შრომითი ხელშეკრულებითა და სკოლის შინაგანაწესით დაკისრებული ვალდებულებების არაერთგზის დარღვევის, კერძოდ, ინტერნეტბანკის გამოუყენებლობის, საბანკო ოპერაციების არასწორი შესრულებისა და სკოლის საბუღალტრო საქმიანობის სისტემატური შეფერხების გამო, მოსარჩელე 2015 წლის 22 იანვრიდან თანამდებობიდან გათავისუფლდა საქართველოს შრომის კოდექსის (შემდგომ - სშკ) 37-ე მუხლის პირველი პუნქტის ,,თ“ ქვეპუნეტის შესაბამისად.

სარჩელის საფუძვლები:

.

7. მოსარჩელემ (დასაქმებულმა) სარჩელი აღძრა დამსაქმებლის წინააღმდეგ და მოითხოვა სკოლის დირექტორის 2014 წლის 23 დეკემბრის №1/კ-75 ბრძანების (იხ. წინამდებარე განჩინების მე-4 პუნქტი), 2014 წლის 29 დეკემბრის №1/კ-78 ბრძანებისა (იხ. წინამდებარე განჩინების მე-5 პუნქტი) და სამსახურიდან გათავისუფლების შესახებ 2015 წლის 22 იანვრის №1/კ-03 ბრძანების ბათილად ცნობა, სამსახურში აღდგენა და დამსაქმებლისათვის იძულებითი განაცდურის დაკისრება, მისი ყოველთვიური ხელფასის - 505 ლარის გათვალისწინებით 2015 წლის 22 იანვრიდან სასამართლო გადაწყვეტილების აღსრულებამდე.

8. მოსარჩელის განმარტებით, სამსახურიდან გათავისუფლების, ისევე, როგორც დისციპლინური სახდელების დადების მართლზომიერი საფუძველი არ არსებობს. ამასთან, საბანკო მომსახურების შეძენის შემდეგ, სკოლის დირექტორმა 2014 წლის 29 დეკემბერს წერილობით აცნობა, რომ უგზავნიდა ,,ლ.ბ–ის“ ე.წ ტანკოდს - 16066 და ამავე დროს, ავალებდა ამ კოდით საბანკო ოპერაციების შესრულებას ინტერნეტბანკის საშუალებით. ინტერნეტბანკში დირექტორის მიერ მიწოდებული ტანკოდით შესვლის არაერთი მცდელობის მიუხედავად, მოსარჩელე ინტერნეტბანკში ვერ შედიოდა, რის გამოც განცხადებით მიმართა დირექტორს და განუმარტა, რომ ვერ ხერხდებოდა ინტერნეტბანკში შესვლა, ხოლო ბანკთან დაკავშირების მიუხედავად, პრობლემას ვერ აგვარებდა. 2015 წლის 21 იანვარს სს ,,ლ.ბ–იდან“ მიღებულ იქნა წერილი, რომლითაც ტექნიკური ხარვეზი არ დადასტურდა. პრობლემას წარმოადგენდა არა რაიმე ტექნიკური ხარვეზი, არამედ ის, რომ ტანკოდის გარდა, სისტემაში შესასვლელად აუცილებელი იყო მომხმარებლის სწორი სახელისა და პაროლის შეყვანა.

9. მოსარჩელის განმარტებით, ბანკის საბანკო მომსახურების შეძენის შესახებ განაცხადით დგინდება, რომ ტანკოდების ბარათის ნომრის შესაბამისი მომხმარებლის სახელი და პაროლი, რომელიც აუცილებელი იყო სისტემაში შესასვლელად, ეკუთვნოდა თავად სკოლის დირექტორს და მოსარჩელეს ამის შესახებ შეიძლებოდა შეეტყო მხოლოდ დირექტორისგან, რომლისგანაც აღნიშნული ინფორმაცია არ მიუღია. მოსარჩელე სისტემაში შესვლას ცდილობდა დირექტორის მითითების შესაბამისად, მის მიერ მიწოდებული ტანკოდით, ხოლო თავისი, ბუღალტრის ტანკოდი რომლის მეშვეობითაც შესაძლებელი გახდა ინტერნეტბანკში შესვლა, მოგვიანებით აიღო.

მოპასუხის პოზიცია:

10. მოპასუხემ წერილობით წარდგენილი შესაგებლით სარჩელი არ ცნო და მიუთითა, რომ 2014 წლის 23 დეკემბერს გამოცემული №1/კ-75 ბრძანების საფუძველს წარმოადგენს 2014 წლის 22 დეკემბრის აქტი, რომლის თანახმად, 2014 წლის 18 დეკემბერს, მოსარჩელემ უარი განაცხადა ახსნა-განმარტების დაწერაზე იმის შესახებ, თუ რატომ იყიდა საკარნავალო მასალა უფრო ძვირად. ბაზრის კვლევის შედეგად დადგინდა, რომ საჭირო მასალა მაღაზია ,,ბ–თან“ შედარებით უფრო ძვირად იყიდებოდა იმ მაღაზიაში, სადაც მოსარჩელემ შეიძინა. 2014 წლის 29 დეკემბერს გამოცემულ №1/კ-78 ბრძანებას კი, საფუძვლად დაედო სკოლის თანამშრომელთა მიმართ ზნეობრივ-ეთიკური ნორმების საწინააღმდეგო უღირსი საქციელი. მოწმეთა ჩვენებით დასტურდება, რომ მოსარჩელემ სიტყვიერი შეურაცხყოფა მიაყენა სკოლის დირექტორს, იმუქრებოდა, ყვიროდა, იწყევლებოდა და შეურაცხყოფას აყენებდა იქ მყოფ ადამიანებს.

