საქმე №ას-336-2020 14 დეკემბერი, 2021 წელი,
თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
მოსამართლეები: თამარ ზამბახიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),
ლაშა ქოჩიაშვილი,
რევაზ ნადარაია
საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე
საკასაციო საჩივრის ავტორი – რ.მ–ი (მოპასუხე)
მოწინააღმდეგე მხარე – გ.ბ–ი (მოსარჩელე)
გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 14.02.2020წ. განჩინება
საკასაციო საჩივრის ავტორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება, ახალი გადაწყვეტილებით - სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა
დავის საგანი – თანხის დაკისრება
საკითხი, რომელზეც მიღებულია განჩინება – საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობა
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი:
1. ახალციხის რაიონული სასამართლოს 26.09.2018 წლის გადაწყვეტილებით გ.ბ–ის (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც „მოსარჩელე“) სარჩელი დაკმაყოფილდა. რ.მ–ს (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც „მოპასუხე“, „კასატორი“) მოსარჩელის სასარგებლოდ დაეკისრა 7121.56 ლარის გადახდა.
2. გადაწყვეტილება სააპელაციო საჩივრით გაასაჩივრა მოპასუხემ, მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.
სააპელაციო სასამართლოს განჩინების სარეზოლუციო ნაწილი და საფუძველი:
3. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 14.02.2020 წლის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა. უცვლელად დარჩა გასაჩივრებული გადაწყვეტილება. განჩინება ეფუძნება შემდეგს:
3.1. 28.05.2018 წელს აღძრული სარჩელით მოსარჩელემ მოითხოვა მოპასუხისათვის 7121.56 ლარის დაკისრება, როგორც მოგვიანებით მოპასუხის ინდივიდუალურ საკუთრებად აღრიცხულ ფართზე (სარდაფზე) მის მიერ გაწეული გაუმჯობესების და ხარჯების ანაზღაურება.
3.2. სასამართლომ დაადგინა, რომ მოსარჩელე 27.05.1968 წელს გაფორმებული შეთანხმების თანახმად წარმოადგენდა სადავო ფართის მართლზომიერ მფლობელს (იხ: ტ.1. ს.ფ. 32), რომელმაც შემდგომ დაკარგა ფართის ფლობის უფლება. სასამართლომ განმარტა, რომ მოსარჩელე სარემონტო სამუშაოების ჩატარების მომენტისათვის - 2012 წელს, სადავო ფართის კეთილსინდისიერ მფლობელს წარმოადგენდა (საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის (შემდეგში სსკ) 159-ე მუხლის თანახმად, კეთილსინდისიერია მფლობელი, რომელიც ნივთს მართლზომიერად ფლობს, ან რომელიც უფლებამოსილ პირად შეიძლება იქნეს მიჩნეული საქმიან ურთიერთობებში საჭირო გულმოდგინე შემოწმების საფუძველზე).
3.3. სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის დასკვნის თანახმად, მოსარჩელის მიერ თანასაკუთრებაში არსებული უძრავი ნივთის პირველ სართულზე ჩატარებული სამშენებლო-სარემონტო სამუშაოების სახარჯთაღრიცხვო ღირებულება, წარდგენილი დოკუმენტაციის, დამკვეთის (მოსარჩელის) მიერ მიწოდებული ინფორმაციის, ასევე ობიექტის ადგილზე კვლევის შედეგად მიღებული მონაცემების მოქმედი ნორმატიული აქტების, 2012 წლის დონეზე არსებული სამშენებლო რესურსების ფასების მიხედვით, დღგ-სა და ნორმატიული დარიცხვების გათვალისწინებით, შეადგენს 7121.56 ლარს. დასკვნის სისწორე და მასში მითითებული გარემოებები დაადასტურა სასამართლო სხდომაზე მოწმის სახით დაკითხულმა ექსპერტმა.
3.4. სასამართლოს ადგილზე დათვალიერების ოქმით აღწერილია ფართის მდგომარეობა.
