თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემდეგი შემადგენლობა:
ალექსანდრე წულაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),
ლევან მიქაბერიძე, გიორგი მიქაუტაძე
საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე
კასატორი (მოპასუხე) - შპს „ა.”
შეგებებული საკასაციო საჩივრის ავტორი (მოსარჩელე) - ი.კ–ძე
დავის საგანი - სამსახურიდან გათავისუფლების შესახებ ბრძანების ბათილად ცნობა, სამსახურში აღდგენა, იძულებითი განაცდურის ანაზღაურება
გასაჩივრებული გადაწყვეტილება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2021 წლის 20 ოქტომბრის გადაწყვეტილება
კასატორების მოთხოვნა - გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება
აღწერილობითი ნაწილი:ი.კ–ძემ სარჩელით მიმართა სიღნაღის რაიონულ სასამართლოს, მოპასუხის - შპს „ა–ის“ მიმართ, გათავისუფლების შესახებ ბრძანების ბათილად ცნობის, სამსახურში აღდგენისა და იძულებითი განაცდურის ანაზღაურების მოთხოვნით.
სიღნაღის რაიონული სასამართლოს 2019 წლის 8 მაისის გადაწყვეტილებით ი.კ–ძის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.
ზემოაღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ი.კ–ძემ, მოსარჩელემ მოითხოვა გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2019 წლის 29 ნოემბრის გადაწყვეტილებით, ი.კ–ძის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა; გაუქმდა სიღნაღის რაიონული სასამართლოს 2019 წლის 8 მაისის გადაწყვეტილება; ი.კ–ძის სარჩელი დაკმაყოფილდა; ბათილად იქნა ცნობილი შპს „ა–ის“ 2017 წლის 3 ნოემბრის გადაწყვეტილება ი.კ–ძის შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის შესახებ და ი.კ–ძე აღდგენილ იქნა შპს „ა–ის“ ლანდშაფტის დიზაინერის თანამდებობაზე. შპს „ა–ს“ დაეკისრა მოსარჩელის გათავისუფლების დღიდან მის სამუშაოზე აღდგენამდე განვლილი მთელი პერიოდისათვის განაცდურის ანაზღაურება.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2019 წლის 29 ნოემბრის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შპს „ა–მა“, რომელმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ი.კ–ძის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო პალატის 2021 წლის 17 თებერვლის განჩინებით შპს „ა–ის“ საკასაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა. გაუქმდა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2019 წლის 29 ნოემბრის გადაწყვეტილება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს.
საკასაციო პალატამ, სააპელაციო სასამართლოს მხრიდან გამოსაკვლევ გარემოებად მიუთითა ხელშეკრულების 1 წლის ან მეტი ვადით დადებისას, იმ სხვა ობიექტური გარემოების შესაძლო არსებობის დადგენა, რომელიც საქართველოს შრომის კოდექსის სადავო პერიოდში მოქმედი მე-6 მუხლის 12 ნაწილის „ე“ ქვეპუნქტით (ამჟამად მოქმედი შრომის კოდექსის 12-ე მუხლის მე-3 ნაწილი) დადგენილი წესით ამართლებს ხელშეკრულების განსაზღვრული ვადით დადებას. აღნიშნულთან მიმართებით, საკასაციო პალატის განმარტებით, გამომდინარე იქიდან, რომ განსახილველ დავაში დამსაქმებელი დასაქმებულთან მოკლევადიანი (ერთთვიანი) ზეპირი შრომითი ხელშეკრულების გაფორმების ფაქტზე აპელირებს, სწორედ მას ევალება ამ სახის ხელშეკრულების დადების შრომის კოდექსით განსაზღვრული მიზნის (საფუძვლის) მტკიცება შრომის კოდექსის სადავო პერიოდში მოქმედი მე-6 მუხლის 12 ნაწილის (ამჟამად მოქმედი 12-ე მუხლის მე-3 ნაწილი) საფუძველზე, ასევე იმ გარემოების დადასტურება, რომ ხელშეკრულების მოკლე ვადით დადების საფუძველი დასაქმებულისთვისაც თავიდანვე იყო ცნობილი.