11. რაც შეეხება ინტერნეტბანკის გამოყენების შესახებ მოთხოვნას, სკოლის დირექტორმა სს ,,ლ.ბ–ს“ წერილობით მიმართა და დირექტორისა და ბუღალტერისთვის ინტერნეტბანკის მომსახურების ჩართვა მოითხოვა. დირექტორის არაერთი ზეპირი მიმართვის მიუხედავად, ბუღალტერი ინტერნეტბანკით ისევ არ სარგებლობდა. მოსარჩელემ 2015 წლის 9 იანვარს სკოლის დირექტორს მიმართა და აცნობა, რომ 2014 წლის 30 დეკემბრიდან არ მუშაობდა ინტერნეტბანკი და დახმარება ითხოვა. სკოლის მიმართვის საფუძველზე, სს ,,ლ.ბ–მა“ აცნობა, რომ 2015 წლის 1 იანვრიდან 11 იანვრამდე ინტერნეტბანკის მომსახურებაში ხარვეზები არ დაფიქსირებულა. აღსანიშნავია სს ,,ლ.ბ–ის“ 2017 წლის 8 აგვისტოს პასუხი, სადაც აღნიშნულია, რომ ინტერნეტბანკის პაროლები გაიწერა და დამზადდა 2014 წლის 7 დეკემბერს, ხოლო მოსარჩელემ თავისი პაროლით პირველად შესვლა სცადა 2015 წლის 12 იანვარს.

12. მოპასუხის მითითებით, მოსარჩელემ საბანკო ოპერაცია არასწორად შეასრულა. 2014 წლის 1 დეკემბერს სსიპ ფინანსთა სამინისტროს აკადემიის ნაცვლად, ხელშეკრულებით განსაზღვრული სატრეინინგო მომსახურების საფასური - 110 ლარი შეცდომით, პროფესიულ ბუღალტერთა და ახალგაზრდა ფინანსისტთა სამეცნიერო კვლევით და პრაქტიკულ ცენტრს გადაურიცხა. ამასთან, სკოლაში დირექტორის ბრძანებით შეიქმნა საინვენტარიზაციო კომისია. ჩამოწერის პროცედურის დასადასტურებლად აუცილებელი იყო, სკოლის დირექციისათვის მოსარჩელეს მიეწოდებინა ბალანსზე რიცხული ძირითადი აქტივებისა და მცირეფასიანი საშუალებების ჩამონათვალი. აღნიშნულთან დაკავშირებით არაერთხელ მიმართა სკოლის დირექციამ მოსარჩელეს, თუმცა უშედეგოდ.

13. ზემოაღნიშნულ გარემოებებზე მითითებით, მოპასუხე მიიჩნევს, რომ მოსარჩელის სასარჩელო მოთხოვნები უსაფუძვლო და დაუსაბუთებელია, როგორც ფაქტობრივი, ისე - სამართლებრივი თვალსაზრისით, რის გამოც მას სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარი უნდა ეთქვას.

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი:

14. თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2018 წლის 9 იანვრის გადაწყვეტილებით, მოსარჩელის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა; ბათილად იქნა ცნობილი მოსარჩელისათვის საყვედურის გამოცხადების შესახებ სკოლის დირექტორის 2014 წლის 29 დეკემბრის №1/კ-78 ბრძანება და მოსარჩელესთან შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის შესახებ 2015 წლის 22 იანვრის №1/კ-03 ბრძანება; დამსაქმებელს 7000 ლარის გადახდა (დარიცხული) დასაქმებულის სასარგებლოდ დაეკისრა; დასაქმებულის სარჩელი სხვა ნაწილში არ დაკმაყოფილდა.

15. ზემოაღნიშნული გადაწყვეტილება, მოპასუხემ სააპელაციო წესით გაასაჩივრა, გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი და ფაქტობრივსამართლებრივი დასაბუთება:

16. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2020 წლის 21 თებერვლის გადაწყვეტილებით, აპელანტის სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა; თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 9 იანვრის გადაწყვეტილება იმ ნაწილში გაუქმდა, რომლითაც სკოლის დირექტორის 2014 წლის 29 დეკემბრის №1/კ-78 ბრძანების ბათილად ცნობის თაობაზე მოსარჩელის სარჩელი დაკმაყოფილდა და ამ ნაწილში მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება; მოსარჩელის სარჩელი, რომლითაც ის ითხოვდა საყვედურის გამოცხადების შესახებ 2014 წლის 29 დეკემბრის №1/კ-78 ბრძანების ბათილად ცნობას, არ დაკმაყოფილდა; სხვა ნაწილში თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 9 იანვრის გადაწყვეტილება უცვლელად დარჩა.

17. სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, უდავოა, რომ მოსარჩელე უკანასკნელი 22 წლის განმავლობაში მუშაობდა დამსაქმებელ სკოლაში, მხარეთა შორის ყოველწლიურად ფორმდებოდა ახალი შრომითი ხელშეკრულება 1 წლის ვადით, ბოლო კი 2014 წლის 12 სექტემბერს დაიდო.