3.5. გადაწყვეტილება იმ ნაწილში, რომლითაც დადგენილია სადავო ფართში სარემონტო სამუშაოების წარმოება, რასაც ასევე შედეგად მოყვა ფართის გაზრდა, სააპელაციო საჩივრით სადავოდ არ არის გამხდარი. უფრო მეტიც, მოპასუხემ სასამართლო სხდომაზე თავად დაადასტურა, რომ მოსარჩელეს ნამდვილად ჰყავდა დაქირავებული მუშები, მიტანილი ჰქონდა „ბლოკი“ და ცემენტი და ა.შ. (იხ: თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2020 წლის 17 იანვრის სხდომის ოქმი 15:21:00). შესაბამისად, სასამართლომ სადავო ფართში სარემონტო სამუშაოების წარმოების ფაქტი უდავოდ დადგენილ გარემოებად მიიჩნია.
3.6. სააპელაციო საჩივრით ძირითადად სადავოა გაწეული სამუშაოების მოცულობა და ღირებულება. მოპასუხის მოსაზრებით, ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 30.03.2018 წლის დასკვნით შესრულებული სამუშაოების ღირებულება ხელოვნურად არის გაზრდილი და არ შეესაბამება ფაქტობრივ მოცემულობას. კერძოდ, შესრულებული სამუშაოების ხარჯთაღრიცხვის მიხედვით რკინა-ბეტონის ლენტური საძირკვლის მოწყობა დაანგარიშებულია 100 მ3-ზე, რაც სარდაფის ფართის გათვალისწინებით, შეუძლებელია სიმართლე იყოს; ბეტონის საფეხურების მოწყობაც დაანგარიშებულია 100 მ3-ზე, თუმცა, რეალურად, მხოლოდ სამი საფეხურია მოწყობილი.
3.7. პალატამ ყურადღება გაამახვილა „შესრულებული სამუშაოების ხარჯთაღრიცხვის“ შესახებ დოკუმენტის შედგენის სტრუქტურაზე (ტ.1. ს.ფ.43). ხარჯთაღრიცხვის დოკუმენტი შედგება სვეტებისაგან; თითოეული სვეტი სახელდებულია მასში მითითებული მონაცემების შესაბამისად (მაგ: „სამუშაოს დასახელება“, „ნორმა ერთეულზე“, „რაოდენობა“, „ერთ. ფასი“ და ა.შ.). რიცხვითი მონაცემი -„100 მ3“, რომელსაც მოპასუხე სადავოდ ხდის რკინა-ბეტონის ლენტური საძირკვლის მოწყობისა და ბეტონის საფეხურების მოწყობის ღირებულების დაანგარიშების ნაწილში, მოთავსებულია მე-4 სვეტში, სადაც მითითებულია გაზომვის ერთეულები, (მაგ: „კაც/სთ“, „ლარი“, „ცალი“, „ტ“ და ა.შ.), დოკუმენტის ანალიზით დგინდება, რომ 100 მ3 ნიშნავს არა შესრულებული სამუშაოს რაოდენობას (მოცულობას), არამედ გაზომვის ერთეულს, ხოლო შესრულებული სამუშაოს რაოდენობა მითითებულია ამავე დოკუმენტის მე-6 სვეტში. შესაბამისად, სასამართლომ არ გაიზიარა მოპასუხის მითითება იმ გარემოებაზე, რომ ექსპერტიზის დასკვნის მიხედვით, შესრულებული სამუშაოების ღირებულება დაანგარიშებულია 100 მ3 ბეტონის საფეხურის ან 100 მ3 რკინა-ბეტონის ლენტური საძირკვლის მოწყობის მიხედვით.
3.8. სასამართლომ მიუთითა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსით (შემდეგში სსსკ) გამტკიცებულ მტკიცების ტვირთის განაწილების სტანდარტზე და განმარტა, რომ სარჩელში მითითებული გარემოების (გაწეული სამუშაოების მოცულობისა და ღირებულების) მტკიცების მიზნით, მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილია კვლევის შესაბამისი მეთოდების გამოყენების საფუძველზე, კომპეტენტური ორგანოს მიერ გაცემული საინჟინრო ექსპერტიზის დასკვნა. აღნიშნული მტკიცებულების საპირისპირო მტკიცებულება მოპასუხეს არ წარმოუდგენია, რაც დაუსაბუთებელს ხდის მის სააპელაციო პრეტენზიას.