საკასაციო პალატამ ასევე აღნიშნა, რომ თუ სააპელაციო სასამართლო დაადგენს მოსარჩელის სამუშაოდან უკანონოდ გათავისუფლების ფაქტს, უკანონოდ გათავისუფლებული დასაქმებულის თანამდებობაზე აღდგენამდე, უნდა გამოიკვლიოს საერთოდ არსებობს თუ არა დამსაქმებელ ორგანიზაციაში „ლანდშაფტის დიზაინერის“ ან სხვა ტოლფასი თანამდებობა, რომელზეც შესაძლებელი იქნება მოსარჩელის დანიშვნა.
გარდა ზემოაღნიშნულისა, საკასაციო სასამართლომ არ გაიზიარა მოპასუხის პრეტენზია სასარჩელო მოთხოვნის ხანდაზმულობასთან მიმართებით და ი.კ–ძის სასარჩელო მოთხოვნები კანონით დადგენილ ვადაში წარდგენილად მიიჩნია.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2021 წლის 20 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით ი.კ–ძის სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა. სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა შპს „ა–ის“ 2017 წლის 3 ნოემბრის გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის ნაწილში. შპს „ა–ს“ ი.კ–ძის სასარგებლოდ დაეკისრა კომპენსაცია 18 თვის ხელფასის ოდენობით - 50625 ლარი, რაც მოიცავს საშემოსავლო გადასახადსაც.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს მხარეებმა და ახალი გადაწყვეტილების მიღება მოითხოვეს.
კასატორი შპს „ა.“ აღნიშნავს, რომ მხარეთა შორის ზეპირი ფორმით დაიდო შრომითი ხელშეკრულება ერთი თვის ვადით, რაც მოტივირებული იყო „ობიექტური გარემოებით“ - მხარეებს მოცემული ერთი თვის განმავლობაში, წერილობითი ფორმით უნდა შეეთანხმებინათ შრომითი ხელშეკრულების პირობები. კასატორის განმარტებით, ი.კ–ძემ არ განაცხადა თანხმობა შრომითი ურთიერთობის სამომავლო მოწესრიგებაზე, ამდენად, მხარეთა შორის შრიმითი ურთიერთობა შეწყდა ერთთვიანი ვადის გასვლით. კასატორი მიუთითებს, რომ სასამართლომ არასწორად მიიჩნია შრომითი ხელშეკრულება უვადოდ დადებულად და უსაფუძვლოდ შეაფასა შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტა არამართლზომიერად. ამასთან, შპს „ა.“ წარდგენილ სარჩელს ხანდაზმულად მიიჩნევს და განმარტავს, რომ სასამართლომ აღნიშნული საკითხიც არასწორად შეაფასა.
კასატორი ი.კ–ძე თბილისის სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილებას არ ეთანხმება დაკავებულ თანამდებობაზე აღდგენის და იძულებითის განაცდურის ანაზღაურების სანაცვლოდ მოპასუხისთვის კომპენსაციის დაკისრების ნაწილში. ი.კ–ძე განმარტავს, რომ სასამართლომ, მოსარჩელის თანამდებობაზე აღდგენის შესაძლებლობის დადასტურებასთან მიმართებით, არასწორად გაანაწილა მტკიცების ტვირთი და უსაფუძვლოდ მიიჩნია, რომ შეუძლებელია ი.კ–ძის ლანდშაფტის დიზაინერის პოზიციაზე აღდგენა.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2021 წლის 28 დეკემბრისა და 2022 წლის 8 თებერვლის განჩინებებით შპს „ა–ის“ და ი.კ–ძის საკასაციო საჩივრები წარმოებაში იქნა მიღებული დასაშვებობის შესამოწმებლად.
სამოტივაციო ნაწილი:საკასაციო სასამართლო, საქმის შესწავლისა და საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის შემოწმების შედეგად, მიიჩნევს, რომ შპს „ა–ის“ და ი.კ–ძის საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:
საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ განსახილველ საქმეში მთავარ სადავო საკითხს წარმოადგენს მოსარჩელესთან შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის კანონიერება, ხოლო ბრძანების უკანონოდ მიჩნევის შემთხვევაში, დასაქმებულის თანამდებობაზე აღდგენის და იძულებითის განაცდურის ანაზღაურების სანაცვლოდ მოპასუხისთვის კომპენსაციის დაკისრების მართებულობა.