18. სააპელაციო სასამართლომ სშკ-ის მე-6 მუხლის 1³ პუნქტზე ,,თუ შრომითი ხელშეკრულება დადებულია 30 თვეზე მეტი ვადით, ან თუ შრომითი ურთიერთობა გრძელდება ვადიანი შრომითი ხელშეკრულებების ორჯერ ან მეტჯერ მიმდევრობით დადების შედეგად და მისი ხანგრძლივობა აღემატება 30 თვეს, ჩაითვლება, რომ დადებულია უვადო შრომითი ხელშეკრულება. ვადიანი შრომითი ხელშეკრულებები მიმდევრობით დადებულად ჩაითვლება, თუ არსებული შრომითი ხელშეკრულება გაგრძელდა მისი ვადის გასვლისთანავე ან მომდევნო ვადიანი შრომითი ხელშეკრულება დაიდო პირველი ხელშეკრულების ვადის გასვლიდან 60 დღის განმავლობაში“ მითითებით, გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს დასკვნა, რომ მხარეთა შორის განუსაზღვრელი ვადით იყო დადებული (უვადო) შრომითი ხელშეკრულება.

19. სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა იმ გარემოებაზე, რომ დასაქმებულისათვის გაფრთხილების გამოცხადების შესახებ ბრძანება №1029466 აქტს დაეყრდნო, ანუ სასკოლო მასალების (40 დიდი ზომის ფორმატის) ძვირად შეძენას, ხოლო 2014 წლის 29 დეკემბრის №1/კ-78 ბრძანება - სკოლის თანამშრომელთა მიმართ ზნეობრივ-ეთიკური ნორმების დარღვევას, რამაც სკოლის ავტორიტეტს ზიანი მიაყენა, შესაბამისად, 2015 წლის 22 იანვრის №1/კ-03 ბრძანებაში მითითებული დარღვევებისათვის მოსარჩელის მიმართ ბოლო 1 წლის განმავლობაში არ გამოყენებულა დისციპლინური პასუხისმგებლობის რომელიმე ზომა, შესაბამისად, ბრძანების გამოცემის დროს დარღვეულ იქნა საკანონმდებლო მოთხოვნები, რაც მისი ბათილად ცნობის საფუძველია.

20. ამასთან, სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ 2015 წლის 22 იანვრის №1/კ-03 ბრძანების გამოცემის მიზეზი სამი კონკრეტული საფუძველი გახდა - ინტერნეტბანკის გამოუყენებლობა, საბანკო ოპერაციების არასწორი შესრულება და სკოლის საბუღალტრო საქმიანობის სისტემატური შეფერხება.

21. სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, საქმეში წარდგენილია გადახდის ქვითარი, რომლითაც ირკვევა, რომ სს ,,ლ.ბ–ის’’ მეშვეობით სკოლამ ტრენინგ-სემინარზე მონაწილეობის მიზნით 2014 წლის 1 დეკემბერს 110 ლარი ჩარიცხა. გადახდის ქვითარში მიმღებად მითითებულია პროფესიონალ ბუღალტერთა და ახალგაზრდა ფინანსისტთა სამეცნიერო კვლევითი და პრაქტიკული ცენტრი. გადახდის ქვითარს ხელს აწერს სკოლის დირექტორი და ეს ფაქტი უტყუარად ადასტურებს, რომ თანხა გადარიცხა თავად სკოლის დირექტორმა და, შესაბამისად, მისთვის ჯერ კიდევ 2014 წლის 1 დეკემბერს ცნობილი იყო, თუ ვის ჩაურიცხა თანხა. სასამართლოს განმარტებით, საქმის მასალებით არ დასტურდება, რომ ნამდვილად მოსარჩელემ დაუშვა შეცდომა, როდესაც საბანკო ანგარიშის ნომერი სკოლის დირექტორს გადასცა. ამასთან, სკოლის დირექტორმა 2014 წლის 1 დეკემბერს უკვე იცოდა, რომ თანხა შეცდომით ჩაირიცხა, თუმცა, ამასთან დაკავშირებით, მოსარჩელეს არ მოსდავებია არც 2014 წლის 23 დეკემბრის №1/კ-75 ბრძანების გამოცემისას დისციპლინური სამართალწარმოებისა და არც 2014 წლის 29 დეკემბრის №1/კ-78 ბრძანების გამოცემისას დისციპლინური სამართალწარმოების დროს.

22. საქმეში წარდგენილია სკოლის ბალანსზე რიცხული ძირითადი აქტივებისა და მცირეფასიანი საშუალებების ჩამოწერის მიზნით საინვენტარიზაციო კომისიის შექმნის შესახებ სკოლის დირექტორის 2014 წლის 1 დეკემბრის №1კ-73 ბრძანება, რომელიც ძალაშია მისი ხელმოწერისთანავე და კომისიის ერთ-ერთი წევრი მოსარჩელეა, შესაბამისად, თუ ამ უკანასკნელმა კომისიის საქმიანობას ხელი შეუშალა, აღნიშნული ფაქტი სკოლის დირექციისათვის ცნობილი უნდა ყოფილიყო ჯერ კიდევ 2014 წლის 23 დეკემბერს, ანუ მოსარჩელის მიმართ პირველი დისციპლინური სახდელის გამოტანის დროს, თუმცა მას სკოლის ადმინისტრაცია არ მოსდავებია, მათ შორის, არც 29 დეკემბრის დისციპლინური სახდელის გამოტანის დროს. სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, საყურადღებოა, რომ ასეთი ჩამონათვლის შექმნა მთლიანად კომისიის ვალდებულება იყო და არა მარტო მოსარჩელის. ამასთან, არც 2014 წლის 1 დეკემბრის №1კ-73 ბრძანებით იყო განსაზღვრული, ჩამონათვლის მომზადება მხოლოდ მოსარჩელის ვალდებულება იყო თუ არა.

23. სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს დასკვნაც, რომლის თანახმად, საქმის მასალებით არ დასტურდება ინტერნეტბანკის გამოუყენებლობასთან დაკავშირებით მოსარჩელის ბრძალეულობა. სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა იმ გარემოებაზეც, რომ საქმის მასალების მიხედვით, 2014 წლის 30 დეკემბრიდან სკოლის დირექტორმა მოსარჩელეს დაავალა ყველა საბანკო ოპერაცია ინტენეტბანკის საშუალებით შეესრულებინა. უკვე 9 იანვარს მოსარჩელემ წერილობით აცნობა დირექტორს, რომ არაერთი მცდელობის მიუხედავად, ინტერნეტბანკით სარგებლობას ვერ ახერხებდა. ამასთან, სს ,,ლ.ბ–ის“ წერილით ირკვევა, რომ თავის სახელით მოსარჩელემ პირველად 12 იანვარს სცადა შესვლა ვებგვერდზე. სასამართლოს განმარტებით, მართალია, ბანკის წერილის მიხედვით, ინტერნეტით მომსახურებაში რაიმე ტიპის ხარვეზი არ დაფიქსირებულა, თუმცა ზემოაღნიშნული მტკიცებულებები ადასტურებს, რომ მოსარჩელეს თავი არ აურიდებია დირექტორის ბრძანებისა და, შესაბამისად, სამსახურებრივი ვალდებულების შესრულებისათვის. ამასთან საგულისხმოა, რომ საქმის მასალების მიხედვით არ დასტურდება მოსარჩელის მიერ ინტერნეტბანკის გამოუყენებლობით სკოლისათვის რაიმე სახის ზიანის მიყენება.

24. ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ დაასკვნა, რომ მოპასუხემ 2015 წლის 22 იანვრის №1/კ-03 ბრძანება გამოსცა უსაფუძვლოდ, რის გამოც იგი ბათილად უნდა ყოფილიყო ცნობილი.

25. სააპელაციო სასამართლომ 2014 წლის 25 დეკემბრის აქტთან დაკავშირებით განმარტა, რომ მოსარჩელე ვალდებული იყო, არა მხოლოდ ზეპირი განმარტებით შემოფარგლულიყო, რომ აქტში მოყვანილ ფაქტები არ არსებობდა, არამედ წარმოედგინა შესაბამისი მტკიცებულებები (მაგ: მოეთხოვა მოწმეთა დაკითხვა), რაც მან არ განახორციელა. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ დასაქმებულმა სიტყვიერი შეურაცხყოფა მიაყენა დირექტორს, დაარღვია ზნეობრივი და ეთიკის ნორმები და შრომის შინაგანაწესით დადგენილი წესები, რისი გათვალისწინებითაც უნდა გაუქმდეს თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 9 იანვრის გადაწყვეტილება იმ ნაწილში, რომლითაც მოსარჩელის სარჩელი დაკმაყოფილდა და ბათილად იქნა ცნობილი მოსარჩელისათვის საყვედურის გამოცხადების შესახებ სკოლის დირექტორის 2014 წლის 29 დეკემბრის №1/კ-78 ბრძანება და ამ ნაწილში ამ უკანასკნელის სარჩელი არ უნდა დაკმაყოფილდეს.

26. სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, ვინაიდან არ არსებობდა თავისუფალი თანამდებობა დამსაქმებელ ორგანიზაციაში, სავსებით მართებულად დააკისრა მოპასუხეს კომპენსაციის გადახდა მოსარჩელის სასარგებლოდ.

კასატორის მოთხოვნა და საფუძვლები:

27. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილებაზე მოპასუხემ (დამსაქმებელმა) საკასაციო საჩივარი წარადგინა და გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და, ახალი გადაწყვეტილების მიღებით, სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

28. კასატორის განმარტებით, ქვემდგომი ინსტანციის სასამართლოს მსჯელობა, რომ მხარეთა შორის უვადო შრომითი ურთიერთობა არსებობდა, დაუსაბუთებელია. ამ საკითხთან დაკავშირებით მოსარჩელეს არ წარუდგენია სარჩელში მოთხოვნა, შესაბამისად, სასამართლოს მიერ ამ საკითხზე მსჯელობა შეჯიბრებითობის პრინციპის დარღვევაა და მხარის მიერ სარჩელში წამოყენებულ მოთხოვნას სცდება, რისი უფლებაც სასამართლოს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის (შემდგომ - სსსკ) 248-ე მუხლიდან გამომდინარე არ ჰქონდა.

29. კასატორი არ იზიარებს ქვემდგომი ინსტანციის სასამართლოს მსეჯლობას, რომლის თანახმად შეცდომით გადარიცხული 110 ლარი არ წარმოადგენს ბუღალტრის მიერ ვალდებულების დარღვევას. კასატორის განმარტებით, სწორედ ბუღალტრის მოვალეობაა, აკონტროლოს ფინანსური ოპერაციები სკოლაში და პასუხი აგოს არასწორად გადარიცხულ თანხებზე.

30. კასატორის განმარტებით, სკოლის დირექტორის ბრძანებით შეიქმნა სკოლის ბალანსზე რიცხული ძირითადი აქტივებისა და მცირეფასიანი საშუალებების ჩამოწერის მიზნით საინვენტარიზაციო კომისია. ჩამოწერის პროცედურის განსახორციელებლად აუცილებელი იყო, ბუღალტერს დირექტორისათვის მიეწოდებინა ბალანსზე რიცხული ძირითადი აქტივებისა და მცირეფასიანი საშუალებების ჩამონათვალი, რასთან დაკავშირებითაც დირექტორმა არაერთხელ მიმართა მოსარჩელეს, თუმცა უშედეგოდ. საბოლოოდ კი, 2015 წლის 14 იანვრის აქტით დასტურდება, რომ მან უარი განაცხადა ვალდებულების შესრულებაზე, რამაც ინვენტარიზაციის პროცესი და საინვენტარიზაციო კომისიის მუშაობის შედეგიანობაც შეაფერხა.