3.9. საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი წანამძღვრების და იმ სამართლებრივი შედეგის გათვალისწინებით, რისი მიღწევაც მოსარჩელეს სურს, (მოსარჩელის მართლზომიერ მფლობელობაში არსებულ ფართზე, რომელზეც შემდგომში დაკარგა ეს უფლება, გაწეული ხარჯების ანაზღაურება) სამართლებრივი შედეგის განმაპირობებელია და უპირატესად, წარმოდგენილი მოთხოვნის საფუძვლად მიჩნეული უნდა იქნეს სსკ-ის 163-ე მუხლის მე-2 ნაწილი, რომლის თანახმადაც, კეთილსინდისიერ მფლობელს შეუძლია უფლებამოსილ პირს მოსთხოვოს იმ გაუმჯობესებისა და ხარჯების ანაზღაურება, რაც მან გაიღო ნივთზე კეთილსინდისიერი მფლობელობის დროს და რაც არ არის კომპენსირებული ამ ნივთით სარგებლობითა და მისგან მიღებული ნაყოფით. მფლობელის ბრალით მიუღებელი ნაყოფის ღირებულება უნდა გამოიქვითოს. იგივე წესი ვრცელდება ისეთ გაუმჯობესებებზე, რომელთა შედეგადაც გაიზარდა ნივთის ღირებულება, თუკი გაზრდილი ღირებულება ნივთის დაბრუნების მომენტისათვის ჯერ კიდევ არსებობდა. სსკ-ის 163-ე მუხლით გათვალისწინებული შემთხვევა უსაფუძვლო გამდიდრების გამოყენების სფეროს გამორიცხავს. პალატამ მიიჩნია, რომ ამ შემთხვევაში იკვეთება გამომრიცხავი კონკურენცია, რომლის შესაბამისად, სსკ-ის 163-ე მუხლით გამოირიცხება კეთილსინდისიერი მფლობელის მიმართ სსკ-ის 976-991-ე მუხლების გამოყენება.
3.10. რაც შეეხება, მოპასუხის არგუმენტს, რომ იგი ამჟამად ვერ სარგებლობს უძრავი ნივთით, რაიმე მტკიცებულება, რაც ნივთით სარგებლობის ხელშეშლის ფაქტს დაადასტურებდა, მოპასუხეს არ წარმოუდგენია. საქმის მასალებით არ დასტურდება მოპასუხის უძრავი ქონებით მოსარჩელის მიერ შემოსავლის მიღების ფაქტი. ასეთი მტკიცების არარსებობა კი სარჩელის სრულად დაკმაყოფილების საფუძველია.
საკასაციო საჩივრის მოთხოვნა:
4. სააპელაციო სასამართლოს განჩინებაზე მოპასუხემ შეიტანა საკასაციო საჩივარი, მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება, ახალი გადაწყვეტილებით - სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.
5. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის განჩინებით, სსსკ-ის 391-ე მუხლის მიხედვით, საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში დასაშვებობის შესამოწმებლად.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სსსკ-ის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც ის დაუშვებელია:
6. სსსკ-ის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ ან არაქონებრივ დავაზე დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებასა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასა და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სსსკ-ის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი საფუძვლით.
7. სსსკ-ის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). დასაბუთებული პრეტენზია გულისხმობს მითითებას იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურსამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება. კასატორს, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით, არ წარმოუდგენია დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).