სადავო ურთიერთობის დროს მოქმედი საქართველოს შრომის კოდექსის მე-6 მუხლის პირველი ნაწილის (ამჯამად მოქმედი მე-12 მუხლის პირველი ნაწილი) შესაბამისად, შრომითი ხელშეკრულება იდება წერილობითი ან ზეპირი ფორმით, განსაზღვრული ან განუსაზღვრელი ვადით. მოხმობილი ნორმის 11 ნაწილის თანახმად, შრომითი ხელშეკრულება იდება აუცილებლად წერილობითი ფორმით, თუ შრომითი ურთიერთობა 3 თვეზე მეტ ხანს გრძელდება. ხსენებული მუხლის 12 ნაწილის „ე“ ქვეპუნქტის თანახმად, გარდა იმ შემთხვევისა, როდესაც შრომითი ხელშეკრულების ვადაა 1 წელი ან მეტი, შრომითი ხელშეკრულება განსაზღვრული ვადით იდება მხოლოდ მაშინ, როცა: არსებობს სხვა ობიექტური გარემოება, რომელიც ამართლებს ხელშეკრულების შეწყვეტას.
საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ საქართველოს შრომის კოდექსი ითვალისწინებს როგორც უვადო, ისე - განსაზღვრული ვადით შრომითი ხელშეკრულების გაფორმებას. ორგანული კანონით ორი ტიპის ვადიანი ხელშეკრულების გაფორმების შესაძლებლობაა განხილული: ა) ხელშეკრულება ფორმდება კონკრეტული კალენდარული ვადით; ბ) ხელშეკრულების ვადის განსაზღვრა უკავშირდება გარკვეულ მიზანს. დასაქმებულთან დადებული შრომითი ხელშეკრულების მოქმედების ვადის განსაზღვრის საკითხთან დაკავშირებით საგულისხმოა საქართველოს შრომის კოდექსის მე-6 მუხლში 2013 წლის 12 ივნისს განხორციელებული ცვლილების საკანონმდებლო მიზანი, რომლის შესაბამისად, დამსაქმებელი ვალდებულია, დასაქმებულთან დადოს, სულ მცირე, ერთწლიანი ხელშეკრულება, ან გააფორმოს ხელშეკრულება განუსაზღვრელი ვადით. საქართველოს შრომის კოდექსის მიხედვით, ერთ წელზე ნაკლები ვადით ხელშეკრულების დადება მხოლოდ ვადის განსაზღვრით, მიზნის მითითების გარეშე, დაუშვებელია, თუმცა ეს არ გულისხმობს, რომ კონკრეტული მიზნით განპირობებული ვადიანი ხელშეკრულების საერთო ხანგრძლივობა არ უნდა აჭარბებდეს ერთ წელს. შრომითი ურთიერთობის ხანგრძლივობა ამ შემთხვევაში უკავშირდება კონკრეტულ მიზანს და არა - კალენდარულ ვადას (იხ. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2018 წლის 27 თებერვლის №ას-118-118-2018 განჩინება).
საქართველოს შრომის კოდექსის 47-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტის, (შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის დროს მოქმედი 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტი) შესაბამისად, შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის საფუძველია შრომითი ხელშეკრულების ვადის გასვლა. პალატა მიუთითებს, რომ მოცემული დავის ფარგლებში ხელშეკრულების ვადიანად ან უვადოდ დადებულად მიჩნევის საკითხი წარმოადგენს საკასაციო სასამართლოს განხილვის უმთავრეს საკითხს, ვინადიან დამსაქმებელი ხელშეკრულების შეწყვეტის საფუძვლად უთითებს ხელშეკრულების ვადის გასვლის გარემოებას.
საკასაციო პალატა მიუთითებს შრომისსამართლებრივი დავების განხილვისას, მხარეთა შორის მტკიცების ტვირთის განაწილების სპეციალურ წესზე და აღნიშნავს, რომ შრომითი ურთიერთობის ფარგლებში, დამსაქმებელ ორგანიზაციას ეკისრება ხელშეკრულების კონკრეტული პირობებით დადების მტკიცების ტვირთი. ამდენად, ხელშეკრულების დადების თარიღი, ხელშეკრულების მოქმედების ვადა და შესაბამისად, ხელშეკრულების ვადის ამოწურვის დროც დამსაქმებელის მტკიცების საგანში შემავალი გარემოებიბია.