31. კასატორის განმარტებით, ის გარემოებაც, რომ მოწინააღმდეგ მხარე ინტერნეტბანკში ვერ ახერხებდა შესვლას, ამ უკანასკნელის ბრალეულობა იყო, ვინაიდან არ მისულა ბანკში და ინტერნეტბანკის გამოყენებისათვის საჭირო პერსონალური მონაცემები არ აუღია. მან მხოლოდ 2015 წლის 9 იანვარს მიმართა დირექტორს ინტერნეტბანკის შეფარხებასთან დაკავშირებით. ამის საპირისპიროდ საქმეში წარდგენილია ბანკის წერილი, რომლის მიხედვით, ინტერნეტბანკი შეუფერხებლად მუშაობდა, ამასთან, ბანკის წერილით დგინდება, რომ დასაქმებული საკუთარი მონაცემებით ინტერნეტბანკს ეწვია მხოლოდ 12 იანვარს.

32. კასატორის მტკიცებით, დამსაქმებელს შრომითი ურთიერთობის შესაწყვეტად ჰქონდა ყველა ლეგიტიმური წინაპირობა, კერძოდ, არსებობდა დისციპლინური სახდელები, რასაც შრომითი ურთიერთობის შესახებ ბრძანებაში მითითებული გარემოებები დაემატა.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

33. საკასაციო სასამართლომ, სსსკ-ის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და მიიჩნევს, რომ დაუშვებელია შემდეგ გარემოებათა გამო:

34. სსსკ-ის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის თანახმად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ ან არაქონებრივ დავაზე დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ:

ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას;

ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია;

გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან;

ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე;

ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს;

ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

35. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სსსკ-ის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი საფუძვლით. ამასთან, საკასაციო საჩივარი დასაშვები რომც ყოფილიყო, მას არა აქვს წარმატების პერსპექტივა, კერძოდ:

36. სააპელაციო სასამართლოს საქმე არ განუხილავს მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით და ვერც კასატორმა ვერ მიუთითა რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე. სააპელაციო სასამართლომ საპროცესო ნორმების დარღვევის გარეშე დაადგინა მოცემული დავის გადაწყვეტისათვის სამართლებრივად მნიშვნელოვანი ფაქტობრივი გარემოებები და იურიდიულად სწორად შეაფასა ისინი, შესაბამისად, სააპელაციო პალატის მიერ გამოტანილი სამართლებრივი დასკვნები მართებულია.

37. სსსკ-ის 407-ე მუხლის მეორე ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია. დასაბუთებული პრეტენზია გულისხმობს მითითებას იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურსამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით, არ წარმოუდგენია დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

38. საკასაციო პალატა არ იზიარებს კასატორის პრეტენზიას, რომ მოსარჩელესთან შრომითი ურთიერთობა მართლზომიერად შეწყდა და განმარტავს, რომ სამუშაოდან გათავისუფლების თაობაზე შრომითი დავის განხილვისას, სასამართლო პირველ რიგში, ამოწმებს, რამდენად მართლზომიერად მოქმედებდა დამსაქმებელი დასაქმებულის სამუშაოდან გათავისუფლებისას. ამ საკითხის გამორკვევა კი, შესაძლებელია მხოლოდ შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის თაობაზე მიღებულ გადაწყვეტილებაში მითითებული გათავისუფლების საფუძვლის კვლევის შედეგად (შდრ. სუსგ №ას-151-147-2016, 19 აპრილი 2016 წელი; №ას-145-2019, 5 ივლისი 2019 წელი; №ას-1009-2020, 24 დეკემბერი, 2020 წელი).

39. მოცემულ შემთხვევაში, მოსარჩელის სამუშაოდან გათავისუფლებას საფუძვლად სშკ-ის 37-ე მუხლის (მოქმედი რედაქციის 47-ე მუხლის) პირველი ნაწილის „თ“ ქვეპუნქტი დაედო, რომლის თანახმად, შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის საფუძველია დასაქმებულის მიერ მისთვის ინდივიდუალური შრომითი ხელშეკრულებით ან კოლექტიური ხელშეკრულებით ან/და შრომის შინაგანაწესით დაკისრებული ვალდებულების დარღვევა, თუ დასაქმებულის მიმართ ბოლო ერთი წლის განმავლობაში უკვე გამოყენებულ იქნა ინდივიდუალური შრომითი ხელშეკრულებით ან კოლექტიური ხელშეკრულებით ან/და შრომის შინაგანაწესით გათვალისწინებული დისციპლინური პასუხისმგებლობის რომელიმე ზომა.

40. საპროცესო სამართალწარმოებაში მოქმედი მტკიცების ტვირთის განაწილების ზოგადი წესის თანახმად, თითოეულმა მხარემ უნდა დაამტკიცოს გარემოებანი, რომლებზედაც იგი ამყარებს თავის მოთხოვნებსა და შესაგებელს (სსსკ-ის 102-ე მუხლი). ნიშანდობლივია, რომ შრომითსამართლებრივი დავები მტკიცების ტვირთის განაწილების გარკვეული თავისებურებით ხასიათდება, რასაც მტკიცებულებების წარმოდგენის თვალსაზრისით, დამსაქმებლისა და დასაქმებულის არათანაბარი შესაძლებლობები განაპირობებს. დასაქმებული, რომელიც სამსახურიდან უკანონოდ დათხოვნის თაობაზე აპელირებს, ვერ დაადასტურებს სამსახურიდან დათხოვნის უკანონობას, შესაბამისად, მოსარჩელის მითითება მასზე, რომ იგი უკანონოდ გაათავისუფლეს სამსახურიდან, მტკიცების ტვირთს აბრუნებს დამსაქმებლის მხარეს, რომელსაც აკისრებს დასაქმებულის სამსახურიდან მართლზომიერად გათავისუფლების მტკიცების ვალდებულებას (შდრ: სუსგ. საქმე №ას-151-147-2016, 19 აპრილი, 2016 წელი; საქმე №ას-1276-1216-2014, 18 მარტი, 2015 წელი).