8. მოსარჩელე არის პირი, ვის მართლზომიერ მფლობელობაშიც იყო სადავო ფართი, რომელზეც მოაგვიანებით მან დაკარგა ეს უფლება (სსკ-ის მუხ. 163.1). სარჩელის საგანს კი წარმოადგენს ამ ნივთზე გაწეული გაუმჯობესებისა და ხარჯების ანაზღაურება (სსკ-ის მუხ. 163.2 ადგენს, რომ კეთილსინდისიერ მფლობელს შეუძლია უფლებამოსილ პირს მოსთხოვოს იმ გაუმჯობესებისა და ხარჯების ანაზღაურება, რაც მან გაიღო ნივთზე კეთილსინდისიერი მფლობელობის დროს და რაც არ არის კომპენსირებული ამ ნივთით სარგებლობითა და მისგან მიღებული ნაყოფით. მფლობელის ბრალით მიუღებელი ნაყოფის ღირებულება უნდა გამოიქვითოს. იგივე წესი ვრცელდება ისეთ გაუმჯობესებებზე, რომელთა შედეგადაც გაიზარდა ნივთის ღირებულება, თუკი გაზრდილი ღირებულება ნივთის დაბრუნების მომენტისათვის ჯერ კიდევ არსებობდა). გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით განსაზღვრულია მოთხოვნის სამართლებრივი საფუძველი და დადგენილია მისი განმაპირობებელი ფაქტობრივი გარემოებები (სუსგ Nას-60-60-2018, 24.07.2018წ., სუსგ Nას-1042-962-2017, 26.03.2018წ.).
9. საკასაციო პალატა იზიარებს სააპელაციო პალატის მსჯელობას მასზე, რომ მოპასუხემ, ფაქტობრივად, დაადასტურა სადავო ფართში სარემონტო სამუშაოების წარმოება (მოპასუხის განმარტებით, მოსარჩელეს ნამდვილად ჰყავდა დაქირავებული მუშები, მიტანილი ჰქონდა „ბლოკი“ და ცემენტი და ა.შ. (იხ: თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 17.01.2020 წლის სხდომის ოქმი 15:21:00)). საკასაციო საჩივარში აღნიშნულის უარყოფა ვერ იქნება განხილული დასაშვებ და დასაბუთებულ შედავებად.
10. საკასაციო საჩივრის ძირითადი პრეტენზია არის ის, რომ არასწორად განისაზღვრა შესრულებული სამუშაოების მოცულობა და მათი ღირებულება (ტ.2, ს.ფ.155-157). საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ სამოქალაქო პროცესში მხარეები ვალდებული არიან, სათანადო მტკიცებულებების წარდგენის გზით დაადასტურონ მათი პოზიციის გასამყარებლად მითითებული გარემოებების არსებობა. კანონით გათვალისწინებული შემთხვევების გარდა, რომელიც ადგენს მხარეთა შორის მტკიცების ტვირთის განაწილების სპეციფიკურ წესს, მოსარჩელეს ევალება სასარჩელო განცხადებაში ასახული ფაქტების მტკიცება, ხოლო მოპასუხე მოვალეა, სარჩელისაგან თავდაცვის მიზნით, ქმედითად უარყოს მოსარჩელის არგუმენტები. წინააღმდეგ შემთხვევაში ერთ-ერთი მხარის მიერ სადავო გარემოების დასადასტურებლად სარწმუნო მტკიცებულებების წარუდგენლობა ამ მხარისათვის არახელსაყრელ მატერიალურ-სამართლებრივ შედეგს გამოიწვევს (სუსგ Nას-301-2021, 25.06.2021წ.). სსსკ-ის 105-ე მუხლი ადგენს სასამართლოს მხრიდან მხარეთა მიერ მითითებული გარემოებების შეფასების პირობებს, კერძოდ, სასამართლოსათვის არავითარ მტკიცებულებას არა აქვს წინასწარ დადგენილი ძალა. სასამართლო აფასებს მტკიცებულებებს თავისი შინაგანი რწმენით, რომელიც უნდა ემყარებოდეს მათ ყოველმხრივ, სრულ და ობიექტურ განხილვას, რის შედეგადაც მას გამოაქვს დასკვნა საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებების არსებობის ან არარსებობის შესახებ. მოსაზრებები, რომლებიც საფუძვლად უდევს სასამართლოს შინაგან რწმენას, უნდა აისახოს გადაწყვეტილებაში.