განსახილველ შემთვევაში, მხარეთა შორის არსებული შრომითსამართლებრივი ურთიერთობა, შეწყდა 2017 წლის 20 ნოემბერს. ი.კ–ძის სამსახურიდან გათავისუფლების მიზეზად დამსაქმებელს მითითებული აქვს შრომითი ხელშეკრულების ვადის გასვლა.
საკასაციო პალატა, შრომითი ხელშეკრულების უვადოდ მიჩნევასთან დაკავშირებით იზიარებს სააპალაციო სასამართლოს დასკვნებს, რომელიც, თავის მხრივ, ეფუძნება დაკავშირებით საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო პალატის 2021 წლის 17 თებერვლის განჩინებაში წარმოდგენილ შეფასებებს, კერძოდ, დადგენილია, რომ შპს „ა–მა“ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის 1-ელი ნაწილით დაკისრებული მტკიცების ფარგლებში, ვერ დაადასტურა ისეთი ობიექტური გარემოების არსებობა, რაც საქართველოს შრომის კოდექსის სადავო პერიოდში მოქმედი მე-6 მუხლის 12 ნაწილის „ე“ ქვეპუნქტის (ამჟამად მოქმედი შრომის კოდექსის მე-12 მუხლის მე-3 ნაწილი) შესაბამისად, გაამართლებდა შრომითი ხელშეკრულების ერთ წელზე ნაკლები ვადით დადებას. ასევე დადგენილია, რომ დამსაქმებლის მხრიდან ვერ იქნა დადასტურებული მხარეთა შორის ზეპირი ფორმით შრომითი ხელშეკრულების ერთი თვის ვადით დადების ფაქტი. მაშასადამე, ხელშეკრულება მართებულად იქნა მიჩნეული უვადოდ დადებულად.
ზემოაღნიშნული არგუმენტაციის და საქმეში არსებული გარემოებების გათვალისწინებით, პალატა მიიჩნევს, რომ შპს „ა–ის“ მხრიდან შრომითი ურთიერთობის ხელშეკრულების ვადის გასვლის მოტივით შეწყვეტა დაუსაბუთებელი იყო. აქედან გამომდინარე, პალატა მიიჩნევს, რომ შპს „ა–ის“ 2017 წლის 20 ნოემბრის გადაწყვეტილება არამართლზომიერია.
სასამართლოს მიერ შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის შესახებ დამსაქმებლის გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის შემთხვევაში კი, საქართველოს შრომის კოდექსის 48-ე მუხლის მე-8 ნაწილის (სადავო ურთიერთობის დროს მოქმედი კოდექსის 38-ე მუხლის მე-8 ნაწილი) საფუძველზე, სასამართლოს გადაწყვეტილებით, დამსაქმებელი ვალდებულია პირვანდელ სამუშაო ადგილზე აღადგინოს პირი, რომელსაც შრომითი ხელშეკრულება შეუწყდა, ან უზრუნველყოს ის ტოლფასი სამუშაოთი, ან გადაუხადოს მას კომპენსაცია სასამართლოს მიერ განსაზღვრული ოდენობით.
მოცემულ შემთხვევაში, არ დგინდება, რომ არსებობს ვაკანტური პოზიცია, რომელზეც შესაძლებელი იქნებოდა მოსარჩელის აღდგენა და შესაბამისად, მიღებული გადაწყვეტილების აღსრულება.
ამდენად, თუ შეუძლებელია დასაქმებულის სამსახურში აღდგენა, შეფასება უნდა მიეცეს კომპენსაციის დაკისრებისა და მისი ოდენობის განსაზღვრის წინაპირობებს. სასამართლოს ენიჭება უფლებამოსილება, სამსახურში აღდგენის ალტერნატივის სახით მიიღოს გადაწყვეტილება კომპენსაციის დაკისრების თაობაზე და ამგვარად მოახდინოს მოსარჩელის შელახული კანონიერი უფლების ღირსეული და საკმარისი რესტიტუცია (იხ. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2019 წლის 21 ივნისის №ას-632-2019 და 2020 წლის 31 იანვრის 11 №ას-1116-2019 განჩინებები).
საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ საქართველოს შრომის კოდექსი არ განსაზღვრავს კომპენსაციის გამოანგარიშების წესსა და კრიტერიუმებს. კომპენსაციის, როგორც დასაქმებულის უფლებრივი რესტიტუციის საშუალების, დადგენა და მისი ოდენობის განსაზღვრა სასამართლოს დისკრეციაა, რა დროსაც გათვალისწინებულ უნდა იქნეს, რომ შრომითსამართლებრივი კომპენსაცია ერთდროულად ფარავს იმ მატერიალურ დანაკარგს, რაც მხარემ უკანონოდ დათხოვნით განიცადა და რასაც იგი საშუალოდ შესატყვისი სამსახურის მოძებნამდე განიცდის, ასევე - იმ მორალურ ზიანს, რაც მას უკანონოდ დათხოვნით მიადგა. ამავდროულად, გასათვალისწინებელია უკანონოდ დათხოვნილი სუბიექტის ასაკი, კომპეტენცია, სამსახურის შოვნის პერსპექტივა, ოჯახური მდგომარეობა, სოციალური მდგომარეობა, ასევე, დამსაქმებლის ფინანსური მდგომარეობა. (იხ. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2020 წლის 15 ოქტომბრის №ას-1161-2018 გადაწყვეტილება).
ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, საკასაციო პალატა გამართლებულად მიიჩნევს ქვემდგომი ინსტანციის სასამართლოების მიერ განსაზღვრულ კომპენსაციის ოდენობას, რომელიც ადეკვატურად უზრუნველყოფს უკანონოდ გათავისუფლებული დასაქმებულების შეძლებისდაგვარ კომპენსირებას. საკასაციო პალატის შეფასებით, მოსარჩელის უფლებებში რესტიტუციის მიზნით მოპასუხეს კომპენსაციის სახით მართებულად დაეკისრა 18 თვის ხელფასის ოდენობით კომპენსაცია, რაც შეადგენს 50625 ლარს.
რაც შეეხება შპს „ა–ის“ პრეტენზიას სარჩელის ხანდაზმულად მიჩნევასთან დაკავშირებით, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო პალატის 2021 წლის 17 თებერვლის განჩინებით დადგენილია, რომ სარჩელი წარდგენილია კანონით დადგენილი ვადის დაცვით, ამდენად არ არსებობს მისი ხანდაზმულად მიჩნევის საფუძველი.
ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, განსახილველი დავა არსებითად სწორად არის გადაწყვეტილი და წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილით განსაზღვრულ, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის მოთხოვნებს, ვინაიდან: საქმე არ მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებასა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება არ განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ასევე, არ ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასა და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი; სააპელაციო სასამართლოს საქმე არ განუხილავს მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე. ამდენად, საქმეზე არ იქმნება საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილით განსაზღვრული, საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების წინაპირობა.
საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის საფუძველზე, შპს „ა.ს“ და ი.კ–ძეს უნდა დაუბრუნდეთ მათ მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%.
სარეზოლუციო ნაწილი:საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე, 408-ე, 284-ე, 285-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა :
1. შპს „ა–ის“ და ი.კ–ძის საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;
2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2021 წლის 20 ოქტომბრის გადაწყვეტილება;
3. ი.კ–ძეს (პ/ნ ......) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი 300 ლარის (საგადახდო დავალება №0, გადახდის თარიღი 28.01.2022წ.) 70% - 210 ლარი, შემდეგი ანგარიშიდან: თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150; შპს „ა–ს“ (ს/კ .....) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე კ.ბ–ძის (პ/ნ ......) მიერ სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი 2538.75 ლარის (საგადახდო დავალება №1, გადახდის თარიღი 29.11.2021წ.) 70% - 1,777.13 ლარი, შემდეგი ანგარიშიდან: თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150;
4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.
თავმჯდომარე ა. წულაძე
მოსამართლეები: ლ. მიქაბერიძე
გ. მიქაუტაძე