41. საქმეზე დადგენილია, რომ სკოლის დირექციის 2014 წლის 18 დეკემბერის №1029466 აქტის თანახმად, მოსარჩელემ უარი განაცხადა საახალწლო კარნავალისათვის საჭირო მასალების, 40 დიდი ზომის ფორმატების სკოლის მიერ უფრო ძვირად შეძენის შესახებ, ახსნა-განმარტებაზე, რის საფუძველზეც, სკოლის დირექტორის 2014 წლის 23 დეკემბრის №1/კ-75 ბრძანებით, მოსარჩელის სამსახურებრივ მოვალეობათა არაჯეროვანი შესრულებისა და დაუდევრობისათვის დისციპლინური სახდელის სახით განესაზღვრა გაფრთხილება. ხოლო, 2014 წლის 29 დეკემბრის №1/კ-78 ბრძანებით, ზნეობრივ-ეთიკური ნორმების წინააღმდეგ სკოლის თანამშრომელთა მიმართ უღირსი საქციელისათვის, სახალხოდ სკოლის თანამშრომელთა სიტყვიერი შეურაცხყოფისთვის, მოსარჩელეს დაეკისრა დისციპლინური სახდელის ზომა - საყვედური. საბოლოოდ კი, სკოლის დირექტორის 2015 წლის 22 იანვრის №1/კ-03 ბრძანებით, სამსახურეობრივ მოვალეობათა არაჯეროვანი შესრულების, შრომითი ხელშეკრულებითა და სკოლის შინაგანაწესით დაკისრებული ვალდებულებების არაერთგზის დარღვევის, კერძოდ, ინტერნეტბანკის გამოუყენებლობის, საბანკო ოპერაციების არასწორი წარმოებისა და სკოლის საბუღალტრო საქმიანობის სისტემატური შეფერხების გამო, მოსარჩელე 2015 წლის 22 იანვრიდან დაკავებული თანამდებობიდან გათავისუფლდა სშკ-ის 37-ე მუხლის პირველი პუნქტის ,,თ“ ქვეპუნეტის შესაბამისად.

42. საკასაციო პალატის განმარტებით, როგორც საქართველოს უზენაესმა სასამართლომ არაერთ განჩინება/გადაწყვეტილებაში განმარტა, სშკ-ის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის „თ“ ქვეპუნქტის საფუძველზე დასაქმებულისთვის დისციპლინური სახდელის დაკისრების მართლზომიერების შეფასების მიზნებისთვის, განმსაზღვრელია დასაქმებულის მიერ ვალდებულების განმეორებით დარღვევის ფაქტის გამოვლენა, რადგან მოცემული მუხლის ფარგლებში პასუხისმგებლობის საფუძველი შესაძლებელია იყოს, მხოლოდ იმავე დარღვევების განმეორებითობა. დარღვევის განმეორებითობასთან მიმართებით არსებითია ქმედების ერთგვაროვნება (იხ. სუსგ-ები: საქმე№ას-1350-2019, 2019 წლის 27 ნოემბერი განჩინება; საქმე №ას-368-2019, 2019 წლის 31 ივლისის განჩინება; საქმე № ას-416-399-2016, 2016 წლის 29 ივნისის განჩინება).

43. განსახილველ შემთხვევაში, საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების ფარგლებში გამორკვეულია, რომ დასაქმებულს სამსახურიდან გათავისუფლებამდე დაკისრებული ჰქონდა ორი დისციპლინური სახდელი. ამ ნაწილში, ქვემდგომი ინსტანციის სასამართლოთა გადაწყვეტილებებით მათი გამოცემის კანონიერება დგინდება (პირველი ინსტანციის სასამართლომ არ დააკმაყოფილა მოსარჩელის მოთხოვნა სკოლის დირექტორის 2014 წლის 23 დეკემბრის №1/კ-75 ბრძანების ბათილად ცნობის შესახებ, რომლითაც მოსარჩელეს სამსახურებრივი მოვალეობებისადმი დაუდევარი დამოკიდებულებისა და არაჯეროვანი შესრულებისათვის, დისციპლინური სახდელის სახით გამოეცხადა გაფრთხილება, რაც მოსარჩელეს არ გაუსაჩივრებია, ხოლო სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილებით, მოსარჩელის სარჩელი, რომლითაც ის ითხოვდა საყვედურის გამოცხადების შესახებ 2014 წლის 29 დეკემბრის №1/კ-78 ბრძანების ბათილად ცნობას, არ დაკმაყოფილდა და, ვინაიდან მოწინააღმდეგე მხარეს საკასაციო წესით არ გაუსაჩივრებია, საკასაციო სასამართლოს მსჯელობის საგანს არ წარმოადგენს), თუმცა, უდავოა, რომ დასაქმებულის სამსახურიდან გათავისუფლების საფუძვლად მითითებული საფუძვლებით (ინტერნეტბანკის გამოუყენებლობა, საბანო ოპერაციების არასწორი შესრულება და სკოლის საბუღალტრო საქმიანობის სისტემატური შეფერხება) ამ უკანასკნელის მიმართ ბოლო ერთი წლის განმავლობაში არ გამოყენებულა დისციპლინური პასუხისმგებლობის რომელიმე ზომა, შესაბამისად, ვინაიდან, პასუხისმგებლობის საფუძველი შესაძლებელია იყოს მხოლოდ იმავე დარღვევების განმეორებითობა, რაც მოცემულ შემთხვევში, როგორც უკვე აღინიშნა, არ ვლინდება, ქვემდგომი ინსტანციის სასამართლომ კანონიერად იმსჯელა დასაქმებულის სამსახურიდან გათავისუფლების შესახებ ბრძნების არაკანონიერებაზე.