11. განსახილველ შემთხვევაში საქმეზე დასადგენი გარემოებების თავისებურებიდან გამომდინარე, მოსარჩელემ სწორად განკარგა საპროცესო საშუალებები და გაწეული ხარჯის ოდენობის დასადასტურებლად სასამართლოს წარმოუდგინა ექსპერტიზის დასკვნა - სპეციალური ცოდნით აღჭურვილი პირის კვლევის წერილობით შედეგი, რომელიც პასუხს სცემს კითხვას ნივთზე გაწეული ხარჯის ოდენობის შესახებ. ექსპერტიზის დასკვნის საპირისპირო რაიმე მტკიცებულება მოპასუხეს არ წარმოუდგენია, რაც დაუსაბუთებელს ხდის მის პრეტენზიას. მოსარჩელის მიერ თავისი პოზიციის დასადასტურებლად კონკრეტული მტკიცებულებების წარდგენის შემდეგ საწინააღმდეგო გარემოებების მტკიცება მოპასუხის ვალდებულებაა, რისი შეუსრულებლობაც მხარისათვის არახელსაყრელ მატერიალურ-სამართლებრივ შედეგს გამოიწვევს (სუსგ №ას-1127-1047-2017, 18.10.2017წ.).
12. საქმის მასალებით დადასტურებული არ არის გარემოებები, რაც უძრავ ნივთზე გაწეული ხარჯების ამ ნივთით სარგებლობით ან მისგან მიღებული ნაყოფით კომპენსირებაზე მიუთითებს და წარმოშობს დანახარჯებისა და ქონების სარგებლობით მიღებული სამართლებრივი სიკეთის დაბალანსების შესაძლებლობას. კერძოდ, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილია და წამოყენებული არ არის დასაშვები, დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება), რომ არ დასტურდება უძრავი ქონებიდან მოპასუხის კუთვნილი წილის სარგებლობის შედეგად მოსარჩელის მიერ შემოსავლის მიღების ფაქტი. მოპასუხე ვერ ადასტურებს ვერც ნივთით სარგებლობაში ხელშეშლის ფაქტს, რაც სარჩელის სრულად დაკმაყოფილების და შესრულებული სამუშაოს ღირებულების სრულად ანაზღაურების საფუძველია.
13. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი პარაგრაფი ავალდებულებს სასამართლოს, დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, №7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).
14. კასატორმა ვერ შეძლო დასაბუთებული საკასაციო პრეტენზიის წარმოდგენა, რითაც ვერ დაძლია გასაჩივრებული განჩინების ფაქტობრივ-სამართლებრივი დასაბუთება და ვერ გააბათილა სარწმუნო მტკიცებულებებით. საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. ასეთ საფუძველზე ვერც კასატორი მიუთითებს. საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით. გასაჩივრებული განჩინება კანონიერია და საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის წინაპირობები არ არსებობს, რაც მისი არსებითად განსახილველად დაუშვებლად ცნობის სამართლებრივი საფუძველია.
15. სსსკ-ის 401.4 მუხლის თანახმად, საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის შემთხვევაში პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებელია, ხოლო კასატორს გადახდილი აქვს საკასაციო სამართალწარმოებისათვის განსაზღვრული სახელმწიფო ბაჟი - 356 ლარი, მას უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70% – 249.2 ლარი.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა სსსკ-ის 391-ე, 401-ე, 284-ე, 285-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა :
1. რ.მ–ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად.
2. რ.მ–ს (პ/ნ: ......) უკან დაუბრუნდეს მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის, 356 ლარის (საგადახდო დავალება №9667926074, გადახდის თარიღი 06.08.2020წ.) 70% – 249.2 ლარი, შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150.
3. განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.
თავმჯდომარე: თამარ ზამბახიძე
მოსამართლეები: ლაშა ქოჩიაშვილი
რევაზ ნადარაია