44. საკასაციო პალატა დამატებით განმარტავს, რომ მართალია, 2014 წლის 23 დეკემბრის №1/კ-75 ბრძანებასა და 2014 წლის 29 დეკემბრის №1/კ-78 ბრძანებაში მითითებული გარემოებები წარმოადგენს შრომის შინაგანაწესით გათვალისწინებული ვალდებულების დარღვევას, თუმცა სშკ-ის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის „თ“ ქვეპუნქტის ფარგლებში პასუხისმგებლობის დაკისრებისათვის, განმსაზღვრელია 2015 წლის 22 იანვრის №1/კ-03 ბრძანების საფუძველზე მითითებული ქმედებების ჩადენის განმეორებითობის დამტკიცება, რაც დამსაქმებელმა განსახილველ შემთხვევაში ვერ დაადასტურა.

45. საკასაციო სასამართლო დამატებით განმარტავს, რომ შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტა დამსაქმებლის მიერ დასაშვები უნდა იყოს მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ გაუმართლებელია ამ უკანასკნელის უფლების დაცვის სხვა საფუძვლების გამოყენება, მაშასადამე, არასათანადო მოქმედებები, მხოლოდ იმ შემთხვევაში შეიძლება, გახდეს დასაქმებულის სამუშაოდან დათხოვნის საფუძველი, როცა მნიშვნელოვან დონეს მიაღწევს. სამართლიანი ბალანსი შრომის უფლებასა და დამსაქმებლის უფლებას შორის გონივრული სტანდარტიდან უნდა გამომდინარეობდეს. საერთაშორისოდ აღიარებული სტანდარტია, რომ დასაქმებულის სამუშაო ადგილიდან დათხოვნისას, მათ შორის, სშკ-ის 47-ე მუხლის პირველი ნაწილის ,,თ“ ქვეპუნქტით (მოსარჩელის გათავისუფლების დროისათვის მოქმედი ორგანული კანონის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის „თ“ ქვეპუნქტი) ხელშეკრულების შეწყვეტისას, გათავისუფლების გონივრული საფუძველი უნდა არსებობდეს (იხ. საქმე №ას-221-2021, 2021 წლის 28 მაისის განჩინება), რაც დამსაქმებელმა ვერ დაადასტურა.

46. საკასაციო პალატა იზიარებს ქვემდგომი ინსტანციის სასამართლოს მსჯელობას იმ კუთხითაც, რომ არ დასტურდება ტრეინინგ-სემინარზე მონაწილეობის მიზნით სხვა ორგანიზაციისათვის გადარიცხული 110 ლარის თაობაზე დამსაქმებლის ბრალეულობა, ვინაიდან გადახდის ქვითარს სწორედ დირექტორი და არა ბუღალტერი აწერს ხელს. ამასთან, გასათვალისწინებელია, რომ გადარიცხვა ჯერ კიდევ 2014 წლის 1 დეკემბერს განხორციელდა და დამსაქმებელი, ზემოაღნიშნულთან დაკავშირებით, დასაქმებულს არ მოსდავებია არც 2014 წლის 23 დეკემბრის №1/კ-75 ბრძანების გამოცემისას დისციპლინური სამართალწარმოებისა და არც 2014 წლის 29 დეკემბერის №1/კ-78 ბრძანების გამოცემისას დისციპლინური სამართალწამოების დროს. ამასთან, გასათვალისწინებელია, რომ არ დასტურდება სკოლის დირექტორის 2014 წლის 1 დეკემბრის ბრძანებით შექმნილი კომისიისათვის ხელის შეშლაც, ვინაიდან, 2014 წლის 1 დეკემბრის №1კ-73 ბრძანებით კომისიას და არამ მოსარჩელეს დაევალა, შეესწავლა სკოლის ბალანსზე რიცხული ამორტიზებული ან გამოუყენებელი ძირითადი აქტივის ფაქტობრივი მდგომარეობა და უზრუნველეყო შესაბამისი დასკვნისა და აქტის შედგენა, რისი გათვალისწინებითაც, დამსაქმებელი ვერ ადასტურებს, რომ სკოლის ბალანსზე რიცხული ძირითადი აქტივებისა და მცირეფასიანი საშუალებების ჩამონათვლის მომზადება მხოლოდ მოსარჩელის ვალდებულებას წარმოადგენდა.

47. რაც შეეხება ინტერნეტბანკის მოსარჩელის მიერ გამოუყენებლობას, საკასაციო პალატა მიუთითებს, რომ სკოლის დირექტორმა 2014 წლის 29 დეკემბერს დასაქმებულს წერილობით აცნობა, ,,ლ.ბ–ის“ ტანკოდი - 16066 და მიუთითა, რომ მოწინააღმდეგე მხარეს საბანკო ოპერაციები უნდა შეესრულებინა ინტერნეტბანკის საშუალებით. 2015 წლის 9 იანვარს, მოსარჩელემ წერილით მიმართა დირექტორს და განმარტა, რომ ვერ შედიოდა ინტერნეტბანკში იმ ტან-კოდით, რომელიც მან მიაწოდა და ის, ,,ლ.ბ–თან“ დაკავშირების მიუხედავად, პრობლემის მოგვარებას ვერ ახერხებდა. ,,ლ.ბ–ის“ 2015 წლის 21 იანვარს წერილის თანახმად კი, ტექნიკური ხარვეზი არ დადასტურდა. საკასაციო პალატის განმარტებით, ბანკის საბანკო მომსახურების შეძენის შესახებ განაცხადით დგინდება, რომ ტანკოდების ბარათის ნომრის შესაბამისი მომხმარებლის სახელი და პაროლი, რომელიც აუცილებელი იყო სისტემაში შესასვლელად და რომლის არცოდნაც აფერხებდა სისტემაში შესვლას, ეკუთვნოდა თავად სკოლის დირექტორს და მოსარჩელეს ამ მონაცემის შესახებ ცნობილი შეიძლებოდა შეეტყო მხოლოდ დირექტორისგან, რომლისგანაც აღნიშნული ინფორმაცია არ მიუღი, რისი გათვალისწინებითაც, დასაქმებულის ბრალეულობა ინტერნეტბანკის გამოუყენებლობასთან დაკავშირებით არ დასტურდება. ამასთან, დასაქმებულის მიერ დირექტორის მითითების შესრულებისათვის თავის არიდება არ დასტურდება, ისევე როგორც - დასაქმებულის მიერ ინტერნეტბანკის გამოუყენებლობით სკოლისათვის რაიმე ზიანის მიყენება.

48. საკასაციო პალატა არ იზიარებს კასატორის საკასაციო პრეტენზიას, რომლის თანახმად, უვადო შრომის ხელშეკრულების არსებობასთან დაკავშირებით მოსარჩელეს არ წარუდგენია სარჩელში მოთხოვნა, შესაბამისად, სასამართლოს მიერ ამ საკითხზე მსჯელობა შეჯიბრებითობის პრინციპის დარღვევაა და მხარის მიერ სარჩელში წამოყენებულ მოთხოვნას სცდება, რისი უფლებაც სსსკ-ის 248-ე მუხლიდან გამომდინარე სასამარლოს არ ჰქონდა.

49. საკასაციო პალატა კასატორის პრეტენზიის პასუხად განმარტავს, რომ მოსარჩელის მიერ მითითებული ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით, სასამართლოს მსჯელობა შრომითი ურთიერთობის ხასიათთან დაკავშირებით, რომელსაც არსებითი მნიშვნელობა აქვს დასაქმებულის უფლებრივი რესტიტუციის კუთხით, სსკ-ის 248-ე მუხლის (სასამართლოს უფლება არა აქვს მიაკუთვნოს თავისი გადაწყვეტილებით მხარეს ის, რაც მას არ უთხოვია, ან იმაზე მეტი, ვიდრე ის მოითხოვდა) დარღვევად ვერ განიხილება.

50. საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება სამართლიანობის, კანონიერებისა და მხარეთა კეთილსინდისიერების პრინციპების, შრომითი დავის განხილვისას მხარეთა შორის თანაზომიერი ბალანსის დაცვის გათვალისწინებით, დასაბუთებული და კანონიერია, შესაბამისად, არ არსებობს დამსაქმებლის საკასაციო განაცხადის არსებითად განსახილველად დასაშვებად ცნობის სამართლებრივი საფუძველი.

51. ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორმა ვერ შეძლო დასაბუთებული საკასაციო პრეტენზიის წარდგენა, რითაც ვერ დაძლია გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ფაქტობრივ-სამართლებრივი დასაბუთება.

52. სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი მატერიალური ან/და საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი ვერ მიუთითებს რაიმე ისეთ დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

53. კასატორმა ვერ დაასაბუთა, რომ სააპელაციო სასამართლოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასა და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს ეწინააღმდეგება.

54. ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით და არც იმ საფუძვლით, რომ საკასაციო სასამართლოს მსგავს საკითხზე ჯერ არ უმსჯელია და გადაწყვეტილება არ მიუღია. შესაბამისად, მოცემულ საქმეზე არ არსებობს ვარაუდი, რომ საკასაციო საჩივრის განხილვის შემთხვევაში მოსალოდნელია საქართველოს უზენაესი სასამართლოს უკვე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება.

55. ამავდროულად, გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საკასაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი პრაქტიკისაგან (შდრ. სუსგები: №; №ას-1529-2019, 2020 წლის 30 სექტემბრის განჩინება, №ას-597-2019, 2020 წლის 20 მარტის განჩინება; საქმე №ას-221-2021, 2021 წლის 28 მაისის განჩინება).

56. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სსსკ-ის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

57. სსსკ-ის 401-ე მუხლის მე-4 პუნქტის საფუძველზე, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება ცნობილი, პირს დაუბრუნდება, მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 284-ე, 285-ე, 391-ე, 401-ე მუხლებით

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. სსიპ სოფიკო ჭიაურელის სახელობის ქალაქ თბილისის №54 საჯარო სკოლის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო;

2. სსიპ სოფიკო ჭიაურელის სახელობის ქალაქ თბილისის №54 საჯარო სკოლას (ს/ნ 204859705) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 300 ლარის (საგადახდო დავალება 5166356781 / გადახდის თარიღი 29.05.2020), 70% - 210 ლარი, ასევე სახელმწიფო ბაჟის 50 ლარის (საგადახდო დავალება 5169235009 / გადახდის თარიღი 19.10.2020), 70% - 35 ლარი.

3. განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

მოსამართლეები: ლევან მიქაბერიძე

მირანდა ერემაძე

ვლადიმერ კაკაბაძე